“မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းသောအောင်မြင်မှု” — အရည်အသွေးကို တိုင်းတာနိုင်သော စံဖြင့် သတ်မှတ်ခြင်း
သာသနာတော်နှစ် ၂၅၇၀ ခုနှစ် • မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၈ ခုနှစ် • ဝါခေါင်လဆုတ် ၆ ရက် •
ခရစ်နှစ် ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၃ ရက် • ကြာသပတေးနေ့
“မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းသောအောင်မြင်မှု”
အရည်အသွေးကို တိုင်းတာနိုင်သော စံဖြင့် သတ်မှတ်ခြင်း
ညနေပိုင်းတရားတော်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီည ဦးဇင်းတို့ မေးခွန်းတစ်ခုနဲ့ စကြရအောင်။
“သူ ဆက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ” ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။
အဖေက—
“ငါ့သားပဲ၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ”
ဆိုတယ်။
ဘာကိုကြည့်ပြီး ပြောတာလဲ။
အသက်သုံးဆယ်ကျော်သွားလို့လား။
ကုမ္ပဏီထဲ ဆယ်နှစ်လောက်လုပ်ပြီးလို့လား။
သားအကြီးဆုံးမို့လို့လား။
မိသားစုဝင်ဖြစ်လို့လား။
အဖေ့ဘေးမှာ အမြဲလိုက်လာလို့လား။
လူတွေက သူ့ကို “ဆရာ” လို့ခေါ်နေကြလို့လား။
ဒီအချက်တွေထဲမှာ တချို့က အရေးကြီးနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့—
ရာထူးယူဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ ရာထူးယူရမယ့်အရွယ်ရောက်ခြင်း မတူဘူး။
မိသားစုဝင်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ တာဝန်ထမ်းနိုင်ခြင်း မတူဘူး။
အဖေ့နားမှာကြာကြာနေခဲ့ခြင်းနဲ့ အဖေမရှိတဲ့အချိန် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းလည်း မတူဘူး။
ဒီနေရာက ဒီညတရားရဲ့ နှလုံးသားပါ။
မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းရာမှာ ဦးဇင်းတို့ အများအားဖြင့်—
“ဘယ်သူ့ကို လွှဲမလဲ”
မေးကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမေးခွန်းနဲ့အတူ နောက်တစ်ခု မေးရမယ်။
“ဘယ်အရည်အသွေးစံပြည့်ရင် လွှဲမလဲ”
ဒါပါ။
ဒီမေးခွန်းမရှိရင် မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုက ခံစားချက်ပေါ် အရမ်းမူတည်သွားတတ်တယ်။
အဖေချစ်တဲ့သားဆို—
“သူဖြစ်ပါတယ်”
ထင်လွယ်တယ်။
အဖေမကြိုက်တဲ့သားဆို—
အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ မမြင်လွယ်ဘူး။
သားက စကားပြောကောင်းတယ်။
လူတွေရှေ့မှာ ယုံကြည်မှုရှိသလို မြင်ရတယ်။
ဒါနဲ့ ခေါင်းဆောင်ကောင်းမလား။
မဖြစ်မနေ မတူဘူး။
တစ်ယောက်က စကားနည်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ အလုပ်တိကျတယ်။
အမှားကို ဖုံးမထားဘူး။
လူကို မျက်နှာမလိုက်ဘူး။
ငွေကို ရိုးရိုးသားသား ကိုင်တယ်။
အရေးပေါ်အချိန် စိတ်မလှုပ်ရှားဘူး။
ဒီလူမှာ ခေါင်းဆောင်မှုအရည်အသွေး ရှိနိုင်တယ်။
ဒီတော့—
မမြင်ရလွယ်တာကို စံက မြင်အောင်လုပ်ပေးတယ်။
အသက်ကြီးတာတစ်ခုတည်းနဲ့ အရည်အချင်းပြည့်မသွားဘူး
ဝိနယ မဟာဝဂ်မှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာအချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။
ရဟန်းတစ်ပါးဟာ သက်တော်အရ၊ ဝါအရ အချိန်တစ်ခုရောက်သွားရုံနဲ့ တပည့်ကို အပြည့်အဝလမ်းညွှန်ပေးနိုင်သူ ဖြစ်သွားတယ်လို့ မယူထားဘူး။
မသိမကျွမ်းသူ၊ မစွမ်းဆောင်နိုင်သူဟာ တာဝန်ကြီးကို မယူသင့်ကြောင်း၊ အတွေ့အကြုံကာလနဲ့အတူ ကျွမ်းကျင်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း လည်း လိုကြောင်း တိတိကျကျ ဖော်ပြထားတယ်။ အဲဒီစာပိုဒ်တွေအတွင်း ဆရာက မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ တပည့်က ပညာရှိနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြထားပါတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီဝိနယစည်းကမ်းကို မိသားစုလုပ်ငန်းဆက်ခံစနစ်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ကူးသုံးတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆင်ခြင်စရာအလွန်ရှင်းတယ်။
အချိန်ကြာခြင်းတစ်ခုတည်း = စွမ်းရည်ပြည့်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။
မိသားစုထဲမှာလည်း—
“သားက ကုမ္ပဏီထဲ ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီ”
ဆိုတာက အချက်တစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆယ့်ငါးနှစ်အတွင်း—
ဘာသင်ခဲ့သလဲ။
ဘာဆုံးဖြတ်ဖူးသလဲ။
ဘယ်အမှားကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဖူးသလဲ။
အဖေမရှိဘဲ အလုပ်တစ်ခု အဆုံးထိ တာဝန်ယူဖူးသလား။
အခက်အခဲတက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်သလဲ။
ငွေ၊ အာဏာ၊ မျက်နှာလိုက်မှုကြုံတဲ့အခါ သီလတည်သလား။
မိမိမသိတာကို မသိဘူးလို့ ပြောရဲသလား။
ဒီအချက်တွေကိုပါ ကြည့်ရမယ်။
အချိန်က အတွေ့အကြုံရဖို့ အခွင့်အရေးပေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တစ်ခုတည်းက အတွေ့အကြုံကို ပညာအဖြစ် အလိုလို မပြောင်းပေးဘူး။
လူတစ်ယောက်က အမှားတစ်မျိုးကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ထပ်လုပ်လို့လည်း ရတယ်။
အဲဒီတော့—
“ဘယ်လောက်ကြာပြီ” ထက် “ဘာတိုးလာပြီ” ကို မေးရမယ်။
အကြီးဆုံးဖြစ်လို့ တာဝန်ယူတာ မဟုတ်ဘဲ စွမ်းဆောင်နိုင်သူက တာဝန်ယူရတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြင်စရာ
ဝိနယမှာပဲ နောက်ထပ်အလွန်ထင်ရှားတဲ့အချက်တစ်ခုရှိတယ်။
ဥပုသ်အမှု၊ ပါတိမောက်ရွတ်ဆိုမှုကို တာဝန်ယူရာမှာ အကြီးဆုံးရဟန်းက မသိမကျွမ်းဘူးဆိုရင် သိကျွမ်းပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ရဟန်းတစ်ပါး က တာဝန်ယူဖို့ ပြထားတယ်။
တစ်ကျောင်းလုံးမှာတောင် မည်သူမှ မသိဘူးဆိုရင်—
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ သိသလိုလုပ်ကြ”
လို့ မထားဘူး။
အခြားကျောင်းတစ်ခုကို လူလွှတ်ပြီး သွားသင်ယူခိုင်းဖို့ အထိ ပြထားတယ်။ ပညာရှိ၊ အစဉ်အလာကျွမ်းကျင်သူတစ်ပါး ရောက်လာရင်လည်း သူ့ထံမှ သင်ယူနိုင်ရန် ဂရုစိုက်ဆက်ဆံဖို့ လမ်းညွှန်ထားပါတယ်။
ဒီအချက်က မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုအတွက် တကယ်နက်တယ်။
ဒကာကြီး ဒကာမကြီးတို့…
မိသားစုလုပ်ငန်းမှာ—
“သားအကြီးဆုံးပဲ ဆက်ခံရမယ်”
ဆိုတာ မိသားစုအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီသားမှာ အခုလိုအပ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသေးရင်?
တစ်ခုတည်းသောလမ်းက—
“ဒါဆို မဖြစ်ဘူး”
လား။
မဟုတ်ဘူး။
သင်ပေးလို့ရတယ်။
အတွေ့အကြုံပေးလို့ရတယ်။
နားမလည်တဲ့နေရာကို ကျွမ်းကျင်သူဆီ သင်ခိုင်းလို့ရတယ်။
အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုကို ပထမ ယာယီယူခိုင်းပြီး စမ်းကြည့်လို့ရတယ်။
ခေါင်းဆောင်မှုမှာ မပြည့်သေးတဲ့အပိုင်းကို တခြားသူနဲ့ ဖြည့်လို့ရတယ်။
ဒီလို။
စံရှိရင်—
“သားမတော်ဘူး”
ဆိုပြီး လူတစ်ယောက်လုံးကို အဆုံးသတ်စရာမလိုဘူး။
ဒီအချက်မပြည့်သေးဘူး။
သင်ရမယ်။
အဲဒီအချက်ပြည့်တယ်။
တာဝန်ပေးလို့ရတယ်။
ဒီလို ခွဲပြောလို့ရတယ်။
စံက လူကို အဆုံးသတ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ လေ့ကျင့်ရမယ့်နေရာကို ပြပေးတာ။
ဆက်ခံသူကို အကဲဖြတ်တဲ့စံက တစ်ချက်တည်း မဖြစ်ရဘူး
ဝိနယမှာ ဘိက္ခုနီသံဃာကို သင်ကြားညွှန်ကြားမယ့် ရဟန်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ရာမှာလည်း “အသက်ကြီးလို့”၊ “စကားကောင်းလို့” တစ်ချက်တည်းနဲ့ မသတ်မှတ်ဘူး။
သီလရှိခြင်း၊ အများကြားသိသင်ယူထားခြင်း၊ သင်ယူထားတာကို ကောင်းစွာထိန်းသိမ်းနားလည်ထားခြင်း၊ သက်ဆိုင်ရာစည်းကမ်းတွေကို ကျွမ်းကျင်ခြင်း၊ ပြောဆိုရှင်းလင်းနိုင်ခြင်း၊ အမှန်တကယ် သင်ကြားနိုင်စွမ်းရှိခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်ရာအတွေ့အကြုံကာလ စတဲ့ အချက်များကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ စံမျိုးကို တွေ့ရပါတယ်။
ဒါကို ဒီနေ့လုပ်ငန်းအင်တာဗျူးစာရင်းအဖြစ် တိုက်ရိုက်မကူးရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မူကို ကြည့်။
တာဝန်ကြီးတစ်ခုအတွက် အရည်အသွေးဟာ အတိုင်းအတာတစ်မျိုးတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။
ဆက်ခံသူအတွက်လည်း ဒီလိုပဲ။
ငွေကြေးတော်တယ်။
ဒါပေမဲ့ လူမကိုင်တတ်ဘူး။
ကောင်းမလား။
လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ စာရင်းမနားလည်ဘူး။
ကောင်းမလား။
စာရင်းလည်းနားလည်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် စည်းမျဉ်းပြောင်းတတ်တယ်။
ကောင်းမလား။
အရမ်းကြိုးစားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ်မသိတဲ့အရာကို ဘယ်တော့မှ မမေးဘူး။
ကောင်းမလား။
အကြီးအကဲက—
“ဒီလူတော်တယ်”
တစ်ကြောင်းနဲ့ မပြီးရဘူး။
ဘာတော်တယ်၊ ဘာမပြည့်သေးဘူး၊ ဘာကိုသင်ပေးရမယ်၊ ဘာကို စမ်းသပ်ရမယ်
ခွဲနိုင်ရမယ်။
မိသားစုဝင်ဖြစ်ခြင်းက အရည်အသွေးစံမဟုတ်ဘူး
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီစကား နည်းနည်းပြင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ မှတ်ရမယ်။
သွေးသားတော်စပ်မှုဟာ မေတ္တာအတွက် အရေးကြီးတယ်။ တာဝန်ကျွမ်းကျင်မှုအတွက်တော့ သီးခြားစစ်ရတယ်။
မိသားစုကို မချစ်ရဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။
သားသမီးကို အခွင့်အရေးမပေးရဘူးလို့လည်း မဆိုဘူး။
ဒါပေမဲ့—
မိသားစုဖြစ်လို့ စံလျှော့သွားရင် နောက်ဆုံး ဘယ်သူဒုက္ခရောက်မလဲ။
သားသမီးပဲ။
သူ မပြင်ဆင်ရသေးတဲ့ တာဝန်ကြီးထဲ ဝင်ရတယ်။
အောက်ကလူတွေ သူ့ကို မယုံဘူး။
သူက အားမရတော့ ပိုအာဏာပြတယ်။
အဖေက ဘေးကနေ ဝင်ထိန်းတယ်။
လူတွေက ဘယ်သူ့စကားနားထောင်ရမှန်း မသိ။
နောက်ဆုံး—
ရာထူးလွှဲပြီးသား၊ အာဏာမလွှဲနိုင်။
အာဏာလွှဲပြီးသား၊ ယုံကြည်မှုမလွှဲနိုင်။
ဘာကြောင့်လဲ။
တာဝန်ယူနိုင်မှုကို မစစ်ဘဲ ရာထူးကို အရင်လွှဲခဲ့လို့။
ဆက်ခံသူကို စံနဲ့စစ်တာ အရှက်ခွဲတာမဟုတ်ဘူး
တစ်ချို့မိဘတွေက—
“ကိုယ့်သားသမီးကို စမ်းသပ်တယ်ဆိုရင် မယုံသလိုဖြစ်မလား”
ဆိုပြီး ကြောက်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဘယ်လိုစမ်းသပ်သလဲပေါ် မူတည်တယ်။
အရှက်ခွဲဖို့ စစ်ရင် မကောင်းဘူး။
မယုံလို့ လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ရင်လည်း ပြဿနာရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့—
“ဒီတာဝန်ယူမယ်ဆိုရင် ဒီအချက်တွေမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်ဖို့လိုတယ်။ အဖေရှိတုန်း လေ့ကျင့်ကြမယ်”
ဆိုရင်?
