အချိန်ကို သတိဖြင့်သုံးခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ အလုပ်များတဲ့လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ထဲမှာ မြင်ကြည့်ရအောင်။
မနက်အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ ဖုန်းကြည့်တယ်။
မနေ့ညက မပြီးသေးတဲ့အကြောင်းတွေ ကြည့်တယ်။
စာတွေပြန်တယ်။
ကားပေါ်မှာ ဖုန်းပြောတယ်။
ရုံးရောက်တော့ အစည်းအဝေး။
ပြီးတော့ တစ်ယောက်လာမေး။
နောက်တစ်ယောက်လာတင်ပြ။
ဖုန်းဝင်။
စာဝင်။
ပြဿနာတက်။
နေ့လယ်ထမင်းစားနေတုန်းလည်း အလုပ်ပြော။
ညနေကျတော့—
“ဒီနေ့ ဘာလုပ်လိုက်ရသလဲ”
ကိုယ်တိုင်မသေချာဘူး။
အလုပ်တော့ အများကြီးလုပ်ခဲ့တယ်။
ပင်ပန်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးဆုံးအလုပ်တစ်ခု မလုပ်ဖြစ်ဘူး။
Staff တစ်ယောက်နဲ့ ပြောရမယ့်အရေးကြီးစကား မပြောဖြစ်ဘူး။
Customer တစ်ယောက်ကို အမှန်ရှင်းရမယ့်ကိစ္စ ရွှေ့ထားတယ်။
မိဘကို ဖုန်းခေါ်မယ်ဆိုတာ မခေါ်ဖြစ်ဘူး။
သားသမီးနဲ့ စကားပြောမယ်ဆိုတာ မပြောဖြစ်ဘူး။
ဆရာကို မေးစရာရှိတာ မမေးဖြစ်ဘူး။
ကိုယ့်စိတ်ကို ငါးမိနစ်လောက် အေးအေးဆေးဆေးပြန်ကြည့်မယ်ဆိုတာ မလုပ်ဖြစ်ဘူး။
ညအိပ်ရာဝင်တော့—
“တစ်နေ့လုံး မအားလိုက်တာ”
ဆိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မအားတာနဲ့ အချိန်ကိုကောင်းကောင်းသုံးတာ တူသလား?
မတူဘူး။
တစ်နေ့လုံး လှုပ်ရှားနေနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဘဝအတွက် အရေးကြီးတဲ့အရာကို လွတ်နေနိုင်တယ်။
တစ်နေ့လုံး လုပ်နေနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် မလုပ်သင့်တာပဲ အများကြီးလုပ်နေနိုင်တယ်။
တစ်နေ့လုံး အမြန်သွားနေနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် လမ်းမှားနေရင်?
ပိုမြန်လေလေ ပိုဝေးလေလေ။
ဒီတော့ ဒီနေ့တရားမှာ—
“တစ်နေ့ကို အလုပ်ဘယ်နှခုလုပ်ရမလဲ”
ဆိုတာ မပြောသေးဘူး။
နေ့လယ်ပိုင်းလို လုပ်ငန်းအချိန်စီမံခန့်ခွဲရေး နည်းစနစ်ကိုလည်း ဒီမနက်မှာ မဆွဲသေးဘူး။
ဒီမနက် အရင်ဆုံး ဓမ္မဘက်ကမေးမယ်—
အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ?
နာရီမကြာခဏကြည့်တာလား?
မြန်မြန်လုပ်တာလား?
နည်းနည်းအိပ်တာလား?
တစ်နေ့ကို အလုပ်အများကြီးပြီးတာလား?
မဟုတ်သေးဘူး။
ဗုဒ္ဓဓမ္မထဲမှာ အချိန်ကို ကောင်းကောင်းသုံးတယ်ဆိုတဲ့အမြင်ကို ဦးဇင်းတို့ “အပ္ပမာဒ” ဆိုတဲ့ တရားနဲ့ နက်နက်ကြည့်လို့ရတယ်။
အပ္ပမာဒကို မြန်မာလို နီးစပ်အောင်ဆိုရင်—
မမေ့မလျော့ခြင်း။
မပေါ့ဆခြင်း။
သတိရှိရှိ အားထုတ်နေခြင်း။
လုပ်သင့်တာကို မရွှေ့ဘဲ အရေးကြီးတာသိပြီး လုပ်ခြင်း။
ဒီသဘော။
ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်မှာ မမေ့မလျော့ခြင်းကို အလွန်မြင့်မြတ်စွာ ချီးကျူးထားပြီး၊ ပညာရှိသူက မပေါ့ဆမှုကို အဖိုးတန်ဥစ္စာလို ထိန်းသိမ်းကြောင်း၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သန့်ရှင်းသောအကျင့်နဲ့ မမေ့မလျော့နေသူမှာ တိုးတက်မှုရှိကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒါကို “အချိန်ဇယားရေးပါ” ဆိုတဲ့ တရားအဖြစ် မယူနဲ့။
ဓမ္မပဒက ရုံးအချိန်ဇယားရေးနည်း မဟောဘူး။
ပိုနက်တယ်။
လူ့ဘဝကို မမေ့နဲ့။
မသေရသေးတာကို အမြဲတမ်းသေရမှာမဟုတ်သလို မနေ။
ကောင်းမှုလုပ်နိုင်တဲ့အခွင့်ကို မလွတ်စေနဲ့။
အကုသိုလ်တရား ပေါ်လာရင်—
“နောက်မှပဲပြင်မယ်”
မထားနဲ့။
မေတ္တာပြောစရာရှိရင်—
“တစ်နေ့ပြောမယ်”
မထားနဲ့။
တောင်းပန်စရာရှိရင်—
“အချိန်ရှိသေးတယ်”
မထားနဲ့။
တရားကျင့်စရာရှိရင်—
“အသက်ကြီးမှ”
မထားနဲ့။
ဒီဟာ အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးခြင်းရဲ့ ဓမ္မအခြေခံ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတွေ အချိန်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့အကျင့်တစ်ခုရှိတယ်။
ပိုက်ဆံဆုံးရင် စိတ်မကောင်းဘူး။
တစ်သိန်းဆုံးတယ်။
သိတယ်။
ဖုန်းပျောက်တယ်။
သိတယ်။
ကားပျက်တယ်။
သိတယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်နာရီဆုံးတာကို—
အမြဲမသိဘူး။
ဘာမှမဟုတ်တဲ့အကြောင်းကို တစ်နာရီစိတ်တိုနေတယ်။
ပြီးသွားတယ်။
ပြန်မရတော့ဘူး။
တစ်ယောက်ပြောတဲ့စကားကို သုံးနာရီပြန်တွေးနေတယ်။
ပြီးသွားတယ်။
အဲဒီသုံးနာရီအတွင်း ကိုယ့်စိတ်ကို ဒေါသကျွေးခဲ့တယ်။
တစ်ညလုံး အတိတ်ကပြဿနာကို ပြန်ပြန်ဖြစ်တယ်။
မနက်ရောက်တယ်။
အတိတ်မပြောင်းသေးဘူး။
ကိုယ်ပင်ပန်းလာတယ်။
တစ်နေ့လုံး မဖြစ်သေးတဲ့အနာဂတ်ကို ကြောက်နေတယ်။
အနာဂတ်မရောက်သေးဘူး။
ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်ကို မလုပ်ဖြစ်ဘူး။
ဒီတော့—
အချိန်ကို ဘယ်သူခိုးနေတာလဲ?
တစ်ခါတလေ လူမဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ဒေါသ။
ကိုယ့်စိုးရိမ်မှု။
ကိုယ့်လောဘ။
ကိုယ့်အာရုံပျံ့ခြင်း။
ကိုယ့်မဆုံးဖြတ်နိုင်မှု။
ကိုယ့်အတိတ်ဖက်တွယ်မှု။
ကိုယ့်အနာဂတ်စိတ်ကူး။
ဒါတွေက ကိုယ့်ဘဝအချိန်ကို တိတ်တိတ်လေးစားနေတတ်တယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတာမှာ နာရီထက် စိတ် က ပိုအရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၁.၁၀ မှာ တောအတွင်း ငြိမ်းချမ်းစွာနေကြတဲ့ ရဟန်းတို့ရဲ့ မျက်နှာဘာကြောင့် ကြည်လင်သလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။
အဖြေဘက်မှာ—
အတိတ်ကိုပူဆွေးမနေခြင်း၊ အနာဂတ်ကို အလွန်တမ်းတမနေခြင်း၊ လက်ရှိရှိရာနဲ့ နေထိုင်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားပြီး အတိတ်ကိုပူဆွေး၊ အနာဂတ်ကိုတမ်းတနေသူဟာ စိတ်ပင်ပန်းညှိုးနွမ်းနိုင်ကြောင်း ဟောထားပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီတရားကို နားလည်ရခက်တဲ့နေရာတစ်ခုရှိတယ်။
“အနာဂတ်ကိုမတမ်းတနဲ့ဆိုတော့ လုပ်ငန်းအစီအစဉ် မရေးရတော့ဘူးလား?”
မဟုတ်ဘူး။
“အတိတ်ကိုမပူဆွေးနဲ့ဆိုတော့ အရင်အမှား မလေ့လာရတော့ဘူးလား?”
မဟုတ်ဘူး။
ဗုဒ္ဓဓမ္မက မှတ်ဉာဏ်ဖျက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။
အစီအစဉ်မရှိခိုင်းတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
အရင်အမှားကို သင်ယူဖို့ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်လို့ရတယ်။
အနာဂတ်တာဝန်အတွက် ဒီနေ့အစီအစဉ်ရေးလို့ရတယ်။
ပြဿနာက—
အတိတ်ထဲနေသလား?
အတိတ်က သင်ယူသလား?
နှစ်ခုမတူဘူး။
အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်သလား?
အနာဂတ်ကိုကြောက်ပြီး ဒီနေ့မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား?
နှစ်ခုမတူဘူး။
ဒီကွာခြားချက်ကို ပညာနဲ့မြင်ရမယ်။
အရင်နှစ်က Business မှားခဲ့တယ်။
ဒေတာပြန်ကြည့်။
ဘာမှားခဲ့လဲ သင်ယူ။
ပြီးရင် လက်ရှိဆုံးဖြတ်ချက်ထဲ ပြင်။
အဲဒါ အတိတ်အသုံးချတာ။
ဒါပေမယ့်—
“ငါက အဲဒီအချိန်က မှားခဲ့တာပဲ၊ ငါမတော်ဘူး”
ဆိုပြီး နှစ်နှစ်ကြာ စိတ်ထဲပြန်ဖိနေရင်?
အဲဒါ အတိတ်က ကိုယ့်အချိန်စားနေတာ။
နောက်နှစ်အတွက် Budget စီစဉ်။
Risk စစ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“နောက်နှစ် ကျသွားရင်?”
“Customer မလာရင်?”
“ဒီလိုဖြစ်ရင်?”
“ဟိုလိုဖြစ်ရင်?”
ဆိုပြီး မဖြစ်သေးတဲ့ကိစ္စကို တစ်နေ့လုံး စိတ်ပူပြီး ဒီနေ့လုပ်ရမယ့် Customer call မခေါ်ဖြစ်ဘူး။
အဲဒါ အနာဂတ်က ပစ္စုပ္ပန်ကို စားနေတာ။
သတိဆိုတာ—
ကိုယ်ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်နေရာမှာ နေနေလဲကို သိတာ။
အတိတ်က သင်ခန်းစာယူ။
အနာဂတ်ကို ပညာနဲ့ပြင်ဆင်။
ဒါပေမယ့် လုပ်နိုင်တာကို ယခု လုပ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ မှာလည်း အတိတ်နောက် မလိုက်၊ အနာဂတ်ကို အလွန်မျှော်မှန်းမနေဘဲ လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသောတရားကို ပညာနဲ့မြင်ပြီး ယနေ့လုပ်သင့်တာကို အားထုတ်ဖို့ ဟောထားပါတယ်။ အဲဒီသုတ်ရဲ့ သတိပေးချက်ထဲမှာ မနက်ဖြန်အသက်ရှိမရှိ မသေချာတဲ့အတွက် ယနေ့အားထုတ်ရမယ့် အရေးကြီးမှုကိုပါ ထင်ရှားစွာထားပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ အလွန်သတိထားဖို့ရှိတယ်။
“ယခုမှာနေ”
ဆိုတဲ့စကားကို—
“မနက်ဖြန်မရှိသလိုနေ၊ အကြွေးမပေးနဲ့၊ အစီအစဉ်မဆွဲနဲ့”
လို့မယူနဲ့။
ဒါ မိုက်မဲခြင်းဖြစ်သွားမယ်။
ပစ္စုပ္ပန်မှာနေတယ်ဆိုတာ—
လက်ရှိခဏမှာ ဘာတာဝန်ရှိသလဲ သိတာ။
ကိုယ့်အကြွေးပေးဖို့ရှိရင် ဒီနေ့လုပ်နိုင်တာလုပ်။
သားသမီးပညာရေးအတွက် ငွေစုဖို့လိုရင် ဒီနေ့သင့်တော်သလို စီစဉ်။
Company အနာဂတ်အတွက် လူလေ့ကျင့်ဖို့လိုရင် ဒီနေ့ Training စီစဉ်။
အသက်ကြီးရင် ကျန်းမာရေးလိုလာမယ်ဆို ဒီနေ့သင့်တော်တဲ့စောင့်ရှောက်မှုလုပ်။
အနာဂတ်အတွက် ပညာရှိစွာပြင်ဆင်တာဟာ ပစ္စုပ္ပန်မှာလုပ်တဲ့ ကောင်းသောအလုပ်။
အနာဂတ်ကို စိတ်နဲ့တစ်နေ့လုံးလိုက်နေခြင်းကသာ ပစ္စုပ္ပန်ပျောက်စေတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးခြင်းမှာ “သေခြင်း” အကြောင်း မပြောဘဲမပြီးဘူး။
လူတော်တော်များများ သေခြင်းအကြောင်းကြားရင်—
“မနက်စောစော တရားကလည်း မင်္ဂလာမရှိလိုက်တာ”
လို့ ခံစားတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဗုဒ္ဓတရားမှာ မရဏသတိဟာ စိတ်ဓာတ်ကျစေဖို့သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။
လုပ်သင့်တာကို အချိန်မီလုပ်စေဖို့။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၁၉ မှာ မရဏသတိကို အချိန်ရှည်ဝေးဝေးသာ ထားမနေဘဲ အသက်ရှူတစ်ကြိမ်အတွင်းတောင် မသေချာနိုင်တဲ့အခြေအနေကို သတိထားပြီး ဘုရားရှင်ရဲ့အဆုံးအမကို လက်တွေ့ကျင့်နိုင်သမျှ အားထုတ်ဖို့ အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးထားပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီသုတ်ကို နားထောင်ပြီး—
“အသက်ရှူတိုင်း သေမှာကြောက်နေရမလား?”
