အလုပ်များခြင်းနှင့် အလုပ်ဖြစ်ခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ ပြောကြမယ့်အကြောင်းက Founder တွေအတွက် အလွန်နီးကပ်တဲ့ အကြောင်းတစ်ခုပါ။
အလုပ်များခြင်းနဲ့ အလုပ်ဖြစ်ခြင်း တူသလား။
မနက်စောစောကတည်းက ဖုန်းကိုင်တယ်။
Message ဖြေတယ်။
Meeting ဝင်တယ်။
ဝန်ထမ်းမေးတာ ဖြေတယ်။
Customer ပြဿနာ ကြည့်တယ်။
Supplier ကို ဖုန်းဆက်တယ်။
စာချုပ်ကြည့်တယ်။
ငွေစာရင်းကြည့်တယ်။
Project တစ်ခုကနေ နောက် Project တစ်ခု ပြေးတယ်။
တစ်နေ့လုံး နားချိန်တောင် မရှိဘူး။
ညအိပ်ရာဝင်တော့လည်း ဦးနှောက်ထဲမှာ အလုပ်တွေ ဆက်လည်နေတယ်။
ဒါဆို—
ဒီနေ့ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သလား။
ဒီမေးခွန်းကို ဖြေရခက်တတ်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
အလုပ်အများကြီး လုပ်ခဲ့တာ နဲ့ အရေးကြီးတဲ့အရာ ဖြစ်မြောက်ခဲ့တာ ကို ရောထွေးထားလို့ပါ။
တစ်နေ့လုံး စကားပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မချရသေးဘူး။
တစ်နေ့လုံး Message တွေ ဖြေနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Customer အဓိကပြဿနာကို ဖြေရှင်းမထားရသေးဘူး။
Meeting ငါးခု၊ ခြောက်ခု ဝင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ မရှင်းသေးဘူး။
To-do List ထဲက အချက်နှစ်ဆယ်ပြီးသွားတယ်။
ဒါပေမယ့် Company ရဲ့ နောက်ခြောက်လအတွက် အရေးကြီးဆုံးအလုပ်တစ်ခုက မစသေးဘူး။
ဒါကြောင့်—
လှုပ်ရှားမှုရှိတိုင်း တိုးတက်မှု မဟုတ်ဘူး။
ပင်ပန်းတိုင်း ထိရောက်မှု မဟုတ်ဘူး။
Calendar ပြည့်တိုင်း ဘဝပြည့်တာ မဟုတ်ဘူး။
Founder တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီကွာခြားချက်ကို မမြင်ရင် ကိုယ်တိုင်ပင်ပန်းမယ်။
ဝန်ထမ်းတွေလည်း ပင်ပန်းမယ်။
Company ကလည်း အလုပ်များနေပြီး တကယ်လိုချင်တဲ့နေရာကို မရောက်ဘဲ နေနိုင်တယ်။
တရားနာပရိသတ်တို့…
မြတ်စွာဘုရားရှင်က Founder Time Management ဆိုတဲ့ Business Method ကို ဟောထားတာ မဟုတ်ဘူး။
Calendar ဘယ်လိုဆွဲရမယ်၊ Meeting ဘယ်နှမိနစ်ထားရမယ်၊ Email ဘယ်အချိန်ဖြေရမယ်ဆိုတာ ဟောခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။
ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲထားရမယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဘာကို အားထုတ်သင့်သလဲ၊ ဘာကို မအားထုတ်သင့်သလဲ။
ဘာဖြစ်မလာအောင် ကာကွယ်သင့်သလဲ။
ဘာဖြစ်ပြီးသားကို ပယ်သင့်သလဲ။
ဘာကောင်းမှု မဖြစ်သေးရင် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားသင့်သလဲ။
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းမှုကို ဘယ်လိုတိုးပွားအောင် ထိန်းသိမ်းသင့်သလဲ။
ဒီမေးခွန်းတွေကိုတော့ တရားတော်ထဲမှာ အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့ရတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈ မှာ သမ္မာဝါယာမ၊ မှန်ကန်သောအားထုတ်မှုကို လေးမျိုးသဘောနဲ့ ရှင်းပြထားတယ်။ မဖြစ်သေးသော အကုသိုလ်တရား မဖြစ်လာအောင် အားထုတ်ခြင်း၊ ဖြစ်လာပြီးသော အကုသိုလ်တရားကို ပယ်ရန် အားထုတ်ခြင်း၊ မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်တရား ဖြစ်လာအောင် အားထုတ်ခြင်း၊ ဖြစ်လာပြီးသော ကုသိုလ်တရားများ မပျောက်ပျက်ဘဲ ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးလာအောင် အားထုတ်ခြင်းပါ။ ဒီအချက်ကို ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှုနည်းလမ်းလို့ မခေါ်ရပေမယ့် “အားထုတ်ခြင်းတိုင်း တူညီတာမဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ ဓမ္မသဘောကိုတော့ အလွန်ရှင်းလင်းစေပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ Founder တွေ သတိထားဖို့ အလွန်အရေးကြီးတယ်။
လူတော်တော်များများက—
“ငါပိုကြိုးစားရမယ်”
လို့ပဲ စဉ်းစားတယ်။
ဒါပေမယ့် သမ္မာဝါယာမကို ကြည့်ရင် မေးခွန်းက—
“ဘယ်အရာပေါ်မှာ ကြိုးစားနေတာလဲ”
ဆိုတာပါ။
အကုသိုလ်ဘက်ကို အားထုတ်ရင်—
အားစိုက်တာရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် သမ္မာဝါယာမ မဟုတ်ဘူး။
မှားတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဇွဲကြီးကြီးနဲ့ ဆက်လုပ်တာလည်း ဇွဲပါပဲ။
ဒါပေမယ့် မှန်ကန်တဲ့အားထုတ်မှု မဟုတ်ဘူး။
လိုအပ်မှုမရှိတော့တဲ့ Project ကို—
“ငါစပြီးသား”
ဆိုတဲ့ Ego ကြောင့် မရပ်ဘဲ ဆက်လှမ်းတာလည်း အလုပ်များတယ်။
ဒါပေမယ့် အလုပ်ဖြစ်နေတာလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
Customer မလိုချင်တော့တဲ့ Product ကို—
“ငါတို့နှစ်နှစ်လောက် လုပ်ထားတာ”
ဆိုပြီး ဆက်ထုတ်နေတာလည်း ပင်ပန်းတယ်။
ဒါပေမယ့် “ပင်ပန်းရင် မှန်တယ်” ဆိုတဲ့ သဘောမရှိဘူး။
ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်သေးသေးလေးအထိ Founder က ကိုယ်တိုင် approve လုပ်နေရတယ်။
မနက်ကနေ ညအထိ အားလုံး သူ့ဆီလာတယ်။
သူက အလွန်အရေးကြီးတဲ့လူလို ခံစားရတယ်။
ဒါပေမယ့် မေးရမှာက—
“ငါအရေးကြီးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စနစ်က ငါ့ပေါ်မှာ မလိုအပ်ဘဲ မှီခိုနေတာလား”
ဒါ ကွာတယ်။
တချို့ Founder တွေ အလုပ်များနေတာဟာ Company ကောင်းကောင်းလည်နေလို့ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်မပါရင် မလည်နိုင်တဲ့စနစ် တည်ဆောက်ထားလို့ ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
ဒီနေရာမှာ ကိုယ့်စိတ်ကို မလှည့်စားဖို့လိုတယ်။
“ငါ့အဖွဲ့က ငါ့ကို လိုတယ်”
ဆိုတာ အမြဲကောင်းသလား။
တစ်ခါတလေ ဟုတ်တယ်။
Founder ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လိုတယ်။
Founder ရဲ့ Vision လိုတယ်။
Founder ရဲ့ တာဝန်ယူမှုလိုတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ခဲတံဝယ်တာကစပြီး Founder ခွင့်ပြုချက်လိုတယ်။
Customer ကို Discount နည်းနည်းပေးတာ Founder ဆီလာတယ်။
Post တစ်ခုတင်ဖို့ Founder ဆီလာတယ်။
စာရွက်တစ်စောင် လက်မှတ်ထိုးဖို့ Founder ဆီလာတယ်။
Meeting တစ်ခု စီစဉ်ဖို့ Founder ဆီလာတယ်။
အသေးအသေးကအစ အကုန် Founder ဆီလာရင်—
Founder အလုပ်များလာတယ်။
Staff ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း လျော့လာတယ်။
Company နှေးလာတယ်။
ပြီးတော့ Founder က—
“အလုပ်အရမ်းများတယ်”
လို့ ပြောလာတယ်။
ကဲ… ဒကာ ဒကာမတို့။
ဒီနေ့တရားရဲ့ ပထမဆုံး မှတ်ချက်တစ်ခု ထားလိုက်ကြရအောင်။
အလုပ်များခြင်းကို ဂုဏ်ယူစရာအဖြစ် မသတ်မှတ်ခင်၊ အဲဒီအလုပ်များခြင်း ဘာကြောင့်ဖြစ်နေတာလဲ ပြန်ကြည့်ပါ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၃ မှာ အပ္ပမာဒ၊ မမေ့မလျော့ခြင်း၊ သတိရှိစွာ အလေးထားနေထိုင်ခြင်းကို ယခုဘဝနဲ့ နောင်ဘဝနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိစေတဲ့ အရေးကြီးတဲ့တရားအဖြစ် ဖော်ပြထားတယ်။ ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်မှာလည်း မမေ့မလျော့မှုကို အလွန်မြင့်မားစွာ ချီးကျူးထားတယ်။
အပ္ပမာဒဆိုတာ—
စိုးရိမ်ပြီး အမြဲလှုပ်ရှားနေခြင်း မဟုတ်ဘူး။
ဖုန်းကို တစ်မိနစ်တစ်ခါ ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
Inbox ထဲမှာ Message အသစ်ဝင်မဝင် အမြဲစစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
Company အကြောင်းကို ၂၄ နာရီ စိတ်ပူနေတာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါတွေထဲမှာ အပ္ပမာဒ ရှိနိုင်တယ်၊ မရှိနိုင်ဘူး။
အပ္ပမာဒရဲ့ အဓိကအရသာက—
မမေ့သင့်တာကို မမေ့ခြင်း။
ဘာကို မမေ့သင့်သလဲ။
ကိုယ်ဘာကြောင့် ဒီအလုပ်လုပ်နေတာလဲ။
ကိုယ့်တာဝန်က ဘာလဲ။
ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုး ဘာဖြစ်လာမလဲ။
ကိုယ့်စိတ်မှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မောင်းနေတာလား။
တကယ်အရေးကြီးတာ ဘာလဲ။
ဘယ်အရာက အရေးပေါ်လို ထင်ရပေမယ့် အရေးမကြီးဘူးလဲ။
ဘယ်အရာက မအော်ဘူး၊ Notification မပို့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အလွန်အရေးကြီးလဲ။
ဒီအရာတွေကို မမေ့ဖို့လိုတယ်။
ဥပမာ—
Company ရဲ့ Cash Flow က အရေးကြီးတယ်။
Customer Trust က အရေးကြီးတယ်။
Product Quality က အရေးကြီးတယ်။
Staff Development က အရေးကြီးတယ်။
Founder ရဲ့ သီလနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရည်အသွေးက အရေးကြီးတယ်။
ဒါတွေက မိနစ်တိုင်း Notification ပို့ချင်မှ ပို့မယ်။
ဖုန်းကတော့—
Message အသစ်ဝင်တယ်။
Like အသစ်ဝင်တယ်။
Comment အသစ်ဝင်တယ်။
Group Chat အသစ်ဝင်တယ်။
အသံမြည်တယ်။
အလင်းပြတယ်။
ကိုယ့်အာရုံကို ခေါ်တယ်။
အရေးကြီးတာက အသံမမြည်ဘူး။
