Founder Work System
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ ဆွေးနွေးနာယူကြမယ့် ခေါင်းစဉ်က Founder Work System ဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့တရားမှာ “စွမ်းအားထက် စနစ်ကို ယုံကြည်ခြင်း” ဆိုပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့အားပေါ်မှာပဲ မတည်ဖို့၊ လူတွေ၊ တာဝန်တွေ၊ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ကောင်းကောင်းတည်ဆောက်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ကြတယ်။
ဒီနေ့တော့ အဲဒီ Company System အကြောင်းကို ဆက်ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့ မေးမယ့်မေးခွန်းက ပိုပြီး ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တယ်။
Founder ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲ။
မနက်နိုးလာတယ်။
ဖုန်းကိုင်တယ်။
Message ကြည့်တယ်။
Customer ကိစ္စတစ်ခု။
Staff ကိစ္စနှစ်ခု။
Supplier တစ်ခု။
Bank ကိစ္စတစ်ခု။
Meeting သုံးခု။
Email နှစ်ဆယ်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု။
ကိုယ့်စိတ်ထဲက Idea အသစ်။
သူများလာပြောတဲ့ Opportunity အသစ်။
ပြီးတော့ Social Media ကနေ နောက်ထပ်အကြံသစ်တစ်ခု။
နေ့မကုန်ခင်—
လုပ်စရာက ပိုများလာတယ်။
ပြီးသွားတာထက် ဝင်လာတာပိုများတယ်။
ညကျတော့ ပင်ပန်းတယ်။
ဒါပေမယ့် မေးကြည့်—
“ဒီနေ့ အရေးကြီးဆုံးအလုပ် ဘာပြီးသွားသလဲ”
မဖြေနိုင်ဘူး။
အလုပ်များတယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့အရာ မရွေ့ဘူး။
ဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါ ပြဿနာက—
Founder အလုပ်မကြိုးစားလို့ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ အရမ်းကြိုးစားလို့။
ဒါပေမယ့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို လမ်းညွှန်ပေးတဲ့ အလုပ်စနစ် မရှိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူတစ်ယောက်မှာ တစ်နေ့ကို နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပဲ ရှိတယ်။
ချမ်းသာသူလည်း နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ။
ဆင်းရဲသူလည်း နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ။
Founder လည်း နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ။
Staff လည်း နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ။
ဒါပေမယ့် ကွာခြားတာက—
ဘယ်သူ့အချိန်ထဲကို ဘာတွေ ဝင်ခွင့်ရသလဲ။
ဝင်လာတဲ့အရာတွေထဲက ဘာကို ရွေးသလဲ။
ရွေးထားတာကို ဘယ်လိုလုပ်သလဲ။
လုပ်ပြီးတာကို ဘယ်လိုပြန်စစ်သလဲ။
မှားတာကနေ ဘယ်လိုသင်ယူသလဲ။
ဒီဟာက Work System နဲ့ဆိုင်တယ်။
Founder တစ်ယောက်မှာ System မရှိရင်—
အရေးကြီးဆုံးအလုပ်ကို ကိုယ်က မရွေးတော့ဘူး။
အသံအကျယ်ဆုံးအလုပ်က ကိုယ့်ကို ရွေးလာတယ်။
ဖုန်းက မြည်တယ်—
အဲဒါ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သွားတယ်။
Message တက်တယ်—
အဲဒါ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သွားတယ်။
လူတစ်ယောက် Office ထဲဝင်လာတယ်—
အဲဒါ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သွားတယ်။
သူတစ်ယောက်က “အရေးပေါ်” လို့ပြောတယ်—
ကိုယ့်တစ်နေ့လုံးပြောင်းသွားတယ်။
ညကျတော့ ကိုယ်တကယ်လုပ်သင့်တဲ့အရာဟာ မနက်ကနေ မရွေ့သေးဘူး။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဒီနေ့ စဉ်းစားမယ့်အချက်က—
Work System ဆိုတာ ပိုများများလုပ်ဖို့ စနစ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတာကို မပျောက်အောင် လုပ်ဖို့ စနစ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၃ မှာ အပ္ပမာဒတရားကို ပွားများအားထုတ်ခြင်းဟာ လက်ရှိဘဝနဲ့ နောင်ဘဝနှစ်မျိုးလုံးအတွက် အကျိုးစီးပွားကို ရရှိစေနိုင်တဲ့ အရေးကြီးသောတရားတစ်ပါးအဖြစ် ဟောထားပါတယ်။ ဆင်ခြေရာဟာ မြေပေါ်လျှောက်သတ္တဝါတွေရဲ့ ခြေရာအားလုံးကို ဆံ့နိုင်သလို အပ္ပမာဒဟာ ကုသိုလ်တရားဘက်မှာ အရေးကြီးတဲ့နေရာကို ယူထားတယ်လို့ ဥပမာပြထားပါတယ်။
အပ္ပမာဒကို မြန်မာလို ရိုးရိုးပြောရရင်—
မမေ့မလျော့နေခြင်း။
ဘဝရဲ့ အရေးကြီးတာကို မမေ့ခြင်း။
လုပ်သင့်တာကို လက်လွတ်မခံခြင်း။
မလုပ်သင့်တာမှာ မမျောသွားခြင်း။
အပ္ပမာဒဆိုတာ “အမြဲ Busy ဖြစ်နေ” လို့ မဆိုလိုဘူး။
မနားမနေ အလုပ်လုပ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
နေ့တိုင်း အိပ်ချိန်လျှော့ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
အဓိကက—
သတိမလွတ်ဖို့။
ဘာအတွက် အသက်ရှင်နေတာလဲ။
ဘာအတွက် လုပ်ငန်းလုပ်နေတာလဲ။
ဘယ်အရာက ကုသိုလ်ဘက်။
ဘယ်အရာက အကုသိုလ်ဘက်။
ဘယ်အရာက အရေးကြီး။
ဘယ်အရာက အသံပဲကျယ်။
ဒါတွေကို မမေ့ဘဲ နေရတာ။
Founder Work System ကလည်း ဒီသဘောနဲ့ တူတဲ့နေရာတစ်ခုရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် အပ္ပမာဒကို Business Productivity Method လို့ မပြောရဘူး။
အပ္ပမာဒဟာ ဓမ္မလမ်းကြောင်းထဲက ပိုနက်တဲ့သဘောတရား။
Work System ကတော့ လောကီလုပ်ငန်းကို စီမံတဲ့ နည်းလမ်း။
နှစ်ခုကို မရောဘဲ—
ဓမ္မသဘောက ကိုယ့်အလုပ်ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ အလင်းပေးနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Founder Work System မှာ ပထမဆုံး လိုတာက—
ဝင်လာသမျှကို ခေါင်းထဲမှာ မသိမ်းထားဖို့။
လူတစ်ယောက်က လုပ်စရာအရာအားလုံးကို ခေါင်းထဲမှာပဲ ထားမယ်ဆိုရင် စိတ်ဟာ တစ်နေ့လုံး—
“ဒါမမေ့နဲ့”
“ဟိုဟာ မမေ့နဲ့”
“သူ့ကိုပြောရမယ်”
“ဒီဟာဝယ်ရမယ်”
“အဲဒီ Message ပြန်ရမယ်”
“ဘဏ်ကိုဖုန်းခေါ်ရမယ်”
“Project အဲဒီအဆင့်ရောက်နေတယ်”
ဆိုပြီး ပြန်ပြန်ပေါ်နေတယ်။
စိတ်က အလုပ်ကို မလုပ်ရသေးခင်—
လုပ်စရာတွေကို မှတ်ထားရတဲ့အလုပ် လုပ်နေရပြီ။
ဒီနေရာမှာ Work System ရဲ့ ပထမဆုံးတာဝန်က—
စိတ်ထဲက အလုပ်တွေကို ယုံကြည်ရတဲ့နေရာတစ်ခုထဲ ဆင်းချထားဖို့။
စာအုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
Task List ဖြစ်နိုင်တယ်။
Digital Tool ဖြစ်နိုင်တယ်။
Calendar ဖြစ်နိုင်တယ်။
အရေးကြီးတာ Tool ဘာသုံးတယ်မဟုတ်ဘူး။
ယုံကြည်ရတဲ့ စုစည်းရာတစ်ခုရှိသလား ဆိုတာ။
Idea ပေါ်လာတယ်။
ရေးထား။
ကတိပေးထားတယ်။
ရေးထား။
Staff ကိုပြန်ပြောရမယ်။
ရေးထား။
Customer ကိစ္စတစ်ခု ပြန်စစ်ရမယ်။
ရေးထား။
ကိုယ့်ခေါင်းကို Storage Room မလုပ်နဲ့။
စိတ်ဟာ ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံ မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ဟာ သိဖို့၊ ရွေးဖို့၊ စဉ်းစားဖို့၊ ပညာဖြစ်ဖို့ အသုံးပြုရမယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ သတိထားရမယ်။
Task တွေအကုန်ရေးထားရုံနဲ့ Work System မဖြစ်သေးဘူး။
တချို့လူတွေ To-do List အရမ်းရှည်တယ်။