ဒါက မယုံတာလား။
အမှန်တော့—
ယုံလို့ ပြင်ဆင်ပေးတာ။
သားက လေယာဉ်မောင်းသင်မယ်ဆိုပါစို့။
“ငါ့သားကို ယုံတယ်၊ စာမေးပွဲမလိုဘူး”
ဆိုရင် မေတ္တာလား။
မဟုတ်ဘူး။
ကျွမ်းကျင်ရမယ့်နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်မှုစစ်တာ တာဝန်။
အဖွဲ့အစည်းလည်း အတူတူပါပဲ။
တည်ထောင်သူရဲ့ “မျက်စိ” ကို စံအဖြစ်ပြောင်းပေးရမယ်
အရင်မျိုးဆက်မှာ အကြီးအကဲတစ်ယောက် လုပ်ငန်းကို နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်လုပ်လာတယ်ဆိုပါစို့။
ပစ္စည်းတစ်ခု ကြည့်ရုံနဲ့—
“ဒါ မကောင်းသေးဘူး”
သိတယ်။
လူတစ်ယောက်စကားပြောတာ နားထောင်ရုံနဲ့—
“ဒီသဘောတူညီချက်မှာ သတိထား”
သိတယ်။
ငွေစာရင်းတစ်မျက်နှာကြည့်တာနဲ့—
“ဒီနေရာက တစ်ခုခုမမှန်ဘူး”
သိတယ်။
ဒါတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာအတွေ့အကြုံကနေ ထွက်လာတဲ့ အသိ။
တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့—
အဖေက သားကို—
“ကြည့်ရင် သိတာပဲ”
ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
သားက မသိဘူး။
“ဘယ်လိုကြည့်ရင် သိတာလဲ”
သူ့အတွက် အဖြေမရှိဘူး။
ဒီမှာ အကြီးအကဲရဲ့ နောက်ဆုံးအလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်။
ကိုယ့်အတွင်းမှာ အလိုလိုသိနေတဲ့ စံကို ပြန်ဖော်ထုတ်ပေးရမယ်။
“အဖေ ဒီပစ္စည်းကို မကောင်းဘူးပြောတဲ့အခါ ဘာတွေကြည့်တာလဲ”
ပြန်မေး။
အရောင်လား။
အရွယ်အစားလား။
အနံ့လား။
အသံလား။
ပစ္စည်းရဲ့တည်ငြိမ်မှုလား။
အဖေ တစ်ခါတလေ ဘာကြောင့် ဒီဖောက်သည်ကို မငြင်းလဲ။
ဘယ်လက္ခဏာတွေကြည့်တာလဲ။
ဘယ်အချက်ပေါ်ရင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြောင်းလဲ။
ဒီအရာတွေကို ထုတ်ပြော။
အဲဒီမှာ—
အတွေ့အကြုံက စံဖြစ်လာတယ်။
ကိုယ်ပိုင်ပညာက အဖွဲ့ပညာဖြစ်လာတယ်။
“အဖေကြိုက်တာ” ကို စံမလုပ်နဲ့
တစ်ချို့အဖွဲ့တွေမှာ အရည်အသွေးစံက တရားဝင်မရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ မတရားဝင်စံတစ်ခု ရှိတယ်။
ဘာလဲ။
“အဖေကြိုက်ရမယ်။”
အရာအားလုံး အဖေ့ဆီ တင်ရတယ်။
အဖေ “အိုကေ” ဆိုမှ အိုကေ။
အဖေမရှိရင် ဘယ်သူမှ မဆုံးဖြတ်ရဲဘူး။
ဒါက လုပ်ငန်းသေးသေးတုန်း အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
မျိုးဆက်လွှဲတဲ့အချိန်မှာတော့ ပြဿနာတက်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
သားက အဖေမဟုတ်ဘူး။
အဖေ့အရသာ၊ အဖေ့အမြင်၊ အဖေ့အတွေ့အကြုံကို တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း အတုကူးလို့မရဘူး။
အဲဒီတော့ ရွေးစရာနှစ်ခု ရှိတယ်။
သားကို တစ်သက်လုံး—
“အဖေဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
လို့ မှန်းခိုင်းမလား။
ဒါမှမဟုတ်—
“ဒီအလုပ်ရဲ့ မပြောင်းသင့်တဲ့စံက ဘာလဲ”
ကို လွှဲပေးမလား။
ဒုတိယဟာ ပိုတည်တံ့တယ်။
လူနဲ့ စံကို ခွဲနိုင်မှ မျိုးဆက်လွှဲတာ ငြိမ်းချမ်းတယ်
အဖေပြောလို့ မှန်တာမဟုတ်ဘူး။
သားပြောလို့ အသစ်ဖြစ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။
အချက်နဲ့ စံကို ကြည့်ရမယ်။
အဖေ—
“ဒီလိုလုပ်မှ အရည်အသွေးကောင်းတယ်”
ဆိုတယ်။
သား—
“ဘာကြောင့်လဲ”
မေးတယ်။
အဖေက အကြောင်းပြနိုင်တယ်။
“ဒီအချက်မလိုက်ရင် ဒီလိုအန္တရာယ်ရှိတယ်”
ဆိုတယ်။
ဒီစံ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဖေက—
“ငါဒီလိုပဲ လုပ်လာတာ”
ပဲပြောနိုင်တယ်ဆိုရင်?