အရေးပေါ်လိုခံစားရတာက အသံမြည်တယ်။
ဒါကြောင့် Founder တစ်ယောက်မှာ အချိန်နည်းတာထက်—
အာရုံကို ဘယ်အရာက ခေါ်သွားနေသလဲ ဆိုတာ ပိုအရေးကြီးတယ်။
တစ်ရက်မှာ လူတိုင်းအချိန်က ကန့်သတ်ထားတယ်။
အချိန်ကို သိမ်းထားလို့မရဘူး။
မနေ့က သုံးမပြီးတဲ့ နှစ်နာရီကို ဒီနေ့ထပ်ထည့်လို့ မရဘူး။
ငွေကိုတော့ ဒီနေ့မသုံးဘဲ မနက်ဖြန်အတွက် ချန်ထားလို့ရတယ်။
အချိန်ကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။
သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မသုံးသည်ဖြစ်စေ ကျော်သွားတယ်။
ဒါကြောင့် Time Management ကို နက်နက်ကြည့်ရင်—
နာရီကို စီမံတာတင် မဟုတ်ဘူး။
အသက်တာကို ဘယ်အရာပေါ်မှာ သုံးမလဲ ဆုံးဖြတ်တာ ဖြစ်တယ်။
ဒီအချက်က အလွန်လေးနက်တယ်။
Founder တစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော့်မှာ အချိန်မရှိဘူး”
လို့ ပြောတတ်တယ်။
ဒီစကား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှန်နိုင်တယ်။
တာဝန်တွေ တကယ်များနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ—
“အချိန်မရှိဘူး”
ဆိုတာထက်—
“အရာအားလုံးကို အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ထားတယ်”
ဆိုတာ ပိုမှန်တတ်တယ်။
အရာအားလုံး အရေးကြီးသွားရင်—
ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ဘူး။
အရာအားလုံး Priority One ဖြစ်ရင်—
Priority ဆိုတဲ့စကားက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။
ကဲ… ဒီနေရာမှာ သမ္မာဝါယာမရဲ့ လေးမျိုးသဘောကို Founder ဘဝထဲ အသုံးချပြီး ပြန်စဉ်းစားကြည့်မယ်။
မြတ်စွာဘုရားက ဒီလေးမျိုးကို Business Calendar Formula အဖြစ် ဟောထားတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်လုပ်ငန်းဘဝကို ပြန်ကြည့်တဲ့ မှန်တစ်ချပ်အဖြစ် အသုံးချနိုင်တယ်။
ပထမ—
မဖြစ်သေးတဲ့ မကောင်းတာ မဖြစ်လာအောင် ကာကွယ်ခြင်း။
Founder ရဲ့ တစ်နေ့တာမှာ ဒီသဘော ဘယ်လိုသုံးလို့ရမလဲ။
မလိုအပ်တဲ့ Meeting ကို အစကတည်းက မယူတာ။
အလုပ်အာရုံပျက်စေမယ့် Notification တွေကို အချိန်တိုင်းမဖွင့်ထားတာ။
ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်မလိုတဲ့ အရာတိုင်းကို ကိုယ့်ဆီတင်ခိုင်းတဲ့စနစ် မတည်ဆောက်တာ။
မရှင်းတဲ့ အခန်းကဏ္ဍတွေကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မေးနေရမယ့် အခြေအနေကို ကြိုကာကွယ်တာ။
ဒါတွေကို အပ္ပမာဒနဲ့ ချိတ်ပြီး ကြည့်လို့ရတယ်။
အလုပ်များပြီးမှ ဖြေရှင်းတာထက်—
မလိုအပ်တဲ့အလုပ် မဖြစ်လာအောင် စနစ်တည်ဆောက်တာ ပိုပညာရှိတယ်။
ဒုတိယ—
ဖြစ်ပြီးသား မကောင်းတာကို ပယ်ခြင်း။
Calendar ထဲမှာ Meeting ဆယ်ခုရှိတယ်။
အဲဒီထဲက လေးခုဟာ ကိုယ်မပါလည်းဖြစ်တယ်။
ဘာလုပ်မလဲ။
“ထည့်ပြီးသားပဲ”
ဆိုပြီး ဆက်ဝင်မလား။
ဒါမှမဟုတ်—
“ဒီအလုပ်ဟာ အခု မလိုတော့ဘူး”
လို့ ပယ်နိုင်မလား။
Founder တစ်ယောက်အတွက် “No” ဆိုတာ တစ်ခါတလေ Time Management ရဲ့ အရေးကြီးဆုံးစကားလုံး ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့် “No” ပြောဖို့ ဘာလို့ခက်တာလဲ။
လူမုန်းမှာ ကြောက်လို့။
အခွင့်အရေးလွတ်မှာ ကြောက်လို့။
ကိုယ်မပါရင် အလုပ်မဖြစ်မှာ ကြောက်လို့။
ကိုယ့်ကို မလိုတော့မှာ ကြောက်လို့။
အဲဒီမှာ Time Management ပြဿနာက Calendar ပြဿနာတင် မဟုတ်တော့ဘူး။
စိတ်ပြဿနာ ဖြစ်လာပြီ။
တတိယ—
မဖြစ်သေးတဲ့ ကောင်းတာ ဖြစ်လာအောင် အားထုတ်ခြင်း။
Founder တစ်ယောက်နဲ့ Company တစ်ခုအတွက် အရေးကြီးပေမယ့် အမြဲနောက်ကျနေတာ ဘာလဲ။
Strategy စဉ်းစားချိန်လား။
Staff Development လား။
Customer ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားထောင်တာလား။
စာရင်းစနစ် ကောင်းအောင်ပြင်တာလား။
Quality Control လား။
ကိုယ်တိုင် သင်ယူတာလား။
မိသားစုအချိန်လား။
ကိုယ်စိတ်အနားယူမှုလား။
တရားထိုင်ချိန်လား။
ဒီအရာတွေဟာ “အရေးပေါ်” မဖြစ်သေးလို့ နောက်ကိုရွှေ့တတ်တယ်။
နောက်တစ်ပတ်။
နောက်လ။
Project ပြီးမှ။
Company တည်ငြိမ်မှ။
ငွေအဆင်ပြေမှ။
Staff ပြည့်မှ။
ကလေးကြီးမှ။
အကြောင်းပြချက်တွေ ဆက်လာတယ်။
တစ်နေ့မှာ ပြန်ကြည့်တော့—
တကယ်အရေးကြီးတဲ့အရာတွေကို ဘဝတစ်လျှောက် နောက်ရွှေ့လာတာ တွေ့နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ကောင်းတာဟာ သူ့အလိုလို ဖြစ်လာမယ်လို့ မစောင့်နဲ့။
ကောင်းတဲ့အရာအတွက်လည်း အချိန်ပေးရတယ်။
စတုတ္ထ—
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းတာကို ထိန်းသိမ်းပြီး တိုးပွားစေခြင်း။
အဖွဲ့ထဲမှာ ကောင်းတဲ့ Manager တစ်ယောက်ရှိတယ်။
ယုံကြည်ပါ။
လေ့ကျင့်ပေးပါ။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးပါ။
ကောင်းတဲ့ Customer Service System ရှိတယ်။
Founder ကိုယ်တိုင် လိုက်ဖြေနေရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
System ကို ခိုင်မာအောင်လုပ်ပါ။
ကောင်းတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရှိတယ်။
သူ့အရည်အချင်းကို သိပါ။
သင့်တော်တဲ့တာဝန်ပေးပါ။
ကောင်းတာဖြစ်ပြီးသားကို မထိန်းနိုင်ရင်—
နောက်ဆုံး Founder က အစကနေ ပြန်လုပ်နေရတယ်။
ဒါကြောင့် “အလုပ်ဖြစ်ခြင်း” ဆိုတာ အလုပ်အများကြီးလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။
မှန်တဲ့အရာကို မှန်တဲ့အချိန်မှာ မှန်တဲ့အတိုင်းအတာနဲ့ ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း လို့ ဦးဇင်းတို့ နားလည်ကြည့်လို့ရတယ်။
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၅ မှာ အိမ်ရှင်ဘဝရဲ့ လက်ရှိအကျိုးချမ်းသာအတွက် ဖော်ပြတဲ့အချက်တွေကိုလည်း ကြည့်သင့်တယ်။ အလုပ်အကိုင်မှာ အားထုတ်တတ်ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိလုပ်ငန်းကို ဘယ်လိုဆောင်ရွက်ရမလဲ၊ ဘယ်လိုပြီးမြောက်အောင် စီမံရမလဲ သိရှိခြင်း၊ ရရှိထားတာကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ မိတ်ဆွေကောင်းရှိခြင်းနဲ့ ဝင်ငွေထွက်ငွေကို ချိန်ညှိနေထိုင်ခြင်းတို့ကို အတူဖော်ပြထားတယ်။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓတရားထဲမှာ “ပျင်းမနေဘဲ ကြိုးစား” ဆိုတာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ ကြိုးစားမှုနဲ့အတူ ပညာရှိစွာ စီမံနိုင်မှုလည်း ရှိတယ်။
ဒီအချက် အရေးကြီးတယ်။
Hard work တစ်ခုတည်း မလုံလောက်ဘူး။
ပညာမပါရင် ပင်ပန်းရုံဖြစ်နိုင်တယ်။
အလုပ်ကောင်းကောင်း မစီမံတတ်ဘဲ အားစိုက်တာဟာ—
ရေတိုင်ကီပေါက်နေတာကို ပြင်မယ့်အစား ရေထပ်ဖြည့်နေတာနဲ့တူတယ်။
ရေထပ်ဖြည့်တယ်။
ပိုပင်ပန်းတယ်။
ရေကတော့ ထွက်နေတုန်း။
ပြီးတော့—
“ရေဖြည့်တာ မလုံလောက်သေးဘူး”
ဆိုပြီး ပိုမြန်မြန်ဖြည့်တယ်။
တကယ်လိုတာက—
အပေါက်ကိုကြည့်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
Founder တွေမှာလည်း ဒီလိုဖြစ်တတ်တယ်။
Sales ကျတယ်။
Meeting ပိုခေါ်တယ်။
Staff မှားတယ်။
Control ပိုတင်းတယ်။
Customer မကျေနပ်ဘူး။
Message ပိုပို့တယ်။
Deadline လွဲတယ်။
အချိန်ပိုဆင်းခိုင်းတယ်။
ကိုယ်ပင်ပန်းတယ်။
Coffee ပိုသောက်ပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် Root Cause က—
အခန်းကဏ္ဍမရှင်းတာလား။
ဆုံးဖြတ်ချက်လုပ်ငန်းစဉ် မရှင်းတာလား။
Training မရှိတာလား။
Product ကိုယ်တိုင် မကိုက်တာလား။
Target မှားတာလား။
Founder က အရာအားလုံးထဲ ဝင်နေတဲ့အတွက် Team က မကြီးလာတာလား။
ဒီမေးခွန်းကို မေးဖို့လိုတယ်။
အလုပ်များနေရင် လူက မရပ်ချင်ဘူး။
ရပ်လိုက်ရင် ပျင်းနေသလို ခံစားရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
တချို့ပြဿနာတွေကို မြန်မြန်ပြေးပြီး မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။ ရပ်ပြီး ကြည့်မှ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။
ဒီဟာက တရားအားထုတ်ခြင်းမှာလည်း အလွန်အရေးကြီးတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က အတွေးတွေကို ဆင်ခြင်ရာမှာ ကိုယ့်ကို ထိခိုက်စေသလား၊ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေသလား၊ နှစ်ဖက်စလုံးကို ထိခိုက်စေသလားဆိုတဲ့ အကျိုးအပြစ်ဘက်က ကြည့်တဲ့သဘောကို တွေ့ရတယ်။ ထို့ပြင် ကောင်းတဲ့အတွေးတောင် အချိန်ကြာကြာ ဆက်တွေးနေရင် ကိုယ်ခန္ဓာပင်ပန်းလာနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်ပင်ပန်းလာရင် စိတ်လည်း ပင်ပန်းလာနိုင်တာကို ထိုသုတ်မှာ ရှင်းပြထားတယ်။
ဒီအချက်ဟာ Founder တွေအတွက်လည်း အလွန်အရေးကြီးတဲ့ သတိပေးချက်။
ကောင်းတဲ့အလုပ်ဆိုတိုင်း—
မနားဘဲ လုပ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