စာရင်းကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ။
စုထားတာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မတူလို့။
Founder တစ်ယောက်မှာ လုပ်စရာအရာ တစ်ရာရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ တစ်ရာလုံး မလုပ်နိုင်ဘူး။
အဲဒီတော့ Work System ရဲ့ ဒုတိယတာဝန်က—
ဝင်လာသမျှကို ရွေးချယ်ဆုံးဖြတ်ဖို့။
ဒီဟာ လုပ်ရမလား။
မလုပ်သင့်ဘူးလား။
ကိုယ်လုပ်ရမလား။
သူများလုပ်နိုင်သလား။
အခုလုပ်ရမလား။
နောက်လုပ်ရမလား။
Calendar ထဲထည့်ရမလား။
တစ်ယောက်ကို လွှဲရမလား။
အချက်အလက် မပြည့်သေးလို့ စောင့်ရမလား။
ဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြတ်သန်းဖို့လိုတယ်။
မဟုတ်ရင်—
စာရင်းရှိပေမယ့် စိတ်အေးမလာဘူး။
စာရင်းကြည့်တိုင်း ပိုစိတ်ဖိစီးမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
Founder တွေမှာ အလုပ်ရွေးရခက်တာ ဘာကြောင့်လဲ။
အရာအားလုံးက အရေးကြီးသလို ထင်လို့။
Sales အရေးကြီးတယ်။
Finance အရေးကြီးတယ်။
People အရေးကြီးတယ်။
Product အရေးကြီးတယ်။
Customer အရေးကြီးတယ်။
Marketing အရေးကြီးတယ်။
Legal အရေးကြီးတယ်။
Family အရေးကြီးတယ်။
Health အရေးကြီးတယ်။
Dhamma Practice အရေးကြီးတယ်။
ဟုတ်တယ်။
အရေးကြီးတာတွေ များတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အရေးကြီးတာတွေ များတယ်ဆိုတာ အခုချက်ချင်း အားလုံးလုပ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
ဒီနှစ်ခုကို ခွဲရမယ်။
တစ်ခါတလေ Founder ရဲ့ပြဿနာက—
Priority မရှိတာမဟုတ်ဘူး။
Priority ကို တစ်ခုထက်ပိုပြီး “နံပါတ်တစ်” လုပ်ထားတာ။
နံပါတ်တစ်က ဆယ်ခုရှိလို့ မရဘူး။
တစ်နေ့အတွင်း မဖြစ်မနေလှုပ်ရမယ့် အဓိကရလဒ်တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခုလောက်ကို ရှင်းရှင်းသိဖို့လိုတယ်။
ဒီ “တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု” ဆိုတာ ဗုဒ္ဓတရားထဲက Formula မဟုတ်ဘူး။
လက်တွေ့စီမံခန့်ခွဲရာမှာ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ နည်းတစ်ခုသာဖြစ်တယ်။
အဓိကစိတ်က—
တစ်နေ့ကို အကန့်အသတ်ရှိတယ်ဆိုတာ လက်ခံပြီး ရွေးချယ်ဖို့။
ရွေးချယ်ခြင်းမှာ ပညာလိုတယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်အလုပ်ကို ရွေးတာလား။
Company အတွက် အရေးကြီးတာကို ရွေးတာလား။
လွယ်တာကို ရွေးတာလား။
အရေးကြီးပေမယ့် ခက်တာကို ရွေးတာလား။
လူတွေမြင်မယ့်အလုပ်ကို ရွေးတာလား။
ဘယ်သူမှ မမြင်ပေမယ့် အခြေခံကို ပြင်ပေးမယ့်အလုပ်ကို ရွေးတာလား။
ဒီမှာ Founder ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပေါ်လာတယ်။
တစ်ခါတလေ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်က စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းဘူး။
စာရင်းရှင်းဖို့။
Contract ပြန်ဖတ်ဖို့။
Process ပြင်ဖို့။
Customer Data သန့်ရှင်းဖို့။
Staff တစ်ယောက်နဲ့ ခက်ခဲတဲ့စကားပြောဖို့။
အရည်အသွေးပြဿနာတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ဖို့။
Expenses ပြန်စစ်ဖို့။
အဲဒီအလုပ်တွေဟာ Social Media မှာ ကြွားလို့မကောင်းဘူး။
ဒါပေမယ့် လုပ်ငန်းကို ကယ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် Work System က—
ကိုယ်စိတ်ပါရာနောက်လိုက်စေဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတာကို စိတ်မပါလည်း လုပ်နိုင်အောင် ထိန်းပေးဖို့။
ဒီနေရာမှာ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈ ထဲက သမ္မာဝါယာမသဘောကို ပြန်သတိရနိုင်တယ်။
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ် မဖြစ်ပေါ်လာအောင် ကြိုးစားခြင်း၊ ဖြစ်ပြီးသား အကုသိုလ်ကို ပယ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်း၊ မဖြစ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားခြင်း၊ ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ် မပျောက်ဘဲ တိုးတက်ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားခြင်းလို့ ရှင်းပြထားပါတယ်။
ဒီတရားကို Task Management Formula လို့ မယူရဘူး။
သမ္မာဝါယာမက မဂ္ဂင်လမ်းကြောင်းထဲက တရား။
ဒါပေမယ့် Founder တစ်ယောက် ကိုယ့်အလုပ်စနစ်ကို ပြန်စစ်တဲ့အခါ မေးလို့ရတယ်။
ပထမ — မဖြစ်သင့်တာကို ကြိုကာကွယ်ဖို့ အချိန်ရှိသလား။
နေ့တိုင်း Crisis ဖြစ်မှ ပြေးနေသလား။
တစ်ပတ်မှာ တစ်နာရီတောင် Risk Review မလုပ်ဘူးလား။
ဒုတိယ — ဖြစ်နေတဲ့ပြဿနာကို အမြစ်ထိ ဖြေရှင်းသလား။
အပေါ်ယံ Patch လုပ်ပြီး နောက်အပတ် ထပ်ဖြစ်နေလား။
တတိယ — လိုအပ်တဲ့ကောင်းမှုအသစ်ကို တည်ဆောက်သလား။
Training၊ Customer Care၊ Product Improvement၊ Team Development စတဲ့အရာတွေ အမြဲ “အချိန်ရရင်” အောက်ကိုကျနေလား။
စတုတ္ထ — ကောင်းပြီးသားကို ထိန်းသလား။
တစ်ခါက ကောင်းခဲ့တဲ့ Quality က ပျက်လာသလား။
တစ်ခါက ကောင်းခဲ့တဲ့ Customer Service က Team ကြီးလာတာနဲ့ ပျောက်သွားသလား။
ဒါတွေဟာ Work System ထဲမှာ Review လုပ်ရမယ့်အရာတွေ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Founder Work System မှာ နောက်တစ်ခုက—
Calendar ကို အချိန်စာရင်းတင် မမြင်ဖို့။
Calendar ဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ရွေးချယ်မှုစာရင်းလည်း ဖြစ်တယ်။
“အရေးကြီးတယ်” လို့ ပါးစပ်ကပြောပြီး Calendar ထဲမရှိဘူးဆိုရင်—
တကယ်အရေးကြီးတာလား ပြန်မေးရမယ်။
“Strategy အရေးကြီးတယ်”
ဒါပေမယ့် တစ်လလုံး Strategy အတွက် သီးခြားအချိန်မရှိဘူး။
“Staff Development အရေးကြီးတယ်”
ဒါပေမယ့် လူတွေနဲ့ တစ်ဦးချင်းစကားပြောဖို့ မရှိဘူး။
“Family အရေးကြီးတယ်”
ဒါပေမယ့် Calendar ထဲ Family အချိန်က အမြဲ အလုပ်နဲ့အစားထိုးခံရတယ်။
“Health အရေးကြီးတယ်”
ဒါပေမယ့် အိပ်ချိန်ကို နေ့တိုင်းဖြတ်တယ်။
“တရားအားထုတ်မှု အရေးကြီးတယ်”
ဒါပေမယ့် အားလုံးပြီးမှကျန်တဲ့အချိန်ပဲ ပေးတယ်။
ဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
မှန်ကန်စွာမြင်ဖို့။
ကိုယ့် Calendar က ကိုယ့်အမှန်တကယ် Priority ကို ထုတ်ဖော်ပြတတ်တယ်။
ဒီနေ့ ဘာကိုအချိန်ပေးတယ်။
ဒီတစ်ပတ် ဘာကိုအချိန်ပေးတယ်။
ဒီတစ်လ ဘာကိုအချိန်ပေးတယ်။
ကြည့်။
Founder တစ်ယောက်က တစ်နေ့လုံး Meeting တွေ ပြည့်နေရင်—
Meeting လုပ်တာက သူ့အလုပ်စနစ်ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမယ့် Meeting အားလုံး လိုသလား။
အဲဒီမေးခွန်း ပြန်မေးရမယ်။
Meeting တစ်ခုက—
သတင်းပေးဖို့လား။
ဆုံးဖြတ်ဖို့လား။
ပြဿနာဖြေရှင်းဖို့လား။
သင်ကြားဖို့လား။
ညှိနှိုင်းဖို့လား။
ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ Meeting လုပ်ရင်—
လူတစ်ယောက်ရဲ့တစ်နာရီမဟုတ်ဘူး။
လူရှစ်ယောက်တက်ရင် ရှစ်နာရီ သုံးတာ။