မဟုတ်ဘူး။
မရဏသတိက ကြောက်စိတ်ပွားဖို့မဟုတ်ဘူး။
အချိန်တန်ဖိုးသိဖို့။
ဥပမာ—
ကိုယ့်မှာ အမေ့ကို တောင်းပန်ရမယ့်အရာရှိတယ်။
“နောက်မှ”
ထားတယ်။
အမေက အသက်ရှိမရှိ ကိုယ်သေချာအာမခံနိုင်လား?
မရဘူး။
ကိုယ့်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ မေတ္တာပျက်နေတာရှိတယ်။
ကိုယ်မှားတာလည်းသိတယ်။
“သူအရင်လာပြောမှ”
ထားတယ်။
ကိုယ့်မှာ အချိန်ဘယ်လောက်ရှိလဲ?
မသိဘူး။
ကိုယ့်သားနဲ့ စကားပြောဖို့ရှိတယ်။
သူအခက်အခဲရှိနေတယ်။
ကိုယ်အလုပ်များလို့—
“တနင်္ဂနွေကျ”
ထားတယ်။
တနင်္ဂနွေကျ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိမလဲ?
မသေချာဘူး။
ဒါကို သိတာ ဝမ်းနည်းဖို့မဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့ ပြောသင့်တဲ့ မေတ္တာစကားကို ပြောဖို့။
ဒီနေ့ ပြင်သင့်တဲ့အမှားကို ပြင်ဖို့။
ဒီနေ့ ပြုသင့်တဲ့ကောင်းမှုကို ပြုဖို့။
ဒီနေ့ အကုသိုလ်စိတ်ကို ထိန်းဖို့။
မရဏသတိရဲ့ အသုံးက ဒီဘက်ကိုဦးတည်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၂၀ မှာတော့ နေ့ကုန်ပြီး ညဝင်လာတဲ့အချိန်၊ ညကုန်ပြီး နေ့ဝင်လာတဲ့အချိန် မိမိကိုယ်ကိုပြန်စစ်ဖို့ သဘောကို အလွန်ထင်ရှားစွာ ဟောထားတယ်။
“ဒီညအတွင်း သေသွားခဲ့ရင် အတားအဆီးဖြစ်မယ့် မကောင်းတဲ့တရားတွေ ငါ့မှာ မပယ်ရသေးဘူးလား” ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ စစ်ပြီး၊ ရှိနေသေးရင် ဦးခေါင်းမီးလောင်နေသလို အားကြီးကြီးနဲ့ ပယ်ဖို့ အားထုတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ သတိပေးချက် ရှိပါတယ်။ မကောင်းတဲ့တရားမရှိဘူးလို့ စစ်တွေ့ရင်လည်း ကောင်းသောတရားမှာ နေ့ညမပြတ် ဆက်လေ့ကျင့်ဖို့ ဟောထားပါတယ်။
ဒါကို လုပ်ငန်းထဲ ဘယ်လိုယူမလဲ?
မနက် Office ဝင်တာနဲ့—
အလုပ်စာရင်းနှစ်ဆယ် မကြည့်ခင် ခဏမေး။
“ဒီနေ့ ငါမမေ့သင့်တဲ့အရာ ဘာလဲ?”
အရင်းအနှီးအများဆုံးရမယ့်အလုပ်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
မလုပ်ရင် လူထိခိုက်မယ့်ကိစ္စ ဘာရှိလဲ?
ယနေ့အမှန်ပြောရမယ့်ကိစ္စ ဘာရှိလဲ?
ဖြေရှင်းမထားရင် အဖွဲ့ထဲ ပိုဆိုးသွားမယ့်ကိစ္စ ဘာရှိလဲ?
တောင်းပန်ရမယ့်ကိစ္စ ဘာရှိလဲ?
ကိုယ့်စိတ်ထဲ ဒေါသ၊ မာန၊ လောဘ ဘာထွက်နေလဲ?
ဒီလိုစစ်။
ညနေပြန်ရင်—
“ဒီနေ့အချိန်ကို ဘာမှာသုံးခဲ့သလဲ?”
အလုပ်ပြီးမပြီးတစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
ကောင်းမှုတိုးသလား?
မကောင်းတဲ့အကျင့်ကို ကျွေးခဲ့သလား?
မေတ္တာတိုးသလား?
ဒေါသတိုးသလား?
အမှန်ရှင်းခဲ့သလား?
ပြဿနာရှောင်ခဲ့သလား?
အဲဒီလိုပြန်စစ်။
ဒီဟာ အင်္ဂုတ္တရ ၆.၂၀ ကို ရုံးအချိန်ဇယားအဖြစ် ပြောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
မူရင်းမှာ အကုသိုလ်ပယ်ပြီး ကုသိုလ်ပွားရေးအတွက် မရဏသတိကို သုံးတာ။
လုပ်ငန်းဘဝမှာတော့—
နေ့အစ၊ နေ့အဆုံး ကိုယ့်ဘဝကို မမေ့အောင် ပြန်ကြည့်တဲ့ အလေ့အကျင့် အဖြစ်ယူတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတယ်ဆိုတာ အချိန်တိုင်းအလုပ်လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘူး။
ဒီအချက် မမှားစေနဲ့။
အနားယူတာ အချိန်ဖြုန်းတာလား?
အမြဲမဟုတ်ဘူး။
အိပ်စက်တာ အချိန်ဖြုန်းတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
ကျန်းမာရေးအတွက် သင့်တော်တဲ့အနားယူမှု လိုတယ်။
မိသားစုနဲ့ နေချိန် အချိန်ဖြုန်းတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
မိဘနဲ့ စကားပြောတာ၊ သားသမီးကို နားထောင်တာ၊ အိမ်ထောင်ဖက်နဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေးနေခြင်းကလည်း ဘဝတာဝန်။
တရားထိုင်တာ အလုပ်မဖြစ်ဘူးလို့ထင်ရလား?
အပြင် Product မထွက်တာနဲ့ အကျိုးမရှိဘူးလို့ မဆုံးဖြတ်ရဘူး။
အနားယူဖို့လိုတဲ့အချိန် အနားယူတာ—
သတိရှိတဲ့အချိန်အသုံးဖြစ်နိုင်တယ်။
အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန်—
အကြောင်းမဲ့ပျင်းနေတာ အချိန်ပျောက်စေတယ်။
အဓိကက—
ဘာလုပ်နေလဲတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။ ဘာကြောင့်၊ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ လုပ်နေလဲ။
အိပ်တာတူတယ်။
တစ်ယောက်က ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်အနားပေးဖို့ အိပ်တယ်။
တစ်ယောက်က လုပ်သင့်တာကို ထွက်ပြေးဖို့ အိပ်နေတယ်။
အပြင် behaviour တူနိုင်တယ်။
စိတ်အမြစ်နဲ့ အခြေအနေကွာတယ်။
ဒါကြောင့် သတိလိုတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
လူတွေ အချိန်ဖြုန်းတယ်ဆိုရင် ဖုန်းပဲအပြစ်တင်တတ်တယ်။
ဖုန်းက tool။
သုံးပုံစစ်ရမယ်။
တစ်ယောက် ဖုန်းနဲ့ အလုပ်လုပ်တယ်။
မိသားစုနဲ့ဆက်သွယ်တယ်။
စာလေ့လာတယ်။
တရားနာတယ်။
အသုံးဝင်တယ်။
တစ်ယောက်က—
ငါးမိနစ်ကြည့်မယ်ဆိုပြီး တစ်နာရီကြာတယ်။
ဘာကြည့်ခဲ့လဲ မသိတော့ဘူး။
စိတ်က တစ်ခုကနေတစ်ခု သွား။
နောက်ဆုံး ပင်ပန်းသွားတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဖုန်းကို မုန်းဖို့မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်အာရုံကို ဘယ်သူက စီမံနေလဲ မေး။
ကိုယ်က ဖုန်းကို သုံးနေတာလား?
ဖုန်းက ကိုယ့်အာရုံကို ဦးဆောင်နေတာလား?
ဒီမေးခွန်း။
အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးတာမှာ—
နာရီကို စောင့်ရှောက်သလို အာရုံကိုလည်း စောင့်ရှောက်ရတယ်။
အာရုံပျံ့ရင် အချိန်ပျောက်တယ်။
တစ်ခုလုပ်ရင်း အခြားငါးခုကြည့်။
ခဏခဏပြောင်း။
အလုပ်ပြီးတာနည်း။
စိတ်ပင်ပန်းတာများ။
ဒါခေတ်သစ်အလုပ်ဘဝမှာ ဦးဇင်းတို့ ကိုယ်တိုင်စောင့်ကြည့်လို့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံ။
ဒီဟာကို ဗုဒ္ဓဓမ္မသက်သေအဖြစ်မပြောဘူး။
ဒါပေမယ့် သတိလေ့ကျင့်မှုနဲ့ ချိတ်ရင်—
လက်ရှိလုပ်နေတဲ့အရာကို သိ။
သိပြီးသင့်တော်သလို ဆက်လုပ်။
မသင့်ရင်ပြန်ထား။
ဒါတန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ မှာ သေခြင်းနဲ့ အိုမင်းခြင်းရဲ့ မလွတ်နိုင်မှုကို တောင်ကြီးတွေ အရပ်လေးမျက်နှာက ဖိကြိတ်လာသလို အားကောင်းတဲ့ ဥပမာနဲ့ ပြထားတယ်။
မင်းဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာသူဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ လူ့အဆင့်အတန်းကို မရွေးဘဲ အိုခြင်းနဲ့သေခြင်းက လာမယ်။ အဲဒီအခြေအနေမှာ တရားကျင့်ခြင်း၊ ကောင်းမှုလုပ်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြေခံအားထားရာမရှိကြောင်း ဦးတည်ဟောထားပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဥပမာနဲ့ မနက်တိုင်းကြောက်နေရမလား?
မဟုတ်ဘူး။
ဒီသတိပေးချက်ရဲ့ သဘောက—
အရေးမကြီးတာကို အရေးကြီးသလို မနေဖို့။
လူနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်တယ်။
ဘာကြောင့်?
အစည်းအဝေးမှာ သူ့ကို နာမည်မခေါ်လို့။
သုံးရက်စိတ်ဆိုးနေတယ်။
ဘဝတစ်ခုလုံးကို တောင်ကြီးတွေဖိလာသလို အိုခြင်းသေခြင်းက နီးလာနေတယ်။
ကိုယ်က—
“သူငါ့ကိုဘယ်လိုကြည့်လိုက်လဲ”
ဆိုတာကို သုံးရက်ပေးထားတယ်။
စဉ်းစားစရာမကောင်းဘူးလား?
အိမ်ထောင်ဖက်နှစ်ယောက် စကားမပြော။
ဘာကြောင့်?
ဘယ်သူအရင်တောင်းပန်မလဲ။
တစ်ပတ်။
အချိန်က ဖြတ်သွားတယ်။
ဘယ်သူ့မှာ တစ်ပတ်ပိုနေခွင့်ရှိမယ်ဆိုတာ အာမခံချက်မရှိဘူး။
လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက် Staff တစ်ယောက်နဲ့ မာနပြိုင်နေတယ်။
အရည်အချင်းကောင်းတဲ့လူ။
ပြဿနာအကြောင်းပြောဖို့လိုတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“သူပဲ အရင်လာ”
ဆိုပြီးထားတယ်။
Company ရဲ့တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန် ဘယ်လောက်ပျောက်သွားလဲ?
တစ်ခါတလေ အချိန်ကိုဖြုန်းတာက ဘာမှမလုပ်တာတင်မဟုတ်ဘူး။
မလိုအပ်တဲ့မာနကို သယ်ထားတာလည်း အချိန်ဖြုန်းခြင်း။
မလိုအပ်တဲ့ဒေါသကို ချုပ်ကိုင်မထားတာလည်း အချိန်ဖြုန်းခြင်း။
ဆုံးဖြတ်သင့်တာကို ကြောက်လို့ ဆွဲထားတာလည်း အချိန်ဖြုန်းခြင်း။
လုပ်သင့်တဲ့အကောင်းကို—
“ပြီးမှ”
ဆိုပြီး ရွှေ့နေတာလည်း အချိန်ဖြုန်းခြင်း။
သူတော်ကောင်းတို့…
သင်ကြားရေးအတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ hypothetical case တစ်ခုယူမယ်။
တကယ့်လုပ်ငန်းသမိုင်းမဟုတ်ပါဘူး။
လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုပါစို့။
သူ့အကြောင်းလူတွေပြောကြတယ်—
“အလုပ်အရမ်းကြိုးစားတယ်။”
တကယ်လည်း ကြိုးစားတယ်။
မနက်အစောကြီးရုံးဝင်။
ညနောက်ကျမှပြန်။
ဖုန်းအမြဲကိုင်။
အစည်းအဝေးအမြဲရှိ။
သူ့စားပွဲပေါ်မှာ စာရွက်အမြဲပုံ။
ကြည့်ရတာ အရမ်းအလုပ်များတယ်။
ဒါပေမယ့် Company ထဲမှာ သုံးလကြာ မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုရှိတယ်။
အရောင်းအဖွဲ့က Customer တွေကို အလွန်အကျွံကတိပေးနေတာ။
Operations အဖွဲ့က မလုပ်နိုင်ဘူး။
Customer complaint တက်တယ်။
Sales က Operations ကိုအပြစ်တင်။
Operations က Sales ကိုအပြစ်တင်။
Owner သိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို အတိအကျထိုင်ပြီး ဖြေရှင်းရင်ခက်မယ်။
လူတွေကြားမကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။
Sales target လည်းကျနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် Owner က ရှောင်နေတယ်။
အစား—
Meeting အသေးတွေ အများကြီး။
စာရွက်တွေအများကြီး။
အလွယ်ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့အရာတွေ အများကြီး။
ညနေကျ သူအရမ်းပင်ပန်းတယ်။
“တစ်နေ့လုံးလုပ်လိုက်ရတာ”
လို့ ပြောတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်နေလဲ?
သူ အလုပ်မလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးဆုံးအလုပ်ကို ရှောင်ပြီး အခြားအလုပ်တွေနဲ့ အချိန်ဖြည့်နေတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဖြစ်ရပ်က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
တစ်ခါတလေ “အလုပ်များခြင်း” ဟာ တာဝန်ရှောင်ခြင်းကိုဖုံးတဲ့အဝတ် ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီလိုဖြစ်တိုင်းလူတိုင်းမှာ လို့ မပြောဘူး။
အလုပ်တကယ်များနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စစ်။
“ငါအခုဘာအလုပ်ကို မလုပ်ချင်လို့ အခြားအလုပ်တွေကို ပိုလုပ်နေတာလဲ?”
တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောရခက်တဲ့စကားရှိလား?
ငွေစာရင်းအမှားတစ်ခုကိုကြည့်ရမှာကြောက်လား?
Customer ကို အမှန်ပြောရမှာကြောက်လား?
Company မသင့်တဲ့ Project ကို ရပ်ရမှာကြောက်လား?
Staff မတော်တော့တဲ့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရမှာကြောက်လား?
ကိုယ့်အမှားကို ဝန်ခံရမှာကြောက်လား?
ဒီလိုဆို—
အချိန်ပြဿနာမဟုတ်ပဲ သတ္တိပြဿနာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
Calendar ပြောင်းရုံနဲ့ မဖြေရှင်းဘူး။
စိတ်ပြင်ရမယ်။
ဒါကြောင့် ဓမ္မမပါဘဲ အချိန်ကို စီမံတာက တစ်ခါတလေ မလုံလောက်ဘူး။
အချိန်ဇယားကိုလှအောင်လုပ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်က လောဘ၊ ဒေါသ၊ ကြောက်စိတ်နောက်လိုက်နေရင်—
အချိန်ဇယားထဲမှာတောင် မှားတဲ့အရာကို ပိုကောင်းကောင်းစီမံနေတတ်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်ကို ပြန်ကြည့်။
မမေ့မလျော့နေသူ၊ အားထုတ်သူ၊ သတိရှိသူကို မြတ်နိုးပြီး မပေါ့ဆဖို့ အလေးထားထားတယ်။
အပ္ပမာဒဆိုတာ—
အလုပ်အများဆုံးလုပ်သူဆု မဟုတ်ဘူး။
မေ့မထားသင့်တာကို မမေ့သူ။
ကိုယ်ဘယ်သူလဲ မမေ့။
လူ့ဘဝတိုတယ်ဆိုတာ မမေ့။
လုပ်ရပ်မှာ အကျိုးဆက်ရှိတယ်ဆိုတာ မမေ့။
သီလမမေ့။
မေတ္တာမမေ့။
သတိမမေ့။
တရားမမေ့။
ကိုယ်လုပ်နေတဲ့အရာ ဘယ်ကိုပို့သလဲ မမေ့။
ဒီလို။
လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက်အတွက်—
Profit မမေ့သင့်ဘူး။
Cash flow မမေ့သင့်ဘူး။
Customer မမေ့သင့်ဘူး။
Staff မမေ့သင့်ဘူး။
ဥပဒေမမေ့သင့်ဘူး။
ဒါတွေ လုပ်ငန်းတာဝန်။
ဒါပေမယ့်—
Profit ကြောင့် သီလမမေ့။
Customer ကြောင့် Staff ကို မမေ့။
Staff ကိုဂရုစိုက်လို့ Company တည်တံ့မှု မမေ့။
Company ကြောင့် မိသားစုလုံးဝမမေ့။
မိသားစုကြောင့် ကိုယ့်တရားအလေ့အကျင့်လုံးဝမမေ့။
ဒီဟာ ညှိရတယ်။
သတိဆိုတာ—
တစ်ခုကိုကိုင်ပြီး ကျန်တာအကုန်ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။
လုပ်သင့်တာကို အချိန်သင့်သလို မမေ့ဘဲထားနိုင်မှု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“အချိန်မရှိဘူး”
ဆိုတဲ့စကားကို လူတွေ အများကြီးပြောတယ်။
တရားထိုင်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
စာဖတ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
မိဘဆီသွားဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
သားသမီးနဲ့စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
တောင်းပန်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ဒါတွေ အမြဲလိမ်တာမဟုတ်ဘူး။
တကယ့်အခက်အခဲရှိတယ်။
အလုပ်သမားတစ်ယောက် အလုပ်နှစ်ခုလုပ်နေရနိုင်တယ်။
မိသားစုစောင့်ရှောက်သူမှာ တာဝန်များနိုင်တယ်။
ဆင်းရဲမှုရှိနိုင်တယ်။
ကျန်းမာရေးပြဿနာရှိနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
“အချိန်မရှိဘူးဆိုတာ excuse ပဲ”
လို့ လူတိုင်းကို မပြောရဘူး။
အခြေအနေမတူဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ ရိုးရိုးသားသားမေးလို့ရတယ်—
“တကယ်အချိန်မရှိတာလား၊ အရေးမကြီးဘူးလို့ ဦးစားမပေးတာလား?”
ဒီမေးခွန်းက အရမ်းနက်တယ်။
တစ်နေ့နှစ်နာရီ ဖုန်းကြည့်နိုင်တယ်။
မိဘကို ဆယ်မိနစ်မခေါ်နိုင်ဘူး။
ဒါဆို အချိန်မရှိတာလား?
ဦးစားပေးမှုလား?
တစ်ပတ်မှာ မကြာခဏ entertainment လုပ်နိုင်တယ်။
တရားကို ဆယ်မိနစ်မနားနိုင်ဘူး။
အချိန်မရှိတာလား?
ကိုယ့်စိတ်က ဘာကိုပိုတန်ဖိုးထားတာလဲ?
ဒီအဖြေကို သူများအတွက်မဆုံးဖြတ်နဲ့။
ကိုယ့်အတွက်စစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးမယ်ဆိုပြီး လူတွေ အနားမယူတော့ဘူး။
အဲဒါလည်း ပမာဒတစ်မျိုးဖြစ်နိုင်တယ်။
ခန္ဓာကိုယ်ကို မသိတော့ဘူး။
အလုပ်လုပ်ရတာမဟုတ်ဘဲ အလုပ်နဲ့ကိုယ့်တန်ဖိုးကို သက်သေပြနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
“ငါအလုပ်များမှ ငါအရေးကြီးတယ်”
ဆိုတဲ့ identity ရှိနိုင်တယ်။
အဲဒီအခါ လွတ်နေရင် စိတ်မကောင်းဘူး။
ဘာမှမလုပ်ဘဲခဏနေရင် အပြစ်ရှိသလိုခံစားတယ်။
ဒါကိုလည်း ပြန်စစ်။
ဗုဒ္ဓဓမ္မရဲ့ အပ္ပမာဒဟာ—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းအောင် အမြဲပြေးခိုင်းတဲ့တရား မဟုတ်ဘူး။
ကောင်းမှုအတွက် တက်ကြွဖို့။
အကုသိုလ်ကိုပယ်ဖို့။
သတိပညာတိုးဖို့။
ခန္ဓာကိုယ်လိုအပ်ချက်ကိုလည်း ပညာနဲ့သိ။
မောရင် အနားယူရတယ်။
နာရင်ကုရတယ်။
အိပ်ချိန်လိုတယ်။
ဒါတွေကို “ပျင်းရိမှု” လို့ အလွယ်မသတ်မှတ်နဲ့။
တစ်ဖက်မှာ အနားယူတာဆိုပြီး အာရုံမဲ့ဖြုန်းနေတာလည်း စစ်။
အနားယူတာနဲ့ မေ့လျော့တာ ခွဲ။
အနားယူပြီး လန်းလာရင် တာဝန်ကို ပြန်လုပ်နိုင်တယ်။
မေ့လျော့မှုက တာဝန်မှ ထွက်ပြေးစေတယ်။
ဒီလိုခွဲ။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်နဲ့ “အရေးကြီးတာ” ကို နားလည်ဖို့ မရဏသတိက အလွန်ကောင်းတယ်။
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၁၉ က အသက်ရှူတစ်ကြိမ်အတွင်းတောင် သေခြင်းရောက်နိုင်တဲ့ မသေချာမှုကို နက်နက်ထားတယ်။
အဲဒါကို ကိုယ့်ဘဝမှာ စမ်းမေး—
“ငါ့မှာ တစ်ရက်ပဲကျန်တယ်ဆိုရင် ဒီနေ့လုပ်နေတဲ့အရာတွေထဲ ဘာကို ဆက်လုပ်မလဲ?”
ဒီမေးခွန်းကို dramatic လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
တကယ်ဘယ်နေ့သေမယ်ဆိုတာ ကိုယ်မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် priorities ကိုစစ်ဖို့ အားကောင်းတယ်။
တစ်ရက်ပဲကျန်ရင်—
လူတစ်ယောက်ကို မနာလိုဖြစ်နေတာ ဆက်သယ်မလား?
Facebook comment တစ်ခုအတွက် သုံးနာရီငြင်းမလား?
မိသားစုကို လုံးဝမကြည့်ဘဲ Report တစ်ခုရဲ့ font ကို နှစ်နာရီပြင်မလား?
တစ်ဖက်မှာ—
“တစ်ရက်ပဲကျန်ရင် အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး”
လို့လည်း မယူနဲ့။
ကိုယ့်တာဝန်ရှိတယ်။
ပေးရမယ့်ငွေရှိတယ်။
စာချုပ်ရှိတယ်။
သူများအပေါ်တာဝန်ရှိတယ်။
သေခြင်းနီးတယ်ဆိုတာ တာဝန်မဲ့ဖို့လိုင်စင်မဟုတ်ဘူး။
ပိုပြီး မှန်မှန်တာဝန်ယူဖို့ သတိပေးချက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက် သေခါနီးမှ—
“အလုပ်ပိုလုပ်ခဲ့ရရင်ကောင်းမယ်”
လို့ပဲ ခံစားမယ်လို့ ဦးဇင်းတို့မသိဘူး။
သူတစ်ယောက်ချင်းမတူဘူး။
ဒါကြောင့် မသေချာတဲ့ deathbed quote တွေ မဖန်တီးဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝအတွက် အခုမေးလို့ရတယ်—
“ငါ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအရာတွေကို ငါ့ပြက္ခဒိန်မှာ တကယ်နေရာပေးထားလား?”
မိဘအရေးကြီးတယ်လို့ ပြောတယ်။
အချိန်ပေးလား?
ကျန်းမာရေးအရေးကြီးတယ်ပြောတယ်။
အိပ်ချိန်ပေးလား?
သားသမီးအရေးကြီးတယ်ပြောတယ်။
အပြည့်အဝနားထောင်တဲ့အချိန်ရှိလား?
တရားအရေးကြီးတယ်ပြောတယ်။
နေ့စဉ်ဘယ်လိုနေရာပေးထားလဲ?
သီလအရေးကြီးတယ်ပြောတယ်။
အမြတ်နဲ့တိုက်တဲ့အခါ ဘယ်ဟာကိုအချိန်ပေးစစ်လဲ?
လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို စကားထဲမှာတင်မဟုတ်ဘဲ—
အချိန်ပေးပုံမှာလည်း မြင်ရတတ်တယ်။
ဒါ Universal law လို့ မပြောဘူး။
အခြေအနေကြောင့် မပေးနိုင်တာရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြန်ကြည့်ဖို့ အားကောင်းတဲ့မှန်တစ်ချပ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးတယ်” ဆိုတာ တစ်မိနစ်တစ်မိနစ် စိုးရိမ်ပြီးတွက်နေရမယ်ဆိုတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီလိုဆို ပိုပင်ပန်းမယ်။
နာရီတစ်ခုလုံး—
“အချိန်ကုန်နေပြီ၊ အချိန်ကုန်နေပြီ”
ဆိုပြီးကြောက်နေရင် လက်ရှိအလုပ်တောင် မဖြစ်တော့ဘူး။
သတိဆိုတာ Panic မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးမှုသိတဲ့ တည်ငြိမ်မှု။
မရဏသတိလည်း Panic မဟုတ်ဘူး။
အသက်တိုတယ်သိပြီး ကောင်းမှုမြန်မြန်လုပ်တာ။
သေမှာကြောက်လို့ အရူးအမူးပြေးတာမဟုတ်ဘူး။
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၂၀ မှာ မရဏသတိရဲ့ရလဒ်ကို မကောင်းတဲ့တရားပယ်ပြီး ကောင်းတဲ့တရားပွားဖို့ အားထုတ်ခြင်းနဲ့ တိုက်ရိုက်ချိတ်ထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
မရဏသတိလေ့ကျင့်ပြီး ပိုကြောက်လာရင် ကိုယ့်နားလည်ပုံကို ပြန်စစ်။
မရဏသတိလေ့ကျင့်ပြီး—
ပိုမေတ္တာရှိလာသလား?
အချိန်ပိုတန်ဖိုးထားလာသလား?
အသေးအဖွဲမုန်းတီးမှု လျော့လာသလား?
အရေးကြီးတဲ့ကောင်းမှုကို ပိုလုပ်လာသလား?
ဒါဘက်ကိုကြည့်။
သူတော်ကောင်းတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၁.၁၀ က အတိတ်ပူဆွေးမှုနဲ့ အနာဂတ်တမ်းတမှုကြောင့် စိတ်ညှိုးနိုင်ကြောင်း အလွန်လှလှပြတယ်။
လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်မှာ အတိတ်နဲ့အနာဂတ်နှစ်ခုစလုံး အရမ်းစားတတ်တယ်။
အတိတ်—
“၂၀၂၄ တုန်းက ငါတို့အရမ်းကောင်းခဲ့တာ”
“ဟိုတုန်းက Staff တွေပိုကောင်းတယ်”
“ဟိုတုန်းက Market လွယ်တယ်”
အတိတ်ကို အမြဲကြည့်ပြီး အခုမပြင်ဘူး။
တစ်ဖက်မှာ—
“နောက်နှစ်ကြီးရမယ်”
“၅ နှစ်နောက်မှာ ဒီလောက်ဖြစ်ရမယ်”
“တစ်နေ့ Unicorn ဖြစ်မယ်”
အနာဂတ်ကို လှလှစိတ်ကူးပြီး ဒီနေ့ Customer ပြဿနာကို မဖြေ။
နှစ်ခုလုံး ပျောက်သွားတဲ့နေရာက—
ဒီနေ့။
ဒီနေ့အလုပ်။
ဒီနေ့အကျင့်။
ဒီနေ့စကား။
ဒီနေ့ဆုံးဖြတ်ချက်။
ဒီနေ့တောင်းပန်မှု။
ဒီနေ့မေတ္တာ။
ဒီနေ့သီလ။
ဘဝတစ်ခုလုံးဟာ—
ကိုယ်တကယ်လုပ်နိုင်တဲ့အခါတိုင်း “ဒီနေ့” ထဲမှာပဲရောက်လာတယ်။
မနေ့က လုပ်လို့မရတော့ဘူး။
မနက်ဖြန်ကို ဒီနေ့ကနေပြင်ဆင်လို့ပဲရတယ်။
ဒါကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို သတိနဲ့အသက်သွင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ အချိန်ကို အများဆုံးစားတာ ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ခြင်း။
လူတစ်ယောက် Company မှာ Problem သိတယ်။
Option တွေသိတယ်။
အချက်အလက်လည်း လုံလောက်ပြီ။
ဒါပေမယ့် အမှားဖြစ်မှာကြောက်လို့ တစ်လလုံးမဆုံးဖြတ်။
ဒီအချိန် Team စောင့်။
Customer စောင့်။
ကုန်ကျစရိတ်တက်။
ဒါလည်း အချိန်ပျောက်မှု။
ဒါပေမယ့်—
“မြန်မြန်ဆုံးဖြတ်တာက အမြဲကောင်း”
လို့ မယူနဲ့။
အချက်အလက်မလုံလောက်ရင် စောင့်ရမယ်။
ကျွမ်းကျင်သူမေးရမယ်။
ဥပဒေစစ်ရမယ်။
Risk ကြီးရင် ပိုစစ်ရမယ်။
အဓိကက—
ပညာကြောင့် စောင့်တာလား၊ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ရွှေ့တာလား?