Mission ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးတဲ့အထိ လုပ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
Customer ကို ကူညီချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဝန်ထမ်းတွေ အမြဲမနားရအောင်လုပ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
မိသားစုကို ကောင်းမွန်အောင် ထောက်ပံ့ချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံရှာရင်း မိသားစုနဲ့ စကားမပြောနိုင်တော့တာကို အောင်မြင်မှုလို့ မခေါ်သင့်ဘူး။
Company ကို ကြီးချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Company ကြီးလာတိုင်း ကိုယ့်စိတ်သေးသွားရင် အောင်မြင်မှု ဘယ်မှာရှိမလဲ။
ရုံးကြီးလာတယ်။
စိတ်ကျဉ်းလာတယ်။
ဝင်ငွေတိုးလာတယ်။
အိပ်ရေးပျက်လာတယ်။
ဝန်ထမ်းတိုးလာတယ်။
လူတွေအပေါ် ယုံကြည်မှုကျလာတယ်။
Customer များလာတယ်။
စိတ်ရှည်မှုလျော့လာတယ်။
ဒီလိုဖြစ်နေရင်—
အပြင်ဘက်က ကြီးလာပြီး အတွင်းဘက်က ကျဉ်းလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ လုပ်ငန်းကို ကြီးအောင်လုပ်သလို စိတ်ကိုလည်း ကျယ်အောင်လုပ်ရမယ်။
Revenue ကို စီမံသလို အာရုံကို စီမံရမယ်။
Cash Flow ကို စစ်သလို ကိုယ့်စိတ်စီးဆင်းရာကို စစ်ရမယ်။
Company အတွက် Budget ဆွဲသလို ဘဝအတွက် အချိန်ဘတ်ဂျက်ကိုလည်း ပြန်ကြည့်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် သတိထားရမှာတစ်ခုရှိတယ်။
အချိန်ဟာ ငွေနဲ့ တိတိကျကျတူတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီဟာက နှိုင်းယှဉ်ချက်ပဲ။
ငွေကို ပြန်ရှာနိုင်တယ်။
အချိန်ကို ပြန်မရှာနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် Time Budget ဆိုတဲ့ နှိုင်းယှဉ်ချက်က အချိန်ခွဲဝေမှုကို နားလည်ဖို့အတွက် သုံးတာပဲ။
ဓမ္မသက်သေ မဟုတ်ဘူး။
ကဲ… ဒကာကြီး ဒကာမကြီးတို့။
ဥပမာတစ်ခုအနေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ် Founder တစ်ယောက်ထားကြည့်မယ်။
ဒီဟာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့သမိုင်း မဟုတ်ဘူး။
သင်ခန်းစာအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ဥပမာပါ။
သူက မနက်ခြောက်နာရီနိုးတယ်။
မျက်စိပွင့်တာနဲ့ ဖုန်းယူတယ်။
ညကဝင်ထားတဲ့ Message တွေ စစ်တယ်။
အိပ်ရာထဲကနေတင် အလုပ်စတယ်။
မနက်စာစားနေတုန်း Call ဝင်တယ်။
ရုံးရောက်တော့ Staff သုံးယောက်က စောင့်နေတယ်။
တစ်ယောက်က Supplier ကိစ္စ။
တစ်ယောက်က Customer Complaint။
တစ်ယောက်က Content Approval။
သူအားလုံးဖြေတယ်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းသာတယ်။
“ကြည့်စမ်း၊ ငါမရှိရင် မဖြစ်ဘူး”
လို့ စိတ်ထဲက ခံစားနိုင်တယ်။
နေ့လယ်ရောက်တော့ Meeting နှစ်ခု။
Meeting ပြီးတော့ Email။
Email ပြီးတော့ Sales Team။
Sales Team ပြီးတော့ Accountant။
Accountant ပြီးတော့ Website။
ညနေခြောက်နာရီမှာ မနက်က လုပ်ရမယ့် အရေးကြီးဆုံးအလုပ် မလုပ်ရသေးဘူး။
အဲဒီအရေးကြီးဆုံးအလုပ်က ဘာလဲဆိုတော့—
Company ရဲ့ အဓိက Product နှစ်ခုထဲက တစ်ခုဟာ ဆက်ထားသင့်သလား၊ ရပ်သင့်သလားဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် Customer Data ကို ပြန်ကြည့်ပြီး အဖွဲ့နဲ့ Direction သတ်မှတ်ရမှာ။
ဒါက Company အတွက် အရေးကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်နေ့လုံး လူတွေက သူ့ကို ရှာနေကြလို့ မလုပ်ရဘူး။
ညရှစ်နာရီမှာ အိမ်ပြန်တယ်။
“ဒီနေ့ အရမ်းအလုပ်များတယ်”
လို့ ပြောတယ်။
ဟုတ်တယ်။
သူ အလုပ်များတယ်။
ဒါပေမယ့်—
သူ့ရဲ့ Founder အဖြစ် အရေးကြီးဆုံးအလုပ် ဖြစ်ခဲ့သလား။
ဒီမေးခွန်းက အဓိက။
Founder ရဲ့ အလုပ်က “ကိုယ်တိုင် အများဆုံးလုပ်သူ” ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ကိုယ်တိုင် ဝင်လုပ်ရမယ့်အချိန် ရှိတယ်။
စတင်ခါစမှာ ပိုများတယ်။
အဖွဲ့သေးရင် ပိုများတယ်။
အရေးပေါ်ကာလမှာ ပိုများတယ်။
ဒါပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ Founder က—
ဘယ်အလုပ်ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်သင့်သလဲ။
ဘယ်အလုပ်ကို လူတစ်ယောက်ကို လေ့ကျင့်ပြီး လွှဲပေးသင့်သလဲ။
ဘယ်အလုပ်ကို စနစ်ဖြစ်အောင် တည်ဆောက်သင့်သလဲ။
ဘယ်အလုပ်ကို လုံးဝမလုပ်တော့သင့်သလဲ။
ဆိုတာ ခွဲနိုင်ရမယ်။
မခွဲနိုင်ရင် Company ကြီးလာတာနဲ့ Founder ပိုပင်ပန်းလာမယ်။
ဝန်ထမ်း ၅ ယောက်တုန်းက Message ၂၀။
ဝန်ထမ်း ၂၀ ဖြစ်လာတော့ Message ၈၀။
ဝန်ထမ်း ၁၀၀ ဖြစ်လာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
Founder က အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရင်—
Business Scale လုပ်နေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။
Founder ကိုယ်တိုင်က Bottleneck ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
“Bottleneck” ဆိုတဲ့စကားကို ဒီမှာ စနစ်ပိုင်းနှိုင်းယှဉ်ချက်အနေနဲ့ပဲ သုံးတာပါ။
ပုလင်းလည်ပင်းကျဉ်းသလို စီးဆင်းမှုအားလုံးက နေရာတစ်ခုမှာ တန်းစီနေရင် အဲဒီနေရာက လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို နှေးစေတယ်။
Founder ဆုံးဖြတ်မှ အရာအားလုံး ဆက်ရွေ့နိုင်တဲ့ Company မှာ Founder ကိုယ်တိုင်က အဲဒီကျဉ်းနေရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် လူဟာ စက်မဟုတ်ဘူး။
Company လည်း ပုလင်းမဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို လူ့ဆက်ဆံရေး၊ ကရုဏာ၊ အတွေ့အကြုံနဲ့ အစားထိုးမယူရဘူး။
စနစ်ရဲ့ ပုံစံတစ်ခုကို နားလည်ဖို့ပဲ သုံးတာ။
Founder က အရာအားလုံးထဲ ဝင်နေတာ ဘာကြောင့်လဲ။
အကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိနိုင်တယ်။
အဖွဲ့မပြည့်စုံသေးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
Skill Gap ရှိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ငွေအားနည်းလို့ ကိုယ်တိုင်လုပ်နေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါတွေဟာ တကယ့်ကန့်သတ်ချက်တွေ။
ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ အပြင်အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။
အတွင်းက စိတ်ကြောင့် ဖြစ်တယ်။
“ငါလုပ်မှ စိတ်ချရတယ်”
“သူတို့ကို အပြည့်အဝယုံလို့မရဘူး”
“အရာအားလုံးသိမှ ငါ Founder ကောင်းဖြစ်မယ်”
“ငါမအားရင် လူတွေက ငါ့ကို အလုပ်ကြိုးစားသူလို့မြင်မယ်”
“Calendar လွတ်နေရင် ကိုယ်အလုပ်မလုပ်သလို ခံစားရတယ်”
ဒီလိုစိတ်တွေ ရှိနိုင်တယ်။
အဲဒီတော့ Time Management ကို ပြင်ချင်ရင် App တစ်ခု ပြောင်းရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
Calendar Software အသစ်သုံးရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
To-do List အသစ်လုပ်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
ကိုယ်ဘာကြောင့် မလိုအပ်တဲ့အလုပ်ကို လက်မလွှတ်နိုင်တာလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။
ဒီနေရာက Dhamma ဝင်လာတဲ့နေရာ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ မှာ မကြာခဏ စဉ်းစား၊ ဆင်ခြင်တဲ့ဘက်ကို စိတ်က တဖြည်းဖြည်း ဦးတည်လာတတ်တဲ့သဘောကို ဖော်ပြထားတယ်။
Founder တစ်ယောက်က မနက်ကနေ ညအထိ—
“ဘာပျက်မလဲ”
“ဘယ်သူမှားမလဲ”
“ငါမကြည့်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“ငါမထိန်းရင် မဖြစ်ဘူး”
ဆိုတဲ့အတွေးကို နေ့စဉ်အစာကျွေးရင်—
စိတ်က Control ဘက်ကို ပိုဦးတည်လာနိုင်တယ်။
Staff တစ်ယောက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကောင်းကောင်းချလည်း—
“နောက်တစ်ခါ မှားမလား”
လို့ စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ဒီလိုနဲ့ Founder က လူတွေကို အားပေးနေတယ်လို့ ထင်ပေမယ့်—
အဖွဲ့ကို ကိုယ်မပါဘဲ စဉ်းစားခွင့် မပေးတော့ဘူး။
ဒီတော့ ကိုယ့်စိတ်ကို မေး။
ငါ့ Calendar ကို ဘယ်စိတ်က ရေးနေတာလဲ။
ပညာလား။
ကြောက်စိတ်လား။
လောဘလား။
ဂုဏ်လိုစိတ်လား။
Control လိုစိတ်လား။
ကရုဏာလား။
တာဝန်ယူမှုလား။
မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေတာလား။
ဒီမေးခွန်းကို မေးနိုင်တဲ့အချိန် Time Management က Dhamma Practice တစ်မျိုးနဲ့ နီးလာတယ်။
နောက်တစ်ချက်။
အလုပ်ဖြစ်ခြင်းဆိုတာ “မြန်မြန်ပြီးခြင်း” တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
မြန်တယ်။
ဒါပေမယ့် မှားနေတယ်ဆိုရင်?
မြန်မြန်မှားတာပဲ ဖြစ်တယ်။
အလုပ်ပြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် လူထိခိုက်တယ်ဆိုရင်?
ပြီးတာကိုပဲ ကြည့်လို့မရဘူး။
Revenue ရတယ်။
ဒါပေမယ့် မမှန်မကန်နည်းနဲ့ ရတယ်ဆိုရင်?