ဒါကြောင့် Founder Work System က—
ကိုယ့်အချိန်တင်မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်ခေါ်လိုက်တဲ့ Meeting တစ်ခုနဲ့ သူများရဲ့အချိန်ကိုပါ သုံးနေတာ သိရမယ်။
အချိန်အသုံးချမှုမှာ သီလရှိရမယ်။
သူများရဲ့ အချိန်ကိုလည်း လေးစားရမယ်။
အစည်းအဝေးစမယ်ဆို—
ဘာဆုံးဖြတ်ဖို့လဲ ရှင်းသလား။
ဘယ်သူလိုသလဲ။
မလိုတဲ့သူကိုခေါ်ထားသလား။
သတင်းပေးရုံဆို စာနဲ့ရလား။
ဆုံးဖြတ်ချက်ပြီးရင် ဘယ်သူဘာလုပ်မလဲ ရှင်းသလား။
Meeting ပြီးပြီး အလုပ်မရှင်းရင်—
နောက် Meeting တစ်ခုထပ်ပေါ်လာမယ်။
ဒီလိုနဲ့ Calendar ပိတ်သွားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
Founder တွေမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုက—
လုပ်စရာတွေကို Calendar ထဲထည့်ပေမယ့် မမျှော်လင့်ထားတာအတွက် နေရာမထားခြင်း။
တစ်နေ့မှာ ရှစ်နာရီရှိတယ်ဆိုပြီး ရှစ်နာရီအပြည့် Task ချထားတယ်။
ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ—
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖျားနိုင်တယ်။
Customer ပြဿနာတက်နိုင်တယ်။
Supplier နောက်ကျနိုင်တယ်။
Traffic ဖြစ်နိုင်တယ်။
System ကျနိုင်တယ်။
ကိုယ်တိုင်စိတ်မကောင်းနိုင်တယ်။
ဒီလိုမမျှော်လင့်ထားတာ ဝင်လာတာနဲ့—
တစ်နေ့လုံးပျက်တယ်။
ဒါကြောင့် Work System ကောင်းတစ်ခုမှာ အလွတ်နေရာ လည်းရှိရမယ်။
အလွတ်နေရာဆိုတာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ မဟုတ်ဘူး။
မသေချာမှုကို လက်ခံထားတာ။
Company က ကြီးလာလေလေ—
မသေချာတာများလာနိုင်တယ်။
Founder က Calendar ကို စက်လိုညှစ်ပြီး မပြည့်ရဘူး။
အနည်းငယ် Breath Space ရှိရမယ်။
ဒါ လူ့သဘာဝကို သိတဲ့စနစ်။
ကဲ… အခု Focus အကြောင်းပြောမယ်။
Founder တစ်ယောက်မှာ အလုပ်က တစ်ခုပဲမရှိဘူး။
Role တွေ အများကြီးရှိတယ်။
မနက် Finance။
နောက် Customer။
နောက် Hiring။
နောက် Product။
နောက် Marketing။
နောက် Legal။
နောက် Investor။
နောက် Family။
စိတ်က Context တစ်ခုကနေ တစ်ခုကို အမြဲကူးနေရတယ်။
အပြင်ကကြည့်ရင် အလုပ်များတယ်။
အတွင်းကတော့—
စိတ်ဟာ တစ်ခုကို နက်နက်မဝင်နိုင်ဘူး။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က အတွေးတွေကို နှစ်မျိုးခွဲပြီး ပြန်လည်စောင့်ကြည့်ခဲ့ပုံ၊ ဘယ်အတွေးကို မကြာခဏ တွေးတောသုံးသပ်မိသလဲဆိုရင် စိတ်ဟာ အဲဒီဘက်ကို တိမ်းညွတ်သွားတတ်ပုံကို ဟောထားပါတယ်။ ထို့ပြင် ကောင်းသောအတွေးပင်ဖြစ်စေ အချိန်ရှည်လွန်းစွာ ဆက်တွေးနေမယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပင်ပန်းပြီး စိတ်လည်း ပင်ပန်းလာနိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒီမှာ နှစ်ချက် အရေးကြီးတယ်။
တစ်ချက်—
မကြာခဏ ဘာကို အာရုံပေးသလဲဆိုတာက စိတ်ရဲ့အလေ့အထကို တည်ဆောက်တယ်။
Founder တစ်ယောက်က နေ့တိုင်း Notification ကိုပဲ လိုက်တုံ့ပြန်ရင်—
စိတ်က တုံ့ပြန်တဲ့ပုံစံကို အလေ့အကျင့်လုပ်လာတယ်။
အေးအေးဆေးဆေး တစ်နာရီထိုင်ပြီး ပြဿနာတစ်ခုကို နက်နက်ကြည့်ဖို့ ပိုခက်လာနိုင်တယ်။
တစ်ချက်—
ကောင်းတဲ့အလုပ်တောင် အကန့်အသတ်မဲ့လုပ်လို့မရဘူး။
ကောင်းတဲ့ Mission။
ကောင်းတဲ့ Project။
ကောင်းတဲ့ Customer Service။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်ပင်ပန်းလွန်းပြီး စိတ်ကျလာရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်အရည်အသွေးကျနိုင်တယ်။
အဲဒီတော့ Work System က—
Focus ကို ထိန်းပေးရမယ်။
Energy ကိုလည်း ထိန်းပေးရမယ်။
ဒီနေရာမှာ “အချိန်စီမံခန့်ခွဲမှု” တင်မဟုတ်ဘူး။
အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်း စီမံခန့်ခွဲမှု ပါတယ်။
မနက်စိတ်ကြည်တဲ့အချိန်ကို ဘာအတွက်သုံးသလဲ။
Email ဖြေဖို့လား။
Social Media ကြည့်ဖို့လား။
ဒါမှမဟုတ်—
စဉ်းစားရခက်တဲ့အလုပ်၊ အရေးကြီးတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်၊ ဖန်တီးရမယ့်အလုပ်အတွက် သုံးသလား။
လူတိုင်းတူမယ်မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်စိတ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ရဲ့ Rhythm ကို သိဖို့လိုတယ်။
မနက်ကောင်းတဲ့သူရှိတယ်။
ညနေကောင်းတဲ့သူရှိတယ်။
အဓိကက—
ကိုယ့်အာရုံစိုက်နိုင်မှုအကောင်းဆုံးအချိန်ကို အရေးအကြီးဆုံးအလုပ်အတွက် သိသိသာသာကာကွယ်ထားသလား။
ဒါ Work System ရဲ့ မေးခွန်း။
တစ်ခါတလေ Founder ကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုယ့် Focus ကို ဖျက်တယ်။
အလုပ်တစ်ခုဖွင့်ထားတယ်။
Message ဝင်လာတယ်။
ပြန်တယ်။
Email တက်တယ်။
ကြည့်တယ်။
Idea ပေါ်တယ်။
Note ဖွင့်တယ်။
ဖုန်းမြည်တယ်။
ကိုင်တယ်။
အလုပ်တစ်ခုထဲမှာ ဆယ်ခါပြတ်တယ်။
ညကျတော့—
“ဒီနေ့ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူး”
လို့ပြောတယ်။
အပြင်က ဖျက်တာလည်းရှိတယ်။
ကိုယ်တိုင်ဖျက်တာလည်းရှိတယ်။
ဒါကြောင့် Focus Time ဆိုတာ—
တံခါးပိတ်ရုံမဟုတ်ဘူး။
ဖုန်းက အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်သလား။
Notification ပိတ်ထားသလား။
ဘယ်သူ့ကို ဘယ်အချိန်ပြန်မယ်ဆိုတာ သတ်မှတ်ထားသလား။
Emergency တကယ်ဖြစ်ရင် ဘယ်လိုရောက်လာမလဲ။
ဒီလိုပုံစံလည်း စနစ်လိုတယ်။
အလုပ်အများကြီးရှိတဲ့သူက Focus မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။
တကယ်အလုပ်များလေလေ Focus ကို ပိုကာကွယ်ရမယ်။
ကဲ… ဥပမာတစ်ခုထားကြည့်။
ဒီဥပမာက သမိုင်းဖြစ်ရပ်မဟုတ်ဘူး။
တရားနားလည်ရလွယ်အောင် စိတ်ကူးယဉ်ထားတဲ့ Founder တစ်ယောက်ပါ။
မနက် ရှစ်နာရီ အလုပ်စတယ်။
ဒီနေ့ အရေးကြီးဆုံးက Customer Retention ကျနေတဲ့ပြဿနာကို နက်နက်လေ့လာဖို့။
ဒါပေမယ့် Office ဝင်တာနဲ့ Staff တစ်ယောက်က ပစ္စည်းဝယ်ခွင့်မေးတယ်။
ဖြေတယ်။
ပြီးတော့ WhatsApp Message အများကြီးပြန်တယ်။
ပြီးတော့ Supplier တစ်ယောက်ရောက်တယ်။
စကားပြောတယ်။
နောက် Coffee သောက်ရင်း Social Media ကြည့်တယ်။
အဲဒီမှာ Competitor အသစ်တစ်ခုမြင်တယ်။
Idea အသစ်ရတယ်။
Team ကိုချက်ချင်းခေါ်တယ်။
Meeting လုပ်တယ်။
နေ့လယ် Customer တစ်ယောက် Complaint တက်တယ်။
ကိုယ်တိုင်ဝင်ဖြေရှင်းတယ်။
ညနေ ရှေ့လလာမယ့် Campaign ကိုပြောတယ်။
ခြောက်နာရီကျတော့ ပင်ပန်းပြီ။
အိမ်ပြန်တယ်။
နေ့တစ်နေ့လုံး ဘာမှမလုပ်ဘူးလား။
မဟုတ်ဘူး။
အရမ်းအလုပ်လုပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် မနက်က အရေးကြီးဆုံးဆိုထားတဲ့ Customer Retention ပြဿနာကို မထိသေးဘူး။
နောက်နေ့လည်း တူတယ်။
တစ်ပတ်ကြာတော့—
အရေးကြီးဆုံးပြဿနာ မရွေ့ဘူး။
အကြောင်းက Founder မကြိုးစားလို့ မဟုတ်ဘူး။
Input ဝင်လာသမျှကို ချက်ချင်းတုံ့ပြန်တဲ့စနစ် ဖြစ်နေလို့။
အခု အဲဒီ Founder က Work System ပြောင်းတယ်ဆိုပါစို့။
မနက် Office မစခင်—
ဒီနေ့ မဖြစ်မနေလှုပ်ရမယ့် ရလဒ်တစ်ခုကို ရှင်းတယ်။