ကိုယ့်ကိုယ်ကို စစ်။
သတိက အဲဒီကွာခြားချက်ကို မြင်ဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးခြင်းမှာ တစ်ခုလုပ်ရင်း တစ်ခုတကယ်လုပ်ခြင်း လည်းရှိတယ်။
မိဘနဲ့ထိုင်နေတယ်။
လက်ကဖုန်း။
စိတ်ကအလုပ်။
ကိုယ်ကမိဘရှေ့။
စိတ်မရှိဘူး။
သားသမီးနဲ့ကစားတယ်။
ဖုန်း message ဝင်တိုင်းကြည့်။
ကလေးက—
“အဖေ ဒီမှာရှိတယ်”
ထင်ရပေမယ့် အာရုံက အခြားနေရာ။
အစည်းအဝေးမှာ ထိုင်တယ်။
တစ်ယောက်ပြောနေတယ်။
ကိုယ်က နောက်တစ်ခါ ဘာပြန်ပြောမလဲပဲ စဉ်းစား။
နားမထောင်ဘူး။
ဒီလိုဆို—
အချိန်ပေးထားတယ်။
ဒါပေမယ့် အာရုံမပေးထားဘူး။
အချိန်နဲ့ အာရုံက ခွဲမရဘူး။
သတိနဲ့သုံးတဲ့အချိန်ဆို—
ဘယ်သူနဲ့ရှိလဲ သိ။
ဘာလုပ်နေလဲ သိ။
ဘာစိတ်ဖြစ်နေလဲ သိ။
အဲဒီမှာ လက်ရှိအခိုက်အတန့်ဟာ ပြည့်လာတယ်။
ဒါက “အရာတစ်ခုတည်းပဲ အမြဲလုပ်” ဆိုတဲ့ rigid rule မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ လူတွေ အလုပ်များစွာပြောင်းလုပ်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အာရုံဘယ်မှာရှိတယ် သိဖို့။
သူတော်ကောင်းတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ မှာ လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေတဲ့အရာကို ပညာနဲ့သိဖို့၊ ယနေ့အားထုတ်ဖို့ အလေးထားပါတယ်။
အဲဒီအမြင်နဲ့ မနက်စောစော—
“ဒီနေ့အကုန်ကို ငါဘယ်လိုဖြတ်မလဲ”
အရင်မတွေးဘဲ—
“အခုတစ်နာရီ ဘာလုပ်သင့်လဲ?”
မေး။
တစ်နာရီပြီး—
နောက်တစ်ခုပြန်ကြည့်။
ဒီလိုဆို အကြီးအကျယ်စိုးရိမ်တာနည်းတယ်။
နေ့တစ်နေ့လုံးကို တစ်ခါတည်းစိတ်နဲ့သယ်နေရတာထက် လက်ရှိအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်တယ်။
ဒါ modern time technique လို့ မပြောဘူး။
ပစ္စုပ္ပန်တာဝန်ကို သတိထားခြင်းရဲ့ လက်တွေ့ဥပမာပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးဖို့ “မလုပ်ရမယ့်စာရင်း” လည်းရှိရမယ်။
ဒါကို အခုနည်းစနစ်အဖြစ်မဆွဲသေးဘူး။
အဓိကသဘောကိုပြောမယ်။
လူတစ်ယောက်မှာ အချိန်ကန့်သတ်ထားတယ်ဆိုရင်—
တစ်ခုရွေးတိုင်း အခြားတစ်ခုကို မရွေးနိုင်ဘူး။
အစည်းအဝေးတစ်နာရီထိုင်ရင်—
အဲဒီတစ်နာရီ တခြားအလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။
မလိုအပ်တဲ့ရန်ဖြစ်မှုကို နှစ်နာရီပေးရင်—
အဲဒီနှစ်နာရီ မေတ္တာ၊ ပညာ၊ အလုပ်၊ အနားယူမှုတစ်ခုခု မရဘူး။
ဒါရိုးရိုးအမှန်။
စီးပွားရေးဘာသာရပ်မှာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုနဲ့ အခြားရွေးချယ်မှုတစ်ခုကြား အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးမှုကို လေ့လာကြတယ်။
ဒါကို ဓမ္မသက်သေအဖြစ် မယူဘူး။
ဒါပေမယ့် နားလည်ရလွယ်တယ်—
“ဒီအချိန်ကို ဒီမှာပေးလိုက်ရင် ဘာကို မပေးနိုင်တော့ဘူး?”
ဒီမေးခွန်းက အသုံးဝင်တယ်။
ဒေါသကို တစ်ညပေးလိုက်တယ်။
ငြိမ်းချမ်းမှုကို မပေးနိုင်တော့ဘူး။
အလုပ်ကို တစ်နေ့လုံးပေးလိုက်တယ်။
မိသားစုကို မပေးနိုင်တော့ဘူး။
ဖုန်းကို နှစ်နာရီပေးလိုက်တယ်။
စာဖတ်မှုကို မပေးနိုင်တော့ဘူး။
ဒါနဲ့—
ဖုန်းမသုံးနဲ့၊ အလုပ်မလုပ်နဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး။
ရွေးနေတာသိ။
သတိရှိတဲ့အချိန်အသုံးရဲ့အဓိကတစ်ခုက—
ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုကို သိတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“အချိန်တန်ဖိုးရှိတယ်”
ဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မဘက်က နက်နက်မေးရင်—
အချိန်က ဘာအတွက်တန်ဖိုးရှိတာလဲ?
ပိုက်ဆံရဖို့လား?
တစ်ခု။
ပညာရဖို့လား?
တစ်ခု။
မိသားစုစောင့်ရှောက်ဖို့လား?
တစ်ခု။
ကောင်းမှုလုပ်ဖို့လား?
တစ်ခု။
စိတ်ကို လေ့ကျင့်ဖို့လား?
တစ်ခု။
အဆုံးမှာ—
ဒုက္ခကိုသိ၊ တဏှာကိုပယ်၊ နိရောဓကို မျက်မှောက်ပြု၊ မဂ္ဂကိုပွားဖို့ လူ့ဘဝအခွင့်ရှိနေချိန် လို့မြင်ရင် အချိန်တန်ဖိုး ပိုနက်လာတယ်။
အဲဒီတော့—
နေ့တစ်နေ့ကို “ဘယ်လောက်ဝင်ငွေရလဲ” နဲ့ပဲ မတိုင်းတော့ဘူး။
“ဒီနေ့ ငါ့စိတ် ဘယ်ဘက်တိုးသွားလဲ”
မေးလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မရဏသတိဟာ Founder ကို ပိုက်ဆံမရှာခိုင်းဘူးလို့ မယူနဲ့။
အသက်ရှိနေတုန်း မိသားစုတာဝန်ထမ်း။
လုပ်ငန်းတာဝန်ထမ်း။
လစာပေး။
အကြွေးပေး။
ပညာသင်။
ငွေရှာ။
အကျိုးပြု။
ဒါတွေအားလုံး လုပ်လို့ရတယ်။
အဓိကက—
အဲဒါတွေလုပ်နေရင်း လူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ဖို့။
Company ကို အရမ်းကြီးတည်ဆောက်ပြီး—
ကိုယ့်စိတ်ကို လုံးဝမတည်ဆောက်ခဲ့ရင်?
ငွေများလာပြီး—
လောဘပိုကြီးလာရင်?
အာဏာများလာပြီး—
ဒေါသပိုကြီးလာရင်?
Customer များလာပြီး—
မေတ္တာနည်းလာရင်?
Staff များလာပြီး—
မာနပိုကြီးလာရင်?
အချိန်ကို တကယ်ကောင်းကောင်းသုံးခဲ့တာလား?
မေးရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၂၀ မှာ နေ့ဝင်နဲ့နေ့ထွက်တိုင်း ကိုယ့်မှာ မပယ်ရသေးတဲ့ မကောင်းတဲ့တရားရှိမရှိ ပြန်စစ်ပြီး အားထုတ်ဖို့ ဟောထားတာ အလွန်လှတယ်။
ဒီအမြင်နဲ့ ဦးဇင်းတို့ “တစ်နေ့နှစ်ကြိမ် သတိခေါင်းလောင်း” လေး လက်တွေ့လုပ်ကြည့်လို့ရတယ်။
ဒါ ပိဋကတ်တော်က formal schedule မဟုတ်ဘူး။
ခေတ်သစ်ဘဝအတွက် application ပဲ။
မနက်အိပ်ရာနိုးပြီး—
ဖုန်းမကိုင်ခင် တစ်မိနစ်။
“ဒီနေ့အသက်ရှိတာ မသေချာတဲ့အခွင့်တစ်ခု။ ဘာမမေ့ရဘူး?”
မေး။
ညအိပ်ခါနီး—
“ဒီနေ့ ငါ့အချိန်ကို ဘာတွေပေါ်ပေးခဲ့လဲ?”
မေး။
“ဒေါသကို ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ?”
“လောဘကို ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ?”
“မေတ္တာကို ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ?”
“ပညာကို ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ?”
“မိသားစုကို အာရုံတကယ်ပေးခဲ့လား?”
“အလုပ်မှာ မှန်တာလုပ်ခဲ့လား?”
“မလုပ်သင့်တာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ?”
ပြီးရင် အပြစ်တင်နေဖို့မဟုတ်ဘူး။
နောက်နေ့ပြင်ဖို့။
ဒီလေ့ကျင့်မှု ရိုးတယ်။
ဒါပေမယ့် အပ္ပမာဒနဲ့ မရဏသတိကို ဘဝထဲ နီးကပ်စေနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ အချိန်ပျောက်တာ “မလုပ်ခြင်း” ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးလုပ်ချင်ခြင်း ကြောင့်။
အခွင့်အရေးတိုင်းယူ။
အစည်းအဝေးတိုင်းဝင်။
Project တိုင်းယူ။
Customer အားလုံးလက်ခံ။
လူတိုင်းအတွက် ကိုယ်ဖြေ။
ဘာဖြစ်မလဲ?
အရေးကြီးဆုံးအရာအတွက် အချိန်မကျန်။
ဒီမှာ လောဘနဲ့ မစွန့်လွှတ်နိုင်မှု ဝင်နိုင်တယ်။
“ဒီအခွင့်ကို မလွတ်ချင်ဘူး”
“ဟိုအခွင့်လည်း မလွတ်ချင်ဘူး”
“ဒီ Customer လည်းယူ”
“ဟို Project လည်းယူ”
နောက်ဆုံး အားလုံးနည်းနည်းစီ။
ဘယ်ဟာမှကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတာမှာ—
မယူသင့်တာကို မယူနိုင်ခြင်း ပါတယ်။
အချိန်ဇယားကိစ္စတင်မဟုတ်ဘူး။
တဏှာကို ထိန်းတာ။
စွန့်လွှတ်တာ။
“ဒီအရာကကောင်းပေမယ့် အခုမယူနိုင်ဘူး”
ပြောရဲရတယ်။
ဒီလိုမှ အရေးကြီးတာကို အားပေးနိုင်မယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
နောက်တစ်ချက်—
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတယ်ဆိုပြီး လူတိုင်းကို အမြန်လုပ်ခိုင်းမယ်ဆို လွဲသွားမယ်။
တချို့အလုပ် မြန်ရမယ်။
အရေးပေါ်ကိစ္စ။
တချို့အလုပ် ဖြည်းရမယ်။
လူတစ်ယောက်နာကျင်နေတာ နားထောင်ရင်—
မြန်မြန်ပြီးအောင် နားထောင်လို့မရဘူး။
တရားထိုင်ရင်—
“၁၀ မိနစ်အတွင်း စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်”
ဆိုပြီးမရဘူး။
သားသမီးနဲ့ အရေးကြီးတဲ့စကားပြောရင်—
နာရီကိုပဲကြည့်နေလို့ မရဘူး။
အမှားကြီးတစ်ခုဆုံးဖြတ်ရင်—
လိုအပ်တဲ့အချက်အလက်ယူရတယ်။
ဒါကြောင့် သတိရှိတဲ့အချိန်အသုံး = မြန်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။
အချိန်သင့်သလောက်ပေးနိုင်ခြင်း။
မြန်သင့်တာမြန်။
နှေးသင့်တာနှေး။
ရပ်သင့်တာရပ်။
လုပ်သင့်တာလုပ်။
ဒါပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်ဘဝမှာ “အချိန်မလောက်ဘူး” ဆိုရင် နောက်ထပ်အချိန်တောင်းလို့မရဘူး။
တစ်နေ့ကို အခြားသူထက် နာရီပိုရမယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။
ဒါပေမယ့် အချိန်နဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပုံစံကိုပြောင်းနိုင်တယ်။
မမေ့သင့်တာ မမေ့။
အရေးမကြီးတာလျော့။
အတိတ်မှာမပိတ်။
အနာဂတ်မှာမပျောက်။
လက်ရှိတာဝန်ကိုသိ။
ဒေါသစားနေတဲ့အချိန်ကို သိ။
ကြောက်စိတ်ကြောင့်ဆွဲနေတဲ့အလုပ်ကို သိ။
အနားယူရမယ့်အချိန်ကိုသိ။
တောင်းပန်ရမယ့်အချိန်သိ။
တရားအားထုတ်ရမယ့်အခွင့်ကိုသိ။
ဒါဆို နာရီမတိုးပေမယ့်—
ဘဝရဲ့အသုံးပြုမှု ပြောင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက် လမ်းပျောက်ရင် များများလျှောက်တာက အကျိုးမရှိဘူး။
အရင်လမ်းစစ်ရတယ်။
ဒီဟာ ရိုးရိုး analogy။
အချိန်မှာလည်းတူတယ်။
“ပိုအလုပ်လုပ်မယ်”
မပြောခင်—
“မှန်တဲ့အလုပ်လား”
မေး။
“ပိုမြန်မယ်”
မပြောခင်—
“မှန်တဲ့ဦးတည်ချက်လား”
မေး။
“အားလုံးပြီးအောင်လုပ်မယ်”
မပြောခင်—
“အားလုံးလုပ်သင့်သလား”
မေး။
ဒီမေးခွန်းတွေက Time Management မတိုင်ခင် Right View။
အဲဒါကြောင့် နေ့လယ်ပိုင်း တကယ့် Founder Time Management ဆီမသွားခင် မနက်မှာ ဒီအခြေခံထားရတာ။
နည်းစနစ်က မှန်တဲ့အမြင်နောက်မှာ လာရတယ်။
မှားတဲ့အမြင်ကို efficiency ပေးလိုက်ရင်—
မှားတာကို ပိုမြန်မြန်လုပ်နိုင်တယ်။
ဒီအချက်ကို မှတ်ထား။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးရာမှာ သီလကို ဘယ်နေရာထားမလဲ?
အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
Customer ကို အမှန်ရှင်းပြဖို့ ဆယ်မိနစ်ပိုလိုတယ်။
မရှင်းဘဲ ရောင်းရင် မြန်တယ်။
ဘယ်ဟာရွေးမလဲ?
Safety step တစ်ခုလုပ်ရင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာမယ်။
ကျော်ရင်မြန်တယ်။
ဘယ်ဟာ?
Staff ကိုပြဿနာအကြောင်း အေးအေးဆေးဆေးနားထောင်ရင် နာရီဝက်ကြာမယ်။
အမိန့်ပေးရင်ငါးမိနစ်။
ဘယ်ဟာ?
သတိထား—
မြန်ခြင်းကြောင့် သီလမပျောက်စေနဲ့။
အချိန်ချွေတာတာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်တရား၊ safety၊ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖြတ်ပြီး ချွေတာမယ်ဆို တန်ဖိုးပြန်စစ်ရမယ်။
သမ္မာအာဇီဝနဲ့ အချိန်အသုံးချမှု ဆက်နေတယ်။
လုပ်ငန်းပိုင်ရှင်က—
“ပိုမြန်ရမယ်”
ဆိုတယ်။
ဒါနဲ့ Staff ကို မတရားဖိမလား?
“အချိန်မရှိဘူး”
ဆိုပြီး Customer ကို မပြောသင့်တာဖုံးမလား?
“Deadline”
ဆိုပြီး အန္တရာယ်ကာကွယ်မှုကျော်မလား?
အဲဒါ သတိနဲ့အချိန်သုံးတာမဟုတ်ဘူး။
အချိန်ကို ကယ်ပြီး သီလကို ဆုံးရှုံးတာ။
ဘယ်ဟာပိုတန်ဖိုးရှိလဲ?
ဒီမေးခွန်း Founder မေးရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မရဏသတိကို လုပ်ငန်းအတွက် အမြန်လုပ်ခိုင်းတဲ့ ဖိအားအဖြစ်လည်း မသုံးနဲ့။
“ဘဝတိုတယ်၊ ပိုအလုပ်လုပ်”
ဆိုပြီး Staff ကို နေ့ညမနားခိုင်းရင် လွဲတယ်။
မရဏသတိဟာ တခြားလူရဲ့အချိန်ကို ကိုယ့်အမြတ်အတွက်ဖိဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ဘဝကို မမေ့ဖို့။
ဝန်ထမ်းလည်း သူ့ဘဝရှိတယ်။
မိသားစုရှိတယ်။
ကျန်းမာရေးရှိတယ်။
တရားကျင့်ခွင့်ရှိတယ်။
Founder ရဲ့အိပ်မက်တစ်ခုတည်းဟာ လူတိုင်းရဲ့ဘဝအချိန်ကို ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး။
ဒီအချက်လည်း သမ္မာအာဇီဝနဲ့ ကရုဏာဘက်က စစ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးတဲ့အခါ “ခဏရပ်ခြင်း” က အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒေါသထွက်လာတယ်။
ချက်ချင်း reply မပို့။
ခဏရပ်။
ကြောက်စိတ်တက်တယ်။
ချက်ချင်း contract မထိုး။
ခဏရပ်။
အခွင့်အရေးကြီးလာတယ်။
လောဘတက်တယ်။
ချက်ချင်း “ဟုတ်ကဲ့” မပြော။
ခဏရပ်။
ခဏရပ်တာ အချိန်ပျောက်တာမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ တစ်မိနစ်ရပ်ခြင်းက နောက်တစ်ပတ်ပြဿနာကို ကယ်နိုင်တယ်။
ဒါ general observation ပဲ။
အာမခံချက်မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် သတိရှိတဲ့ decision-making အတွက် အလွန်အသုံးဝင်တယ်။
သတိဟာ မြန်မြန်လုပ်ဖို့တင်မဟုတ်ဘူး။
မှားမလုပ်ခင် ရပ်တတ်ဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်မှာ ပညာရှိသူက မပေါ့ဆမှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြထားတယ်။
အဲဒီသဘောနဲ့—
တစ်နေ့မှာ သတိရပ်ချိန်လေး သုံးကြိမ်ထားလို့ရတယ်။
ဒါ ခေတ်သစ်လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှု။
မနက်—
“ယနေ့ ဘာမမေ့ရ?”
နေ့လယ်—
“အခု ငါဘာနောက်လိုက်နေလဲ?”
ည—
“ဒီနေ့ ဘာတိုးသွားလဲ?”
သုံးမေးခွန်းပဲ။
မနက်မှာ—
သီလမမေ့။
အရေးကြီးတဲ့တာဝန်မမေ့။
မေတ္တာမမေ့။
နေ့လယ်မှာ—
လောဘနောက်လား?
ဒေါသနောက်လား?
ဖုန်းနောက်လား?
ကြောက်စိတ်နောက်လား?
အရေးကြီးတာနောက်လား?
ညမှာ—
ငွေတိုးသလားတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
ပညာတိုးသလား?
ကုသိုလ်တိုးသလား?
ဒေါသတိုးသလား?
မာနတိုးသလား?
မေတ္တာတိုးသလား?
ဒီလို။
ဒီလေ့ကျင့်မှုက ကိုယ့်ဘဝအချိန်ကို နာရီနဲ့မတိုင်းဘဲ စိတ်အရည်အသွေးနဲ့ ပြန်တိုင်း လာစေတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်ခုထပ်သတိထားရမယ်။
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်းအကျိုးထုတ်ရမယ် ဆိုတဲ့ လူ့ဘဝအမြင် မဟုတ်ဘူး။
ဘဝမှာ တိတ်တိတ်ထိုင်ရတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
အလှကိုကြည့်ရတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
သားသမီးရဲ့စကားကို အေးအေးနားထောင်ရတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
မိဘနားမှာ ဘာမှမပြောဘဲထိုင်ပေးရတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
နာမကျန်းသူနားမှာ ထိုင်စောင့်ရတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
တရားထိုင်ပြီး အသက်ရှူသတိထားရတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
“Output ဘာထွက်လဲ”
လို့မေးရင် တစ်ခါတလေ ဘာမှမရှိဘူး။
ဒါပေမယ့် လူ့ဘဝအတွက် တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကို ငွေတစ်ခုတည်းနဲ့မတိုင်းနဲ့။
“Time is money” လို့ လောကီမှာပြောကြပေမယ့်—
ဓမ္မဘက်ကဆို အချိန်ဟာ ကုသိုလ်ပြုနိုင်တဲ့အခွင့်၊ သီလစောင့်နိုင်တဲ့အခွင့်၊ တရားသိနိုင်တဲ့အခွင့်၊ မေတ္တာပြုနိုင်တဲ့အခွင့် လည်းဖြစ်တယ်။
ဒီဘက်ပိုနက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ ရဲ့ တောင်ကြီးဥပမာကို စိတ်ထဲထပ်ထား။ အိုခြင်းနဲ့သေခြင်းက အဆင့်အတန်း၊ ငွေကြေးနဲ့မရှောင်နိုင်ဘူး။
ဒီအချိန်—
ကိုယ်လက်ထဲမှာ အသက်ရှိတယ်။
ကြားနိုင်တယ်။
တွေးနိုင်တယ်။
ပြင်နိုင်တယ်။
တောင်းပန်နိုင်တယ်။
ကောင်းမှုလုပ်နိုင်တယ်။
သီလစောင့်နိုင်တယ်။
တရားနာနိုင်တယ်။
ဒါ အခွင့်အရေး။
ဒါကို မရဏသတိက သတိပေးတာ။
တစ်နေ့ ဒီအခွင့်မရှိတော့ဘူး။
အဲဒီနေ့ကို မသိဘူး။
ဒါကြောင့်—
အခုရှိတဲ့အချိန်ကို ကြောက်ကြောက်နဲ့မနေဘဲ ကျေးဇူးတင်ပြီး သုံး။
ဒီစကားအရေးကြီးတယ်။
မရဏသတိ = သေမယ်လို့ကြောက်တာတင်မဟုတ်ဘူး။
အသက်ရှိနေခြင်းရဲ့ အခွင့်တန်ဖိုးကို သိတာ။
မနက်နိုးလာရင်—
“နောက်တစ်နေ့ရှိသေးတယ်”
မထင်ရုံမဟုတ်ဘူး။
“ဒီနေ့ ကောင်းတာလုပ်လို့ရသေးတယ်”
လို့မြင်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၁၉ မှာ အသက်ရှူတစ်ကြိမ်အတွင်းတောင် အချိန်မသေချာနိုင်တဲ့သဘောကို အလွန်ပြင်းပြင်း ထားတယ်။
အဲဒီလိုဆို—
“ဘဝမှာ ကြီးမားတာတွေ မလုပ်နိုင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?”
မဖြစ်ဘူး။
အသက်ရှူတစ်ကြိမ်ပဲရှိရင် အရာကြီးမလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
စိတ်ကောင်းတစ်ခုထူနိုင်တယ်။
ဒေါသတစ်ခုမလိုက်ဘဲ နေနိုင်တယ်။
အမှန်တစ်ခွန်းပြောနိုင်တယ်။
မေတ္တာတစ်ခု ထားနိုင်တယ်။
အဲဒါ အရေးကြီးတယ်။
အချိန်အသုံးချမှုကို လူတိုင်း—
“Project ကြီး၊ ရည်မှန်းချက်ကြီး”
နဲ့ပဲ မတိုင်းနဲ့။
ခဏငယ်တစ်ခုကိုမှန်မှန်သုံးနိုင်ခြင်း ကနေ စ။
ကားမောင်းနေရင် ကားမောင်းသတိ။
လူပြောနေရင် နားထောင်သတိ။
စားနေရင် စားတာသိ။
ဒေါသထွက်ရင် ဒေါသသိ။
အလုပ်လုပ်ရင် အလုပ်သိ။
တစ်ခုချင်း။
ဒါ သတိရဲ့အကျင့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက်က—
“ငါ့မှာ တစ်နာရီတရားထိုင်ဖို့မရှိဘူး”
ပြောတယ်။
ကောင်းပြီ။
တစ်နာရီမရရင်—
ငါးမိနစ်။
ငါးမိနစ်မရရင်—
တစ်မိနစ်။
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၁၉ ရဲ့ urgency ကို နားလည်ရင်—
“Perfect time ရမှ practice စမယ်”
လို့ မထားနဲ့။
ဒီနေ့ရနိုင်သလောက်။
ဒါနဲ့ “အချိန်နည်းနည်းတရားထိုင်တာနဲ့ လုံလောက်ပြီ” လို့လည်းမပြောဘူး။
လေ့ကျင့်မှုတိုးရမယ်။
ဒါပေမယ့်—
စမယ့်အချိန်ကို မစောင့်နဲ့။
မေတ္တာလည်းတူ။
တောင်းပန်မှုလည်းတူ။
အကျင့်ပြင်မှုလည်းတူ။
ကောင်းမှုလုပ်ရမယ့်အချိန်ကို အပြည့်အဝအခြေအနေကောင်းမှစမယ်ဆို—
အခြေအနေကောင်းမလာနိုင်ဘူး။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေရာမှာ အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးခြင်းနဲ့ အရေးကြီးမှု ကို ခွဲရမယ်။
အသံကျယ်တာတိုင်း အရေးကြီးတာမဟုတ်ဘူး။
ဖုန်းမြည်တယ်။
ချက်ချင်းဖြေချင်တယ်။
ဒါ urgent ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးဆုံးလား?
မသေချာ။
လူတစ်ယောက် Message ပို့တယ်။
ချက်ချင်းပြန်ချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ရှေ့မှာ Staff တစ်ယောက် အရေးကြီးပြဿနာပြောနေတယ်။
ဘယ်ဟာ?
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတာမှာ—
အသံကျယ်တဲ့အရာကို အလိုလိုမလိုက်နဲ့။
အရေးကြီးတာကို ပညာနဲ့သိ။
ဒီမနက်မှာ နည်းစနစ်အဖြစ်အများကြီးမချသေးဘူး။
တစ်ခုပဲမှတ်—
အရေးပေါ်သလိုခံစားရတာနဲ့ အရေးကြီးတာ မတူနိုင်ဘူး။
လောဘက အရာတစ်ခုကို အရေးကြီးသလိုလုပ်နိုင်တယ်။
ကြောက်စိတ်က အရာတစ်ခုကို အရေးပေါ်သလိုလုပ်နိုင်တယ်။
မာနက—
“ဒီစကားကို ချက်ချင်းပြန်ပြောရမယ်”
လုပ်နိုင်တယ်။
သတိက—
“ခဏ။ တကယ်အရေးကြီးလား?”
မေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် လုပ်ငန်းမှာ စိတ်တိုတဲ့အချိန်—
reply မရေးခင် “ဒီစကားကို မနက်ဖြန်ထိစောင့်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ” စစ်။
တစ်ခါတလေ အရေးမကြီးဘူး။
Contract တစ်ခု—
“ဒီနေ့ပဲဆုံးဖြတ်ရမယ်”
ဆိုပြီးဖိလာတယ်။
တကယ်လား?