အဲဒါကို ထိရောက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ မှာ လူ့ဘဝအတွက် ချမ်းသာမှုအမျိုးအစားတွေကို ဖော်ပြရင်း ဥစ္စာရှိခြင်း၊ ဥစ္စာကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း၊ အကြွေးကင်းခြင်းတို့နဲ့အတူ အပြစ်ကင်းသော ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် အကျင့်ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ချမ်းသာမှု ကို ထည့်ပြထားပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ အပြစ်ကင်းမှုရဲ့ချမ်းသာခြင်းကို အထူးအလေးထားတယ်။
ဒါကြောင့် Founder တစ်ယောက်ရဲ့ Productivity ကို—
Revenue နဲ့ပဲ မတိုင်းနဲ့။
Task ပြီးတဲ့အရေအတွက်နဲ့ပဲ မတိုင်းနဲ့။
Company Size နဲ့ပဲ မတိုင်းနဲ့။
မေးရမယ့် အတိုင်းအတာတွေရှိတယ်။
ဒီအလုပ်က မှန်သလား။
တရားမျှတသလား။
လူတွေကို လိမ်ရသလား။
Staff ကို မလိုအပ်ဘဲ ဖိအားပေးရသလား။
Customer မသိအောင် အချက်အလက်ဖုံးထားရသလား။
Contract မရှင်းဘဲ အမြတ်ရဖို့ ကြိုးစားနေလား။
Quality သိသိကြီးနဲ့ လျှော့ထားလား။
အဲဒီလိုဆိုရင်—
အလုပ် “ပြီး” နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အလုပ် “ကောင်းစွာဖြစ်” တယ်လို့ မခေါ်သင့်ဘူး။
အလုပ်ဖြစ်ခြင်းမှာ ရလဒ်ရှိရမယ်။ သီလလည်း မပျက်ရဘူး။
ဒီနှစ်ခု ခွဲထားလို့မရဘူး။
တစ်ခါတလေ ဒကာကြီးတို့က ပြောမယ်—
“Business က Business ပဲ ဘုန်းဘုန်း။ တရားက တရားပဲ။”
ဟုတ်တယ်။
Business မှာ သူ့စည်းမျဉ်းရှိတယ်။
Accounting ရှိတယ်။
Marketing ရှိတယ်။
Operation ရှိတယ်။
Legal ရှိတယ်။
Finance ရှိတယ်။
Dhamma ကို Accounting Formula လုပ်လို့မရဘူး။
ဒါပေမယ့် Business လုပ်နေတာ ဘယ်သူလဲ။
လူက လုပ်တာ။
ဆုံးဖြတ်တာ ဘယ်သူလဲ။
စိတ်က ဆုံးဖြတ်တာ။
ကောင်းမကောင်းဖြစ်တာ ဘယ်မှာလဲ။
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်နဲ့ ပြုမူရာမှာ ဖြစ်တာ။
ဒါကြောင့်—
Business နည်းလမ်းနဲ့ Dhamma ကို ရောပစ်စရာ မလိုဘူး။
ဒါပေမယ့် Business လုပ်နေတဲ့ လူ့စိတ်ကို Dhamma နဲ့ မခွဲထားလို့ရဘူး။
နောက်တစ်ချက်။
Founder Time Management မှာ ကိုယ့်အချိန်တင် မဟုတ်ဘူး။
သူများအချိန်ကိုလည်း စီမံနေတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်လုပ်သူတို့အကြား တာဝန်ကို ဖော်ပြတဲ့အခါ အလုပ်ကို အင်အားအရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ခွဲဝေပေးခြင်း၊ အခကြေးငွေပေးခြင်း၊ နာမကျန်းသည့်အခါ ပြုစုခြင်း၊ အထူးအရာများ မျှဝေခြင်း၊ သင့်တော်သည့်အချိန် အားလပ်ခွင့်ပေးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါကြောင့် Founder အလုပ်များနေတာကြောင့် Staff အားလုံးလည်း အမြဲအလုပ်များရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောမရှိဘူး။
Founder ည ၁၁ နာရီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်လို့—
Staff ကလည်း ၁၁ နာရီ Message ပြန်ရမလား။
Founder အိပ်မပျော်လို့—
Team ကလည်း အိပ်မပျော်ရဘူးလား။
Founder က Deadline နောက်ကျမှ ပြင်လိုက်လို့—
အဖွဲ့တစ်ခုလုံး Weekend ပျက်ရမလား။
တစ်ခါတလေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
အရေးပေါ်ကိစ္စတွေ ရှိတယ်။
Business မှာ အချိန်ပိုလုပ်ရတဲ့အခါ ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးပေါ်အခြေအနေက နေ့တိုင်းဖြစ်နေရင်—
အဲဒါ အရေးပေါ် မဟုတ်တော့ဘူး။
စနစ်ပြဿနာ ဖြစ်လာပြီ။
နေ့တိုင်း Firefighting လုပ်နေရင်—
မီးသတ်တာက ကိုယ့်တာဝန်ဖြစ်သလို၊
ဘာကြောင့် နေ့တိုင်း မီးလောင်နေတာလဲ ဆိုတာလည်း ကြည့်ရမယ်။
ဒါမှ အလုပ်ဖြစ်မယ်။
ကဲ… ဒီနေရာမှာ ကိုယ့်ရဲ့တစ်နေ့တာကို ခဏပြန်ကြည့်ကြရအောင်။
မနက်နိုးပြီး ပထမဆုံး ဘာလုပ်သလဲ။
ဖုန်းယူသလား။
Message ဖတ်သလား။
သတင်းကြည့်သလား။
ကိုယ့်နေ့ကို ကိုယ်စမလား။
ဒါမှမဟုတ်—
သူများရဲ့ Request တွေက ကိုယ့်နေ့ကို စရေးသလား။
ဒီမေးခွန်း အရေးကြီးတယ်။
ကိုယ်မနိုးခင် ကမ္ဘာက ကိုယ့်အတွက် To-do List ရေးထားပြီးသား။
Customer တစ်ယောက်က တစ်ခုလိုတယ်။
Staff တစ်ယောက်က တစ်ခုမေးတယ်။
Supplier တစ်ယောက်က တစ်ခုတောင်းတယ်။
Social Media က တစ်ခုခေါ်တယ်။
Email က တစ်ခုခေါ်တယ်။
News က တစ်ခုခေါ်တယ်။
ကိုယ်နိုးတာနဲ့ အားလုံးကို လိုက်ဖြေတယ်။
ညရောက်တော့—
ကိုယ့်ဘဝမှာ ကိုယ်ဘာလုပ်ချင်ခဲ့တာလဲ မသိတော့ဘူး။
ဒါကြောင့် မနက်တိုင်း ခဏရပ်ပြီး မေး။
“ဒီနေ့ တကယ်ပြီးမြောက်ရမယ့် အရေးကြီးဆုံးအရာက ဘာလဲ”
တစ်ခုတည်းရွေးကြည့်။
တစ်ခု။
အရာအားလုံး မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခု။
ဒီတစ်ခုကို မလုပ်ဘဲ တခြားအရာ ၂၅ ခုလုပ်ပြီးရင် ဒီနေ့က တကယ်အောင်မြင်သလား။
မေး။
ပြီးတော့ နောက်ထပ်နှစ်ခုရွေး။
ဒါဆို သုံးခု။
ပြီးမှ တခြားအလုပ်တွေ။
ဒီဟာကို ဗုဒ္ဓဘာသာတရားပုံစံလို့ မခေါ်ဘူး။
အလုပ်စီမံတဲ့ လက်တွေ့နည်းတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ ပြောတာ။
ဒါပေမယ့် အပ္ပမာဒ၊ သတိ၊ ပညာနဲ့ ချိတ်ပြီး အသုံးချလို့ရတယ်။
အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရွေးတဲ့အခါ မေး။
ဒီအလုပ်က—
ကိုယ့်တာဝန်နဲ့ ဆိုင်သလား။
Company ရဲ့ အဓိကအကျိုးနဲ့ ဆိုင်သလား။
မလုပ်ရင် ဘာထိခိုက်မလဲ။
ကိုယ်ပဲ လုပ်ဖို့လိုသလား။
တခြားသူ လုပ်နိုင်သလား။
ဒီနေ့လုပ်ဖို့လိုသလား။
နောက်အပတ်ထားလို့ရသလား။
လုံးဝမလုပ်လည်းရသလား။
တချို့လူတွေ To-do List ကောင်းကောင်းရေးတယ်။
ဒါပေမယ့် Not-to-do List မရှိဘူး။
မလုပ်သင့်တာ ခွဲမထားဘူး။
ဒါကြောင့် List က အဆုံးမရှိတိုးတယ်။
ဘဝထဲမှာ ထည့်တာပဲ သိတယ်။
ဖယ်တာ မသိဘူး။
Project အသစ်ထည့်တယ်။
Customer အသစ်ထည့်တယ်။
Channel အသစ်ထည့်တယ်။
Product အသစ်ထည့်တယ်။
Meeting အသစ်ထည့်တယ်။
Commitment အသစ်ထည့်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဘယ်ဟာပိတ်မလဲ။
ဘယ်ဟာရပ်မလဲ။
ဘယ်ဟာလွှဲမလဲ။
ဘယ်ဟာလွှတ်မလဲ။
မေးခဲတယ်။
အဲဒီတော့ ပြဿနာက အချိန်နည်းတာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်လက်ခံထားတာ များလွန်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
တချို့အခါ လွှတ်တတ်ခြင်းက အလုပ်မလုပ်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။
ပညာရှိစွာ ရွေးချယ်ခြင်း။
ဒီလိုပြောတော့—
“ဒါဆို ဘုန်းဘုန်းက Ambition မထားနဲ့ ပြောတာလား”
မဟုတ်ဘူး။
ကြီးမားတဲ့ Mission ရှိနိုင်တယ်။
ရည်မှန်းချက်ကြီးနိုင်တယ်။
လူအများအကျိုးပြုတဲ့ Company တည်ဆောက်နိုင်တယ်။
ကြိုးစားနိုင်တယ်။
တရားတော်က ကြိုးစားမှုကို မကန့်ကွက်ဘူး။
သမ္မာဝါယာမကိုယ်တိုင် “အားထုတ်မှု” ပဲ။
မေးရမှာက—
ဘာအတွက် အားထုတ်နေတာလဲ။ ဘယ်စိတ်နဲ့ အားထုတ်နေတာလဲ။ ဘယ်လိုအကျိုးဆက်ဖြစ်လာမလဲ။
ဒါပဲ။
ပျင်းနေတာကို—
“လွှတ်ထားတယ်”
လို့ မခေါ်နဲ့။
တာဝန်မယူတာကို—
“Attachment မထားဘူး”
လို့ မခေါ်နဲ့။
အချိန်မီမလုပ်တာကို—
“အရာအားလုံး အနိစ္စပဲ”
လို့ အကြောင်းပြမနေပါနဲ့။
အနိစ္စကို နားလည်တာက Deadline မလေးစားဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အရာတွေ မတည်မြဲတာကို သိလို့—
အချိန်ရှိတုန်း လုပ်သင့်တာ လုပ်ဖို့ ဖြစ်တယ်။
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်ရဲ့ သတိပေးမှုက ပိုနက်လာတယ်။
အသက်တာဟာ အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
အချိန်ဟာ ပြန်မလာဘူး။
ဒါကြောင့် မမေ့မလျော့ နေထိုင်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“အချိန်မရှိဘူး”
လို့ ကိုယ်ဘယ်နှခါ ပြောဖူးလဲ။
တရားထိုင်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
မိဘဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ကလေးနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
စာဖတ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ကိုယ်ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
Strategy စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး။
ဒါပေမယ့်—
အဲဒီအရာတွေကို မလုပ်တာကြောင့် ပြဿနာကြီးသွားတဲ့အခါ ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်အများကြီး သုံးရတယ်။
Staff Training အတွက် နှစ်နာရီမပေးဘူး။
နောက်တော့ အမှားတွေ ပြန်ပြင်ဖို့ နှစ်ဆယ်နာရီ သုံးရတယ်။
မိသားစုနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မပေးဘူး။
နောက်တော့ ဆက်ဆံရေးပြဿနာကြီးလာတဲ့အခါ အချိန်၊ စိတ်အား နှစ်ခုလုံး ပိုကုန်တယ်။
ကိုယ်အနားယူဖို့ အချိန်မထားဘူး။
နောက်တော့ စိတ်ရှည်မှုကျလာတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်အရည်အသွေးကျလာတယ်။
Team နဲ့ အငြင်းများလာတယ်။
ဒါကြောင့်—