ကိုးနာရီကနေ ဆယ်နာရီခွဲအထိ—
အဲဒီအလုပ်ပဲ။
Phone Silent။
Team ကို ဒီအချိန်မှာ တကယ်အရေးပေါ်မဟုတ်ရင် မတားဖို့ ကြိုပြောထားတယ်။
ဝင်လာတဲ့ Idea တွေကို Note ထဲရေးထားတယ်။
ချက်ချင်းမလုပ်ဘူး။
ဆယ်နာရီခွဲပြီးမှ Message တွေကြည့်တယ်။
အရေးပေါ်ကို ကိုင်တယ်။
တခြားအရာတွေကို Schedule သတ်မှတ်တယ်။
အခု သူက အရင်ထက် ပိုကြိုးစားသွားသလား။
မဖြစ်မနေ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အရေးကြီးတာဆီ အရင်ပို့လိုက်တယ်။
ဒီဟာ Founder Work System ရဲ့ အဓိက။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ “Urgent” နဲ့ “Important” ကို ခွဲရခက်တယ်။
Urgent ဆိုတာ—
အခုချက်ချင်း အာရုံတောင်းတယ်။
Important ဆိုတာ—
မလုပ်ရင် ရေရှည်အကျိုးဆက်ကြီးတယ်။
Urgent + Important ရှိတယ်။
Customer ကြီးတစ်ယောက်မှာ Critical Error ဖြစ်တယ်။
ချက်ချင်းလုပ်ရမယ်။
Important but not Urgent ရှိတယ်။
Training။
Strategy။
Risk Prevention။
Health။
Relationship။
System Improvement။
ဒီဟာတွေ အခုမလုပ်လည်း မနက်ဖြန် Company မပြိုဘူး။
ဒါကြောင့် အမြဲရွှေ့တယ်။
ဒါပေမယ့် လအနည်းငယ်၊ နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ ကြီးမားတဲ့အကျိုးဆက်ပေါ်တယ်။
ဒီမှာ Founder Work System က—
မီးလောင်တာတွေပဲ ငြှိမ်းနေမယ့်အစား မီးမလောင်အောင်လုပ်မယ့် အချိန်ကို ကြိုကာကွယ်ပေးရမယ်။
အရေးကြီးပေမယ့် အရေးမပေါ်သေးတဲ့အရာတွေ အမြဲ Calendar အောက်ကိုကျနေရင်—
နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ပဲ အရေးပေါ်ဖြစ်လာတတ်တယ်။
Health ကို မစောင့်ရှောက်ဘူး။
တစ်နေ့ ကျန်းမာရေးပြဿနာက အရေးပေါ်ဖြစ်တယ်။
Finance ကို မကြည့်ဘူး။
တစ်နေ့ Cash Problem အရေးပေါ်ဖြစ်တယ်။
Staff ကို မသင်ပေးဘူး။
တစ်နေ့ Key Person ထွက်သွားတာနဲ့ အရေးပေါ်ဖြစ်တယ်။
Customer Feedback မကြည့်ဘူး။
တစ်နေ့ Customer တွေ တဖြည်းဖြည်းပျောက်သွားမှ အရေးပေါ်ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ကောင်းတဲ့ Work System ဟာ အရေးပေါ်ကို ကိုင်တွယ်ပေးတာတင် မဟုတ်ဘူး။
အရေးပေါ်မဖြစ်ခင် အရေးကြီးတာကို လုပ်ခွင့်ပေးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၅ မှာ ဥဇ္ဇယပုဏ္ဏားအား လက်ရှိဘဝအကျိုးချမ်းသာအတွက် အားထုတ်တတ်မှု၊ ရရှိထားသည့်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်တတ်မှု၊ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းရှိမှု၊ ဝင်ငွေထွက်ငွေကို မျှတစွာ စီမံမှုတို့ကို ဟောထားပါတယ်။ အားထုတ်တတ်မှုကို ရှင်းရာမှာလည်း မိမိအသက်မွေးလုပ်ငန်းကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ နားလည်ပြီး အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စီမံနိုင်စွမ်းရှိခြင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒီအချက်မှာ ဦးဇင်းတို့ သတိထားရမှာ—
ကြိုးစားတတ်တာနဲ့ စီမံတတ်တာ နှစ်ခုလုံး ပါတယ်။
Founder တစ်ယောက်က—
မနက်ကနေည အလုပ်လုပ်တယ်။
ဒါ ကြိုးစားမှုရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာစလုပ်မလဲ မသိဘူး။
တစ်ခုပြီးမယ့်အစား ဆယ်ခုဖွင့်ထားတယ်။
အရာအားလုံး Founder ဆီပဲ ပြန်လာတယ်။
ငွေကြေးပြန်မစစ်ဘူး။
Customer အခြေအနေ မသိဘူး။
Follow-up မရှိဘူး။
ဒါဆို—
ကြိုးစားမှုရှိပေမယ့် စီမံမှုအားနည်းနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် Founder Work System ကို ဦးဇင်းတို့ ရိုးရှင်းအောင် လေးဆင့်နဲ့ စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်။
ဒီလေးဆင့်ကို ဗုဒ္ဓတရား Formula လို့ မယူရဘူး။
လက်တွေ့အလုပ် စီမံဖို့ အကြံပေးထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခုပဲ။
ဝင်လာတာကို စု။
ရွေးချယ်ဆုံးဖြတ်။
ရွေးထားတာကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်။
ပြီးရင် ပြန်သုံးသပ်။
ပထမ—
စု။
Task၊ Idea၊ Promise၊ Problem၊ Follow-up။
တစ်နေရာထဲ ဆင်းချ။
ဒုတိယ—
ရွေး။
လုပ်မလား။
မလုပ်ဘူးလား။
ကိုယ်လုပ်မလား။
တစ်ယောက်ကိုပေးမလား။
ဘယ်နေ့လုပ်မလဲ။
အရေးကြီးမှု ဘယ်လောက်ရှိလဲ။
တတိယ—
ပြီးမြောက်အောင်လုပ်။
Task ဖွင့်ပြီး Task ဖွင့်တာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခုကို အဆုံးသတ်နိုင်တဲ့အလေ့အထ။
စတုတ္ထ—
ပြန်ကြည့်။
ဘာပြီးလဲ။
ဘာမပြီးလဲ။
ဘာကြောင့်မပြီးလဲ။
ဘာပြောင်းရမလဲ။
ဒီအချက်နောက်ဆုံးက အလွန်အရေးကြီးတယ်။
Founder အများစုက အလုပ်လုပ်တယ်။
Review မလုပ်ဘူး။
နေ့တိုင်း Activity ရှိတယ်။
Learning Cycle မရှိဘူး။
အဲဒီတော့—
တူတဲ့အမှား ပြန်လုပ်တယ်။
တူတဲ့ Meeting ပြန်လုပ်တယ်။
တူတဲ့ Complaint ပြန်တက်တယ်။
တူတဲ့ Promise ပြန်လွတ်တယ်။
Work System မှာ Review မရှိရင်—
Experience ရှိလာတာနဲ့ Wisdom ရလာတာ မတူဘူး။
ဆယ်နှစ်အလုပ်လုပ်တာက—
တစ်နှစ်စာအမှားကို ဆယ်ခါပြန်လုပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
Experience ကနေ သင်ယူဖို့ Review လိုတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ မှာ လူဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ၊ ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ လူဝတ်ကြောင်ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းဖြစ်စေ မကြာခဏ ပြန်လည်ဆင်ခြင်သင့်တဲ့ အချက်ငါးချက်ကို ဟောထားပါတယ်။ အိုရမည်၊ နာရမည်၊ သေရမည်၊ ချစ်ခင်နှစ်သက်သောအရာအားလုံးနှင့် ခွဲခွာရမည်၊ မိမိပြုသောကံ၏ အမွေခံဖြစ်ရမည်ဆိုတဲ့အချက်တွေပါ။
ဒီတရားဟာ Weekly Business Review မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ သင်ယူနိုင်တဲ့အချက်က—
ပုံမှန်ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဘဝကြီးကိုတောင် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရတယ်။
ဒါဆို ကိုယ့်အလုပ်ကို မပြန်ကြည့်ဘဲ ဘယ်လိုတိုးတက်မလဲ။
ညနေအလုပ်ပြီးခါနီးမှာ ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်လောက်—
ဒီနေ့ ဘာပြီးသွားလဲ။
ဘာကျန်လဲ။
မလုပ်နိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ။
ကတိပေးပြီး မလုပ်ရသေးတာရှိသလား။
မမှန်တဲ့စကားပြောထားတာရှိသလား။
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုမှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ပါသွားသလား။
မနက်ဖြန် ပထမဆုံး ဘာလုပ်မလဲ။
ဒီလို ပြန်ကြည့်။
တစ်ပတ်ဆုံးရင်—
ပိုကျယ်ကျယ်ပြန်ကြည့်။
ဒီတစ်ပတ် Revenue ဘယ်လို။
Cash ဘယ်လို။
Customer ဘယ်လို။
Product ဘယ်လို။
Team ဘယ်လို။
Risk ဘယ်လို။
ကိုယ့်စိတ်ဘယ်လို။
မိသားစုဘယ်လို။
ကျန်းမာရေးဘယ်လို။
တရားအားထုတ်မှုဘယ်လို။
Work Review လုပ်တယ်ဆိုပြီး Company Number တစ်ခုပဲ မကြည့်နဲ့။