မေး။
တချို့အခွင့်အရေးမှာ တကယ် deadline ရှိတယ်။
တချို့မှာ sales pressure။
ခွဲ။
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတယ်ဆိုတာ—
တခြားသူရဲ့ အရေးပေါ်ခံစားချက်ကို ကိုယ့်အရေးပေါ်အဖြစ် အလိုအလျောက်မယူဖို့ လည်းပါနိုင်တယ်။
ဒါ modern work application။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်အချိန်ကို သူတစ်ပါးဆီပေးတာလည်း ကောင်းမှုဖြစ်နိုင်တယ်။
လူတစ်ယောက်စိတ်ညစ်နေတယ်။
နားထောင်ပေး။
အသက်ကြီးသူ အကူအညီလိုတယ်။
အချိန်ပေး။
သားသမီး မေးခွန်းရှိတယ်။
နားထောင်။
“ငါ့အချိန်ကို ငါ့အတွက်သာ အသုံးချရမယ်”
ဆိုရင် သတိရှိတဲ့ဘဝမဟုတ်သေးဘူး။
အချိန်ကို လှူလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
လူတိုင်းရဲ့ ပြဿနာအကုန်ကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း သယ်ရမယ်လို့လည်း မဆိုဘူး။
နယ်နိမိတ်လိုတယ်။
ကိုယ့်တာဝန်၊ ကိုယ့်စွမ်းအားကို သိ။
မေတ္တာနဲ့ ပညာ နှစ်ခုတွဲ။
တစ်ယောက်ယောက် အကူအညီတောင်းတိုင်း Yes ပြောနေရင် ကိုယ်ပင်ပန်းပြီး အရေးကြီးတာပျက်နိုင်တယ်။
No ပြောရမယ့်အချိန်လည်းရှိတယ်။
ဒီလည်း သတိ။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတဲ့အခါ “ဘယ်အလုပ်အရင်” ဆိုတဲ့အပြင် “ဘယ်စိတ်နဲ့လုပ်” ကိုစစ်။
တစ်ယောက်က တစ်နာရီ charity work လုပ်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
“လူတွေငါ့ကိုချီးကျူးရမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်အများကြီး။
တစ်ယောက်က Company အလုပ်တစ်နာရီလုပ်တယ်။
Staff လစာပေးနိုင်ဖို့၊ Customer အကျိုးပေးဖို့ ရိုးသားစွာလုပ်တယ်။
ဘယ်ဟာက ပိုတန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ surface နဲ့ပဲ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး။
ဓမ္မမှာ စေတနာ အရေးကြီးတယ်။
ဒါကြောင့်—
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးတယ်ဆိုတာ အပြင်အလုပ်စာရင်း တင်မဟုတ်ဘူး။
အတွင်းစိတ်ကိုပါသိ။
ကိုယ်အခုလုပ်နေတာ—
လောဘနဲ့လား?
မေတ္တာနဲ့လား?
ကြောက်စိတ်နဲ့လား?
တာဝန်နဲ့လား?
မာနနဲ့လား?
ပညာနဲ့လား?
ဒီမေးခွန်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးမယ့်အလေ့အကျင့်ကို မိသားစုထဲလည်းချ။
အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။
ကိုယ့်သားက စကားလာပြောတယ်။
ကိုယ်က—
“နောက်မှ”
ပြောတယ်။
နောက်မှမလာဘူး။
မနက်ဖြန်လည်း—
“နောက်မှ”
နှစ်ပေါင်းများလာတယ်။
နောက်တစ်နေ့ သားကြီးလာတယ်။
ကိုယ်နဲ့ မပြောတော့ဘူး။
ဒါကို အားလုံးအတွက် causal certainty အဖြစ် မပြောဘူး။
မိသားစုအခြေအနေကွာတယ်။
ဒါပေမယ့်—
မေတ္တာကို အမြဲနောက်မှထားရင် မေတ္တာအတွက်အချိန် တစ်နေ့တစ်နေ့မကျန်နိုင်ဘူး။
မိဘနဲ့လည်းတူ။
အသက်ကြီးသူကို—
“အချိန်ရှိပါတယ်”
မထင်နဲ့။
ကိုယ်လည်းမသေချာ။
သူလည်းမသေချာ။
ဒါကြောင့်—
တွေ့နိုင်ရင်တွေ့။
စကားပြောနိုင်ရင်ပြော။
ကောင်းမှုလုပ်နိုင်ရင်လုပ်။
မရဏသတိရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ဘက်က ဒီဟာ။
ကြောက်စရာမဟုတ်ဘူး။
မေတ္တာကို မနောက်ကျစေဖို့။
သူတော်ကောင်းတို့…
အလုပ်ခွင်မှာလည်း—
Staff တစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်စရာရှိတယ်။
“နှစ်ကုန်မှ award ပေးမယ်”
မထားနဲ့။
ဒီနေ့ ရိုးရိုးပြောလို့ရတယ်။
“ဒီအလုပ်ကောင်းတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
စကားတစ်ခွန်း။
အမှားတစ်ခု ပြင်စရာရှိတယ်။
“Review time မှ”
မထားနဲ့။
လိုအပ်ရင် စောစော feedback ပေး။
ဒါပေမယ့် အချိန်သင့်စွာ။
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၂၀ ရဲ့ urgency သဘောက—
ကောင်းတာကို မရွှေ့ဖို့။
အကုသိုလ်ကို “နောက်မှပယ်မယ်” မထားဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်အတွက် အားမလိုအားမရဖြစ်နေတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်။
အသက် ၄၀ ရောက်ပြီ။
“ငါနောက်ကျပြီ”
အသက် ၅၀—
“မစနိုင်တော့ဘူး”
အသက် ၆၀—
“တရားလည်း အခုမှစလို့ နောက်ကျပြီ”
မပြောနဲ့။
မရဏသတိက—
“နောက်ကျပြီ၊ ဘာမှမလုပ်နဲ့”
မသင်ဘူး။
ကျန်တဲ့အချိန်ကို မပျက်စေနဲ့ လို့ သင်တယ်။
ဓမ္မပဒမှာတောင် အရင်ကပေါ့ဆခဲ့သူ နောက်မှမပေါ့ဆတော့ရင် ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း အခြားအခန်းမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဦးဇင်းတို့ ဒီပုဒ်မှာ အဲဒီစာကြောင်းကို အဓိက source မထားပေမယ့် အပ္ပမာဒရဲ့သဘောနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။
အသက် ၆၀မှာ စတယ်။
တစ်နေ့ကောင်းတာ တစ်နေ့ရတယ်။
အသက် ၇၀မှာ တောင်းပန်တယ်။
အခုတောင်းပန်တာက အရင်မတောင်းပန်တာထက်ကောင်းတယ်။
Company ၁၀ နှစ် culture မကောင်းခဲ့တယ်။
ဒီနေ့ကစပြင်။
“၁၀ နှစ်ပျက်ခဲ့ပြီ”
ဆိုပြီး နောက် ၁၀ နှစ်မပျက်စေနဲ့။
ဒါ အပ္ပမာဒ။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးရာမှာ “အပြီးသတ်ခြင်း” လည်းအရေးကြီးတယ်။
အလုပ်တစ်ရာစတယ်။
ဘယ်ဟာမှမပြီး။
စိတ်က အမြဲဖွင့်ထားတဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ပြည့်။
ဒါပင်ပန်းတယ်။
ဒါကြောင့် တချို့ကိစ္စမှာ—
ပြီးအောင်လုပ်။
တချို့ကိစ္စမှာ—
မလုပ်တော့ဘူးလို့ဆုံးဖြတ်။
တချို့ကိစ္စကို—
လွှဲအပ်။
တချို့ကိစ္စကို—
ရက်သတ်မှတ်ပြီးထား။
ဒါအသေးစိတ်နည်းစနစ်ကို နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဆက်ပြောလို့ရတယ်။
ဒီမနက် အဓိကက—
မဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အရာတွေကလည်း စိတ်အချိန်စားတယ်။
သတိနဲ့ ကိုင်တွယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သေခြင်းကို သတိရရင် တစ်ခါတလေ “အရာအားလုံးအရေးကြီးသွားမယ်” လို့ ထင်တတ်တယ်။
အမှန်က—
မရဏသတိ မှန်မှန်လုပ်ရင် အရေးမကြီးတာ ပိုရှင်းလာသင့်တယ်။
လူတစ်ယောက် Facebook မှာ ကိုယ့်ကိုမှားရေးတယ်။
ဘဝအဆုံးမှာ အဲဒီ Comment ဘယ်လောက်အရေးကြီးမလဲ?
တစ်ယောက် Meeting မှာ ကိုယ့်နာမည်မပြောဘူး။
အဲဒါအတွက် သုံးရက်မုန်းနေတာ တန်လား?
သူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကားထက်ကားကောင်းဝယ်တယ်။
အဲဒီမနာလိုမှုကို တစ်လပေးတာ တန်လား?
မရဏသတိက မေးခွန်းတစ်ခုလုပ်ပေးတယ်—
“ဒါကို ငါ့ဘဝအချိန်ပေးရလောက်အောင် အရေးကြီးသလား?”
ဒီမေးခွန်းက အရမ်းကောင်းတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒါပေမယ့် “မကြာခင်သေမယ်ဆိုတော့ ဘာမှမအရေးကြီးဘူး” လို့ nihilism မဖြစ်စေနဲ့။
အရာတွေ အရေးကြီးတယ်။
သီလအရေးကြီးတယ်။
ကတိအရေးကြီးတယ်။
မိသားစုအရေးကြီးတယ်။
သူတစ်ပါးမထိခိုက်ရေး အရေးကြီးတယ်။
တရားအားထုတ်မှု အရေးကြီးတယ်။
မရဏသတိက—
အရေးကြီးတာအားလုံးပျောက်စေတာမဟုတ်ဘူး။
တကယ်အရေးကြီးတာကို ပိုမြင်စေဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု ဒီမနက်လက်တွေ့အတွက် ရိုးရိုးလေးလုပ်မယ်။
မနက်တစ်ခါ၊ နေ့လယ်တစ်ခါ၊ ညတစ်ခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေး။
မနက်—
“ဒီနေ့မမေ့သင့်တာ ဘာလဲ?”
နေ့လယ်—
“ငါ့အချိန်ကို အခုဘာစိတ်စားနေသလဲ?”
ည—
“ဒီနေ့ ငါ့ဘဝ ဘယ်ဘက်တိုးခဲ့သလဲ?”
ဒီသုံးမေးခွန်း။
မနက်မေးရင် Direction ရမယ်။
နေ့လယ်မေးရင် Correction ရမယ်။
ညမေးရင် Learning ရမယ်။
ဒါကို ဓမ္မပဒ၊ မရဏသတိ၊ ပစ္စုပ္ပန်ဆင်ခြင်မှုတို့ကို လုပ်ငန်းဘဝထဲ ချိတ်တဲ့ application အဖြစ်ယူ။
Canonical formula မဟုတ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ လုပ်ငန်းမှာ အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးမယ်ဆို—
မလုပ်သင့်တဲ့ ငွေရှာမှုအတွက် အချိန်မပေးနဲ့။
Customer ကိုလှည့်စားနည်း သင်ဖို့ အချိန်မပေးနဲ့။
Staff ဖိနည်းစဉ်းစားဖို့ အချိန်မပေးနဲ့။
ပြိုင်ဘက်ကိုဖျက်ချနည်း ရှာဖို့ အချိန်မပေးနဲ့။
ဒါ Right Livelihood Check။
လူတွေ ပြောတတ်တယ်—
“Business is business.”
“အချိန်မရှိဘူး၊ result ပဲလိုတယ်”
ဒီလိုစိတ်မှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်။
အချိန်မရှိလို့ သီလစည်းမကျော်ရဘူး။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဟာ မရိုးသားဖို့ ခွင့်ပြုချက်မဟုတ်ဘူး။
အချိန်ကျပ်လေလေ သတိပိုလိုလေလေ။
Deadline နီးလာရင် လူတွေ Shortcut ယူချင်တယ်။
အဲဒီအချိန်—
“ဘယ် Shortcut က efficiency, ဘယ် Shortcut က wrongdoing?”
ခွဲ။
မလုပ်သင့်တာကို—
“အချိန်မရှိလို့”
ဆိုပြီး မလုပ်မိစေနဲ့။
သူတော်ကောင်းတို့…
သတိရှိတဲ့အချိန်အသုံးမှာ “တစ်ပါးသူရဲ့အချိန်ကိုလေးစားခြင်း” ပါတယ်။
Founder အစည်းအဝေးနောက်ကျတယ်။
လူ ၂၀ စောင့်။
သူ့အတွက် ၁၀ မိနစ်ပဲ။
အဖွဲ့အတွက် ၂၀၀ မိနစ်။
ဒါရိုးရိုးတွက်ချက်မှု။
ဒါနဲ့ Owner တစ်ခါနောက်ကျတိုင်း moral failure လို့ မပြောဘူး။
အရေးပေါ်ရှိတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အချိန်တန်ဖိုးသိသလို သူများအချိန်ကိုပါ တန်ဖိုးထား။
ဒါမေတ္တာနဲ့တရားမျှတမှု။
အစည်းအဝေးခေါ်ပြီး Agenda မရှိ။
လူတွေထိုင်။
ဘာပြောရမယ်မသိ။
ဒါက လူအများရဲ့အချိန်ကို သုံးနေတာ။
Founder အနေနဲ့ စစ်။
“ဒီအချိန်ဟာ ငါ့အချိန်တင်မဟုတ်ဘူး”
သိ။
ဒါလည်း သတိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၁.၁၀ ရဲ့ အတိတ်မပူ၊ အနာဂတ်မတမ်း၊ လက်ရှိအခြေအနေမှာ နေတဲ့သဘောကို မိသားစု၊ အလုပ်နဲ့ တရားလေ့ကျင့်မှု သုံးနေရာမှာ စမ်းကြည့်။
မိသားစုမှာ—
အရင်အပြစ်ဟောင်းကို စကားတိုင်းပြန်မထုတ်နဲ့။
လိုအပ်တာ သင်ယူပြီး လက်ရှိဆက်ဆံရေးကိုပြင်။
အလုပ်မှာ—
အရင်အောင်မြင်မှုကို တမ်းတနေမယ့်အစား လက်ရှိ Customer ဘာလိုသလဲကြည့်။
တရားမှာ—
“တစ်နေ့စိတ်ငြိမ်ရင် ကျင့်မယ်”
မစောင့်။
အခု စိတ်မငြိမ်တာကိုပဲ သိ။
ဒီလို။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်ခါတလေ “အချိန်ကိုတန်ဖိုးထား” ဆိုတာ အလွန်နူးညံ့တဲ့ပုံစံလည်း ဖြစ်တယ်။
နာမကျန်းသူနားမှာထိုင်ပေးတာ။
သူ့အတွက် ဘာမှမပြင်နိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ထိုင်ပေးတယ်။
အဲဒါ အချိန်ဖြုန်းတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
ဝမ်းနည်းနေသူ စကားကို နားထောင်တယ်။
Solution မပေးနိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အတူရှိပေးတယ်။
အဲဒါ အချိန်အသုံး။
တစ်ခါတလေ သတိရှိတဲ့အချိန်အသုံးမှာ—
ပြဿနာဖြေရှင်းဖို့မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်အတွက် ရှိနေပေးခြင်း ပါတယ်။
ဒါကို Productivity နဲ့တိုင်းလို့မရဘူး။
ဒီအချက် Founder/Manager တွေလည်း မှတ်။
Staff တစ်ယောက် မိသားစုအခက်အခဲနဲ့လာတယ်။
အမြဲ solution ချက်ချင်းပေးရမယ်မဟုတ်ဘူး။
အချိန်နည်းနည်းနားထောင်တာလည်း အရေးကြီးနိုင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
မရဏသတိကို နက်နက်နှလုံးသွင်းရင် မာနအတွက်အချိန်ပေးတာ နည်းလာသင့်တယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ က အိုခြင်းသေခြင်းဟာ အဆင့်အတန်းမရွေးဘဲ လာမယ့်သဘောကို တောင်ကြီးဥပမာနဲ့ ပြထားပါတယ်။
CEO လည်းသေတယ်။
Cleaner လည်းသေတယ်။
သူဌေးလည်းသေတယ်။
ဆင်းရဲသူလည်းသေတယ်။
လူတိုင်း တစ်နေ့သွားရမယ်။
ဒါဆို Office ထဲမှာ ရာထူးနည်းနည်းပိုရတာကြောင့်—
လူတစ်ယောက်ကို အရှက်ခွဲဖို့ ဘယ်လောက်အချိန်ပေးမလဲ?