အရေးကြီးတာကို အချိန်ပေးခြင်းဟာ အချိန်ကုန်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်မယ့် ရှုပ်ထွေးမှုကို လျော့ချပေးတာ။
ကဲ… ဒုတိယ စိတ်ကူးယဉ်ဥပမာတစ်ခုထားကြည့်မယ်။
Founder တစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်။
သူ့အဖွဲ့က စုစုပေါင်း လူတစ်ဆယ်။
အရာအားလုံး သူစစ်တယ်။
Post တင်မယ်—သူစစ်။
Proposal ပို့မယ်—သူစစ်။
Invoice ထုတ်မယ်—သူစစ်။
Customer Reply—သူစစ်။
Purchase—သူစစ်။
Staff Leave—သူစစ်။
သူက—
“Quality ထိန်းတာပါ”
လို့ ပြောတယ်။
အစပိုင်းမှာ မှန်နိုင်တယ်။
Quality ကို ကာကွယ်တာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် သုံးနှစ်ကြာသွားပြီးလည်း အရာအားလုံး သူ့ဆီတက်နေရင်—
မေးရမယ်။
Quality ကို ထိန်းနေတာလား။ Dependency ကို ထိန်းထားနေတာလား။
Team ထဲက လူတွေက အလုပ်လုပ်တာထက်—
Founder ဘာပြောမလဲ စောင့်တတ်လာတယ်။
အမှားလုပ်မှာ ကြောက်တယ်။
ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်တာလျော့တယ်။
Founder ပိုပင်ပန်းတယ်။
အဖွဲ့ကတော့ မကြီးလာဘူး။
ဒီမှာ Founder ရဲ့ Time Management ပြဿနာက Delegation Skill ပြဿနာဖြစ်လာတယ်။
Delegation ကလည်း—
“အလုပ်ပစ်ပေးတာ”
မဟုတ်ဘူး။
ဘယ်တာဝန်ကို ပေးမလဲ။
ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးမလဲ။
ဘယ်အချိန်မှာ Report လုပ်မလဲ။
ဘယ်အခြေအနေမှာ Founder ဆီတက်ရမလဲ။
ဘယ်လိုသင်ပေးမလဲ။
အမှားသေးသေးကနေ ဘယ်လိုသင်ယူခွင့်ပေးမလဲ။
ရှင်းရမယ်။
အဲဒါ မလုပ်ဘဲ—
“Staff က မလုပ်တတ်ဘူး”
ဆိုရင် Founder ကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်ကြည့်ဖို့လိုတယ်။
သူတို့မလုပ်တတ်တာလား။
ကိုယ်က မသင်ပေးထားတာလား။
လုပ်ခွင့်ပေးထားလား။
အမှားတစ်ခါဖြစ်တာနဲ့ အားလုံးပြန်ယူထားလား။
ဒီမှာ ပညာလိုတယ်။
အလုပ်များသူက—
“ငါပဲလုပ်လိုက်မယ်၊ မြန်တယ်”
ဆိုတယ်။
အလုပ်ဖြစ်အောင် စဉ်းစားသူက—
“ဒီနေ့ ငါလုပ်တာ မြန်ပေမယ့် ဒီအလုပ်ကို အမြဲငါလုပ်နေရရင် နောက်တစ်နှစ်ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ”
လို့ မေးတယ်။
ကွာတာ ဒီနေရာ။
Short-term speed နဲ့ Long-term capacity မတူဘူး။
ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင်လုပ်လိုက်တာ မြန်တယ်။
ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို သင်ပေးတာကြောင့် ဒီနေ့တော့ နှေးနိုင်တယ်။
နောက်လမှာ ကိုယ်မပါလည်း အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါက “အလုပ်ဖြစ်ခြင်း” ကို ရေရှည်နဲ့ကြည့်တာ။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ အလုပ်ကို အရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ခွဲဝေဖို့ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားတာကို ဒီနေရာမှာ သတိရနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် Founder တစ်ယောက် မေးသင့်တဲ့မေးခွန်းက—
“ဒီနေ့ ငါ ဘယ်နှနာရီ အလုပ်လုပ်ခဲ့သလဲ”
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
“ဒီနေ့ ငါ့အဖွဲ့ကို ဘယ်လောက် လုပ်နိုင်အောင်လုပ်ပေးခဲ့သလဲ”
လည်း မေး။
“ငါ ဘယ်နှ Task ပြီးလဲ”
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
“နောက်တစ်ခါ ဒီပြဿနာ ထပ်မဖြစ်အောင် ဘာတည်ဆောက်ခဲ့လဲ”
လည်း မေး။
“လူတွေ ဘယ်လောက်ငါ့ကို လိုအပ်လဲ”
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
“ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာလည်း မှန်မှန်ကန်ကန် လည်ပတ်နိုင်ဖို့ လူနဲ့စနစ် ဘယ်လောက်တည်ဆောက်ထားလဲ”
လည်း မေး။
ကဲ… တရားနာပရိသတ်တို့။
အလုပ်များခြင်းကို တစ်ခါတလေ စိတ်က ဘာကြောင့်ကြိုက်သလဲ။
ဒီမေးခွန်းက နက်တယ်။
အလုပ်များနေရင် ကိုယ်တန်ဖိုးရှိသလို ခံစားရတယ်။
လူတွေ ခေါ်နေရင် ကိုယ်အရေးကြီးသလို ခံစားရတယ်။
ဖုန်းမနားရင် Company ကြီးသလို ခံစားရတယ်။
ပြက္ခဒိန်လွတ်နေရင် မကောင်းသလို ခံစားရတယ်။
တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်ပြီး စဉ်းစားနေရင်—
“ငါအလုပ်မလုပ်ဘူးလား”
ဆိုပြီး guilt ဝင်တတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် Founder တစ်ယောက်ရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်တချို့ဟာ ကြည့်ရတာ အလုပ်မလုပ်သလိုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။
စာတစ်ရွက်ရှေ့မှာ တစ်နာရီ ထိုင်စဉ်းစားတာ။
Customer တစ်ယောက်ရဲ့ ပြဿနာကို တိတ်တိတ်လေး နားထောင်တာ။
အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်နဲ့ နာရီဝက် စကားပြောပြီး သူ့အခက်အခဲကို နားလည်တာ။
Data တစ်ခုကို ပြန်ကြည့်ပြီး Direction မှားနေတာ သိလာတာ။
Project အသစ်တစ်ခုကို “မလုပ်တော့ဘူး” လို့ ဆုံးဖြတ်တာ။
ဒါတွေဟာ Busy ပုံမပေါ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ကြီးနိုင်တယ်။
အဲဒါကြောင့်—
အလုပ်ရဲ့တန်ဖိုးကို ကိုယ်ပင်ပန်းမှုနဲ့ မတိုင်းပါနဲ့။
စိတ်အားကုန်လို့ အလုပ်ကောင်းတယ်လို့ အလိုအလျောက် မယူနဲ့။
တခါတလေ ထက်မြက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက အလဟဿဖြစ်မယ့် အလုပ်ရာပေါင်းများစွာကို ပိတ်ပေးနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် Founder တစ်ယောက်အတွက် အချိန်စီမံမှုမတိုင်ခင်—
ဆုံးဖြတ်မှုစီမံမှု ရှိရမယ်။
ဘာကို Yes ပြောမလဲ။
ဘာကို No ပြောမလဲ။
ဘယ်အရာကို Now လုပ်မလဲ။
ဘယ်အရာကို Later လုပ်မလဲ။
ဘယ်အရာကို Delegate လုပ်မလဲ။
ဘယ်အရာကို Stop လုပ်မလဲ။
ရှင်းရမယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၅ မှာ လက်ရှိဘဝအကျိုးအတွက် အားထုတ်မှုတစ်ခုတည်းကို ခွဲပြီးမထားဘဲ၊ လုပ်ငန်းကို စီမံပြီးမြောက်အောင် သိမြင်တတ်မှု၊ ထိန်းသိမ်းမှု၊ မိတ်ဆွေကောင်းနဲ့ မျှတစွာအသုံးချမှုတို့ကို အတူထားတာက ဒီနေရာမှာ နားလည်ဖို့ အလွန်အသုံးဝင်တယ်။
အလုပ်ကောင်းကောင်းဖြစ်ဖို့—
အားထုတ်မှုရှိရမယ်။
ပညာရှိရမယ်။
သတိရှိရမယ်။
အချိုးအစားရှိရမယ်။
ကောင်းတဲ့လူတွေနဲ့ တိုင်ပင်နိုင်ရမယ်။
တစ်ယောက်တည်း အရာအားလုံးသိတယ်လို့ မထင်ရဘူး။
Founder တစ်ယောက် အလုပ်များလွန်းတဲ့အခါ တစ်ခုဖြစ်လာတတ်တယ်။
စဉ်းစားချိန်ပျောက်သွားတယ်။
ဒီနေ့ဖြစ်တာ ဒီနေ့ဖြေရှင်းတယ်။
မနက်ဖြန်ဖြစ်တာ မနက်ဖြန်ဖြေရှင်းတယ်။
ပြဿနာက လာသလိုလိုက်ဖြေတယ်။
နောက်ဆုံး ကိုယ်က Company ကို မောင်းနေတာမဟုတ်တော့ဘူး။
ပြဿနာတွေက ကိုယ့်ကို မောင်းနေတယ်။
ဒါကို ပြန်လှည့်ရမယ်။
တစ်ပတ်တစ်ခါဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့် Calendar ကို ပြန်ကြည့်။
အချိန်ဘယ်မှာကုန်သွားလဲ။
အရင်ဆုံး မဝေဖန်နဲ့။
ကြည့်ရုံကြည့်။
Meeting ဘယ်လောက်။
Message ဘယ်လောက်။
Customer ဘယ်လောက်။
Strategy ဘယ်လောက်။
Staff Development ဘယ်လောက်။
ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့မလိုတဲ့ အလုပ်ဘယ်လောက်။
ပြန်ဖြေရှင်းရတဲ့ Error ဘယ်လောက်။
နားချိန် ဘယ်လောက်။
မိသားစု ဘယ်လောက်။
တရားအားထုတ်မှု ဘယ်လောက်။
စာဖတ်၊ သင်ယူချိန် ဘယ်လောက်။
ကိုယ်ထင်ထားတာနဲ့ တကယ်ဖြစ်နေတာ ကိုက်သလား။
ဒီလိုကြည့်တာကို တရားနည်းလမ်းတစ်ခုလို့ အတင်းမခေါ်ပါနဲ့။
အလုပ်စီမံခြင်းဆိုင်ရာ လက်တွေ့စစ်ဆေးမှုပါ။
ဒါပေမယ့် သတိရဲ့အရသာတော့ ပါတယ်။
အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတာကို သိခြင်း။
ကိုယ်ထင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်ဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။
တကယ်ဘာဖြစ်နေလဲ။
ဒါကို ကြည့်။
Founder တစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော် Strategy ကို အချိန်အများကြီးပေးတယ်”
လို့ ထင်နိုင်တယ်။
Calendar ပြန်ကြည့်တော့ Strategy က သုံးရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ရာခိုင်နှုန်းက ဥပမာပဲနော်။
ဒီမှာ ဦးဇင်းက သုတေသနစာရင်းတစ်ခုကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်ထင်တာနဲ့ အမှန်ဖြစ်နေတာ ကွာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောကို ဥပမာပေးတာ။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်အချိန်ကို ရက်အနည်းငယ် စာရေးမှတ်ကြည့်ရင် ကိုယ့်ဘဝကို ပိုရှင်းမြင်လာနိုင်တယ်။
ပြီးတော့ အလုပ်တိုင်းကို လေးမျိုးခွဲကြည့်။
ကိုယ်ပဲလုပ်ရမယ့်အလုပ်။
သင်ပေးပြီး လွှဲသင့်တဲ့အလုပ်။
စနစ်ဖြစ်အောင်လုပ်သင့်တဲ့အလုပ်။
ရပ်သင့်တဲ့အလုပ်။
အလုပ်တစ်ခုကို နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် အလေ့အထနဲ့ လုပ်လာလို့ အခုထိ ဆက်လုပ်ရမယ်လို့ မယူနဲ့။
တစ်ချိန်က အကျိုးရှိတာ ဒီနေ့ အကျိုးမရှိနိုင်တော့ဘူး။
ဒီနေရာမှာ အနိစ္စကို အလုပ်ဘဝထဲ မှန်မှန်အသုံးချစဉ်းစားလို့ရတယ်။