Founder ကိုယ်တိုင်လည်း System ထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု။
Founder ပျက်သွားရင်—
Work System ကောင်းနေတောင် အန္တရာယ်ရှိတယ်။
ဒါကြောင့် Founder Dashboard မှာ—
Revenue တင်မရှိသင့်ဘူး။
Energy လည်း ကြည့်။
Sleep လည်း ကြည့်။
Relationship လည်း ကြည့်။
Ethics လည်း ကြည့်။
Mind လည်း ကြည့်။
ဒီလိုပြောတာ—
နေ့တိုင်း Number လုပ်ပြီး စိတ်ကိုတိုင်းတာရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
အဓိကက—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို System ပြင်ပက Superhuman တစ်ယောက်လို မယူဆဖို့။
Founder လည်း လူပဲ။
ပင်ပန်းတယ်။
ဝမ်းနည်းတယ်။
ကြောက်တယ်။
အာရုံလွတ်တယ်။
မှားတယ်။
ကျန်းမာရေးကျတယ်။
ဒါကို Work System ထဲကနေ အသိအမှတ်ပြုရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ကို သတိရစရာရှိတယ်။
လူဝတ်ကြောင်တစ်ယောက်အတွက် ပစ္စည်းဥစ္စာပိုင်ဆိုင်ရခြင်းအပေါ် ချမ်းသာမှု၊ ရရှိထားတာကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းအပေါ် ချမ်းသာမှု၊ အကြွေးမရှိခြင်းအပေါ် ချမ်းသာမှု၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အားဖြင့် အပြစ်ကင်းစွာနေထိုင်ခြင်းအပေါ် ချမ်းသာမှုတို့ကို ဖော်ပြထားပြီး အပြစ်ကင်းခြင်း၏ချမ်းသာမှုကို အထူးတန်ဖိုးထားဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒါကြောင့် Founder Work System က—
Productivity တိုးရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
အကျင့်သီလကျသွားတဲ့ Productivity က မကောင်းဘူး။
အလုပ်ပြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် မမှန်ပြောခဲ့တယ်။
မကောင်းဘူး။
Target ပြည့်တယ်။
ဒါပေမယ့် Customer ကို လိမ်ခဲ့တယ်။
မကောင်းဘူး။
Project ပြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် Staff ကို မတရားဖိအားပေးခဲ့တယ်။
မကောင်းဘူး။
Revenue တက်တယ်။
ဒါပေမယ့် အသက်မွေးမှုကို မမှန်တဲ့နည်းနဲ့ လုပ်တယ်။
မကောင်းဘူး။
ဒါကြောင့် Work System ထဲမှာ—
Ethical Check Point ရှိရမယ်။
“လုပ်လို့ရလား” တစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
“လုပ်သင့်လား” မေး။
“အမြတ်ရလား” တစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
“အပြစ်ကင်းလား” မေး။
“ဥပဒေအရ လုပ်လို့ရလား” တစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
“လူကို ထိခိုက်မလား” မေး။
“Competitor လုပ်နေတာပဲ” ဆိုတာ တစ်ခုတည်းနဲ့ မဆုံးဖြတ်နဲ့။
ကိုယ့်သီလက ဘာပြောသလဲ မေး။
Founder Work System ရဲ့ Filter က—
Revenue၊ Urgency၊ Strategy တင်မဟုတ်ဘူး။
သီလ ပါရမယ်။
ဒီလိုမရှိရင် System က—
မကောင်းတဲ့အလုပ်ကို မြန်မြန်လုပ်ပေးတဲ့စက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
Efficiency ရှိတာက အမြဲကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
မှားတဲ့အရာကို Efficiency မြင့်မြင့်နဲ့လုပ်ရင် ပိုမြန်မြန်မှားမယ်။
ဒါကြောင့်—
ပထမ မှန်တဲ့အရာကို ရွေး။
ပြီးမှ မှန်တဲ့အရာကို ထိရောက်အောင်လုပ်။
ဒီအစဉ်အတိုင်း အရေးကြီးတယ်။
ကဲ… Work System မှာ နောက်ထပ် အရေးကြီးတာတစ်ခုက—
အလုပ်ကို “ပြီးပြီ” ဆိုတာ ဘာကိုခေါ်သလဲ ရှင်းဖို့။
တချို့ Founder က Project တွေအများကြီးစတယ်။
Idea ကောင်းတယ်။
စတယ်။
နောက် Idea အသစ်လာတယ်။
အဲဒါစတယ်။
နောက်တစ်ခုလာတယ်။
အဲဒါစတယ်။
တစ်နှစ်ကုန်တော့—
စထားတာ ဆယ်ခု။
ပြီးတာ နှစ်ခု။
Founder စိတ်က New Idea ကို နှစ်သက်တယ်။
Finishing ကို မနှစ်သက်ဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ။
စတာက စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်။
ပြီးအောင်လုပ်တာက အသေးစိတ်လာတယ်။
Quality Check။
Revision။
Follow-up။
Documentation။
Training။
ဒီအပိုင်းတွေ ပျင်းစရာဖြစ်လာတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် Business မှာ—
စတင်တာထက် ပြီးမြောက်မှု က တန်ဖိုးဖန်တီးတယ်။
Customer ကို Half-finished Product မပေးနိုင်ဘူး။
Idea အဖြစ်ရှိတာနဲ့ အကျိုးမဖြစ်သေးဘူး။
ဒါကြောင့် Founder Work System မှာ—
Project အသစ်စတိုင်း—
“ပြီးပြီဆိုတာ ဘာဖြစ်ရမလဲ”
သတ်မှတ်ရမယ်။
ဥပမာ—
“Website အသစ်လုပ်မယ်”
ဆိုတာ Task မရှင်းဘူး။
ဘာပြီးရင် Done လဲ။
Design?
Content?
Payment?
Mobile Test?
Customer စမ်းသပ်မှု?
Live ဖြစ်တာ?
ဘယ်အခြေအနေကို “ပြီးပြီ” လို့ခေါ်မလဲ။
မရှင်းရင် Project က မပြီးဘူး။
လူတိုင်းက “လုပ်နေတယ်” လို့ပဲ ပြောနေမယ်။
ဒါကြောင့် Work System က—
Activity ထက် Outcome ကိုရှင်းရမယ်။
အလုပ်များနေတာ—
အကျိုးထွက်နေတာနဲ့ မတူဘူး။
Meeting လုပ်နေတာ—
Decision ရနေတာနဲ့ မတူဘူး။
Content ရေးနေတာ—
Customer နားလည်တာနဲ့ မတူဘူး။
Recruitment လုပ်နေတာ—
မှန်တဲ့လူရနေတာနဲ့ မတူဘူး။
Training လုပ်နေတာ—
Staff လုပ်တတ်သွားတာနဲ့ မတူဘူး။
ဒီကွာခြားချက်ကို Work System က ပြန်ပြရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကွန်ပျူတာ Operating System ကို နားလည်ရလွယ်အောင် ဥပမာယူကြည့်မယ်။
ဒီဟာ ဓမ္မသက်သေ မဟုတ်ဘူး။
Work System နားလည်ရလွယ်အောင် နည်းပညာဘက်က နှိုင်းယှဉ်တာပဲ။
ကွန်ပျူတာတစ်လုံးမှာ Program အများကြီးရှိတယ်။
တစ်ချိန်တည်း အားလုံးက Processor အပြည့်တောင်းလို့ မရဘူး။
Memory ကလည်း ကန့်သတ်ထားတယ်။
Operating System က—
ဘယ် Process အလုပ်လုပ်မလဲ။
Resource ဘယ်လိုခွဲမလဲ။
ဘာကို စောင့်ထားမလဲ။
ဘာ Error ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ။
ဒါမျိုးတွေ ညှိပေးတယ်။
Founder ဘဝလည်း တစ်နည်းနဲ့ ဒီလိုပဲ။
Sales က Resource တောင်းတယ်။
Finance က Resource တောင်းတယ်။
Family က အချိန်တောင်းတယ်။
Body က Rest တောင်းတယ်။
Mind က Quiet တောင်းတယ်။
Customer က Response တောင်းတယ်။
Team က Decision တောင်းတယ်။
Founder Work System မရှိရင်—
အားလုံးကို တစ်ချိန်တည်း လုပ်ချင်မယ်။
နောက်ဆုံး System Hang ဖြစ်သလို—
လူလည်း ပင်ပန်းပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကျနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနှိုင်းယှဉ်မှုမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။
လူ့စိတ်ဟာ ကွန်ပျူတာမဟုတ်ဘူး။
လူမှာ ခံစားချက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၊ တန်ဖိုးထားမှု၊ သီလ၊ ဆက်ဆံရေးတွေရှိတယ်။
ဒါကြောင့် လူကို Machine လို Optimize လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
ဒီဥပမာရဲ့ အဓိကက—
Resource ကန့်သတ်ထားရင် Allocation လိုတယ် ဆိုတဲ့အချက်ပဲ။
Founder ရဲ့ Resource က—
Time။
Attention။
Energy။
Money။
Reputation။
