ဝါယောဓာတ်ရုပ် — တင်းတိပ်/တွန်းကန်/လှုပ်ရှားသည့် သဘော — လက်တွေ့ဖြစ်စဉ်ကို တိုက်ရိုက်သိမ်းဆည်း၍ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဖြင့် စူးစမ်းရှုခြင်း

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။

ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။

နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။

1။ တိတ်ဆိတ်စွာ စတင်ကြည့်ခြင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

2။ မနက်က သိခဲ့သော သဘာဝကို နေ့လည်မှာ စူးစမ်းခြင်း

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

3။ တီရဏပရိညာ၏ အလုပ်

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

4။ V1 — ထင်ရှားလျှင် တိုက်ရိုက်သိ

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

5။ မထင်ရှားတာကို မဖန်တီးရ

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

6။ တင်းခြင်းကို ဖြစ်စဉ်အဖြစ် ကြည့်ခြင်း

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

7။ တွန်းကန်မှုကို ဖြစ်စဉ်အဖြစ် ကြည့်ခြင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

8။ လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်စဉ်အဖြစ် ကြည့်ခြင်း

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

9။ ရုပ်နဲ့ နာမ်တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲခြင်း

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

10။ အာရုံ→တုံ့ပြန်မှု လမ်းကြောင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

11။ တုံ့ပြန်မှု→ဆုပ်ကိုင်မှု လမ်းကြောင်း

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

12။ အနိစ္စ—တင်းမှု တစ်သမတ်တည်း မနေ

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

13။ အနိစ္စ—လှုပ်မှု၏ အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲမှု

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

14။ အနိစ္စကို စိတ်ကူးမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံမှ သိ

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

15။ ဒုက္ခ—ပြောင်းလဲရာကို တည်မြဲစွာ အားထားမရ

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

16။ ဒုက္ခကို နာကျင်မှုတစ်မျိုးတည်း မလုပ်ရ

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

17။ အနတ္တ—အမိန့်ပေး၍ မရခြင်းကို စစ်

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

18။ “ငါလှုပ်တယ်” မှ “လှုပ်ခြင်း ထင်ရှားတယ်” သို့

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

19။ မဟာဘူတလေးပါးကို မရောမနှော စူးစမ်းခြင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

20။ အသက်ရှူရာတွင် ဖောင်း/ကျုံ့/တင်း/ရွေ့

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

21။ လမ်းလျှောက်ရာတွင် ရွေ့လျားမှု

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

22။ ထိုင်ရာတွင် တင်းတိပ်မှုနှင့် ဖိအား

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

23။ တုန်ခြင်းကို ဉာဏ်အဆင့် မတပ်ရ

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

24။ နာကျင်မှုနှင့် ကျန်းမာရေး safety

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

25။ AN 3.5 candidate ကို evidence အဖြစ် အတင်းမသုံးရ

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

26။ Topic-direct canonical framework

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

27။ ဘဏ်လုပ်ငန်းဥပမာ—လက်ကျန်တစ်ခုနဲ့ transaction flow မတူ

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

28။ ဘဏ်လုပ်ငန်းဥပမာ—လက်တွေ့စစ်ဆေးခြင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

29။ တိလက္ခဏာသုံးပါးကို အဆင့်လိုက် မခွဲထုတ်ရ

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

30။ ဆုပ်ကိုင်မှုကို သိခြင်း

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

31။ ပယ်ခွာရေးဘက်သို့ ဦးတည်ခြင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

32။ သစ္စာလေးပါးကို မလျှော့ချရ

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

ရုပ် object ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သီးခြားသိရပါတယ်။ တင်းတာကို မကြိုက်တာ၊ လှုပ်တာကို ကြောက်တာ၊ သက်သာသွားတာကို ဆုပ်ချင်တာတွေက ဝါယောဓာတ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲနိုင်မှ ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်နေရာမှာ ဝင်လာသလဲ မြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

33။ နေ့လည် practice review

တီရဏပရိညာဆိုတာ အမည်သိခြင်းမှာ ရပ်မနေဘဲ သင်္ခတသဘောကို တိလက္ခဏာဘက်က စူးစမ်းသုံးသပ်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးကို ထပ်ပြောရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ လက်ရှိဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို စစ်ရပါတယ်။

တင်းတိပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အစကနေ အဆုံးအထိ အတုံးတစ်တုံးလို တည်နေသလား ကြည့်ပါ။ အားပြင်းလာတာ၊ လျော့လာတာ၊ နေရာရွေ့သလို ဖြစ်တာ၊ တခြား quality တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးသွားတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိတာက အနိစ္စဆင်ခြင်မှုအတွက် အတွေ့အကြုံအခြေခံ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

34။ ညနေ Pahāna အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— အခုခဏမှာ စကားမများဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာထဲ ထင်ရှားနေတဲ့ သဘောကို ကြည့်ကြပါ။ တင်းခြင်းရှိသလား၊ တွန်းကန်မှုရှိသလား၊ ရွေ့လျားမှုရှိသလား။ မရှိရင် မရှာပါနဲ့။ ရှိရင် အဲဒီသဘောကို အမည်ထက် အတွေ့အကြုံအဖြစ် အရင်သိပါ။