သားက မလေးစားတော့ရဘူးလို့ မဆိုဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပြန်စစ်ဖို့နေရာရှိတယ်။
တချို့အစဉ်အလာက အဖိုးတန်တယ်။
တချို့က အရင်ခေတ်အခြေအနေအတွက် ကောင်းခဲ့တာ။
နောက်ခေတ်မှာ ပြောင်းရနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် စံရှိရမယ်။
စံရဲ့အကြောင်းလည်း သိရမယ်။
အဖွဲ့အစည်းထက် ဓမ္မမှာ ပိုနက်တဲ့ “စံ” ရှိတယ်
မဟာပဇာပတိဂေါတမီထံ အကျဉ်းဟောကြားထားတဲ့ သုတ်တော်တစ်ပုဒ်မှာ—
ဘယ်အရာက တရားနဲ့ကိုက်ညီသလဲဆိုတာ လူတစ်ဦးရဲ့အမည်ပေါ်မူတည်ပြီး မသတ်မှတ်ဘဲ ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်စေသလဲ ဆိုတဲ့ အကျိုးရလဒ်အခြေပြု စံတွေကို ပြထားတယ်။
ရာဂပိုတိုးသလား၊ လျော့သလား။
ချည်နှောင်မှုပိုဖြစ်သလား၊ လွတ်မြောက်မှုဘက် သွားသလား။
စုပုံဖမ်းဆုပ်မှုဘက် သွားသလား၊ လျှော့ချလွှတ်ချမှုဘက် သွားသလား။
ဆန္ဒများပိုများလာသလား၊ လျော့လာသလား။
မရောင့်ရဲမှုဘက်သွားသလား၊ ရောင့်ရဲမှုဘက်သွားသလား။
ပျင်းရိမှုဘက်သွားသလား၊ အားထုတ်မှုဘက်သွားသလား။
အဲဒီလို ဦးတည်ချက်ကို စံထားပြီး ခွဲသိဖို့ ဟောထားပါတယ်။
နောက်သုတ်တော်တစ်ပုဒ်မှာလည်း တရားတစ်ခုဟာ ငြီးငွေ့မှု၊ ရာဂကင်းမှု၊ ချုပ်ငြိမ်းမှု၊ ငြိမ်းအေးမှု၊ သိမြင်မှုနဲ့ လွတ်မြောက်မှုဘက် ဦးတည်စေသလားဆိုတာကို ဆရာ့ညွှန်ကြားချက်နဲ့ ကိုက်ညီမကိုက်ညီ ခွဲခြားဖို့ စံထားပါတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီစံတွေကို ကုမ္ပဏီအရည်အသွေးစစ်တဲ့ကိန်းဂဏန်းတွေအဖြစ် မကူးသုံးရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အလွန်နက်တဲ့ ဆင်ခြင်စရာ ရှိတယ်။
တစ်ခုက ကောင်းသလား မကောင်းသလားဆိုတာ “ဘယ်သူပြောတာလဲ” ထက် “ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်စေသလဲ” ကိုလည်း ကြည့်ရတယ်။
မိသားစုလုပ်ငန်းမှာ—
အဖေထားခဲ့တဲ့မူတစ်ခု ရှိတယ်။
နောက်မျိုးဆက်က ဆက်ယူမယ်။
ဒီမူက—
လူတွေ ပိုရိုးသားလာစေသလား။
ဒါမှမဟုတ် အမှားဖုံးတတ်လာစေသလား။
တာဝန်ပိုသိလာစေသလား။
ဒါမှမဟုတ် ကြောက်လို့သာလုပ်စေသလား။
မေတ္တာနဲ့ တရားမျှတမှု တိုးလာသလား။
ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာလိုက်မှု တိုးလာသလား။
အမြတ်ရှိသော်လည်း လူ့ဂုဏ်ကျသွားသလား။
ဒီလို အကျိုးသွားရာကိုပါ စံထဲထည့်။
“အမြတ်ရတယ်” ဆိုတာ ဆက်ခံသူကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ စံတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး
ဒကာ ဒကာမတို့…
သားတစ်ယောက် စီမံခန့်ခွဲတာ ခြောက်လရှိပြီ။
အမြတ်က အရင်ထက် နှစ်ဆတက်တယ်။
အဖေဝမ်းသာတယ်။
“သားတော်တယ်”
ဆိုတယ်။
ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်မေး။
အမြတ်ဘယ်လိုရတာလဲ။
ဝန်ထမ်းတွေ အမြဲတမ်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖိထားလား။
ဖောက်သည်ကို မပြည့်စုံတဲ့သတင်းပေးပြီး ရောင်းထားလား။
ကုန်ကျစရိတ်လျှော့ရာမှာ ဘေးကင်းရေးပျက်သွားလား။
အချိန်တိုအမြတ်တက်ပေမဲ့ ရေရှည်ယုံကြည်မှုကျနေသလား။
မိသားစုနာမည်က အရင်လို ရိုးသားမှုရှိသေးလား။
ဒါကြောင့် ဆက်ခံသူအရည်အသွေးကို—
ငွေတစ်ခုတည်းနဲ့ မတိုင်းနဲ့။
ငွေက အရေးကြီးတယ်။
စီးပွားရေးဆို ငွေကြေးတည်တံ့ဖို့လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူမှုတာဝန်ရှိတဲ့ မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုမှာ—
“ဘယ်လောက်ရလဲ” နဲ့အတူ “ဘယ်လိုရလဲ” ပါ ကြည့်။
မျိုးဆက်သစ်အတွက် စံရှစ်ချက်
အခု ဦးဇင်းတို့ ခေတ်သစ်လက်တွေ့အသုံးချမှုအနေနဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်အတွက် စဉ်းစားလို့ရမယ့် အချက်ရှစ်ချက် ဆင်းကြည့်ရအောင်။
ဒီအချက်ရှစ်ချက်ဟာ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်ဆက်ခံစည်းမျဉ်း မဟုတ်ပါဘူး။
အထက်က ကျမ်းတော်အခြေခံတွေကို မိသားစုနဲ့ အဖွဲ့အစည်းဘဝထဲ ဆင်ခြင်အသုံးချထားတဲ့ လက်တွေ့မူပါ။
ပထမ — အခြေခံတန်ဖိုးကို နားလည်သလား
ကုမ္ပဏီက ငွေရှာဖို့ပဲရှိတာလား။
မိသားစုက ဘယ်အရာကို မဖြစ်မနေ စောင့်ချင်တာလဲ။
ရိုးသားမှုလား။
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာလား။
ဖောက်သည်ဘေးကင်းရေးလား။
လုပ်ငန်းအတွက် မရောင်းချင်တဲ့ အရာရှိသလား။
ဆက်ခံသူက ဒီအခြေခံကို အလွတ်ကျက်ရုံ မဟုတ်ဘဲ ဘာကြောင့် ဆိုတာ ရှင်းပြနိုင်သလား။
ဒုတိယ — လုပ်ငန်းအခြေခံကို တကယ်နားလည်သလား
အထက်က အစီရင်ခံစာပဲ ဖတ်တတ်တာလား။
အောက်ခြေမှာ အလုပ်ဘယ်လိုဖြစ်တယ် သိသလား။
ဖောက်သည်ဘာလိုတယ် သိသလား။
ငွေဘယ်ကဝင်၊ ဘယ်ကထွက် သိသလား။
အကြီးဆုံးအန္တရာယ် ဘာလဲ သိသလား။
တတိယ — အဖေမရှိရင် ဆုံးဖြတ်နိုင်သလား
ဒါအရေးကြီးတယ်။
အဖေဘေးမှာရှိတုန်း အားလုံးကောင်းတယ်။
ဆုံးဖြတ်ခါနီးတိုင်း—
“အဖေကို မေးလိုက်မယ်”
ဆိုရင်?
လက်ဆင့်ကမ်းမှု မပြီးသေးဘူး။
အနည်းဆုံး သတ်မှတ်အဆင့်အထိ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်ရမယ်။
စတုတ္ထ — ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့အကြောင်းကို ရှင်းပြနိုင်သလား
“ကျွန်တော်ထင်လို့”
မလုံလောက်ဘူး။
ဘာအချက်အလက်ကြည့်ခဲ့လဲ။
ဘယ်စံနဲ့ ချိန်ခဲ့လဲ။
ဘယ်အန္တရာယ်ကို လက်ခံခဲ့လဲ။
ဘယ်အချက်ပြောင်းရင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြန်ပြင်မလဲ။
ရှင်းပြနိုင်ရမယ်။
ပဉ္စမ — အမှားတွေ့ရင် ပြင်နိုင်သလား
ခေါင်းဆောင်ကောင်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှမမှားသူ မဟုတ်ဘူး။
အမှားပေါ်ရင်—
ဖုံးသလား။
အောက်ကလူပေါ်ပစ်သလား။
ဒါမှမဟုတ်—
“ဒီအချက်မှာ ကျွန်တော်မှားတယ်”
ပြောပြီး ပြင်သလား။
ဒီအရည်အသွေးက အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဆဋ္ဌမ — အခြားသူကို သင်ပေးနိုင်သလား
ကိုယ်တိုင်လုပ်တတ်ရုံနဲ့ ခေါင်းဆောင်မှု မပြီးဘူး။
လူသစ်တစ်ယောက်ကို နားလည်အောင် သင်ပေးနိုင်သလား။
အလုပ်ကို စံနဲ့ရှင်းပြနိုင်သလား။
ကိုယ်မရှိလည်း အခြားသူလုပ်နိုင်အောင် ပြင်ဆင်နိုင်သလား။
ဝိနယထဲမှာတောင် သင်ကြားတာဝန်အတွက် သင်ယူထားမှုတင်မက အမှန်တကယ် သင်ကြားနိုင်စွမ်းကိုပါ အချက်တစ်ခုအဖြစ် ခွဲထားတာ သတိရစရာပါ။
သတ္တမ — မျက်နှာလိုက်မှုကို ထိန်းနိုင်သလား
မိသားစုဝင်ကို စံတစ်မျိုး၊ ဝန်ထမ်းကို စံတစ်မျိုးလုပ်သလား။
မိတ်ဆွေဆို လွှတ်ပေးသလား။
မကြိုက်သူဆို ပိုတင်းကြပ်သလား။
ဒါကို ကြည့်ရမယ်။
အဋ္ဌမ — မသိတာကို သင်ယူရဲသလား
အဆင်သင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အရာအားလုံးသိတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။
မသိတဲ့အခါ—
သင်ယူဖို့ ဘယ်သူ့ဆီသွားရမလဲ သိသလား။
ဝိနယထဲမှာ မည်သူမှ မကျွမ်းကျင်တဲ့အခါ အခြားနေရာသို့ သွားသင်ယူဖို့ အထိထားတာက “မသိခြင်းကို ဖုံးမထားဘဲ ပညာရှာခြင်း” ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဆင်ခြင်စေပါတယ်။
ရာထူးမလွှဲခင် “အကြီးအကဲမရှိခြင်း” ကို စမ်းကြည့်
သူတော်ကောင်းတို့…
ဆက်ခံသူ အဆင်သင့်မသင့် သိချင်ရင် အရေးကြီးတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုရှိတယ်။
အကြီးအကဲကို နည်းနည်းဖယ်ထားကြည့်။
တစ်ပတ်။
နှစ်ပတ်။
တစ်လ။
အဖေက အလုပ်မလုပ်ဘဲနေတာ မဟုတ်ဘူး။
အကဲခတ်နေ။
ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်လို မဝင်ဆုံးဖြတ်။
ပြီးတော့ ကြည့်—
သားက ဘာလုပ်သလဲ။
အခက်အခဲတက်တာနဲ့ အဖေ့ဆီပြေးလာသလား။
မသိတာကို ဖုံးပြီး ကိုယ်တိုင်ထင်ရာလုပ်သလား။
သက်ဆိုင်သူကို စုခေါ်ပြီး အချက်အလက်ယူသလား။
စံနဲ့ချိန်သလား။
မူတန်ဖိုးကို မပျက်စေဘဲ ဆုံးဖြတ်နိုင်သလား။
အမှားဖြစ်ရင် ဘယ်လိုပြန်ပြင်သလဲ။
ဒီစမ်းသပ်မှုက အရှက်ခွဲဖို့ မဟုတ်ဘူး။
လွှဲမပေးခင် အန္တရာယ်ကို မြင်ဖို့။
စိတ်ကူးထားတဲ့ မိသားစုလုပ်ငန်းဖြစ်ရပ်တစ်ခု
အခု သင်ကြားရေးအတွက် စိတ်ကူးထားတဲ့ ဥပမာတစ်ခု ကြည့်ကြရအောင်။
ဒီဟာ ဖြစ်ရပ်မှန်သမိုင်းမဟုတ်ပါဘူး။
မိသားစုလုပ်ငန်းတစ်ခုရှိတယ်။
ဖခင်က နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော် လုပ်လာတယ်။
ကုန်ပစ္စည်းတစ်မျိုးထုတ်လုပ်တယ်။
ဖခင်က ပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်ထဲကိုင်၊ မျက်စိနဲ့ကြည့်ပြီး—
“ဒါ အတည်မပို့သေးနဲ့”
ဆိုတတ်တယ်။
ဝန်ထမ်းတွေကလည်း—
“ဆရာကြီးကြည့်ရင် သိတယ်”
လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။
သားက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ပြီး ပြန်လာတယ်။
လုပ်ငန်းကို ချဲ့ချင်တယ်။
ရုံးခွဲတိုးချင်တယ်။
ဖခင်က—
“ဒီလုပ်ငန်းမှာ quality ကို မင်းမသိသေးဘူး”
ဆိုတယ်။
သားက—
“အဖေက ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူး”
လို့ စိတ်ဆိုးတယ်။
နှစ်ယောက် အငြင်းပွားတယ်။