Trust။
ဒါတွေ အားလုံး ကန့်သတ်ထားတယ်။
ကန့်သတ်ထားတာကို မသိဘဲ သုံးရင်—
ကုန်သွားမယ်။
အဲဒီတော့ Work System မှာ “ဘာလုပ်မလဲ” တင်မဟုတ်ဘူး။
ဘာမလုပ်ဘူးလဲ ဆိုတာလည်းပါရမယ်။
ဒါ အရမ်းခက်တယ်။
Opportunity တစ်ခုလာတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အခု Company Direction နဲ့ ကိုက်လား။
မကိုက်ရင် မလုပ်နိုင်ရမယ်။
Customer တစ်ယောက်က Special Request လုပ်တယ်။
Revenue ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် Team တစ်ခုလုံးပျက်သွားမလား။
ကြည့်ရမယ်။
Idea အသစ်တစ်ခုက လှတယ်။
ဒါပေမယ့် လက်ရှိ Project မပြီးသေးဘူး။
စောင့်နိုင်ရမယ်။
Founder ရဲ့ “No” ဆိုတဲ့စကားက—
အခွင့်အရေးကို ငြင်းတာတင်မဟုတ်ဘူး။
ရှိပြီးသားအရေးကြီးမှုကို ကာကွယ်တာ။
တစ်ခုကို “Yes” ပြောတိုင်း—
တခြားတစ်ခုကို “No” ပြောပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။
ညဆယ်နာရီ Meeting ကို Yes ပြောလိုက်ရင်—
Sleep ကို No ပြောနိုင်တယ်။
Project အသစ်ကို Yes ပြောလိုက်ရင်—
လက်ရှိ Project ရဲ့ Focus ကို No ပြောနိုင်တယ်။
Customer တစ်ယောက်ရဲ့ မတရားတောင်းဆိုချက်ကို Yes ပြောလိုက်ရင်—
Staff ရဲ့တရားမျှတမှုကို No ပြောနိုင်တယ်။
ဒီဟာ Opportunity Cost သဘော။
ဒါကြောင့် Founder Work System က—
Yes ကို စျေးသက်သက်သာသာ မပေးနဲ့။
တစ်ယောက်လာတိုင်း Yes။
Idea လာတိုင်း Yes။
Meeting လာတိုင်း Yes။
ဒါနဲ့ Calendar က သူများပိုင်သွားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Work System ကောင်းတစ်ခုမှာ “Waiting” လည်း ရှင်းရမယ်။
တချို့အလုပ် ကိုယ်လုပ်လို့မရသေးဘူး။
သူတစ်ယောက်က Data ပို့မှ။
Customer Confirm လုပ်မှ။
Supplier Quote ရမှ။
Government Approval ရမှ။
Staff တစ်ယောက် ပြန်ဖြေမှ။
ဒီဟာတွေကို ခေါင်းထဲထားရင်—
ပြန်မေးဖို့ မေ့တတ်တယ်။
အဲဒီတော့—
ဘယ်သူ့ဆီက ဘာစောင့်နေလဲ ရှင်းရမယ်။
Follow-up Date ထား။
“ပို့ပေးပါ” ပြောပြီး မေ့မနေနဲ့။
Management မှာ တစ်ခါတလေ အလုပ်မပြီးတာ—
လူတွေ မလုပ်လို့မဟုတ်ဘူး။
Follow-up System မရှိလို့။
Founder က တာဝန်ပေးတယ်။
တစ်ပတ်နောက်—
“ဟိုဟာ ဘယ်ရောက်ပြီလဲ”
မေးတယ်။
Staff က—
“အခုလုပ်နေပါတယ်”
ဆိုတယ်။
တကယ် ဘယ်အဆင့်လဲ မသိဘူး။
ဒီလိုဖြစ်ရင် Work System မှာ—
Next Check Date မရှိသေးဘူး။
တာဝန်ပေးတာနဲ့ Control လုပ်တာ မတူဘူး။
အမြဲမေးနေဖို့ မလိုဘူး။
ဒါပေမယ့်—
ဘယ်နေ့ ပြန်ကြည့်မလဲ ကြိုသိထားရမယ်။
ဒါဆို Micromanagement လျော့တယ်။
Staff လည်း လွတ်လပ်စွာလုပ်နိုင်တယ်။
Founder လည်း စိတ်ထဲမှာ အမြဲမသယ်ရဘူး။
ဒီနည်းက ယုံကြည်မှုနဲ့ စနစ်ကို အတူတူထားပေးတယ်။
ကဲ… Founder Work System မှာ “Daily Start” လိုတယ်။
မနက်အလုပ်စတာနဲ့ Inbox ဖွင့်တာ မဖြစ်မနေမဟုတ်ဘူး။
အရင်ဆုံး မေး—
ဒီနေ့ ရလဒ်အဖြစ် မဖြစ်မနေရွေ့ရမယ့်အရာ ဘာလဲ။
ပြီးတော့—
ဒီနေ့ ကြုံလာနိုင်တဲ့ အဓိက Meeting ဘာရှိလဲ။
ဘယ်ဆုံးဖြတ်ချက်ပြင်ဆင်ရမလဲ။
ဘယ်သူ့ကို Follow-up လုပ်ရမလဲ။
ဘယ်အရာကို မလုပ်သင့်ဘူးလဲ။
ဒီလောက် ရှင်းပြီးမှ နေ့စ။
မနက်ငါးမိနစ် ရှင်းထားတာက—
နေ့လယ်မှာ နာရီတွေ ကယ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Plan ကိုလည်း မစွဲနဲ့။
ဘဝက Plan အတိုင်းအမြဲ မသွားဘူး။
အရေးပေါ်ဖြစ်ရင် ပြောင်း။
Customer Critical Problem ရှိရင် ပြောင်း။
Family Emergency ရှိရင် ပြောင်း။
Plan ဟာ ကိုယ့်ကို ကူညီတဲ့မြေပုံ။
ဘဝကို အမိန့်ပေးတဲ့ဘုရား မဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် Work System မှာ—
Structure + Flexibility
နှစ်ခုလုံးလိုတယ်။
Structure မရှိရင် Chaos။
Flexibility မရှိရင် Rigidity။
အလယ်ကို ထိန်း။
အဲဒါ ပညာလိုတယ်။
အလုပ်ကို လုပ်နေရင်း နေ့လယ်တစ်ခါ ခဏရပ်ပြီး—
“မနက်က Priority နဲ့ အခုလုပ်နေတာ ကိုက်သေးလား”
မေးလို့ရတယ်။
အခြေအနေပြောင်းသွားလား။
မပြောင်းဘဲ ကိုယ်ပဲ အာရုံလွတ်သွားလား။
ဒီမေးခွန်းက အရေးကြီးတယ်။
အလုပ်စနစ်မရှိသူဟာ—
အာရုံလွတ်သွားတာကို ညမှသိတယ်။
Work System ရှိသူက—
နေ့လယ်မှာတောင် ပြန်တည့်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Founder Work System ရဲ့ နောက်တစ်ခုက—
Decision System ဖြစ်တယ်။
Founder ရဲ့အလုပ်အများစုဟာ လက်နဲ့လုပ်ရတဲ့ Task မဟုတ်ဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်လာတတ်တယ်။
ဘယ် Product ကိုဆက်မလဲ။
ဘယ်လူကိုခန့်မလဲ။
ဘယ် Expense ကိုဖြတ်မလဲ။
ဘယ် Customer ကိုလက်ခံမလဲ။
ဘယ် Market ထဲဝင်မလဲ။
ဘယ် Partnership လုပ်မလဲ။
Founder နေ့တိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်အများကြီးချရတယ်။
Decision အားလုံးကို တစ်မျိုးတည်းမယူနဲ့။
တချို့ဆုံးဖြတ်ချက် ပြန်ပြင်လို့လွယ်တယ်။
တချို့ဆုံးဖြတ်ချက် ပြန်ပြင်ဖို့ အရမ်းခက်တယ်။
ပြန်ပြင်လို့လွယ်တာကို—
တစ်ပတ် Meeting မလုပ်နဲ့။
ပြန်ပြင်ရခက်တာကို—
ငါးမိနစ်နဲ့ မဆုံးဖြတ်နဲ့။
ဒီလို Decision Weight ခွဲနိုင်ရမယ်။
အရေးကြီးဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာ—
Data ဘာရှိလဲ။
ဘာမသိသေးလဲ။
ဘယ်သူ့အမြင်လိုသလဲ။
ဘယ်အန္တရာယ်ရှိလဲ။
Ethical Issue ရှိလား။
Worst Case ဘာလဲ။
ပြန်ပြင်နိုင်လား။
အချိန်ဘယ်လောက်ရှိလဲ။
ဒီလိုပြန်ကြည့်။
Founder ကိုယ်တိုင် စိတ်ဆိုးနေချိန်မှာ—
အရေးကြီးတဲ့ People Decision မချတာက ကောင်းနိုင်တယ်။
အရမ်းပျော်နေချိန်မှာလည်း—
ကြီးမားတဲ့ Investment Decision ကို ချက်ချင်းမချတာက ကောင်းနိုင်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
စိတ်အခြေအနေက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သက်ရောက်နိုင်လို့။
ဒါကြောင့် Work System ထဲမှာ—
“အရေးကြီးဆုံးဆုံးဖြတ်ချက် မချခင် စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ခြင်း”
ပါနိုင်တယ်။
ငါအခု ကြောက်နေလား။
ဒေါသထွက်နေလား။
လောဘတက်နေလား။
ဂုဏ်ထိနေလား။
ပြိုင်ချင်နေလား။
တစ်ယောက်ကို သက်သေပြချင်နေလား။
ဒါတွေပြန်ကြည့်။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဆိုတာ မဂ္ဂင်ထဲမှာ နက္ခမ္မစိတ်၊ အဗျာပါဒစိတ်၊ အဝိဟိံသာစိတ်ဘက်ကို ဦးတည်စေတဲ့ စိတ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်တယ်လို့ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈ မှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒီဟာကို Corporate Decision Framework လို့ မခေါ်ရဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်စိတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်ဖို့ အလင်းတစ်ခုရတယ်။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ ဘယ်စိတ်နဲ့ ချနေတာလဲ”
မေး။
Employee တစ်ယောက်ကို အလုပ်ထုတ်မလား။