ကိုယ့်ဂုဏ်အတွက် အခြားသူကို ဖိဖို့ ဘယ်လောက်အချိန်ပေးမလဲ?
တကယ်ထင်ရှားချင်လို့ လူတိုင်းထက်အလုပ်ပိုယူပြီး စိတ်ပျက်သွားတာ တန်လား?
ဒီလို မရဏသတိက မာနရဲ့အရေးကြီးမှုကို လျှော့ချ ပေးနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု ဒီတရားကို ပိုနက်နက်ဆင်းရင်—
တကယ်တော့ “အချိန်ဆုံးရှုံးတယ်” ဆိုတဲ့ဒုက္ခရဲ့အောက်မှာ တဏှာ အများကြီးရှိတယ်။
အာရုံအသစ်အသစ်လိုချင်တယ်။
ဖုန်းပြောင်းကြည့်။
Video ပြောင်းကြည့်။
News ပြောင်းကြည့်။
နောက်တစ်ခု။
နောက်တစ်ခု။
စိတ်က မရပ်။
ဒါ ကာမတဏှာဘက်ကို ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။
တစ်ခုခုဖြစ်ချင်တယ်။
Founder ကြီးဖြစ်ချင်။
Famous ဖြစ်ချင်။
အမြန်ချမ်းသာချင်။
ပိုကြီးချင်။
အမြဲ “နောက်တစ်ဆင့်” ဆီပြေး။
လက်ရှိအချိန်ကို မခံစားနိုင်တော့။
ဒါ ဘဝဖြစ်လိုမှုနဲ့ ချိတ်ဆက်စဉ်းစားလို့ရတယ်။
မကြိုက်တာ ပျောက်ချင်တယ်။
Problem မကြည့်ချင်။
Feedback မကြားချင်။
တာဝန်ရှောင်ချင်။
အဲဒီအတွက် အခြားအလုပ်တွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအလုပ်များအောင်လုပ်။
ဒါလည်း တဏှာပုံစံနဲ့ ဆက်စပ်နိုင်တယ်။
ဒီမှာ Business cause တစ်ခုတည်းလို့ မဆိုဘူး။
အချိန်ပျောက်ရတဲ့ လောကီအကြောင်းအများကြီးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အတွင်းစိတ်ကို စစ်တဲ့အခါ—
ငါ့အချိန်နောက်မှာ ဘာတဏှာရှိသလဲ?
မေး။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေရာမှာ သစ္စာလေးပါးဆီ သဘာဝကျကျဆင်းကြမယ်။
ဒီနေ့တရားရဲ့ ဒုက္ခသစ္စာ ဘာလဲ?
အချိန်က သွားနေတယ်။
ကိုယ်ထိန်းလို့မရဘူး။
ငယ်ရွယ်မှုက သွားနေတယ်။
အိုမင်းမှု နီးလာတယ်။
အချစ်ဆုံးလူတွေနဲ့ အမြဲအတူနေလို့မရဘူး။
အလုပ်တစ်ခု အောင်မြင်ရင် နောက်အလုပ်လာတယ်။
ပြီးပြီထင်ရင် နောက်တစ်ခု။
လူက—
“အချိန်နည်းတယ်”
ဆိုပြီး ပူတယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
“အချိန်ကုန်လို့ကုန်မှန်းမသိ”
ပြီးမှနောင်တရတယ်။
အတိတ်ကိုပူ။
အနာဂတ်ကိုစိုးရိမ်။
လက်ရှိပျောက်။
ဒါလည်းဒုက္ခ။
အချိန်ကို သတိမဲ့သုံးတဲ့အခါ—
ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်မမြင်နိုင်ဘူး။
တစ်နေ့တစ်နေ့အလုပ်လုပ်ရင်း—
နှစ်ပေါင်းများစွာ လွန်သွားနိုင်တယ်။
“ငါဘာအတွက်လုပ်ခဲ့သလဲ?”
နောက်မှမေးရနိုင်တယ်။
ဒါ ဒုက္ခကို မြင်ရမယ့်နေရာ။
နောက် သမုဒယသစ္စာ။
အချိန်ပြဿနာအားလုံးကို တဏှာတစ်ခုတည်းကြောင့်လို့ မပြောရဘူး။
အလုပ်များတာ တကယ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
တာဝန်များတယ်။
လူ့ဘဝမှာ စီးပွားရေးအခက်အခဲတွေရှိတယ်။
မိသားစုတာဝန်ရှိတယ်။
ကျန်းမာရေးရှိတယ်။
ဒါတွေ လက်တွေ့အကြောင်းတွေ။
ဒါပေမယ့် စိတ်ဒုက္ခရဲ့အမြစ်ကို စစ်ရင်—
မပြီးနိုင်တဲ့လိုချင်မှု။
ပိုဖြစ်ချင်မှု။
နာမည်လိုမှု။
အမြဲ stimulation လိုမှု။
မကြိုက်တာမှ ထွက်ပြေးလိုမှု။
အတိတ်ကို ဖက်မှု။
အနာဂတ်ကို ဖက်မှု။
ဒီတဏှာနဲ့ ဥပါဒါန်တို့ကြောင့် လက်ရှိအချိန်ကို ဆုံးရှုံးတတ်တယ်။
တစ်နေ့လုံး ကိုယ်မရှိသေးတဲ့ဘဝကို လိုချင်နေတယ်။
ကိုယ်ရှိနေတဲ့ဘဝကို မနေတော့ဘူး။
ဒါ သမုဒယဘက်။
နောက် နိရောဓသစ္စာ။
အချိန်ပိုရသွားတာ နိရောဓမဟုတ်ဘူး။
အလုပ်အားသွားတာ နိဗ္ဗာန်မဟုတ်ဘူး။
Calendar ရှင်းသွားတာ နိရောဓသစ္စာမဟုတ်ဘူး။
နိရောဓက တဏှာချုပ်ငြိမ်းရာ။
ဒါပိုနက်တယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ဘဝမှာ တဏှာကိုမလိုက်တဲ့ခဏ—
အာရုံအသစ်မလိုဘဲ လက်ရှိမှာနေတတ်တယ်။
မလိုအပ်တဲ့ဂုဏ်ပြိုင်မှု မလုပ်တော့ဘူး။
အတိတ်အပြစ်ကို မဖက်တော့ဘူး။
အနာဂတ်ကို တမ်းတပူဆွေးမနေရဘူး။
အဲဒီခဏမှာ အချိန်နဲ့တိုက်ခိုက်နေရတဲ့စိတ် နည်းလာတယ်။
“အချိန်မလောက်ဘူး”
ဆိုတဲ့ပူမှုထက်—
“အခုလုပ်သင့်တာလုပ်မယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်တည်လာတယ်။
ဒါ နိရောဓအပြည့်မဟုတ်ဘူး။
လွှတ်နိုင်မှုရဲ့အရသာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကြည့်ရာ။
နောက် မဂ္ဂသစ္စာ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့—
ဘဝဟာ မမြဲကြောင်းမြင်။
အချိန်မကန့်သတ်မဲ့မဟုတ်ကြောင်းသိ။
အိုခြင်း၊ သေခြင်းကို မမေ့။
ဒါပေမယ့် ကြောက်စိတ်နဲ့မဟုတ်ဘဲ ပညာနဲ့မြင်။
အချိန်များတာနဲ့ ဘဝကောင်းတာမတူဘူးဆိုတာ သိ။
အလုပ်များတာနဲ့ အကျိုးရှိတာ မတူဘူးဆိုတာ သိ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပနဲ့—
ဘဝအချိန်ကို လောဘတစ်ခုတည်းအတွက် မပေး။
မုန်းတီးမှုအတွက် မပေး။
ထိခိုက်မှုအတွက် မပေး။
စွန့်လွှတ်မှု၊ မေတ္တာ၊ မထိခိုက်လိုစိတ်ဘက်ကို ဦးတည်။
သမ္မာဝါစာနဲ့—
စကားပြောချိန်ကိုတောင် သတိထား။
မမှန်တဲ့ gossip နဲ့ နာရီများမဖြုန်း။
ရန်ဖြစ်ဖို့အတွက် စကားအများကြီးမသုံး။
အချိန်သင့်ရာမှာ အမှန်၊ အကျိုးရှိ၊ ညီညွတ်စေတဲ့စကားကိုပြော။
သမ္မာကမ္မန္တနဲ့—
အချိန်ကို ကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်မှာသုံး။
မထိခိုက်။
မယူသင့်တာမယူ။
အကျင့်ပျက်စေတဲ့အရာမှာ အချိန်မပေး။
သမ္မာအာဇီဝနဲ့—
နေ့ရဲ့အချိန်အများစုကို အသက်မွေးမှုမှာပေးနေရတာမို့ ကိုယ့်အသက်မွေးမှုက သမ္မာအာဇီဝနဲ့ကိုက်မကိုက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။
တစ်နေ့ရှစ်နာရီ၊ ဆယ်နာရီ၊ ဆယ့်နှစ်နာရီ လုပ်နေရတဲ့အလုပ်က ကိုယ့်ကို ဘာအကျင့်သင်နေလဲ?
လိမ်သင်နေလား?
ကရုဏာသင်နေလား?
လောဘသင်နေလား?
ပညာသင်နေလား?
ပြန်စစ်။
သမ္မာဝါယာမနဲ့—
အကုသိုလ်မဖြစ်သေးရင် ကာကွယ်။
ဖြစ်ပြီးသားကိုပယ်။
ကုသိုလ်မဖြစ်သေးရင် ဖြစ်အောင်အားထုတ်။
ဖြစ်ပြီးသားကို ထိန်း။
ဒါ အချိန်အသုံးချမှုရဲ့ ဓမ္မအနှစ်။
“ဘယ်လောက်လုပ်ခဲ့လဲ” ထက်—
“ဘယ်တရားကို ပွားခဲ့လဲ”
မေး။
သမ္မာသတိနဲ့—
လက်ရှိဘာလုပ်နေလဲသိ။
အတိတ်မှာပိတ်နေလားသိ။
အနာဂတ်တမ်းတနေလားသိ။
ဒေါသက အချိန်စားနေလားသိ။
လောဘက အာရုံဆွဲနေလားသိ။
သိပြီး ပြန်လာ။
သမ္မာသမာဓိနဲ့—
အာရုံက တစ်ခုကနေတစ်ခုအမြဲပြေးမနေအောင် စိတ်တည်အောင်လေ့ကျင့်။
တည်တဲ့စိတ်က အရေးကြီးတာကို ပိုရှင်းရှင်းမြင်နိုင်တယ်။
ဒီလို မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဆီပြန်ချိတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက်တရားကို တစ်ကြောင်းနဲ့ မှတ်ချင်ရင်—
အချိန်ကို သတိနဲ့သုံးခြင်းဆိုတာ အချိန်ကို အပြည့်ဖြည့်ခြင်းမဟုတ်ဘူး၊ ဘဝကို မမေ့ခြင်း။
နောက်တစ်ကြောင်း—
မအားခြင်းကို အပ္ပမာဒလို့ မထင်နဲ့။
မအားဘဲ ပမာဒဖြစ်နိုင်တယ်။
အရမ်းအလုပ်များပေမယ့် သီလမေ့နေတယ်။
မိသားစုမေ့နေတယ်။
စိတ်မေ့နေတယ်။
တရားမေ့နေတယ်။
အဲဒါ ပမာဒ။
တစ်ဖက်မှာ—
တိတ်တိတ်လေးထိုင်နေတာဖြစ်ပေမယ့် သတိရှိတယ်။
မေတ္တာရှိတယ်။
အရေးကြီးတာကို သိတယ်။
အဲဒါ အပ္ပမာဒဘက်ရောက်နိုင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေ့ အလုပ်စမယ့်အခါ မေး—
“ဒီနေ့ဘာလုပ်ရမလဲ?”
ဆိုတာနဲ့အတူ—
“ဒီနေ့ ဘယ်လိုလူအဖြစ် နေမလဲ?”
မေး။
အလုပ်ပြီးရင်—
“ဒီနေ့ ဘာပြီးသလဲ?”
တစ်ခုတည်းမမေးနဲ့။
“ဒီနေ့ ငါ့စိတ်မှာ ဘာတိုးသလဲ?”
မေး။
လောဘတိုးလား?
ပညာတိုးလား?
ဒေါသတိုးလား?
သည်းခံမှုတိုးလား?
မာနတိုးလား?
နှိမ့်ချမှုတိုးလား?
အာရုံပျံ့မှုတိုးလား?
သတိတိုးလား?
ဒီမေးခွန်းက နေ့ရက်ကို ဘဝလေ့ကျင့်မှု ပြောင်းပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မရဏသတိရှိသူက—
“အချိန်မရှိတော့ဘူး”
လို့ ပူပန်နေရုံမဟုတ်ဘူး။
“ရှိသေးတဲ့အချိန်ကို ကောင်းအောင်သုံးမယ်”
လို့ အားထုတ်ရတယ်။
အင်္ဂုတ္တရ ၆.၂၀ မှာ မကောင်းသောတရားရှိနေသေးရင် ဦးခေါင်းမီးလောင်နေသလို အားထုတ်ပယ်ဖို့ တိုက်တွန်းထားတာ အဲဒီ urgency ကို အလွန်ရှင်းပြတယ်။
ဒေါသတစ်ခုရှိနေတယ်။
“နောက်မှပယ်မယ်”
မထားနဲ့။
မနာလိုမှုရှိတယ်။
“ငါကဒီလိုပဲ”
မထားနဲ့။
လိမ်တဲ့အကျင့်ရှိတယ်။
“Business က ဒီလိုပဲ”
မထားနဲ့။
မိဘနဲ့ မေတ္တာပျက်နေတယ်။
“တစ်နေ့”
မထားနဲ့။
တရားမကျင့်သေးဘူး။
“အငြိမ်းစားယူမှ”
မထားနဲ့။
အခုကစ။
အရမ်းကြီးမဟုတ်လည်း အခုကစ။
ဒီဟာ အချိန်ကိုသတိနဲ့သုံးခြင်း။
သူတော်ကောင်းတို့…
အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့မရပေမယ့်—
အတိတ်ကို ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ ရွေးလို့ရတယ်။
နောင်တရဖို့သုံးမလား?