ကဲ…
ပြဿနာက ဘာလဲ။
သားမတော်လို့လား။
ဖခင်ခေါင်းမာလို့လား။
တစ်ဖက်တည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။
အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုက—
ဖခင်သိနေတဲ့ “ကောင်း/မကောင်း” စံဟာ ဖခင့်အတွင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။
သားမြင်လို့မရဘူး။
ဒီတော့ ဖခင်နဲ့သား အတူထိုင်ကြတယ်ဆိုပါစို့။
ပစ္စည်းကောင်းနှစ်ဆယ်။
မကောင်းနှစ်ဆယ် ယူတယ်။
ဖခင်ကို တစ်ခုချင်းမေးတယ်။
“ဒီဟာဘာကြောင့် မကောင်းတာလဲ”
အစမှာ ဖခင်က—
“ကြည့်တာနဲ့သိတယ်”
ပြောတယ်။
သားက မေးဆက်တယ်။
အကြိမ်များလာတော့ ဖခင်က ပြောနိုင်လာတယ်။
“ဒီအရွယ်မှာ အနည်းငယ်ပြောင်းနေတယ်”
“ဒီမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်”
“ဒီအသံကို နားထောင်”
“ဒီလိုဖြစ်ရင် နောက်အဆင့်မှာ ချို့ယွင်းတတ်တယ်”
အဲဒီလို။
တစ်ချို့အချက်ကို တိတိကျကျ တိုင်းလို့ရတယ်။
တစ်ချို့ကို အတွေ့အကြုံနဲ့ ချိန်ရတယ်။
တိုင်းလို့ရတာကို စံရေးတယ်။
အတွေ့အကြုံလိုတာကို ဥပမာများနဲ့ သင်တယ်။
သားကို စစ်ခိုင်းတယ်။
ဖခင်နဲ့သား ဆုံးဖြတ်ချက်တူမတူ နှိုင်းတယ်။
တဖြည်းဖြည်း ကွာဟမှုနည်းလာတယ်။
ဒီမှာ ဘာဖြစ်သွားသလဲ။
ဖခင်ရဲ့ပညာကို စက်တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလိုက်တာမဟုတ်ဘူး။
ဖခင့်ပညာကို နောက်မျိုးဆက်သင်ယူနိုင်တဲ့ပုံစံအဖြစ် ဖော်ထုတ်လိုက်တာ။
ဒီလိုမှ တကယ်လက်ဆင့်ကမ်းတာ။
စံဆိုတာ အကြီးအကဲကို ဖယ်ပစ်တာမဟုတ်ဘူး
တချို့အကြီးအကဲက စံရေးမယ်ဆိုတာ ကြားရင်—
“ဒါဆို ငါ့အတွေ့အကြုံမလိုတော့ဘူးပေါ့”
ထင်တတ်တယ်။
မဟုတ်ဘူး။
စံက အတွေ့အကြုံကို ဖယ်တာမဟုတ်ဘူး။
အတွေ့အကြုံကို ပျောက်မသွားအောင် သိမ်းတာ။
အဖေ့ပညာကို စာရွက်တစ်ရွက်နဲ့ အစားထိုးလို့မရဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဖေ့ပညာအကုန် အဖေ့ခေါင်းထဲမှာပဲထားရင် အဖေနဲ့အတူ အများကြီးပျောက်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
စာရေးလို့ရတာ ရေး။
တိုင်းလို့ရတာ တိုင်း။
ဥပမာနဲ့ သင်ရတာ ဥပမာနဲ့ သင်။
အတူလုပ်ရတာ အတူလုပ်။
ဒါမှ ပြည့်စုံတယ်။
စံတူတယ်ဆိုပေမဲ့ လူအတုကူးရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတယ်။
နောက်မျိုးဆက်က အရင်မျိုးဆက်နဲ့ တူအောင် လုပ်ရမလား။
မဟုတ်ဘူး။
အခြေခံစံတူနိုင်တယ်။
လုပ်ပုံ မတူနိုင်ဘူး။
ဥပမာ—
အဖေရဲ့စံက—
ဖောက်သည်ကို မလိမ်ရ။
သားလည်း အဲဒီစံကို ထိန်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဖေက ဖုန်းနဲ့ဆက်သွယ်တယ်။
သားက နည်းပညာအသစ်နဲ့ ဆက်သွယ်တယ်။
နည်းမတူဘူး။
စံတူတယ်။
အဖေ့စံက—
အကြွေးပေးရာမှာ ပြန်ဆပ်နိုင်မှုကို စစ်ရမယ်။
သားက အချက်အလက်ပိုကောင်းတဲ့နည်းသုံးတယ်။
အခြေခံတူတယ်။
နည်းအသစ်။
ဒါက အရည်အသွေးဆက်ခံမှု။
အဖေ့လုပ်ပုံကို မိတ္တူကူးခြင်း မဟုတ်ဘူး။ အဖေစောင့်ခဲ့တဲ့အဓိကကို နည်းအသစ်နဲ့ ဆက်စောင့်ခြင်း။
ဆက်ခံသူကို တိုင်းတဲ့စံနဲ့ အကြီးအကဲကိုလည်း ပြန်တိုင်းရဲရမယ်
သူတော်ကောင်းတို့…
တရားမျှတဖို့ဆို ဒီအချက် မမေ့နဲ့။
သားကို—
“ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း ရှင်းပြရမယ်”
ဆိုတယ်။
အဖေ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုရော မေးလို့ရလား။
သားကို—
“မှားရင် ဝန်ခံရမယ်”
ဆိုတယ်။
အဖေမှားရင်ရော ဝန်ခံသလား။
သားကို—
“မသိရင် သင်ယူရမယ်”
ဆိုတယ်။
အဖေမသိတဲ့ နည်းပညာအကြောင်း သားဆီက သင်ရဲသလား။
ဒီလိုမဟုတ်ရင် စံက တစ်ဖက်သတ်ဖြစ်တယ်။
နောက်မျိုးဆက်က—
“စံဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို စစ်ဖို့ပဲ”
လို့မြင်မယ်။
ဒါနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမလား။
မငြိမ်းချမ်းဘူး။
ဒါကြောင့်—
အရည်အသွေးစံဟာ ရာထူးအောက်ကလူကိုပဲ မထိရဘူး။ လူတိုင်းကို ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍအလိုက် ထိရမယ်။
တရားမှာတောင် “ဘယ်သူပြောသလဲ” ထက် “ဘယ်ဘက်ဦးတည်သလဲ” အရေးကြီးတယ်
ဒီအချက်ကို နည်းနည်းပိုနက်ကြည့်။
မဟာပဇာပတိဂေါတမီထံ ဟောထားတဲ့ စံတွေကို ပြန်စဉ်းစား။
တရားနဲ့ညီသလားဆိုတာ—
“ငါ့ဆရာပြောလို့”
တစ်ချက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
အကျိုးရလဒ်ကိုလည်း ကြည့်တယ်။
ရာဂလျော့သလား။
ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့သလား။
လိုချင်မှုလျော့သလား။
ရောင့်ရဲမှုတိုးသလား။
အားထုတ်မှုတိုးသလား။
ဒါကြောင့် မိသားစုလက်ဆင့်ကမ်းမှုမှာ—
“ဒီဟာ ငါ့အဖေထားခဲ့တဲ့စံ”
ဆိုတာတစ်ခုတည်း မလုံလောက်ဘူး။
နောက်မျိုးဆက်က မေးတတ်ရမယ်။
“ဒီစံက ဘာကို ကာကွယ်တာလဲ”
“လူကို ပိုကောင်းစေသလား”
“ရိုးသားမှုကို တိုးစေသလား”
“မေတ္တာနဲ့ တရားမျှတမှုကို အားပေးသလား”
“အငြိုး၊ လောဘ၊ မျက်နှာလိုက်မှုကို ပိုကြီးစေသလား”
ဒီလို။
ဒီနေရာမှာပဲ ဓမ္မနဲ့ အရည်အသွေးစကား ဆုံလာတယ်။
ချိန်ခွင်ကိုယ်တိုင်လွဲနေရင် ဘယ်လောက်တိုင်းတိုင်း အဖြေမှားမယ်
အခု အင်ဂျင်နီယာပညာနဲ့ တိုင်းတာရေးကနေ နားလည်လွယ်တဲ့ ဥပမာတစ်ခု ယူကြည့်မယ်။
ဒီဥပမာဟာ ဓမ္မကို သိပ္ပံနဲ့ သက်သေပြတာ မဟုတ်ပါဘူး။
နားလည်ဖို့သက်သက်။
ချိန်ခွင်တစ်လုံးရှိတယ်။
ချိန်ခွင်ကိုယ်တိုင် လွဲနေတယ်။
ပစ္စည်းတစ်ရာကို တိုင်း။
နံပါတ်တစ်ရာထွက်မယ်။
ဒါပေမဲ့ နံပါတ်အားလုံး မှားနိုင်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
တိုင်းတဲ့ကိရိယာကိုယ်တိုင် မမှန်လို့။
အဖွဲ့အစည်းလည်း ဒီလိုပဲ။
ဆက်ခံသူကောင်းမကောင်း တိုင်းတဲ့စံကိုယ်တိုင်—
“အဖေ့စကားနားထောင်ရင် ကောင်းတယ်”
တစ်ခုတည်းဆို?
စံကိုယ်တိုင် အလွန်ကျဉ်းတယ်။
“အမြတ်ရရင် ကောင်းတယ်”
တစ်ခုတည်းဆို?
ကျဉ်းတယ်။
“မိသားစုဝင်တွေ သဘောကျရင် ကောင်းတယ်”
တစ်ခုတည်းဆို?
အပြင်ကဝန်ထမ်း၊ ဖောက်သည်၊ လူမှုအကျိုး မမြင်တော့ဘူး။
ဒါကြောင့်—
လူကို စစ်သလို စံကိုလည်း ပြန်စစ်ရမယ်။
စံတွေ အရမ်းများသွားရင်လည်း လူတွေ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး
တစ်ဖက်အစွန်းလည်း သတိထား။
စံထားတာကောင်းတယ်ဆိုပြီး—
စာမျက်နှာတစ်ရာလောက် စံရေးတယ်။
အလုပ်တစ်ခုလုပ်ဖို့ စစ်ရမယ့်အချက် ရှစ်ဆယ်။
လူတိုင်း စာရွက်ဖြည့်တာနဲ့ အချိန်ကုန်တယ်။
ဖောက်သည်ကို ကြည့်ဖို့အချိန်မရှိတော့ဘူး။
ဒါ စံကောင်းလား။
အမြဲမဟုတ်ဘူး။
အဓိကစံနဲ့ အသေးစိတ်ညွှန်ကြားချက်ကို ခွဲ။
မဖြစ်မနေထိန်းရမယ့်အချက် ဘာလဲ။
အခြေအနေအလိုက် ပြောင်းလို့ရတာ ဘာလဲ။
ဒါကို ရှင်း။
စံရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က—
လူတွေကို စာရွက်ထဲပိတ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
ကောင်းမှုကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီဖို့။
မျိုးဆက်ဟောင်းက “လက်လွှတ်နိုင်မှု” ကိုလည်း တိုင်းကြည့်ရမယ်
သူတော်ကောင်းတို့…
ဆက်ခံသူအရည်အသွေးပဲ စစ်ရမှာလား။
မဟုတ်ဘူး။
လက်လွှဲသူရဲ့ အဆင်သင့်ဖြစ်မှုလည်း စစ်ရတယ်။
အဖေက—
“သားအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ”
ပြောတယ်။
ဒါပေမဲ့ သားဆုံးဖြတ်တိုင်း ဝင်ပြင်တယ်။
သားကို အလုပ်ပေးပြီး နောက်က ကိုယ်တိုင်ပြန်လုပ်တယ်။
ဝန်ထမ်းတွေသားဆီသွားရင်—
“ငါ့ကိုပဲလာ”
ဆိုတယ်။
ဒါဆို ဘယ်သူ မပြည့်သေးတာလဲ။
သားတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။
အဖေလည်း လက်လွှတ်ဖို့ မပြင်ဆင်ရသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီတော့ အကြီးအကဲအတွက်လည်း စံထား။
“ဒီအဆင့်ရောက်ရင် ငါမဝင်တော့ဘူး”
“ဒီပမာဏအောက်ကဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆက်ခံသူပဲ ချ”
“မှားလာရင်လည်း ဘေးကင်းရေးမထိသရွေ့ သူကိုယ်တိုင်ပြင်ခွင့်ပေး”
ဒီလို။
လက်ဆင့်ကမ်းမှုမှာ—
လက်ခံသူရဲ့အရည်အသွေးနဲ့ လက်လွှတ်သူရဲ့ပညာ နှစ်ခုလုံးလိုတယ်။
ဆက်ခံသူကို သင်ပေးရာမှာ မေးခွန်းကို တန်ဖိုးထား
ဒီဃနိကာယ်က သင်ယူမှုအကြောင်း ဖော်ပြတဲ့နေရာမှာ ဆရာ သို့မဟုတ် ပညာရှိအဖော်အပေါ် မှီခိုပြီး အချိန်အခါလိုက် မရှင်းတာတွေကို မေးခြင်း၊ သံသယတွေကို ဖယ်ရှားစေခြင်းက ပညာတိုးပွားဖို့ အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် ပါရှိပါတယ်။
ဒီသဘောက မျိုးဆက်သစ်အတွက် အလွန်အသုံးဝင်တယ်။
သားက—
“အဖေ ဒီလိုလုပ်တာ ဘာကြောင့်လဲ”
မေးတယ်။
ဒါကို—
“စကားပြန်တယ်”
လို့ မယူနဲ့။
အကြောင်းသိချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဆက်ခံသူက မေးခွန်းမမေးတော့ဘူးဆိုရင်—
တကယ်နားလည်သွားလို့လား။
ဒါမှမဟုတ်—
မေးရင် ဆူခံရလို့လား။
ခွဲရမယ်။
အဖေ့အနားမှာ နာခံတဲ့သားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဖေမရှိတော့တဲ့အခါ ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားမရရင်?