Performance အမှန်တကယ်မကောင်းလို့လား။
ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကို ပြန်မေးလို့ မကြိုက်တာလား။
Competitor Price ကို ဖြတ်မလား။
Customer အကျိုးအတွက် တရားမျှတလို့လား။
ဒါမှမဟုတ် အငြိုးနဲ့ ဖျက်ချင်လို့လား။
Project အသစ်စမလား။
တကယ်အခွင့်အရေးရှိလို့လား။
ဒါမှမဟုတ် သူများလုပ်တာမြင်ပြီး မနာလိုလို့လား။
Work System က Decision Process ပေးတယ်။
Dhamma က Decision ထဲက စိတ်ကိုပြန်မြင်စေတယ်။
နှစ်ခုလုံးလိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Founder Work System ပျက်တာ Tool မကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူး။
Founder က ကိုယ်တိုင် ကိုယ့်စနစ်ကို မယုံလို့။
Task List လုပ်ထားတယ်။
ဒါပေမယ့် သုံးရက်မကြည့်ဘူး။
Calendar လုပ်ထားတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူခေါ်ခေါ် Calendar အကုန်ဖျက်တယ်။
Review Time ထားတယ်။
ဒါပေမယ့် Busy ဖြစ်တာနဲ့ အမြဲဖြုတ်တယ်။
Focus Time ထားတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်တိုင် Message လိုက်ပြန်တယ်။
အဲဒီတော့ Tool အသစ်ပြောင်းတယ်။
ဒီ App မကောင်းဘူး။
နောက် App သုံးတယ်။
နောက် Notebook ဝယ်တယ်။
နောက် System ပြောင်းတယ်။
အဆုံးမှာ—
ပြဿနာက Tool မဟုတ်ဘူး။
အလေ့အထ မတည်တာ။
Work System ကို အရမ်းရှုပ်အောင်မလုပ်နဲ့။
ကိုယ်မလိုက်နိုင်တဲ့စနစ်ဟာ စနစ်ကောင်းမဟုတ်ဘူး။
တစ်နေ့လုံး Update လုပ်နေရတဲ့ Task Manager က—
အလုပ်ထက် Task Manager ကိုပဲ အလုပ်လုပ်နေရနိုင်တယ်။
System ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က—
အလုပ်ကို ကူညီဖို့။
System ကိုထိန်းသိမ်းတာကို အလုပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်စေဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက် ရိုးရှင်းတာရွေး။
တစ်ခုတည်းသော Inbox။
တစ်ခုတည်းသော Calendar။
ရှင်းတဲ့ Project List။
ရှင်းတဲ့ Review Rhythm။
လုံလောက်ပြီဆို လုံလောက်ပြီ။
“ပိုရှုပ်တာ = ပို Professional”
မဟုတ်ဘူး။
ကောင်းတဲ့ Work System က—
လူကို ပိုရှင်းစေတယ်။
မကောင်းတဲ့ Work System က—
အလုပ်မလုပ်ခင် System ကို နားလည်ဖို့ပဲ ပင်ပန်းစေတယ်။
ကဲ… အဲဒီတော့ Founder Work System တစ်ခုမှာ “Weekly Review” ကို ဦးဇင်းတို့ လက်တွေ့ဘယ်လိုပြုလုပ်နိုင်မလဲ။
ဒီဟာ ဘာသာရေးအခမ်းအနားမဟုတ်ဘူး။
လုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှု နည်းတစ်ခုသာ။
တစ်ပတ်မှာ အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်။
ဖုန်းအနှောင့်အယှက်နည်းတဲ့အချိန်။
ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ပတ်ကို ပြန်ကြည့်။
ပြီးတဲ့ Project ဘာရှိ။
မပြီးသေးတာ ဘာရှိ။
ပေးထားတဲ့ကတိ ဘာကျန်။
Waiting ဘာရှိ။
Money ဘယ်လို။
Customer ဘာပြော။
Staff ဘာဖြစ်။
Risk အသစ်ဘာရှိ။
Next Week ရဲ့ အရေးကြီးဆုံးရလဒ်က ဘာလဲ။
ဒီအချိန်မှာ Project အသစ်ဆယ်ခု မတင်နဲ့။
ရှိပြီးသားအလုပ်တွေကိုလည်း ရှင်း။
တစ်ခါတလေ Project တစ်ခုကို—
“မဆက်တော့ဘူး”
လို့ဆုံးဖြတ်တာက တိုးတက်မှု။
Task တစ်ခုကို Delete လုပ်တာက တိုးတက်မှု။
Meeting တစ်ခုကို ဖျက်တာက တိုးတက်မှု။
Customer Segment တစ်ခုကို မလိုက်တော့တာက တိုးတက်မှု။
Work System က—
အလုပ်တွေ တိုးလာဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူး။
မလိုတဲ့အလုပ် လျော့သွားဖို့လည်း ဖြစ်ရမယ်။
အဲဒီမှာ Founder တွေ အရမ်းခက်တတ်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
စထားတဲ့ Project ကို ပိတ်မယ်ဆိုရင်—
အရှုံးခံသလို ခံစားရတယ်။
Idea မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုတာ လက်ခံရမယ်။
ဒါပေမယ့် မကောင်းတော့တဲ့ Project ကို Ego ကြောင့် ဆက်ငွေသုံးတာက ပိုဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။
Review ဆိုတာ—
ကိုယ့်ကို အမြဲမှန်တယ်လို့ သက်သေပြဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်မှားနိုင်တယ်လို့ ဝန်ခံပြီး လမ်းပြန်တည့်ဖို့။
ဒါပညာ။
Founder တစ်ယောက်ရဲ့ အားသာချက်ကြီးတစ်ခုက—
အမြန်ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းပဲ မဟုတ်ဘူး။
မှားနေကြောင်း သိရင် အမြန်ပြင်နိုင်ခြင်း လည်းဖြစ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Work System ရဲ့ နောက်တစ်ခုက Communication Window ဖြစ်တယ်။
Founder က အချိန်တိုင်း Available ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်—
Team က ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်တာ လျော့သွားနိုင်တယ်။
မေးလို့ရတာကို ဘာလို့စဉ်းစားမလဲ။
ပြဿနာပေါ်တိုင်း Founder ကို Message ပို့တယ်။
Founder က ချက်ချင်းပြန်တယ်။
အစပိုင်းမှာ ထိရောက်သလို မြင်တယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း—
Team က Founder Response ပေါ် မူတည်လာတယ်။
Founder Focus ပျက်တယ်။
ဒီဟာ Company System အကြောင်း မဟုတ်ဘူး။
Founder Work System ဘက်က မေးတာ—
“ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်မှာ တကယ် Available ဖြစ်မလဲ”
ရှင်းသလား။
Emergency Channel တစ်ခု။
ပုံမှန်မေးခွန်းအတွက် တစ်ချိန်။
Meeting အတွက် တစ်ချိန်။
Focus အတွက် တစ်ချိန်။
အဲဒီလို နယ်နိမိတ်ရှိရင်—
Team လည်း မသေချာဘူးမဖြစ်တော့ဘူး။
Founder လည်း တစ်နေ့လုံး ကြားဖြတ်မခံရတော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် Founder က Focus လိုချင်တယ်ဆိုပြီး လူတွေနဲ့ လုံးဝမဆက်သွယ်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း မကောင်းဘူး။
System က အစွန်းတစ်ဖက်မဖြစ်ရဘူး။
လူတွေ တကယ်လိုချိန်မှာ Founder ကို ရောက်နိုင်ရမယ်။
Focus နဲ့ Accessibility အကြား Balance လိုတယ်။
ဒီလို Balance ကို တစ်ခါတည်း ရှာမရဘူး။
Review လုပ်ပြီး ပြင်ရတယ်။
ကဲ… အခု Rest အကြောင်းပြောမယ်။
အလုပ်တရားဟောပြီး အနားယူဖို့ပြောတာ တချို့လူတွေ မကြိုက်ဘူး။
“Founder ဆိုတာ ခံနိုင်ရမယ်”
“နောက်မှနားမယ်”
“အခုအောင်မြင်အောင်လုပ်ပြီးမှ နားမယ်”
ဆိုကြတယ်။
ဒါပေမယ့် “နောက်မှ” ဆိုတာ ဘယ်တော့လဲ။
Company ကြီးလာတာနဲ့ အလုပ်လျော့မယ်လို့ ထင်ရင်—
မဖြစ်မနေ မလျော့ဘူး။
Company ကြီးလာတာနဲ့ တာဝန်အမျိုးအစားပြောင်းတယ်။
Risk ကြီးလာတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်အလေးချိန်ကြီးလာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်အနားယူမှုကို System မလုပ်ထားရင်—
နောက်မှလည်း မနားနိုင်ဘူး။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ မှာ ကောင်းသောအတွေးပင်ဖြစ်စေ အလွန်ရှည်ကြာစွာ ဆက်လက်တွေးတောနေမယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပင်ပန်းပြီး စိတ်လည်း စိတ်ဖိစီးလာနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒါကြောင့် အနားယူမှုဟာ အပျင်းမဟုတ်ဘူး။