Market ပြောင်းတယ်။
လူပြောင်းတယ်။
Technology ပြောင်းတယ်။
Customer လိုအပ်ချက် ပြောင်းတယ်။
ကိုယ့်အဖွဲ့ရဲ့ အရည်အချင်းပြောင်းတယ်။
ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍလည်း ပြောင်းရမယ်။
Company စတဲ့နေ့က ကိုယ် Product လုပ်တယ်။
နောက်တော့ Customer ရှာတယ်။
နောက်တော့ Team ခန့်တယ်။
နောက်တော့ Manager တည်ဆောက်ရတယ်။
နောက်တော့ ကိုယ့်အလုပ်က အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး။
ဒါကို မသိဘဲ—
Founder စစချင်းလုပ်ခဲ့သမျှ အလုပ်ကို ဆယ်နှစ်ကြာ ကိုယ်တိုင်ဆက်လုပ်နေရင်—
Company တိုးလာပေမယ့် Founder Role မတိုးလာဘူး။
ဒီအခြေအနေမှာ “ငါအလုပ်များတယ်” ဆိုတာ—
တာဝန်ကြီးလာတာတစ်ခုတည်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊
အဟောင်းကို မလွှတ်နိုင်လို့ ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လွှတ်ခြင်းဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။
အလုပ်တစ်ခု လွှတ်ရတယ်။
အယူအဆတစ်ခု လွှတ်ရတယ်။
“ငါလုပ်မှဖြစ်မယ်” ဆိုတဲ့အမြင် လွှတ်ရတယ်။
အောင်မြင်မှုအဟောင်းကို လွှတ်ရတယ်။
တစ်ခါတလေ Product လွှတ်ရတယ်။
တစ်ခါတလေ Customer တချို့ လက်မခံရဘူး။
တစ်ခါတလေ Opportunity တစ်ခု မယူရဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ။
Opportunity တိုင်း ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
Opportunity တစ်ခုကို Yes ပြောတာဟာ—
တခြားတစ်ခုကို No ပြောတာနဲ့တူတယ်။
တစ်နာရီကို ဒီမှာသုံးရင် အဲဒီတစ်နာရီ တခြားနေရာမှာ မသုံးနိုင်တော့ဘူး။
ဒါကြောင့်—
Yes တစ်ခုတိုင်းမှာ Cost ရှိတယ်။
ငွေ Cost တင်မဟုတ်ဘူး။
အချိန် Cost။
အာရုံ Cost။
စိတ်အား Cost။
မိသားစု Cost။
Team Cost။
Opportunity Cost။
ဒါတွေ ရှိတယ်။
အဲဒီတော့ Founder တစ်ယောက် အလုပ်ဖြစ်ဖို့ Yes ပြောတတ်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
No ပြောတတ်ဖို့လည်း လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် No က ဒေါသနဲ့ မပြောရဘူး။
မေတ္တာမဲ့စွာ မပြောရဘူး။
တာဝန်ပစ်တဲ့ No မဖြစ်ရဘူး။
ပညာရှိတဲ့ No ဖြစ်ရမယ်။
“ဒီအလုပ်ကို ကျွန်တော် မလုပ်တော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ့ဆီ လွှဲမယ်ဆိုတာ ရှင်းထားတယ်”
ဒါမျိုး။
“ဒီ Meeting ကျွန်တော် မဝင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဘောင်နဲ့ Report ပုံစံ ရှင်းထားတယ်”
ဒါမျိုး။
“ဒီ Customer ကို ဒီ Service မပေးနိုင်ဘူး၊ မရနိုင်တာကို ရတယ်လို့ မလိမ်ဘူး”
ဒါမျိုး။
ဒါ အလုပ်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ သီလကို ချိတ်ထားတာ။
ကဲ… နောက်တစ်ချက်။
အလုပ်များခြင်းက အမြဲတမ်း အလုပ်ကြောင့်မဟုတ်ဘူး။ အာရုံပြန့်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်တယ်။
တစ်ခုလုပ်နေတယ်။
Message ဝင်တယ်။
ဖတ်တယ်။
ပြန်လာတယ်။
နောက်တစ်ခုဝင်တယ်။
Call ဝင်တယ်။
ဖုန်းပြောတယ်။
ပြန်လာတော့ ဘယ်နေရာရောက်နေသလဲ ပြန်စဉ်းစားရတယ်။
ဒါနဲ့ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်နေတယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်က တစ်နေရာမှ နက်နက်မဆင်းနိုင်ဘူး။
သတိဟာ ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတယ်။
အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။
သိ။
ဒီအလုပ်လုပ်နေချိန်—
ဒီအလုပ်လုပ်။
လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေချိန်—
သူ့ကို နားထောင်။
Meeting လုပ်နေချိန်—
Meeting မှာနေ။
မိသားစုနဲ့ စားနေချိန်—
ဖုန်းထဲမနေနဲ့။
တရားထိုင်နေချိန်—
Company ကို ဦးနှောက်ထဲပြန်မဖွင့်နဲ့။
အလုပ်နားနေချိန်—
နားတာကိုပါ အပြစ်ရှိသလို မခံစားနဲ့။
အဲဒါ လွယ်သလား။
မလွယ်ဘူး။
ဒါကြောင့် အလေ့အကျင့် လုပ်ရတယ်။
စိတ်က အမြဲလှုပ်နေတယ်ဆိုရင်—
Calendar လွတ်လည်း မအားဘူး။
ဖုန်းပိတ်ထားလည်း အတွင်းမှာ Meeting ဆက်နေတယ်။
ကိုယ်က အိမ်မှာ။
စိတ်က ရုံးမှာ။
ကိုယ်က အိပ်ရာထဲမှာ။
စိတ်က Customer ဆီမှာ။
ကိုယ်က ဘုရားရှေ့မှာ။
စိတ်က Payment ဆီမှာ။
ဒီလိုဆို—
Time Management ရှိပေမယ့် Mind Management မရှိသေးဘူး။
ဒါကြောင့် နေ့တိုင်း အချိန်နည်းနည်းတော့ ဘာမှ မဖြေရှင်းဘဲ သတိနဲ့ထိုင်ကြည့်။
အသက်ရှုနေတာကို သိ။
ကိုယ်တင်းနေလား သိ။
စိတ်မြန်နေလား သိ။
စိုးရိမ်မှုရှိလား သိ။
ဒေါသရှိလား သိ။
နောက် Meeting အကြောင်း စိတ်က ပြေးသွားလား သိ။
သိပြီး ပြန်လာ။
ဒီလေ့ကျင့်မှုက Business Tool မဟုတ်ဘူး။
သတိတရားအားထုတ်မှု။
ဒါပေမယ့် သတိပိုကောင်းလာတာဟာ ဘဝရဲ့ အခြားနေရာတွေမှာလည်း ကိုယ့်တုံ့ပြန်မှုကို မြင်နိုင်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်တယ်။
Founder တစ်ယောက်အတွက်—
Message တစ်ခုဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မယ့်အစား—
“ဒီဟာ တကယ်အရေးပေါ်လား”
လို့ ခဏရပ်နိုင်လာတယ်။
Staff မှားတာနဲ့—
ဒေါသနဲ့ တုံ့ပြန်မယ့်အစား—
“အမှားရဲ့အကြောင်း ဘာလဲ”
လို့ မေးနိုင်လာတယ်။
Customer ဝေဖန်တာနဲ့—
ကာကွယ်ပြောမယ့်အစား—
“သူဘာပြောချင်တာလဲ”
လို့ နားထောင်နိုင်လာတယ်။
ဒီလို ခဏရပ်နိုင်တဲ့နေရာက တန်ဖိုးကြီးတယ်။
အလုပ်များတဲ့လူမှာ ဒီခဏမရှိတော့ဘူး။
အဖြစ်အပျက်နဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြားမှာ နေရာမရှိတော့ဘူး။
Message ဝင်—တုံ့ပြန်။
ဝန်ထမ်းမှား—ဆူ။
Sales ကျ—Promotion ချက်ချင်းလုပ်။
Competitor အသစ်—Product အသစ်ချက်ချင်းထုတ်။
လူတွေလုပ်တာမြင်—ကိုယ်လည်းလိုက်လုပ်။
ဒီလိုဆို Founder က Strategy မောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။
Reaction တွေက မောင်းနေတာ။
ဒါကြောင့်—
အလုပ်ဖြစ်ချင်ရင် တစ်ခါတလေ မြန်ဖို့ထက် ရပ်တတ်ဖို့ လိုတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၃ နဲ့ ဓမ္မပဒမှာ အပ္ပမာဒကို အလေးထားထားတာက “နေရာတိုင်း လှုပ်ရှားနေ” လို့ ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မမေ့မလျော့၊ သတိရှိရှိ၊ တာဝန်ရှိရှိ နေထိုင်ဖို့ အလေးထားတာဖြစ်တယ်။
ဒီတော့ ဦးဇင်းတို့ လက်တွေ့လုပ်ကြည့်မယ်။
မနက်အလုပ်မစခင် ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် တိတ်တိတ်နေရအောင်။
ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေး။
ဒီနေ့ အရေးကြီးဆုံးအရာ ဘာလဲ။
မလုပ်လည်းရတဲ့အရာ ဘာလဲ။
ကိုယ်ပဲလုပ်ရမယ့်အရာ ဘာလဲ။
သူများကို ယုံပြီး လွှဲပေးသင့်တဲ့အရာ ဘာလဲ။
ဒီနေ့ ငါ့စိတ်ကို ဘယ်လိုထိန်းမလဲ။
ပြီးတော့ အလုပ်တစ်ခုကို စတင်တဲ့အခါ—
ဘာကြောင့်လုပ်မယ်ဆိုတာ သိ။
အလုပ်လုပ်နေတုန်း—
တခြားအရာတစ်ရာကို မဖွင့်ထားနဲ့။
အလုပ်ပြီးရင်—
ပြီးပြီဆိုတာ သိ။
နောက်တစ်ခုသွား။
ဒီလို ရိုးရိုးလုပ်တာတောင် အလွန်အရေးကြီးတယ်။
ညနေကျတော့ ကိုယ့်ကို ပြန်မေး။
ဒီနေ့ ငါအလုပ်များခဲ့သလား။
ဒါ မမေးဘဲ—
ဒီနေ့ တကယ်ဘာဖြစ်မြောက်ခဲ့သလဲ။
မေး။
နောက်တစ်ခု—
ဘယ်အရာမှာ အချိန်ကုန်သွားပြီး အကျိုးနည်းခဲ့သလဲ။
နောက်တစ်ခု—
ဘယ်အရာကို မနက်ဖြန် မလုပ်တော့သင့်သလဲ။
နောက်တစ်ခု—
ဘယ်သူ့ကို လွှဲပေးနိုင်သလဲ။
နောက်တစ်ခု—
ဒီနေ့ ကိုယ့်စိတ် ဘယ်အချိန်မှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟနောက်လိုက်သွားသလဲ။
ဒီနောက်ဆုံးမေးခွန်းက အရေးကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ Time Management က တဖြည်းဖြည်း Life Management ဖြစ်လာတယ်။
Life Management က နောက်ဆုံး Mind Management နဲ့ ဆုံလာတယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကို မမြင်ရင်—
ကိုယ့် Calendar ကိုလည်း နက်နက်မပြင်နိုင်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တချို့ Founder တွေ ပြောနိုင်တယ်။
“ဘုန်းဘုန်း၊ ကျွန်တော့်အလုပ်က တကယ်များတာ။ လျှော့လို့မရဘူး။”
ဟုတ်တယ်။
တချို့ကာလမှာ တကယ်လျှော့လို့မရဘူး။
စတင်ခါစ Startup။
ဝန်ထမ်းနည်းတယ်။
ငွေအားနည်းတယ်။
Founder ကိုယ်တိုင်အများကြီးလုပ်ရတယ်။
မိသားစုတာဝန်လည်းရှိတယ်။
ဒီအခြေအနေကို မလျစ်လျူရှုရဘူး။
“Delegate လုပ်လိုက်” လို့ ပြောတာ လွယ်တယ်။
လူခန့်ဖို့ ငွေမရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ဒါကြောင့် Dhamma ဟာ အဖြစ်မှန်ကို မဖျက်ရဘူး။
ကိုယ့်အခြေအနေကို ကြည့်။
ဒါပေမယ့် လူမခန့်နိုင်သေးရင်တောင်—
မလိုတဲ့အလုပ်ကို ဖြတ်လို့ရနိုင်တယ်။
တစ်ခါတည်းလုပ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ပြန်သုံးနိုင်တဲ့ Template လုပ်လို့ရနိုင်တယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်မျိုးကို Rule ရေးထားလို့ရနိုင်တယ်။