ဒုက္ခဘက်က ကြည့်ရာမှာ “နာတယ်” ဆိုတဲ့အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာကို အမြဲတမ်း တည်စေချင်တာ၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းထားချင်တာနဲ့ ဖြစ်စဉ်ရဲ့ သဘောမကိုက်ညီမှုကို သိရပါတယ်။ အားထားမရမှုဟာ တီရဏဆင်ခြင်မှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့မျက်နှာတစ်ခုပါ။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

35။ အတိုချုံးဆုတောင်းနှင့် ပိတ်ခြင်း

မနက်ဉာတပရိညာမှာ ဝါယောဓာတ်ကို ဘာလဲ၊ ဘာနဲ့မရောရဘူးလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းအခြေအနေတွေနဲ့ ထင်ရှားနိုင်သလဲဆိုတာ ခွဲသိခဲ့ပါတယ်။ နေ့လည်မှာ အဲဒီမှန်ကန်တဲ့ recognition ကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို စူးစမ်းရပါတယ်။

အနတ္တကို “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ မယူရပါဘူး။ ဖြစ်စဉ်ရှိပါတယ်၊ သိနိုင်ပါတယ်။ မေးရမှာက အဲဒီတင်းခြင်း၊ တွန်းခြင်း၊ လှုပ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ “ဒီလိုပဲဖြစ်” လို့ အမိန့်ပေးနိုင်သလားဆိုတာပါ။ အကြောင်းအခြေအနေမှီ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လာတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်အုပ်ချုပ်သူအယူကို ပြန်စစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ ထင်ရှားလာတဲ့အရာကိုသာ အခြေခံပါ။ တင်းမှုကို တင်းမှုအဖြစ်၊ တွန်းကန်မှုကို တွန်းကန်မှုအဖြစ်၊ ရွေ့လျားမှုကို ရွေ့လျားမှုအဖြစ် သိပြီး အဲဒီသဘောက တည်နေသလား၊ ပြောင်းနေသလား၊ အမိန့်ပေးနိုင်သလားကို စူးစမ်းပါ။ စကားလုံးကို အတွေ့အကြုံအပေါ် အတင်းတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကနေ တိလက္ခဏာအဓိပ္ပာယ်ကို သိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

တရားတော်နိဂုံး

ယောဂီသူတော်ကောင်းတို့— ဒီနေ့လည်မှာ ဝါယောဓာတ်ကို အမည်သိရုံကနေ တစ်ဆင့်တက်ပြီး လက်ရှိထင်ရှားတဲ့ တင်းတိပ်မှု၊ တွန်းကန်မှု၊ လှုပ်ရှားမှုကို တိုက်ရိုက်သိမ်းဆည်းကာ ပြောင်းလဲမှု၊ အားထားမရမှု၊ အမိန့်မပိုင်မှုဘက်က စူးစမ်းခဲ့ကြပါတယ်။ အာရုံကို တုံ့ပြန်မှုနဲ့ မရောဘဲ ခွဲသိပြီး ဆုပ်ကိုင်မှု ဘယ်လိုဝင်လာသလဲကိုလည်း ကြည့်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီသိမြင်မှုကို ဉာဏ်အဆင့်တံဆိပ် မတပ်ဘဲ ညနေ ပဟာနပရိညာမှာ မကျွေးမွေးခြင်း၊ လျော့ပါးပယ်ခွာခြင်းဘက်ကို ဆက်သွားနိုင်ဖို့ အခြေခံထားကြပါစို့။

သာဓု သာဓု သာဓု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပလာလက

https://orcid.org/0009-0000-0697-4760

 ကျမ်းကိုးနှင့် အထောက်အထားမှတ်စု

၁။ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ မဟာဟတ္ထိပဒေါပမသုတ် (MN 28) — မဟာဘူတဓာတ်များကို အတွင်း/အပြင် ဆင်ခြင်ရာ topic-direct canonical framework။

၂။ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ မဟာရာဟုလောဝါဒသုတ် (MN 62) — ဓာတ်လေးပါးဆင်ခြင်မှုနှင့် အတွင်း/အပြင် ခွဲခြားမှုဆိုင်ရာ canonical support။

၃။ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ဓာတုဝိဘင်္ဂသုတ် (MN 140) — ဓာတ်ခွဲခြားသိမြင်မှုအတွက် supporting framework။

၄။ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ သတိပဋ္ဌာနသုတ် (MN 10) နှင့် ဒီဃနိကာယ်၊ မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ် (DN 22) — ကာယကို ဓာတ်အဖြစ် ဆင်ခြင်ရာ framework။

References

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ တိပိဋက — မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ မဟာဟတ္ထိပဒေါပမသုတ် (MN 28)။

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ တိပိဋက — မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ မဟာရာဟုလောဝါဒသုတ် (MN 62)။

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ တိပိဋက — မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ဓာတုဝိဘင်္ဂသုတ် (MN 140)။

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ တိပိဋက — မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ သတိပဋ္ဌာနသုတ် (MN 10)။

ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ တိပိဋက — ဒီဃနိကာယ်၊ မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ် (DN 22)။