အမွေကို ထိန်းမလား။
ခက်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ကောင်းတဲ့ဆက်ခံသူက အဖြေသိသူတင်မဟုတ်ဘူး။ မေးခွန်းမှန်မေးတတ်သူလည်း ဖြစ်ရမယ်။
အကြီးအကဲရဲ့နောက်ဆုံးအောင်မြင်မှုကို ဘယ်လိုတိုင်းမလဲ
ဒကာကြီး ဒကာမကြီးတို့…
တည်ထောင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို—
အိမ်ဘယ်နှလုံးရှိလဲ။
ငွေဘယ်လောက်ရှိလဲ။
ကုမ္ပဏီဘယ်လောက်ကြီးလဲ။
နဲ့တိုင်းလို့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ နောက်စံတစ်ခု ထည့်ချင်တယ်။
“ငါမရှိလည်း ကောင်းမှုဆက်နိုင်သလား။”
ဒီစံ။
ငါမရှိရင် လုပ်ငန်းလည်သလား။
ငါမရှိရင် ရိုးသားမှုရှိသေးလား။
ငါမရှိရင် ဝန်ထမ်းတွေ အရှက်မခွဲခံရဘူးလား။
ငါမရှိရင် ဘယ်သူမဆို အမှားဖုံးမထားဘဲ ပြောရဲသလား။
ငါမရှိရင် အရည်အသွေးကျမသွားဘူးလား။
ငါမရှိရင် ငါ့သားသမီး အာဏာအတွက် ရန်မဖြစ်ဘူးလား။
ဒီအဖြေတွေက—
အကြီးအကဲဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
အောင်မြင်မှုကို ဖန်တီးနိုင်တာတစ်ဆင့်။ အောင်မြင်မှုကို ကိုယ်မရှိလည်း ဆက်တည်နိုင်အောင်လုပ်တာ နောက်တစ်ဆင့်။
ဆက်ခံသူအတွက် “သက်သေ” ရှိရမယ်
“သားအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ”
ဆိုတာ ခံစားချက်မဟုတ်ဘဲ သက်သေရှိအောင် လုပ်လို့ရတယ်။
ဥပမာ—
သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူပြီး စီမံကိန်းတစ်ခု အဆုံးထိလုပ်ဖူးတယ်။
ရလဒ်ရှိတယ်။
အမှားဖြစ်တဲ့အခါ ဘယ်လိုပြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှိတယ်။
ဝန်ထမ်းအငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို မျှမျှတတ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တယ်။
ဖောက်သည်ဆုံးရှုံးမယ့်အခါ အမှန်ကို ဖုံးမထားဘဲ တင်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။
ငွေကြေးဖိအားကြုံတဲ့အခါ သီလမပျက် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။
အဖေမရှိတဲ့အချိန်မှာ လုပ်ငန်းလည်နိုင်ခဲ့တယ်။
တစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင်သင်ပေးပြီး သူ့ဆီလည်း လုပ်ငန်းလွှဲနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒီဟာတွေက သက်သေ။
“ငါယုံတယ်” ကို “သူလုပ်ပြထားတယ်” နဲ့ တွဲပေး။
ဒါက ပိုခိုင်တယ်။
စံမပြည့်ရင် ရာထူးမပေးရဘူးလား
ဒီမေးခွန်းလာမယ်။
အမြဲတမ်း အဖြေတစ်မျိုးမရှိဘူး။
တချို့အခါ လုပ်ငန်းအခြေအနေကြောင့် ဆက်ခံသူက ပြည့်စုံမနေသေးပေမဲ့ တာဝန်ယူရနိုင်တယ်။
ဖခင် ရုတ်တရက် မလုပ်နိုင်တော့တာ။
အခြေအနေ အရေးပေါ်ဖြစ်တာ။
ဒီလိုဆို—
“စံမပြည့်လို့ ဘာမှမလုပ်”
မဖြစ်နိုင်ဘူး။
အဲဒီအခါ ဘာလုပ်မလဲ။
စံကို မပျောက်စေနဲ့။
ဘယ်အချက်မပြည့်သေးတာ သိထား။
အကူအညီထည့်။
အကြံပေးထည့်။
လုပ်ပိုင်ခွင့်တချို့ ခွဲထား။
သင်ယူမယ့်အစီအစဉ်ထား။
ပြန်စစ်မယ့်အချိန်ထား။
ဒီလို။
စံက—
“မပြည့်ရင် ပယ်”
ဖို့တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
“ဘယ်လိုဖြည့်မလဲ” သိဖို့လည်း။
အရည်အသွေးစံဟာ လူ့ဂုဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်
တစ်ယောက်ကို—
“မင်းမဖြစ်ဘူး”
ပြောတာနဲ့—
“ဒီတာဝန်အတွက် လိုအပ်တဲ့အချက်ခြောက်ချက်ထဲက လေးချက်ပြည့်တယ်။ ဒီနှစ်ချက်ကို လေ့ကျင့်ဖို့လိုတယ်”
ပြောတာ မတူဘူး။
ပထမစကားက လူတစ်ယောက်လုံးကို ထိတယ်။
ဒုတိယက အရည်အချင်းအခြေအနေကို ပြတယ်။
ဒါကြောင့် စံက ကောင်းကောင်းသုံးရင်—
လူ့ဂုဏ်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးတယ်။
သားတစ်ယောက် ဆက်ခံဖို့ မပြည့်သေးဘူး။
ဒါနဲ့—
“ငါ့သား အသုံးမကျဘူး”
လို့ မပြောရဘူး။
“အခုအဆင့်မှာ ဒီအပိုင်း လေ့ကျင့်ရဦးမယ်”
ဆိုတာ ပိုမှန်တယ်။
ဒီစကားထဲမှာ—
အမှန်လည်းရှိတယ်။
မျှော်လင့်ချက်လည်းရှိတယ်။
ပြင်နိုင်တဲ့လမ်းလည်းရှိတယ်။
အရည်အသွေးစံကို မကြာခဏပြောင်းပြီး ဆက်ခံသူကို မဖမ်းနဲ့
တချို့အကြီးအကဲက သားဘာလုပ်လုပ် စံပြောင်းတယ်။
သားရောင်းအားကောင်းတယ်။
“အမြတ်မကောင်းဘူး”
ပြောတယ်။
အမြတ်ကောင်းလာတယ်။
“လူတွေနဲ့ မရင်းနှီးဘူး”
ပြောတယ်။
လူတွေနဲ့ကောင်းလာတယ်။
“ငါ့လို အတွေ့အကြုံမရှိဘူး”
ပြောတယ်။
ကဲ…
သားဘယ်တော့ ပြည့်မလဲ။
ဒီလိုဆို စံမရှိဘူး။
စိတ်မလွှတ်နိုင်မှုကို စံအသစ်အသစ်နဲ့ ဖုံးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးတဲ့စံကို ကြိုပြောထား။
ဘာကို မဖြစ်မနေလိုတယ်။
ဘာကို လေ့ကျင့်နေတုန်းလည်း ရတယ်။
ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်အဆင့်အထိ လွှဲမယ်။
ရှင်းထား။
ဒါ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ကာကွယ်တယ်။
မိသားစုညီအစ်ကိုမောင်နှမကြားမှာ စံက ပိုလိုတယ်
သားသုံးယောက်ရှိတယ်။
သမီးနှစ်ယောက်ရှိတယ်။
ဘယ်သူဆက်ခံမလဲ။
အဖေက—
“ဒီကလေးကို ငါပိုကြိုက်တယ်”
ဆိုရင် ပြဿနာတက်နိုင်တယ်။
အဲဒီအစား—
အခန်းကဏ္ဍတွေ ခွဲ။
ဘယ်အခန်းကဏ္ဍမှာ ဘာအရည်အသွေးလိုတယ်။
ဘယ်သူမှာ ဘာအားကောင်းတယ်။
ဘယ်သူမှာ ဘာလေ့ကျင့်ရမယ်။
ကြည့်။
တစ်ယောက်က အုပ်ချုပ်မှုတော်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က ငွေကြေးတော်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က ဖောက်သည်ဆက်ဆံရေးတော်နိုင်တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို အကုန်ထည့်စရာမလိုဘူး။
အောင်မြင်တဲ့မျိုးဆက်လွှဲမှုဟာ အမွေတစ်ခုကို လူတစ်ယောက်ဆီ ပစ်ပေးခြင်းထက် အခန်းကဏ္ဍနဲ့ စွမ်းရည်ကို ကိုက်ညီစွာ ခွဲနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။
ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာ စတင်သုံးလို့ရတဲ့ လက်တွေ့စာရွက်တစ်ရွက်
ဒီည အိမ်ပြန်ပြီး အကြီးအကဲနဲ့ ဆက်ခံသူအတူထိုင်နိုင်ရင် စာရွက်တစ်ရွက်ယူကြည့်ပါ။
အပေါ်မှာ—
“ဒီတာဝန်ကို ကောင်းကောင်းယူနိုင်ပြီဆိုတာ ဘယ်လိုသိမလဲ”
ရေး။
အောက်မှာ အချက်ငါးချက်၊ ခုနစ်ချက်ပဲ ရေး။
ဥပမာ—
၁။ မူတန်ဖိုးကို ရှင်းပြနိုင်သည်။
၂။ အဓိကလုပ်ငန်းကို နားလည်သည်။
၃။ အဖေမရှိဘဲ သတ်မှတ်အဆင့်အထိ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။
၄။ အမှားကို ဖုံးမထားဘဲ ပြင်နိုင်သည်။
၅။ လူကို မျှတစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။
၆။ အခြားသူကို သင်ပေးနိုင်သည်။
၇။ မသိသောအရာကို အချိန်မီ မေးပြီး သင်ယူနိုင်သည်။
ဒီလို။
ပြီးရင်—
“ပြည့်/မပြည့်”
တစ်ခုပဲ မလုပ်နဲ့။
“ပြည့်တယ် / လေ့ကျင့်နေတယ် / သက်သေလိုသေးတယ်”
ဆိုပြီး ခွဲလို့ရတယ်။
ဒါကို လူ့ဘဝတစ်ခုလုံးအပေါ် အကဲဖြတ်ချက်လို့ မယူနဲ့။
တာဝန်တစ်ခုအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်မှုကိုသာ ကြည့်။
သားသမီးဘက်ကလည်း စံကို တောင်းရဲရမယ်
နောက်မျိုးဆက်တို့…
အဖေက—
“မင်းအဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး”
ပြောတယ်။
စိတ်ဆိုးတာနဲ့ မပြီးနဲ့။
မေး။
“ဘယ်အချက်ကို ကြည့်ပြီး အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးလို့ ပြောတာလဲ”
မေး။
“ဘာပြနိုင်ရင် အဖေယုံမလဲ”
မေး။
“ဘယ်အခန်းကဏ္ဍကို အခုစတင်လွှဲလို့ရမလဲ”
မေး။
“အဖေ့စံက ဘာလဲ”
မေး။
ဒီမေးခွန်းတွေက အာဏာလုတာ မဟုတ်ဘူး။