Customer ကို အစကတည်းက နယ်နိမိတ်ရှင်းပြလို့ရနိုင်တယ်။
Product အရေအတွက် လျှော့လို့ရနိုင်တယ်။
Channel တချို့မသုံးတော့လို့ရနိုင်တယ်။
အရာအားလုံးကို မလိုက်ရလို့ရနိုင်တယ်။
ငွေအားနည်းလို့ အလုပ်များတာနဲ့—
မရွေးချယ်တတ်လို့ အလုပ်များတာ မတူဘူး။
ဒီနှစ်ခုကို ခွဲကြည့်။
နောက်တစ်ယောက်ပြောမယ်—
“နားရင် ပြိုင်ဘက်က ကျော်သွားမယ်။”
ပြိုင်ဘက်ကို ကြည့်သင့်တဲ့အချိန်ရှိတယ်။
Market ကို သိရမယ်။
ဒါပေမယ့် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ခြေလှမ်းတိုင်းနောက်လိုက်နေရင်—
ကိုယ့် Direction ဘယ်မှာလဲ။
သူ Promotion လုပ်—ကိုယ်လုပ်။
သူ Product ထုတ်—ကိုယ်ထုတ်။
သူ Video ရိုက်—ကိုယ်ရိုက်။
သူ Branch ဖွင့်—ကိုယ်ဖွင့်။
ဒီလိုဆို—
ကိုယ်က Founder မဟုတ်ဘဲ Follower ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အပြင်ကို ကြည့်တဲ့အချိန်ရှိသလို၊ အတွင်းကို ပြန်ကြည့်တဲ့အချိန်လည်း ရှိရမယ်။
တစ်ယောက်က ပြောမယ်—
“ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်တာကြိုက်တယ်။ မပင်ပန်းဘူး။”
ကောင်းပါတယ်။
အလုပ်ကို ချစ်နိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းမှာ ဝမ်းမြောက်မှုရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ ထဲက အချက်ကို သတိရ။
ကောင်းတဲ့အတွေးတောင် အလွန်ကြာကြာ ဆက်ပြီးစဉ်းစားနေရင် ကိုယ်နဲ့စိတ် ပင်ပန်းနိုင်တယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
“ငါကြိုက်လို့ ငါမပင်ပန်းဘူး”
ဆိုပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို မလျစ်လျူရှုနဲ့။
အနားယူခြင်းဟာ ပျင်းရိခြင်းနဲ့ မတူဘူး။
ပျင်းရိခြင်းဆိုတာ လုပ်သင့်တာ မလုပ်တာ။
ပညာရှိစွာ နားခြင်းဆိုတာ—
နောက်တစ်ကြိမ် လုပ်သင့်တာကို သတိ၊ ပညာ၊ အားအင်နဲ့ လုပ်နိုင်ဖို့ အချိုးအစားထားတာ။
ဒီနှစ်ခု ကွာတယ်။
Company ကို ကြည့်သလို ကိုယ်ကိုလည်း ကြည့်။
စက်တစ်လုံးတောင် Maintenance ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် လူကို စက်နဲ့ တိတိကျကျမနှိုင်းရဘူး။
လူမှာ ကိုယ်ရှိတယ်။
စိတ်ရှိတယ်။
မိသားစုရှိတယ်။
ခံစားချက်ရှိတယ်။
တရားအားထုတ်ဖို့ လိုတယ်။
ဒါကြောင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ထိရောက်မှုကို စက်တစ်လုံးရဲ့ Output နဲ့ မတိုင်းပါနဲ့။
တစ်ရက်လုံး Production လုပ်နိုင်မှ တန်ဖိုးရှိတာ မဟုတ်ဘူး။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက Task Count ထက် ပိုနက်တယ်။
ဒီဟာ Founder ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း မှန်တယ်။
Staff အတွက်လည်း မှန်တယ်။
ဒါကြောင့် Team ကို Time Management သင်ပေးတဲ့အခါ—
“ပိုလုပ်”
တစ်ခုတည်း မပြောနဲ့။
“ပိုမြန်”
တစ်ခုတည်း မပြောနဲ့။
“ပိုရှင်း”
လည်း သင်။
“ပိုမှန်”
လည်း သင်။
“မလိုတာ မလုပ်”
လည်း သင်။
“အမှားကို ဖုံးမထားနဲ့”
လည်း သင်။
“မသိရင် မေး”
လည်း သင်။
“သင့်အင်အားနဲ့ အချိန်ကို ထိန်း”
လည်း သင်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ အလုပ်ရှင်က အလုပ်ကို အရည်အချင်းနဲ့ကိုက်ညီအောင် ခွဲဝေဖို့ ဖော်ပြထားတာကို ပြန်သတိရရမယ်။
လူတိုင်းကို အလုပ်တူတူပေးတာ တရားမျှတမှုလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
တချို့လူ သင်ယူနေဆဲ။
တချို့လူ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား။
တချို့အလုပ် နက်နဲတယ်။
တချို့အလုပ် ရိုးတယ်။
Manager က ခွဲသိရမယ်။
Founder ကလည်း ခွဲသိရမယ်။
ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အားအင်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ ခွဲသိ။
မနက်စောစော အာရုံကောင်းတဲ့သူ ရှိတယ်။
ညပိုင်းကောင်းတဲ့သူ ရှိတယ်။
ကိုယ့်အခြေအနေကို သိ။
အရေးကြီးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အလွန်ပင်ပန်းနေချိန်မှာ မချရအောင် သတိထား။
စိတ်ဆိုးနေချိန်။
အလွန်ကြောက်နေချိန်။
ဂုဏ်ထိခိုက်သလို ခံစားနေရချိန်။
အဲဒီအချိန်မှာ “အခုချက်ချင်းဆုံးဖြတ်မယ်” ဆိုတာထက်—
တစ်ခါတလေ—
“ဒီကိစ္စကို ခဏထား၊ စိတ်ငြိမ်မှ ပြန်ကြည့်မယ်”
ဆိုတာ ပိုအားရှိတဲ့ Leadership ဖြစ်နိုင်တယ်။
အလုပ်များတဲ့သူက “ချက်ချင်း” ကို အားပေးတယ်။
ပညာရှိတဲ့သူက “သင့်တော်တဲ့အချိန်” ကို အားပေးတယ်။
ချက်ချင်းလုပ်ရမယ့်အရာ ရှိတယ်။
မစောင့်သင့်တာ ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် အရာအားလုံး ချက်ချင်း မဟုတ်ဘူး။
အရာအားလုံး အရေးပေါ် မဟုတ်ဘူး။
အရာအားလုံး ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘူး။
ဒါ သုံးချက် မှတ်ထား။
အရာအားလုံး အရေးကြီးမဟုတ်။
အရာအားလုံး အရေးပေါ်မဟုတ်။
အရာအားလုံး ကိုယ်တိုင်လုပ်စရာမဟုတ်။
ဒီသုံးချက်ကို တကယ်လက်ခံနိုင်ရင် Calendar ပြောင်းလာမယ်။
ပိုအရေးကြီးတာ—
စိတ်လည်း ပြောင်းလာမယ်။
ကဲ… အခု တစ်မိနစ်လောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်။
ဒီနေ့မှစပြီး တစ်ပတ်အတွင်း—
ကိုယ်မလုပ်တော့လို့ရတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဘာလဲ။
ကိုယ်တိုင်မလုပ်ဘဲ လွှဲနိုင်တဲ့အလုပ်တစ်ခု ဘာလဲ။
တိတ်တိတ်နေပြီး စဉ်းစားဖို့လိုတဲ့ အရေးကြီးဆုံးကိစ္စတစ်ခု ဘာလဲ။
တစ်နေ့တာမှာ ကိုယ့်အာရုံကို အများဆုံး ဖျက်နေတဲ့အရာ ဘာလဲ။
ကိုယ်က အလုပ်များတာကို တစ်ခြားသူတွေ ချီးကျူးစေချင်လို့ ဆက်ထိန်းထားတာများ ရှိသလား။
ကိုယ်မရှိရင် မဖြစ်ဘူးဆိုတဲ့ခံစားချက်ကို သဘောကျနေသလား။
လူတွေကို ယုံဖို့ ခက်နေလား။
တစ်ယောက်ယောက်ကို သင်ပေးဖို့ အချိန်မပေးဘဲ—
“သူမလုပ်တတ်ဘူး”
လို့ ပြောနေလား။
ပြန်မေး။
ကိုယ့် Calendar မှာ Mission ပါသလား။
ဒါမှမဟုတ် Request တွေပဲ ပါသလား။
ကိုယ့် Week ထဲမှာ Strategy ပါသလား။
ဒါမှမဟုတ် Firefighting ပဲ ပါသလား။
ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ Family ပါသလား။
ဒါမှမဟုတ် Business ပဲ ပါသလား။
ကိုယ့်နေ့ထဲမှာ Silence ပါသလား။
ဒါမှမဟုတ် Noise ပဲ ပါသလား။
ဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြေဖို့ အလျင်မလိုဘူး။
တကယ်ကြည့်။
အဖြေမကြိုက်ရင်လည်း စိတ်မပျက်နဲ့။
အမှန်သိတာက ပြင်နိုင်ခြင်းရဲ့အစ။
မသိတာက ပိုခက်တယ်။
အလုပ်များနေရင်း ကိုယ်အလုပ်ဖြစ်နေတယ်လို့ ယုံနေရင် ပြင်ဖို့ခက်တယ်။
အလုပ်မဖြစ်တာကို မြင်လာပြီဆိုရင်—
ပြင်ဖို့လမ်း စပေါ်လာပြီ။
ဒီနေရာမှာ မမေ့ရမှာ—
Founder Time Management ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ တစ်နေ့ထဲ အလုပ်ပိုများများ ထည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတဲ့အရာအတွက် အသက်တာကို နေရာပေးဖို့။
ဒါ အဓိက။
တစ်နေ့ကို Task ၄၀ ပြီးစရာမလိုဘူး။
ပြီးသင့်တာ ပြီးရမယ်။
မပြီးသင့်တာ ရှိလို့ရတယ်။
မလုပ်သင့်တာ လုံးဝ မလုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်။
တစ်ခါတလေ Productivity ရဲ့အကောင်းဆုံးရလဒ်က—
“ဒီအလုပ်ကို မလုပ်တော့ဘူး”
ဆိုတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်နိုင်တယ်။
သတိနဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားရင်။
ပညာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားရင်။
တာဝန်ကို မပစ်ထားဘဲ ဆုံးဖြတ်ထားရင်။
ဒါဟာ ပျင်းတာမဟုတ်ဘူး။
ရွေးချယ်တာ။
တရားနာပရိသတ်တို့…
အလုပ်များခြင်းနဲ့ အလုပ်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်းကို ဒီအထိ နားထောင်လာတော့ နောက်ဆုံး ဓမ္မရဲ့ အခြေခံအမြင်ထဲ ပြန်ဝင်ရမယ်။
Business ကောင်းဖို့ပဲ ဒီတရားနာတာ မဖြစ်စေချင်ဘူး။
Company ပိုကြီးဖို့ပဲ မဖြစ်စေချင်ဘူး။
Time Management ပိုကောင်းလို့ Revenue တိုးတာတင် မဖြစ်စေချင်ဘူး။
အဲဒါတွေက လောကီအကျိုးအဖြစ် ရှိနိုင်တယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၅ မှာတောင် အိမ်ရှင်အတွက် လက်ရှိဘဝအကျိုးကို ပြောထားတယ်။
ဒါပေမယ့် မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့လမ်းဟာ အဲဒီမှာမဆုံးဘူး။
နောက်ဆုံး ကိုယ့်စိတ်ကို လွတ်လပ်စေဖို့။
လောဘရဲ့ ကျွန်မဖြစ်ဖို့။
ဒေါသရဲ့ ကျွန်မဖြစ်ဖို့။
မောဟရဲ့ ကျွန်မဖြစ်ဖို့။
စွဲလမ်းမှုကြောင့် ဒုက္ခထပ်မတိုးဖို့။
ဒီနေရာအထိ သွားရမယ်။
Founder ဖြစ်တယ်။
အလုပ်များတယ်။
Company ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အလုပ်မလုပ်ရတဲ့နေ့မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမရှိသလိုခံစားရရင်—
အလုပ်အပေါ် Identity တအားကပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
လူတွေ မခေါ်တဲ့နေ့မှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရင်—
“လိုအပ်ခံရခြင်း” ကို စွဲနေသလား ပြန်ကြည့်။