သင်ခန်းစာယူဖို့သုံးမလား?
အနာဂတ်ကို ထိန်းလို့မရပေမယ့်—
အနာဂတ်အတွက် ဒီနေ့ဘာလုပ်မလဲ ရွေးလို့ရတယ်။
စိုးရိမ်ဖို့သုံးမလား?
ပြင်ဆင်ဖို့သုံးမလား?
ပစ္စုပ္ပန်ကိုတော့—
ကိုယ့်လက်ထဲရှိတဲ့အလုပ်နဲ့ တွေ့နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ နဲ့ သံယုတ္တနိကာယ် ၁.၁၀ တို့ရဲ့ အတိတ်–အနာဂတ်–ပစ္စုပ္ပန်ဆိုင်ရာသတိပေးချက်က ဒီခေါင်းစဉ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မနက်ဖြန်ရှိမယ်လို့ မသေချာဘူး။
ဒီနေ့ညရှိမယ်လို့ မသေချာဘူး။
ဒါကို သိပြီး—
အခုလူတိုင်းကိုကြောက်အောင် မလုပ်နဲ့။
အခုလူတိုင်းကို ပိုချစ်။
ဒါမှ မရဏသတိ အကျိုးရှိတယ်။
လူတွေနဲ့ရန်နည်းစေ။
ကောင်းမှုမြန်စေ။
အမှားပြင်မြန်စေ။
ကျေးဇူးတင်မြန်စေ။
တောင်းပန်မြန်စေ။
တရားအားထုတ်မြန်စေ။
ဒါက အချိန်ကိုတကယ်တန်ဖိုးထားမှု။
ဒကာကြီး ဒကာမကြီးတို့…
လုပ်ငန်းတည်ထောင်သူများ—
တစ်နေ့လုံးအလုပ်များခြင်းကို အောင်မြင်မှုအမှတ်တံဆိပ် မလုပ်ကြပါစေနှင့်။
အရေးကြီးသောအလုပ်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
မလုပ်သင့်သောအရာကို မလုပ်ရဲကြပါစေ။
လောဘကြောင့် အခွင့်အရေးတိုင်း မလိုက်ကြပါစေနှင့်။
ကြောက်စိတ်ကြောင့် အရေးကြီးသောဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမြဲမရွှေ့ကြပါစေနှင့်။
အတိတ်က အမှားကို သင်ခန်းစာအဖြစ်ယူ၍ နောင်တအဖြစ် အမြဲမသယ်ကြပါစေနှင့်။
အနာဂတ်ကို ပညာရှိစွာပြင်ဆင်၍ မဖြစ်သေးသောအရာကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို မဆုံးရှုံးကြပါစေနှင့်။
အချိန်ကျပ်သည့်အခါ သီလမကျပ်ကြပါစေနှင့်။
အမြန်လုပ်ရသည့်အခါ အမှန်တရားမလျော့ကြပါစေနှင့်။
Deadline ရှိသည့်အခါ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မကျော်ကြပါစေနှင့်။
ဝန်ထမ်းများ၏အချိန်ကိုလည်း မိမိအချိန်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
Manager များ—
အစည်းအဝေးများခြင်းကို အလုပ်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ မရောကြပါစေနှင့်။
တင်ပြစာများခြင်းကို တိုးတက်မှုလို့ မယူကြပါစေနှင့်။
ပြဿနာကို ရှောင်နေရင်း အလုပ်များနေခြင်းမျိုး မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
ပြောရခက်သည့်အမှန်ကို အချိန်မီပြောနိုင်ကြပါစေ။
နားထောင်ရမည့်အချိန်တွင် နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ရမည့်အချိန်တွင် ပညာဖြင့်ဆုံးဖြတ်နိုင်ကြပါစေ။
စောင့်ရမည့်အချိန်တွင် ကြောက်စိတ်မဟုတ်ဘဲ ပညာကြောင့် စောင့်နိုင်ကြပါစေ။
ဝန်ထမ်းများ—
မိမိအချိန်ကို သူတစ်ပါးအပြစ်တင်ရာမှာ မကုန်ကြပါစေနှင့်။
မိမိလုပ်နိုင်တာကို လက်ရှိခဏမှာ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ကြပါစေ။
အနားယူသင့်သည့်အချိန် အနားယူ၍ ပျင်းရိသင့်သည့်အချိန် မရှိကြပါစေနှင့်။
မလိုအပ်သောအာရုံများကြောင့် မိမိဘဝနာရီများ မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
မိဘများ—
သားသမီးအတွက် ငွေရှာပေးသလို အချိန်လည်းပေးနိုင်ကြပါစေ။
သားသမီးများ—
မိဘတို့ရှိနေချိန် ကျေးဇူးတရားကို မနောက်ကျစေနှင့်။
အိမ်ထောင်ဖက်များ—
“နောက်မှပြောမယ်”
ဟူသောစကားဖြင့် မေတ္တာစကားများ အမြဲမရွှေ့ကြပါစေနှင့်။
တောင်းပန်သင့်လျှင် အချိန်မလွန်မီ တောင်းပန်နိုင်ကြပါစေ။
ကျေးဇူးတင်သင့်လျှင် အသံထွက်ကျေးဇူးတင်နိုင်ကြပါစေ။
တရားနာသူတော်ကောင်းတို့…
အပ္ပမာဒတရားကို နေ့စဉ်ဘဝ၌ ပွားနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒမှာ ချီးကျူးထားသည့် မမေ့မလျော့မှုကို အလုပ်များခြင်းနဲ့ မရောဘဲ ကုသိုလ်၊ သီလ၊ သတိ၊ ပညာတို့ မမေ့ခြင်းအဖြစ် နှလုံးသွင်းနိုင်ကြပါစေ။
မရဏသတိကို ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ အချိန်ရှိနေစဉ် မကောင်းမှုကိုပယ်၍ ကောင်းမှုကိုပွားရန် သတိပေးမှုအဖြစ် လေ့ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
အတိတ်ကို နောင်တပူလောင်ရာမဖြစ်စေဘဲ ပညာယူရာဖြစ်စေကြပါစေ။
အနာဂတ်ကို စိုးရိမ်ဖက်တွယ်ရာမဖြစ်စေဘဲ တာဝန်ရှိစွာ ပြင်ဆင်ရာဖြစ်စေကြပါစေ။
ပစ္စုပ္ပန်ကို သတိ၊ ပညာ၊ ဝီရိယတို့ဖြင့် အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ နှင့် သံယုတ္တနိကာယ် ၁.၁၀ တို့တွင် အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်အပေါ်ထားသင့်သည့် လေ့ကျင့်မှုကို သတိပေးထားပါတယ်။
အိုခြင်းနှင့်သေခြင်း မလွတ်နိုင်ကြောင်း သိ၍ အသေးအဖွဲမာန၊ ရန်ငြိုး၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတို့အပေါ် မိမိတို့ဘဝအချိန်အားလုံး မပေးကြပါစေနှင့်။
ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
မပြည့်နိုင်သောတဏှာ၊ အာရုံတမ်းတမှု၊ အတိတ်ဖက်မှု၊ အနာဂတ်ဖက်မှုတို့ကို သမုဒယအဖြစ် မှန်စွာကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာလျော့ရာ၊ ဖက်တွယ်မှုလျော့ရာ အေးမြမှုကို နေ့စဉ်ဘဝ၌ သတိထားနိုင်ကြပါစေ။
တစ်နေ့ကို အလုပ်များစွာလုပ်နိုင်ခြင်းထက်—
တစ်နေ့ကို မှန်သောအရာလုပ်နိုင်ခြင်းကို ပိုမြတ်နိုးကြပါစေ။
တစ်နှစ်ကို အမြတ်များစွာရခြင်းထက်—
တစ်နှစ်အတွင်း သီလ၊ ပညာ၊ မေတ္တာတို့ မလျော့ခြင်းကိုပါ တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
ဘဝရှည်ခြင်းကို မိမိတို့မထိန်းနိုင်သော်လည်း—
အသက်ရှိနေသမျှ ကောင်းရာကို ပွားနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့မည်သည့်နေ့ သေဆုံးမည်ကို မသိကြသော်လည်း—
ယနေ့ မည်သည့်အကျင့်ဖြင့်နေမည်ကို ပညာဖြင့်ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ချိန်တွင် နောက်ကျသွားမည့် ကောင်းမှုတို့ကို ယနေ့မနောက်ကျစေနှင့်။
တစ်ချိန်တွင် မပြောနိုင်တော့မည့် မေတ္တာစကားတို့ကို ယနေ့ပြောနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ချိန်တွင် မတောင်းပန်နိုင်တော့မည့်အမှားတို့ကို ယနေ့ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
တစ်ချိန်တွင် ကျင့်ချင်သော်လည်း ကျင့်ခွင့်မရှိတော့နိုင်သည့် ဓမ္မကို ယနေ့အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
အချိန်ကုန်သွားမှ တန်ဖိုးသိခြင်းမဖြစ်ဘဲ—
အချိန်ရှိနေစဉ် တန်ဖိုးသိနိုင်ကြပါစေ။
အသက်ဆုံးမှ ဘဝကိုနားလည်ချင်ခြင်းမဖြစ်ဘဲ—
အသက်ရှိနေစဉ် သတိပညာဖြင့် နေထိုင်နိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်မပြီးသေးလည်း သီလမပျက်ကြပါစေနှင့်။
အိပ်မက်မပြည့်သေးလည်း မေတ္တာမလျော့ကြပါစေနှင့်။
ပစ္စည်းမပြည့်သေးလည်း ရောင့်ရဲမှု မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
တာဝန်များလည်း တရားမမေ့ကြပါစေနှင့်။
အချိန်ကို သတိဖြင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
ဘဝကို အပ္ပမာဒဖြင့်နေထိုင်နိုင်ကြပါစေ။
အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို အားထုတ်ပွားများ၍ တဏှာဥပါဒါန်ချုပ်ငြိမ်းရာ အဆုံးစွန်သော နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ကျမ်းအခြေခံမှတ်စု
ဤတရား၏ ပထမအဓိကကျောရိုးမှာ ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်၊ ဂါထာ ၂၁–၃၂ ဖြစ်ပြီး မမေ့မလျော့ခြင်း၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ အကျင့်သန့်ရှင်းမှုနှင့် ပညာတို့ကို အလေးထားထားပါတယ်။ ယခုတရားတွင် “အပ္ပမာဒ = အလုပ်များခြင်း” ဟု မညီမျှစေဘဲ ကုသိုလ်နှင့်လွတ်မြောက်ရေးအလုပ်ကို မမေ့မလျော့ဆောင်ရွက်ခြင်းအဖြစ် ရှင်းထားပါတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၁၉ တွင် မရဏသတိကို နေ့တစ်နေ့၊ အစားစားချိန်တစ်ကြိမ်မျှ ဝေးဝေးထားခြင်းထက် အသက်ရှူဝင်ထွက်အခိုက်အတန့်လောက်တောင် မသေချာနိုင်သည့်သဘောဖြင့် နက်နက်ထူထောင်ရန် ဟောထားပါတယ်။ ယခုတရားတွင် ကြောက်ရွံ့စေဖို့မဟုတ်ဘဲ လုပ်သင့်သောကုသိုလ်ကို မနောက်ကျစေရန် urgency အဖြစ် အသုံးပြုထားပါတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၂၀ တွင် နေ့ဝင်၊ ညဝင် အချိန်တို့၌ သေခြင်းဖြစ်နိုင်မှုကို ဆင်ခြင်ပြီး မပယ်ရသေးသောအကုသိုလ်တရားရှိမရှိ စစ်၍ ရှိပါက ဦးခေါင်းမီးလောင်နေသကဲ့သို့ အားထုတ်ပယ်ရန်၊ မရှိပါက ကုသိုလ်တရား၌ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ဟောထားပါတယ်။ ယခုတရား၏ မနက်–ည ကိုယ့်စိတ်ပြန်စစ်ခြင်းလေ့ကျင့်မှုကို ထိုသဘောမှ ခေတ်သစ်ဘဝသို့ ကန့်သတ်ပြန်ဆိုထားတာဖြစ်ပြီး မူရင်းသုတ်ကို အချိန်စီမံနည်းစာရင်းအဖြစ် မပြောင်းထားပါ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ တွင် အတိတ်နောက်မလိုက်၊ အနာဂတ်ကို အလွန်မျှော်တမ်းမနေဘဲ လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသောတရားကို ပညာဖြင့်သိ၍ ယနေ့အားထုတ်ရန် အလေးထားထားပါတယ်။ ယခုတရားတွင် အနာဂတ်အစီအစဉ်မဆွဲရဟု မဖော်ပြဘဲ၊ အစီအစဉ်ရေးခြင်းသည် လက်ရှိတာဝန်အဖြစ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အတိတ်နောင်တနှင့် အနာဂတ်တမ်းတပူပန်မှုကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်တာဝန်မပျောက်ရန် ခွဲခြားထားပါတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၁.၁၀ တွင် အတိတ်ကိုပူဆွေးခြင်း၊ အနာဂတ်ကိုတမ်းတခြင်းတို့နှင့် ဆန့်ကျင်၍ ပစ္စုပ္ပန်၌နေထိုင်သူတို့၏ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ ယခုတရား၏ “အတိတ်က သင်ယူ၊ အနာဂတ်ကို ပြင်ဆင်၊ လက်ရှိ၌ လုပ်” ဆိုသည့် practical bridge ကို ထို canonical context နှင့် မလွန်ကဲဘဲချိတ်ထားပါတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ တွင် အိုခြင်းနှင့်သေခြင်းကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဖိကြိတ်လာသည့် တောင်ကြီးများနှင့်နှိုင်းယှဉ်ကာ လူ့အဆင့်အတန်းမရွေး မလွတ်နိုင်ကြောင်းနှင့် ထိုအခြေအနေတွင် တရားကျင့်ခြင်း၊ ကောင်းမှုဆောင်ရွက်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဟောထားပါတယ်။ ယခုတရားတွင် အရေးမကြီးသည့်မာန၊ ရန်ငြိုး၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတို့၌ ဘဝအချိန်မကုန်စေရန် သံဝေဂဘက်အထောက်အပံ့အဖြစ် အသုံးပြုထားပါတယ်။