မရှင်းတာကို ရှင်းအောင်လုပ်တာ။
မိဘဘက်ကလည်း စံကို အမှန်အတိုင်း ပြောရဲရမယ်
တချို့အဖေက တကယ်တော့—
“သားမပြည့်သေးလို့”
မဟုတ်ဘူး။
“ငါလက်မလွှတ်နိုင်သေးလို့”
ဖြစ်တယ်။
ဒီကို ခွဲရဲရမယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကို မေး။
“သားမှာ ဘာမပြည့်သေးလဲ”
အဖြေတိတိကျကျ မထွက်ဘူး။
“ဒါပေမဲ့ ငါမလွှဲချင်သေးဘူး”
ဆိုရင်—
ပြဿနာက သားအရည်အသွေးမဟုတ်နိုင်ဘူး။
ကိုယ့်ဖမ်းဆုပ်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မက ကိုယ့်အတွင်းကို ပြန်ကြည့်ခိုင်းတယ်။
အောင်မြင်မှုရဲ့စံကို နောက်မျိုးဆက်နဲ့ အတူပြန်ရေးရမယ့်အချိန်ရှိတယ်
အဖေ့ခေတ်မှာ—
အောင်မြင်မှု = ရုံးခွဲအများကြီး။
သားခေတ်မှာ—
အောင်မြင်မှု = အမြတ်ကောင်းရုံတင်မက လူတွေ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ဘဝရှိခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရှိခြင်း၊ အန္တရာယ်နည်းခြင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
စံပြောင်းရမလား။
တချို့ပြောင်းရမယ်။
ဒါပေမဲ့ မူအခြေခံမပျောက်စေနဲ့။
အဖေက—
“ငါ့ခေတ်မှာ အောင်မြင်မှုကို ဒီလိုတိုင်းခဲ့တယ်။ မင်းတို့ခေတ်မှာ ဘာထပ်ထည့်သင့်လဲ”
မေးနိုင်ရမယ်။
ဒီစကားက လက်လွှတ်မှုတစ်မျိုး။
နံပါတ်တိုင်းလို့မရတာကိုလည်း အရေးမကြီးဘူးမထင်နဲ့
သူတော်ကောင်းတို့…
“တိုင်းတာနိုင်တဲ့စံ” ဆိုတာ နံပါတ်ပဲလား။
မဟုတ်ဘူး။
တချို့အရည်အသွေးကို နံပါတ်တိတိကျကျ ပေးဖို့ခက်တယ်။
ရိုးသားမှု။
လူတွေကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ဆက်ဆံမှု။
အခက်အခဲမှာ စိတ်တည်ငြိမ်မှု။
မိမိအမှားကို ဝန်ခံနိုင်မှု။
ဒီဟာတွေကို “၇.၅ မှတ်” လို့ပဲ တိုင်းတာလို့ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်မလာနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မြင်နိုင်တဲ့အပြုအမူအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရတယ်။
ဥပမာ—
“ရိုးသားတယ်”
ဆိုတာထက်—
အမှားတွေ့ရင် အချိန်မီ တင်ပြသလား။
မသေချာတာကို သိသလို မပြောဘူးလား။
ကိုယ့်လူအတွက် စည်းမျဉ်းမပြောင်းဘူးလား။
ဒီလို။
တိုင်းတာနိုင်ခြင်းဆိုတာ—
နံပါတ်ရှိခြင်းတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုမြင်ရမလဲ ရှင်းခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။
မိသားစုအမွေမှာ ထိန်းရမယ့် “နိမ့်ဆုံးစံ” ရှိသင့်တယ်
အကြီးအကဲတို့…
ဆက်ခံသူဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်—
မကျော်ရမယ့်နယ်နိမိတ် တချို့ ရှိသင့်တယ်။
ဥပမာ—
မုသားနဲ့ စီးပွားမလုပ်။
ငွေစာရင်းကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဖျက်။
လူ့ဘေးကင်းရေးကို အမြတ်အတွက် မလျှော့။
အောက်ကလူကို လူမဖြစ်အောင် မဆက်ဆံ။
မိသားစုဝင်ဖြစ်လို့ ဥပဒေ၊ စည်းမျဉ်းအပြင် မထား။
ဒီလိုအခြေခံတွေ။
အဲဒီအပေါ်မှာ နည်းလမ်းကွာနိုင်တယ်။
သားက နည်းပညာအသစ်သုံးမယ်။
သုံးပါ။
ဈေးကွက်အသစ်ဝင်မယ်။
စစ်ပြီးဝင်ပါ။
ဒါပေမဲ့ အခြေခံသီလကို မပြောင်း။
ဒါဆို မျိုးဆက်သစ်မှာ လွတ်လပ်မှုလည်းရှိတယ်။
မူလတန်ဖိုးလည်းရှိတယ်။
စံပြည့်သွားတာနဲ့ သင်ယူမှု မရပ်ရဘူး
ဝိနယထဲမှာ အရည်အချင်းမပြည့်သူက သွားသင်ယူရမယ့်ပုံကို တွေ့ရသလို၊ ပညာရှိသူထံမှ ဆက်သင်ယူရခြင်းကို အားပေးထားပါတယ်။
ဒီသဘောက ဆက်ခံသူအတွက်လည်း—
“အခုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီ၊ မေးစရာမလိုတော့ဘူး”
မဟုတ်ဘူး။
ရာထူးတက်လေလေ လေ့လာရမယ့်အရာ ပိုများလာတယ်။
အဖေတုန်းက ဖောက်သည်တစ်ရာ။
သားခေတ်မှာ တစ်သောင်း။
အဖေတုန်းက ဒေသတစ်ခု။
သားခေတ်မှာ နိုင်ငံအများ။
အဖေတုန်းက စာရွက်နဲ့။
သားခေတ်မှာ နည်းပညာနဲ့။
အခြေအနေပြောင်းတယ်။
အရည်အသွေးစံလည်း ပြန်စစ်ရတယ်။
ဒါကြောင့်—
ကောင်းတဲ့ဆက်ခံသူရဲ့ စံတစ်ခုက ဆက်သင်ယူနိုင်ခြင်း။
တစ်လတစ်ကြိမ် “လွှဲပြောင်းစံ” ပြန်ကြည့်
လက်တွေ့လုပ်ချင်တဲ့ မိသားစုတွေ အတွက် ရိုးရိုးလေးနည်းတစ်ခု ရှိတယ်။
တစ်လတစ်ကြိမ်—
အကြီးအကဲနဲ့ ဆက်ခံသူ အတူထိုင်။
ဒီမေးခွန်းငါးခုသာ မေး။
တစ် — ဒီလ ဘာတာဝန်ကို တကယ်လွှဲနိုင်ခဲ့သလဲ။
နှစ် — ဘယ်နေရာမှာ အကြီးအကဲ ပြန်ဝင်ရသလဲ၊ ဘာကြောင့်လဲ။
သုံး — ဆက်ခံသူမှာ ဘာစွမ်းရည်တိုးလာသလဲ။
လေး — ဘာအချက်ကို လေ့ကျင့်ရဦးမလဲ။
ငါး — လက်ရှိစံကိုယ်တိုင် ပြန်ပြင်ဖို့ လိုသလား။
ဒီလို။
ဆွေးနွေးမှုကို အပြစ်ရှာမှုမလုပ်နဲ့။
တိုးတက်မှုကြည့်တဲ့ ကြေးမုံအဖြစ်သုံး။
မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုမှာ အမြတ်ထက် ယုံကြည်မှုက တိုင်းရခက်ပေမဲ့ မတိုင်းလို့မရဘူး
ဒကာ ဒကာမတို့…
အမြတ်ကို ကိန်းဂဏန်းနဲ့ ကြည့်လို့ရတယ်။
ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုတိုင်းမလဲ။
နံပါတ်တစ်လုံးတည်း မလွယ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ လက္ခဏာကြည့်လို့ရတယ်။
အောက်ကလူတွေ အမှားတင်ပြရဲသလား။
အကြီးအကဲမရှိရင်လည်း ဆုံးဖြတ်ရဲသလား။
မိသားစုဝင်မဟုတ်သူတွေကို တရားမျှတတယ်လို့ မြင်သလား။
ဆုံးဖြတ်ချက်ပြောင်းရင် အကြောင်းပြချက်နားလည်သလား။
ပြဿနာရှိရင် လူတွေ ဘက်စုသွားသလား၊ စံဆီပြန်လာသလား။
ဒီလက္ခဏာတွေက ယုံကြည်မှုအရည်အသွေးကို ပြတယ်။
နောက်မျိုးဆက်ရဲ့ အရည်အသွေးစံထဲမှာ “ငါ့ထက်ပိုကောင်းလာနိုင်ခြင်း” ကိုပါ ထည့်
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီစကားက အကြီးအကဲတို့အတွက် နက်တယ်။
ဆက်ခံသူက ကိုယ့်ထက် တူ ရမယ်လား။
ကိုယ့်ထက် ပိုကောင်း လာခွင့်ရှိသလား။
အဖေတစ်ယောက်က တကယ်အောင်မြင်ရင်—
သား အဖေ့ထက် ပိုကောင်းလာတာကို ဝမ်းသာနိုင်ရမယ်။
သားက စနစ်ကို အဖေထက် ပိုရှင်းအောင်လုပ်တယ်။
ဝန်ထမ်းကို အဖေ့ခေတ်ထက် ပိုကောင်းအောင်ဆက်ဆံတယ်။
စာရင်းကို ပိုတိကျအောင်လုပ်တယ်။
အမှားတင်ပြမှုကို ပိုပွင့်လင်းအောင်လုပ်တယ်။
ဒီအချိန်—
“ငါ့နည်းမဟုတ်ဘူး”
ဆိုပြီး ပယ်မလား။
ဒါမှမဟုတ်—
“ငါထားခဲ့တဲ့အခြေခံကို သူပိုကောင်းအောင် ဆက်ယူနိုင်တယ်”
ဆိုပြီး ဝမ်းသာမလား။
ဒါက မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုရဲ့ စိတ်ပိုင်းအရည်အသွေး။
ဓမ္မရဲ့ အဆုံးစံက ပုံရိပ်မဟုတ်ဘူး
ဒီည ဦးဇင်းတို့ အရည်အသွေးစံတွေ ပြောလာခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံး ဓမ္မဘက်မှာ အရေးကြီးဆုံးတစ်ခု ပြန်ရောက်ရမယ်။
တရားတော်တစ်ခုကို စံထားတဲ့အခါ အဆုံးမှာ—
ရာဂလျော့သလား။
ငြိမ်းအေးမှုဘက်သွားသလား။
ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့သလား။
လွတ်မြောက်မှုဘက် ဦးတည်သလား။
ဆိုတဲ့စံကို မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောထားတာကို ပြန်သတိရကြရအောင်။
ဒီတော့ လူ့ဘဝရဲ့ အရည်အသွေးကိုလည်း—
အိမ်ဘယ်နှလုံးရှိတယ်။
ကုမ္ပဏီဘယ်လောက်ကြီးတယ်။
သားဘယ်ရာထူးရတယ်။
အဲဒီနဲ့ပဲ မတိုင်းကြရအောင်။
လောဘနည်းလာသလား။
ဒေါသနည်းလာသလား။
မာနလျော့လာသလား။
စိတ်ပိုငြိမ်းလာသလား။
သူတစ်ပါးအကျိုး ပိုမြင်လာသလား။
ဒီစံလည်း ရှိရမယ်။
သစ္စာလေးပါးဆီ ပြန်ဆင်းကြရအောင်
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီည ဦးဇင်းတို့ ပြောခဲ့တာ—