Revenue ကျရင်—
Company ပြဿနာဖြစ်တာတစ်မျိုး။
“ငါလူမတန်တော့ဘူး”
ဆိုပြီး ကိုယ့်တန်ဖိုးကို Revenue နဲ့ချည်ထားတာ တစ်မျိုး။
ဒီနှစ်ခုမတူဘူး။
Company Fail ဖြစ်ရင် ငါ Fail ဖြစ်တယ်။
Product Fail ဖြစ်ရင် ငါတန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။
Staff ထွက်ရင် ငါ့ကို မလေးစားဘူး။
Customer မဝယ်ရင် ငါမကောင်းဘူး။
ဒီလိုနဲ့—
Business Event တစ်ခုနဲ့ ကိုယ့် Identity ကို အပြည့်အဝချည်လိုက်ရင်—
အလုပ်က အလုပ်တင်မဟုတ်တော့ဘူး။
ကိုယ့်အတ္တကို ကာကွယ်တဲ့ကွင်း ဖြစ်လာတယ်။
အဲဒီတော့ အလုပ်ပိုများလာတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
Company ကို ကယ်ဖို့တင် မဟုတ်တော့ဘူး။
ကိုယ့်အတ္တကို ကယ်ဖို့ လုပ်နေတယ်။
ဒါကိုမြင်ရင် Founder Time Management ဟာ နာရီပြဿနာထက် ပိုနက်သွားပြီ။
တဏှာနဲ့ ဥပါဒါန်ဘက်ကို မြင်လာပြီ။
ကဲ… ဒီနေရာမှာ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ဒီတရားကို ဆုံကြည့်ရအောင်။
အလုပ်များခြင်းနဲ့ အလုပ်ဖြစ်ခြင်း မခွဲနိုင်တဲ့ဘဝမှာ ဒုက္ခ ရှိတယ်။
မပြီးနိုင်တဲ့ To-do List ကြောင့် စိတ်ဖိစီးတယ်။
အမြဲနောက်ကျနေသလို ခံစားရတယ်။
ဖုန်းပိတ်လိုက်ရင် အပြစ်ရှိသလိုခံစားရတယ်။
မိသားစုနဲ့ရှိပေမယ့် စိတ်က အလုပ်မှာ။
အလုပ်မှာရှိပေမယ့် အာရုံက အပိုင်းပိုင်းကွဲနေတယ်။
နေ့ကုန်ရင် ပင်ပန်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတာ မဖြစ်သေးဘူး။
ဒါ ဒုက္ခပုံစံတစ်ခု။
ပြီးတော့ အဲဒီဒုက္ခရဲ့ သမုဒယ ကို ကြည့်။
အကြောင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။
လုပ်ငန်းအခြေအနေ၊ အရင်းအမြစ်နည်းမှု၊ အဖွဲ့မပြည့်မှုလို ပြင်ပအကြောင်းတွေ ရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာလည်း—
အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ချင်မှု။
အခွင့်အရေးတိုင်း ရချင်မှု။
လူတွေ ကိုယ့်ကို အရေးကြီးတယ်လို့ မြင်စေချင်မှု။
“ငါမလုပ်ရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတဲ့ စွဲလမ်းမှု။
အရှုံးကို ကြောက်မှု။
ပြိုင်ဘက်ထက် နောက်ကျမှာ ကြောက်မှု။
အောင်မြင်မှုနာမည်ကို စွဲမှု။
အနားယူရင် ကိုယ်တန်ဖိုးကျသလို ခံစားမှု။
ဒီအရာတွေက ကိုယ့်ကို အလုပ်ထပ်ယူစေတယ်။
လက်မလွှတ်နိုင်အောင် လုပ်တယ်။
အလုပ်မရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် စိတ်ကို အလုပ်နဲ့ဖြည့်ထားတယ်။
ဒီဟာ သမုဒယဘက်က ပြန်ကြည့်ခြင်း။
ဒီလိုနဲ့ Founder Time Management က နောက်ဆုံး—
နာရီကို အနိုင်ယူတဲ့အကြောင်း မဟုတ်တော့ဘူး။
ကိုယ့်စိတ်ကို သိတဲ့အကြောင်း ဖြစ်လာတယ်။
Task တွေကို တိုးထည့်တဲ့အကြောင်း မဟုတ်တော့ဘူး။
အရေးကြီးတာကို ရွေးတဲ့အကြောင်း ဖြစ်လာတယ်။
အလုပ်အများဆုံးလုပ်သူ ဖြစ်ဖို့မဟုတ်တော့ဘူး။
မှန်သင့်တာကို မှန်မှန်လုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ဖို့ ဖြစ်လာတယ်။
ပြီးတော့—
လုပ်ပြီးရင် လွှတ်တတ်ဖို့။
ဒီနေ့တာဝန်ကို အကောင်းဆုံးဆောင်ရွက်။
ညရောက်တော့ တတ်နိုင်သလောက် ထားခဲ့။
Company ဟာ ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။
Position ဟာ ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။
Revenue ဟာ ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။
Success ဟာ ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။
Failure ဟာလည်း ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။
ဒါတွေဟာ အကြောင်းအခြေအနေပေါ်မှာ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲနေတဲ့ လောကဓမ္မတွေ။
တာဝန်ယူ။
ပေါ့ဆမနေ။
ဒါပေမယ့် မကပ်နဲ့။
ဒီနှစ်ခုကို အတူထား။
အပ္ပမာဒ ရှိပါ။
ဥပါဒါန် လျှော့ပါ။
တာဝန်ရှိပါ။
စွဲလမ်းမှု လျှော့ပါ။
ကြိုးစားပါ။
မလိုတာ လွှတ်ပါ။
တိုးတက်ပါ။
ကိုယ့်ကို မညှဉ်းပါနဲ့။
အဖွဲ့ကိုလည်း မညှဉ်းပါနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မနက်ဖြန်မနက်မှာ လုပ်ကြည့်ပါ။
ဖုန်းမဖွင့်ခင် ခဏရပ်။
အသက်ကို သိ။
စိတ်ကို သိ။
ပြီးတော့ မေး—
“ဒီနေ့ ငါ့အတွက် တကယ်လုပ်သင့်တာ ဘာလဲ”
အလုပ်စမယ်။
အလုပ်များဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အလုပ်ဖြစ်ဖို့။
အလုပ်ဖြစ်မယ်။
ဒါပေမယ့် တရားမပျက်စေဘဲ ဖြစ်ဖို့။
လုပ်ငန်းတိုးမယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်ပူလောင်မှုတိုးတာနဲ့ မလဲဖို့။
လူတွေကို ဦးဆောင်မယ်။
ဒါပေမယ့် လူတွေရဲ့အချိန်ကိုလည်း တန်ဖိုးထားဖို့။
Revenue ကို စောင့်မယ်။
ဒါပေမယ့် သီလကို မရောင်းဖို့။
အခွင့်အရေးကို ရယူမယ်။
ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးတိုင်းရဲ့ ကျွန်မဖြစ်ဖို့။
ကိုယ့်အလုပ်ကို ချစ်မယ်။
ဒါပေမယ့် အလုပ်မရှိရင် ကိုယ်တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ မထင်ဖို့။
လုပ်သင့်တာ လုပ်မယ်။
လွှတ်သင့်တာ လွှတ်မယ်။
နားသင့်တာ နားမယ်။
ပြန်စရမယ့်အချိန် ပြန်စမယ်။
ဒီလိုနဲ့—
အလုပ်များခြင်းက ကိုယ့်ဘဝကို မျိုမသွားဘဲ၊
အလုပ်ဖြစ်ခြင်းက ကိုယ့်ဘဝနဲ့ လူတွေအတွက် အကျိုးဖြစ်စေပါစေ။
မိမိတို့လုပ်ငန်းများတွင် အပ္ပမာဒတရား မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
အားထုတ်ရမည့်အရာကို ပညာရှိစွာ အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
ပယ်သင့်သောအရာကို ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်အောင် အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ပြီးသောကောင်းမှုများ တည်တံ့တိုးပွားအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့အချိန်ကို လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့၏ လက်ထဲ မပေးအပ်ဘဲ သတိ၊ ပညာ၊ သီလ၊ ကရုဏာတို့ဖြင့် သုံးစွဲနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့အောင်မြင်မှုအတွက် မိသားစု၏ချစ်ခြင်းကို မစွန့်လွှတ်ရပါစေနှင့်။
လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုအတွက် ဝန်ထမ်းတို့၏ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကျန်းမာသောနယ်နိမိတ်တို့ကို မဖျက်ဆီးရပါစေနှင့်။
တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးသည့်အခါ—
“ဒီနေ့ ငါဘယ်လောက်ပင်ပန်းခဲ့သလဲ”
ဆိုတာထက်—
“ဒီနေ့ ငါဘာကောင်းမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သလဲ”
လို့ ပြန်မေးနိုင်ကြပါစေ။
“လူဘယ်နှယောက် ငါ့ကိုလိုအပ်သလဲ”
ဆိုတာထက်—
“လူဘယ်နှယောက် ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်အောင် ငါကူညီပေးခဲ့သလဲ”
လို့ ပြန်မေးနိုင်ကြပါစေ။
“ငါဘယ်လောက်ရခဲ့သလဲ”
ဆိုတာထက်—
“ငါ့ရလာဒ်ဟာ အပြစ်ကင်းသလား”
လို့ ပြန်စစ်နိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်များခြင်း၏ ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ထိုဒုက္ခကို တိုးပွားစေသော တဏှာ၊ ဥပါဒါန်၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိန်းချုပ်လိုမှုနှင့် မောဟတို့ကို မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ပူလောင်သောစွဲလမ်းမှု အေးချမ်းနိုင်သည့် နိရောဓ၏ ဦးတည်ချက်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိမှ စ၍ သမ္မာသမာဓိတိုင်အောင် အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို မိမိတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝအတွင်း ပွားများအားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
သတ္တဝါအပေါင်း ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
လုပ်ငန်းရှင်တို့သည် လုပ်ငန်း၏ကျွန်များမဖြစ်ဘဲ ပညာရှိသောတာဝန်ရှင်များ ဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်သမားများ၊ ဝန်ထမ်းများ၊ မိသားစုဝင်များ၊ Customer များ၊ Partner များ အားလုံးအပေါ် မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် တရားမျှတမှုဖြင့် ဆက်ဆံနိုင်ကြပါစေ။
အချိန်ရှိစဉ် လုပ်သင့်တာ လုပ်နိုင်ကြပါစေ။
ပြောသင့်တာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
တောင်းပန်သင့်တာ တောင်းပန်နိုင်ကြပါစေ။
ကျေးဇူးတင်သင့်တာ ကျေးဇူးတင်နိုင်ကြပါစေ။
ပေးသင့်တာ ပေးနိုင်ကြပါစေ။
လွှတ်သင့်တာ လွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
လောကအလုပ်များကြားမှာ သတိမပျောက်ကြပါစေနှင့်။
လုပ်ငန်း၏အောင်မြင်မှုထက် ကျော်လွန်၍ ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ်ကို မြင်နိုင်ကြပါစေ။
မမေ့မလျော့သော အပ္ပမာဒတရားဖြင့် ကုသိုလ်တရားများ တိုးပွားကာ ဒုက္ခ၏အဆုံးသို့ ဦးတည်နိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