ဆက်ခံသူကို စံနဲ့ကြည့်ဖို့။
အကြီးအကဲရဲ့အတွေ့အကြုံကို စံအဖြစ် လွှဲဖို့။
အရည်အချင်းမပြည့်တာကို အရှက်မဖြစ်စေဘဲ လေ့ကျင့်ဖို့။
ရာထူး၊ အသက်၊ သွေးသားတော်စပ်မှုတစ်ခုတည်းကို အရည်အသွေးအဖြစ် မယူဖို့။
လူတစ်ယောက်ပေါ်မူတည်တဲ့အရည်အသွေးကနေ အဖွဲ့ပိုင်အရည်အသွေးဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့။
ဒီအရာတွေကို နောက်ဆုံး သစ္စာလေးပါးဆီ ပြန်ဆင်းကြရအောင်။
ဒုက္ခသစ္စာ
အဖေရှိတုန်း ကောင်းပြီး အဖေမရှိတော့ရင် အားလုံးလွဲသွားတာ ဒုက္ခ။
သားကို လွှဲချင်ပေမဲ့—
“ဖြစ်ပါ့မလား”
လို့ နေ့တိုင်းပူရတာ ဒုက္ခ။
သားဘက်က—
“ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် အဖေမယုံဘူး”
လို့ နာရတာ ဒုက္ခ။
စံမရှိလို့—
ဒီနေ့ကောင်း၊ မနက်ဖြန်မကောင်း
ဖြစ်နေတာ ဒုက္ခ။
ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ—
“အဖေ ဘယ်သူ့ကိုပိုချစ်လို့ ရာထူးပေးတာ”
လို့ သံသယဖြစ်တာ ဒုက္ခ။
ဝန်ထမ်းတွေ—
“ဒီခေါင်းဆောင်ကို အရည်အချင်းကြောင့် ခန့်တာလား၊ မိသားစုမို့လား”
လို့ မယုံတာ ဒုက္ခ။
ဆက်ခံသူမပြင်ဆင်ရသေးပေမဲ့ တာဝန်ကြီးထဲ ရုတ်တရက်ဝင်ရတာ ဒုက္ခ။
အဖေက အသက်ကြီးလာပြီ။
ဒါပေမဲ့ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။
ကိုယ်ပင်ပန်းနေတယ်။
သားလည်း မကြီးထွားနိုင်ဘူး။
ဒါလည်း ဒုက္ခ။
အရည်အသွေးစံ အဖေ့ခေါင်းထဲပဲ ရှိလို့—
လူတိုင်း အဖေ့စိတ်ကို မှန်းလုပ်နေရတာ ဒုက္ခ။
အဖေဆုံးသွားမှ—
“ဒီဟာဘယ်လိုလုပ်ရတာလဲ”
ဆိုပြီး ပျက်စီးရတာ ဒုက္ခ။
ဒီဒုက္ခကို သိရမယ်။
သမုဒယသစ္စာ
ပြင်ပအကြောင်းတွေရှိတယ်။
စံမရှင်းတာ။
လေ့ကျင့်မှုမရှိတာ။
ရာထူးကို အလျင်လိုလွှဲတာ။
အခန်းကဏ္ဍမခွဲတာ။
ပညာတစ်ယောက်တည်းဆီမှာရှိတာ။
ဒါတွေကို လက်တွေ့ပြင်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ အတွင်းမှာလည်း—
“ငါ့သားဆို ကောင်းကိုကောင်းရမယ်”
ဆိုတဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှု။
“ငါ့နည်းပဲ မှန်တယ်”
ဆိုတဲ့ မာန။
“ငါမရှိရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
ဆိုတဲ့ အတ္တ။
“ရာထူးက ငါ့သားပဲရရမယ်”
ဆိုတဲ့ တဏှာ။
ဆက်ခံသူဘက်မှာလည်း—
“ငါ့ကိုမစစ်ဘဲ ယုံရမယ်”
ဆိုတဲ့ မာန။
“ငါအခုခေတ်လူ၊ အဟောင်းတွေဘာမှမသိတော့ဘူး”
ဆိုတဲ့ အယူ။
“အဖေရှိသေးလို့ မစဉ်းစားလည်းရတယ်”
ဆိုတဲ့ မှီခိုမှု။
ဒီဖမ်းဆုပ်မှုတွေက မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုကို ပိုပူစေတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီည တစ်ကြောင်းပဲ မှတ်သွားမယ်ဆိုရင်—
“ရာထူးကို မလွှဲခင် အရည်အသွေးစံကို အရင်လွှဲပါ။”
ဒီစကားကို မှတ်ကြပါ။
အကြီးအကဲတို့…
သားသမီးကို ချစ်ကြပါ။
ဒါပေမဲ့ မေတ္တာနဲ့ စံကို မရောကြပါနဲ့။
သူတို့ကို အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတဲ့ တာဝန်ကြီးထဲ ပစ်မချကြပါနဲ့။
အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးကြပါ။
ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို—
“ကြည့်ရင်သိတာပဲ”
ဆိုပြီး ကိုယ့်ဆီမှာပဲ မထားကြပါနဲ့။
ဘာကြည့်တာလဲ။
ဘာကြောင့်ဆုံးဖြတ်တာလဲ။
ဘယ်အရာမကျော်ရဘူးလဲ။
ဘယ်အရာပြောင်းလို့ရသလဲ။
လွှဲပေးနိုင်ကြပါစေ။
ဝိနယအခြေခံတွေမှာ အချိန်ကြာရုံနဲ့ မပြီးဘဲ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို ထည့်သတ်မှတ်ထားသလို၊ မိမိတို့လည်း အရည်အချင်းကို ခံစားချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြပါစေ။
နောက်မျိုးဆက်တို့…
“မိသားစုဝင်ဖြစ်လို့ ငါ့ကိုယုံရမယ်”
မပြောကြပါနဲ့။
ယုံကြည်မှုကို လုပ်ပြနိုင်ကြပါစေ။
တာဝန်တစ်ခုယူပြီး ပြီးမြောက်စေနိုင်ကြပါစေ။
အမှားဖြစ်ရင် ဖုံးမထားဘဲ ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
မသိရင် သင်ယူနိုင်ကြပါစေ။
ဆရာ၊ ပညာရှိအဖော်ထံ မေးမြန်းပြီး သံသယရှင်းခြင်းဟာ ပညာတိုးဖို့ အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားထားသလို၊ မေးခွန်းမေးရတာကို အရှက်မယူနိုင်ကြပါစေ။
ညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့…
ဘယ်သူ့ကို အဖေပိုချစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ မပြိုင်ကြပါနဲ့။
ဘယ်သူဘယ်တာဝန်မှာ ကောင်းကောင်းအကျိုးပြုနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
ရာထူးတစ်ခုတည်းအတွက် မိသားစုမကွဲကြပါနဲ့။
စွမ်းရည်ကွဲပြားရင် တာဝန်လည်း ပညာရှိစွာ ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
ဝန်ထမ်းတို့…
ခေါင်းဆောင်အသစ်ကို အဖေ့မိတ္တူဖြစ်မဖြစ်နဲ့ပဲ မတိုင်းကြပါနဲ့။
အခြေခံတန်ဖိုး ထိန်းသလား။
မျှတသလား။
အမှန်ကြားနိုင်သလား။
တာဝန်ယူသလား။
အဲဒါကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
အကြီးအကဲဟောင်းတို့…
ဆက်ခံသူက ကိုယ့်ထက် ပိုကောင်းလာရင် ဝမ်းသာနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်ထက် နည်းသစ်ပိုသိလာရင် သင်ယူနိုင်ကြပါစေ။
“ငါ့နည်းမဟုတ်ဘူး”
ဆိုတာနဲ့ မပယ်နိုင်ကြပါစေ။
တရားတော်ကို စံထားရာမှာတောင် ဘယ်သူပြောတယ်ဆိုတာတစ်ခုတည်းထက် အဲဒီအရာဟာ ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်စေသလဲဆိုတာ ခွဲသိဖို့ ဟောထားသလို၊ မိမိတို့လည်း နည်းအသစ်ရဲ့ အကျိုးကို ပညာနဲ့ စစ်နိုင်ကြပါစေ။
ဆက်ခံသူတို့…
အဖေ့နည်းဟောင်းဆိုပြီး အကုန်မပယ်ကြပါနဲ့။
အဲဒီနည်းရဲ့နောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိနိုင်တယ်။
“ဘာကြောင့်”
ကို မေးပါ။
မူကို ယူပါ။
အခြေအနေပြောင်းရင် နည်းကို ပညာနဲ့ ပြင်ပါ။
အဖွဲ့အစည်းတို့…
ရာထူးစံထက် အရည်အသွေးစံရှိပါစေ။
အသက်စံထက် ကျွမ်းကျင်မှုစံရှိပါစေ။
ဆွေမျိုးစံထက် တာဝန်ယူနိုင်မှုစံရှိပါစေ။
အမြတ်စံနဲ့အတူ သီလနဲ့ လူမှုအကျိုးစံလည်းရှိပါစေ။
လူတစ်ယောက်ပေါ်မှာပဲ အရည်အသွေးမမှီခိုပါစေနဲ့။
အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသိတဲ့ စံဖြစ်လာပါစေ။
စံရှိသော်လည်း လူကို ချိုးဖို့ မသုံးကြပါနဲ့။
အမှန်မြင်ဖို့ သုံးကြပါစေ။
သင်ယူဖို့ သုံးကြပါစေ။
တာဝန်ကို မှန်ကန်တဲ့လူဆီ မှန်ကန်တဲ့အချိန်မှာ လွှဲနိုင်ဖို့ သုံးကြပါစေ။
မိမိတို့၏ အောင်မြင်မှုကို—
ငွေဘယ်လောက်ထားခဲ့လဲနဲ့ပဲ မတိုင်းကြပါနဲ့။
ကိုယ်မရှိတော့ရင် ကောင်းမှုဘယ်လောက်ဆက်နိုင်သလဲ
ဆိုတဲ့စံနဲ့လည်း တိုင်းကြပါစေ။
ကိုယ်မရှိရင် ရိုးသားမှုရှိသေးပါစေ။
ကိုယ်မရှိရင် အရည်အသွေးရှိသေးပါစေ။
ကိုယ်မရှိရင် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစားသေးပါစေ။
ကိုယ်မရှိရင် မျက်နှာလိုက်မှုကို ငြင်းနိုင်သေးပါစေ။
ကိုယ်မရှိရင် အမှားကို ဝန်ခံပြီး ပြင်နိုင်သေးပါစေ။
ကိုယ်မရှိရင် နောက်မျိုးဆက်ကလည်း သူ့နောက်မျိုးဆက်ကို ပညာနဲ့ လွှဲပေးနိုင်သေးပါစေ။
အဲဒါဟာ အောင်မြင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် အောင်မြင်မှုကို တည်တံ့စေခြင်းပါ။
ဒီည ဦးဇင်းတို့ ကိုယ့်ဘဝကိုပါ ပြန်တိုင်းကြည့်ကြရအောင်။
ကိုယ့်ဘဝအရည်အသွေးကို—
ငွေနဲ့ပဲ တိုင်းမလား။
လူသိများမှုနဲ့ပဲ တိုင်းမလား။
သားသမီးရာထူးနဲ့ပဲ တိုင်းမလား။
ဒါမှမဟုတ်—
လောဘနည်းလာသလား။
ဒေါသနည်းလာသလား။
အမှန်ပြောရဲလာသလား။
လက်လွှတ်ရဲလာသလား။
ကိုယ်မရှိလည်း ကောင်းမှုဆက်နိုင်အောင် လူတွေကို သင်ပေးထားသလား။
ဒီလိုလည်း တိုင်းမလား။
တရားတော်ရဲ့အရည်အသွေးကို ရာဂကင်းမှု၊ ငြိမ်းအေးမှု၊ လွတ်မြောက်မှုဘက် ဦးတည်မှုနဲ့ ခွဲခြားတတ်ဖို့ ဟောထားသလို၊ ကိုယ့်ဘဝအရည်အသွေးကိုလည်း ကိလေသာလျော့မှုနဲ့ ပြန်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အာဏာမလွှတ်နိုင်ခြင်း၏ ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အရည်အချင်းမပြည့်သေးဘဲ တာဝန်ကြီးယူရခြင်း၏ ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
စံမရှင်းလို့ မိသားစုအတွင်း မယုံကြည်မှုဖြစ်ခြင်း၏ ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
မိဘမျက်နှာကြည့်ပြီး နေ့တိုင်းမှန်းလုပ်ရခြင်း၏ ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ ပညာပျောက်သွားခြင်း၏ ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဒီဒုက္ခတွေရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့—
တဏှာ၊
မာန၊
အတ္တစွဲ၊
မျက်နှာလိုက်မှု၊
ရာထူးဖမ်းဆုပ်မှု၊
“ငါ့နည်းပဲမှန်” ဆိုတဲ့အယူ
တို့ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
သိလာသလောက် လျှော့နိုင်ကြပါစေ။
လျှော့လာသလောက် ပညာလွှဲနိုင်ကြပါစေ။
ပညာလွှဲလာသလောက် ယုံကြည်နိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်လာသလောက် အာဏာကို တာဝန်ရှိစွာ လက်လွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
ဖမ်းဆုပ်မှုအပူတွေ အေးငြိမ်းရာမှ တဆင့် တဏှာချုပ်ငြိမ်းရာ နိရောဓသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ကြပါစေ။
ထိုချုပ်ငြိမ်းရာသို့ ဦးတည်သော မဂ္ဂလမ်းကို—
အရည်အသွေးစံသတ်မှတ်ရာမှာ၊
သားသမီးလေ့ကျင့်ရာမှာ၊
တာဝန်အဆင့်လိုက်လွှဲရာမှာ၊
အမှားပြင်ရာမှာ၊
မေးခွန်းနားထောင်ရာမှာ၊
ကိုယ်မသိတာ သင်ယူရာမှာ၊
ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို အဖွဲ့ပညာအဖြစ် လွှဲရာမှာ၊
အာဏာနဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို မျိုးဆက်သစ်ဆီ ပညာရှိစွာ ပေးအပ်ရာမှာ
လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
သတ္တဝါအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
သားကြီးလို့ပဲ မလွှဲကြပါနဲ့။
သမီးဖြစ်လို့ မဖယ်ကြပါနဲ့။
အဖေကြိုက်လို့ပဲ မရွေးကြပါနဲ့။
အရည်အချင်းရှိတာကို မြင်နိုင်ကြပါစေ။
မပြည့်သေးတာကို သင်ပေးနိုင်ကြပါစေ။
ပြည့်လာတာကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
အကြီးအကဲတို့—
ကိုယ့်မျက်စိထဲမှာပဲရှိတဲ့ အရည်အသွေးကို နောက်မျိုးဆက်နားလည်နိုင်တဲ့ စံအဖြစ် ပြောင်းနိုင်ကြပါစေ။
နောက်မျိုးဆက်တို့—
စံကို ဖိနှိပ်မှုလို့ မမြင်ဘဲ ကိုယ့်တိုးတက်မှုကို မြင်နိုင်တဲ့ ကြေးမုံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့အစည်းတို့—
အရည်အသွေးကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်နဲ့ မချည်ထားကြပါနဲ့။
လူတစ်ယောက်မရှိတော့လည်း စံရှိပါစေ။
ပညာရှိပါစေ။
သီလရှိပါစေ။
ပြန်စစ်နိုင်မှုရှိပါစေ။
သင်ယူနိုင်မှုရှိပါစေ။
ဆက်ခံသူကိုလည်း—
“ငါ့လိုဖြစ်ရမယ်”
လို့ မချည်နှောင်ကြပါနဲ့။
“ကောင်းမှုကို ငါ့ထက်ပိုကောင်းအောင် ဆက်ယူနိုင်ပါစေ”
လို့ ဆုတောင်းနိုင်ကြပါစေ။
အောင်မြင်မှုကို ကိုယ်ပိုင်အရာအဖြစ် မဖမ်းဘဲ—
လူ့အကျိုးအတွက် လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုသည်—
ရာထူးသာလွှဲသော လွှဲပြောင်းမှု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
ပိုင်ဆိုင်မှုသာလွှဲသော လွှဲပြောင်းမှု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
အာဏာသာလွှဲပြီး စံမလွှဲသော လွှဲပြောင်းမှု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
အဖေ့မျက်နှာကို မှန်းကြည့်ပြီး အလုပ်လုပ်ရသော လွှဲပြောင်းမှု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
မိသားစုဖြစ်ခြင်းကို အရည်အချင်းအဖြစ် အစားထိုးထားသော လွှဲပြောင်းမှု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
အဲဒီအစား—
အခြေခံတန်ဖိုးကို လွှဲပေးသော လွှဲပြောင်းမှု၊
လုပ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးသော လွှဲပြောင်းမှု၊
မပြည့်သေးတာကို အရှက်မဖြစ်စေဘဲ ဖြည့်ပေးသော လွှဲပြောင်းမှု၊
အသက်ထက် ကျွမ်းကျင်မှုကို တန်ဖိုးထားသော လွှဲပြောင်းမှု၊
ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုထက် တာဝန်ယူမှုကို တန်ဖိုးထားသော လွှဲပြောင်းမှု၊
အမြတ်နဲ့အတူ သီလ၊ လူ့ဂုဏ်၊ ယုံကြည်မှုနဲ့ လူမှုအကျိုးကိုပါ အရည်အသွေးစံအဖြစ် ထိန်းသိမ်းသော လွှဲပြောင်းမှု၊
အကြီးအကဲမရှိလည်း အခြေခံကောင်းမှု မပျောက်သော ငြိမ်းချမ်းသည့်အောင်မြင်မှု
ဖြစ်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
စ၀် ဓမ္မသာမိ
အကိုးအကားကျမ်းများ
ဝိနယ မဟာဝဂ်၊ မဟာခန္ဓက — အချိန်ကာလရောက်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ ကျွမ်းကျင်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်မှ သက်ဆိုင်ရာအရေးကြီးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သင့်ခြင်း၊ ဆရာနှင့်တပည့်တို့၏ အသိပညာအဆင့် မတူနိုင်ခြင်းကိုပါ ဖော်ပြထားသည်။
ဝိနယ မဟာဝဂ်၊ ဥပုသ်ခန္ဓက — အကြီးဆုံးရဟန်းမကျွမ်းကျင်ပါက ကျွမ်းကျင်စွမ်းဆောင်နိုင်သူက သက်ဆိုင်ရာတာဝန်ယူခြင်း၊ ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံး မကျွမ်းကျင်ပါက အခြားကျောင်းသို့ သွားရောက်သင်ယူစေခြင်းနှင့် ပညာရှိကျွမ်းကျင်သူထံမှ သင်ယူရန် စီမံခြင်း။
ဝိနယ၊ ဩဝါဒဆိုင်ရာ စည်းကမ်း — သင်ကြားညွှန်ကြားသူတစ်ပါးကို ရွေးရာတွင် သီလ၊ သင်ယူထားမှု၊ စည်းကမ်းကျွမ်းကျင်မှု၊ ရှင်းလင်းပြောဆိုနိုင်မှု၊ အမှန်တကယ်သင်ကြားနိုင်မှုနှင့် အတွေ့အကြုံ စသည့် အချက်များကို ပေါင်းစပ်စံအဖြစ် ထားရှိခြင်း။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ မဟာပဇာပတိဂေါတမီအား အကျဉ်းဟောကြားချက် — တရားတစ်ခု၏ အရည်အသွေးကို ရာဂလျော့ခြင်း၊ ချည်နှောင်မှုလျော့ခြင်း၊ ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့ခြင်း၊ ရောင့်ရဲမှု၊ အားထုတ်မှု စသည့် ဦးတည်ချက်များဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်ရန် ဟောကြားထားခြင်း။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အရှင်ဥပါလိအား အကျဉ်းဟောကြားချက် — တရားတစ်ခုသည် ရာဂကင်းမှု၊ ချုပ်ငြိမ်းမှု၊ ငြိမ်းအေးမှု၊ သိမြင်မှုနှင့် လွတ်မြောက်မှုဘက်သို့ ဦးတည်စေသလားဆိုသော အကျိုးဦးတည်ချက်ဖြင့် ဆရာ့ညွှန်ကြားချက်နှင့် ကိုက်ညီမှုကို ခွဲခြားရန်။
ဒီဃနိကာယ်၊ အချက်ရှစ်ပါးဆိုင်ရာ သင်ကြားချက် — ဆရာ သို့မဟုတ် ပညာရှိအဖော်ထံမှ သင်ယူခြင်း၊ မရှင်းသေးသောအရာများကို မေးမြန်းရှင်းလင်းခြင်းနှင့် သံသယဖယ်ရှားခြင်းတို့ကို ပညာတိုးပွားရေးအတွက် အခြေအနေများအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်း။