အနားယူခြင်းကို ဘယ်လိုသုံးသလဲပေါ် မူတည်တယ်။
တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှောင်ပြီး နားနေတာက တစ်မျိုး။
တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းဆောင်ရွက်ပြီး ကိုယ်နဲ့စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းညှိဖို့ နားတာက တစ်မျိုး။
Founder Work System မှာ—
Sleep ကို လုံးဝမထည့်ထားဘူး။
Exercise မရှိဘူး။
Family မရှိဘူး။
Quiet Time မရှိဘူး။
Dhamma Time မရှိဘူး။
ဒါဆို—
အဲဒီ System က ရေရှည်သုံးဖို့ စနစ်မဟုတ်ဘူး။
ခဏတာ အရေးပေါ်မှာ အဲဒီလိုကာလ ရှိနိုင်တယ်။
Company စတုန်းက အလုပ်ပိုရတတ်တယ်။
Deadline ကြီးမှာ အလုပ်ပိုရတတ်တယ်။
ဒါတွေ လက်တွေ့ဘဝ။
ဒါပေမယ့် Emergency Mode ကို Permanent Lifestyle မလုပ်နဲ့။
Emergency က ခြောက်လ၊ တစ်နှစ်၊ သုံးနှစ် ဆက်နေပြီဆိုရင်—
Emergency မဟုတ်တော့ဘူး။
System Design ဖြစ်နေပြီ။
ဒီကို ပြန်ကြည့်ရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
Founder တစ်ယောက်ရဲ့ Work System ကို အပြင်က Task နဲ့တင် မတည်ဆောက်နိုင်ဘူး။
အတွင်းမှာ Mind System ရှိရမယ်။
မနက်စောစော Task မစခင်—
ခဏရပ်။
အသက်ရှူ။
စိတ်ကိုကြည့်။
ဒီနေ့ လောဘနဲ့ပြေးမလား။
ကြောက်စိတ်နဲ့ပြေးမလား။
ဒေါသနဲ့ပြေးမလား။
ဒါမှမဟုတ်—
ပညာနဲ့ ရွေးမလား။
နေ့လယ် Crisis တက်တယ်။
ချက်ချင်းပြန်မပြောခင်—
တစ်မိနစ်ရပ်နိုင်လား။
စိတ်ဆိုးနေချိန် Email မပို့နိုင်လား။
ညကျ—
တစ်နေ့လုံးကို ပြန်ကြည့်နိုင်လား။
ဒီလို အတွင်းက Pause မရှိရင်—
အပြင် Work System ကောင်းပေမယ့် Founder စိတ်က အမြဲ Reactive ဖြစ်နေမယ်။
သတိဆိုတာ—
အလုပ်နှေးစေဖို့ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ အမှားဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကာကွယ်ပြီး အချိန်အများကြီး ကယ်နိုင်တယ်။
ခဏရပ်တာက မနှေးဘူး။
မှားတဲ့လမ်းကို မြန်မြန်ပြေးတာက ပိုနှေးတယ်။
ဒါကြောင့် Founder ရဲ့ Work System ထဲမှာ—
Pause Point တွေရှိသင့်တယ်။
မနက်မစခင်။
အရေးကြီးဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်မချခင်။
ခက်ခဲတဲ့စကားမပြောခင်။
အလုပ်ပြီးချိန်။
တစ်ပတ်ဆုံးချိန်။
ဒီ Pause တွေက—
စိတ်ကို ပြန်ကောက်ပေးတယ်။
Founder တစ်ယောက်ကို အလုပ်ရဲ့အရှိန်ထဲမှာ မပျောက်သွားအောင် ကာကွယ်တယ်။
ကဲ… နောက်တစ်ချက်။
Founder Work System မှာ Learning ရှိရမယ်။
အလုပ်ပြီးတာနဲ့ နောက်အလုပ် ပြေးတာတင် မလုပ်နဲ့။
အောင်မြင်တဲ့ Project ပြီးရင်လည်း မေး။
ဘာကြောင့်ကောင်းသွားတာလဲ။
မတော်တဆကောင်းသွားတာလား။
ပြန်လုပ်နိုင်တဲ့အရာဘာရှိလဲ။
မအောင်မြင်ရင်—
ဘယ်နေရာမှား။
Assumption မှားလား။
Execution မှားလား။
Timing မှားလား။
People မှားလား။
Market မှားလား။
Ethics ပျက်လား။
ဒီလို Review လုပ်။
Failure မှာသာ Learning ရှိတာမဟုတ်ဘူး။
Success မှာလည်း Learning လိုတယ်။
အောင်မြင်သွားရင် လူတွေက မေးခွန်းမမေးတော့ဘူး။
“ကောင်းသွားတယ်” ဆိုပြီးပြီးတယ်။
ဒါအန္တရာယ်ရှိတယ်။
ဘာကြောင့်ကောင်းသွားတာ မသိရင်—
နောက်တစ်ခါ ပြန်မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် Founder Work System က—
အလုပ်လုပ်တဲ့စနစ် + သင်ယူတဲ့စနစ် နှစ်ခုလုံး ဖြစ်ရမယ်။
ဒီနေရာမှာ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်း၊ အကြံပေးကောင်းတို့ရဲ့တန်ဖိုးလည်း ရှိတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၄၉ မှာ ကလျာဏမိတ္တတာကို အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ဖွံ့ဖြိုးလာရာ ရှေ့ပြေးအခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။
Founder အတွက် ဒီတရားကို Corporate Mentoring Formula လို့ မပြောရဘူး။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ပြန်မမြင်နိုင်တာတွေရှိတယ်။
အကြံပေးကောင်း။
မိတ်ဆွေကောင်း။
အမှန်ပြောရဲတဲ့အဖွဲ့ဝင်။
ဆရာကောင်း။
ဒီလိုလူတွေ ရှိရင် Founder ရဲ့ Blind Spot ကို မြင်နိုင်တယ်။
Work System ထဲမှာ—
ကိုယ့်ကို အမှန်ပြောမယ့်လူနဲ့ ပုံမှန်ဆွေးနွေးချိန် ရှိသလား။
ဒါလည်းမေးရမယ်။
Founder အားလုံးကို ကိုယ့်အောက်က လူတွေပဲဆိုရင်—
အားလုံးက ကိုယ့်ကိုသဘောတူတာ လွယ်တယ်။
ကိုယ်မှားလည်း မပြောရဲနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကို Challenge လုပ်နိုင်တဲ့ လူကောင်းရှိရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Founder Work System က ဘာကြောင့် ပျက်တတ်သလဲဆိုတာ နောက်ထပ် စဉ်းစားကြည့်မယ်။
ပထမ—
Perfect System ရှာလို့။
ဒီ App က perfect ဖြစ်မလား။
ဒီ Schedule က perfect ဖြစ်မလား။
ဒီ Morning Routine က perfect ဖြစ်မလား။
မရှိဘူး။
ဘဝပြောင်းတယ်။
Company Stage ပြောင်းတယ်။
ကလေးငယ်ရှိလာတယ်။
Team ကြီးလာတယ်။
Health ပြောင်းတယ်။
Role ပြောင်းတယ်။
တစ်ခါကောင်းတဲ့ Work System နောက်ပိုင်း မကိုက်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
System ကို မစွဲနဲ့။
ရည်ရွယ်ချက်ကို စွဲမနေဘဲ သိ။
System ကို အသုံးချ။
မကိုက်ရင် ပြင်။
ဒုတိယ—
သူများ System ကို တိုက်ရိုက်ကူးလို့။
တစ်ယောက်က မနက်လေးနာရီနိုးတယ်။
ကိုယ်လည်း လေးနာရီနိုးချင်တယ်။
သူက Deep Work လေးနာရီလုပ်တယ်။
ကိုယ်လည်း လေးနာရီလုပ်မယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝမတူဘူး။
ကိုယ့်ကျန်းမာရေးမတူဘူး။
ကိုယ့် Company မတူဘူး။
ကိုယ့်တာဝန်မတူဘူး။
နည်းလမ်းကို လေ့လာလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အခြားသူရဲ့ဘဝပုံစံကို ကိုယ့်အတွက် ဓမ္မသတ်မှတ်ချက်လို မယူနဲ့။
တတိယ—
System ပြင်တာကို အလုပ်လို့မှားယူလို့။
To-do App ပြောင်းတယ်။
Folder ပြင်တယ်။
Color Code ပြောင်းတယ်။
Template ပြောင်းတယ်။
ဒါတွေလုပ်ပြီး နေ့ကုန်တယ်။
တကယ်အရေးကြီးတဲ့ Customer Problem မထိဘူး။
ဒါကို Productivity Procrastination လို့ ခေါ်နိုင်တယ်။
အလုပ်လုပ်ရမှာကို ရှောင်ပြီး—
အလုပ်လုပ်မယ့်စနစ်ကို တစ်နေ့လုံးပြင်နေတာ။
ဒီလိုမဖြစ်ဖို့—
System Maintenance အချိန်ကို အကန့်အသတ်ထား။
System က အလုပ်ကို ထမ်းရမယ်။
ကိုယ်က System ကို တစ်နေ့လုံး မထမ်းရဘူး။
စတုတ္ထ—
အခြေအနေမပြောင်းဘဲ ဆန္ဒကိုပဲအားကိုးလို့။
“မနက်ဖြန်ကစပြီး Focus လုပ်မယ်”
ဆိုတယ်။
Notification အကုန်ဖွင့်ထားတယ်။
တံခါးအမြဲဖွင့်ထားတယ်။
Team အားလုံး ချက်ချင်းပြန်ရမယ်လို့ ယုံထားတယ်။
Calendar Focus Block မရှိဘူး။
ဒါဆို စိတ်အားတစ်ခုတည်းနဲ့ တိုက်နေရတယ်။
Work System က—
ကောင်းတဲ့အလုပ်လွယ်အောင် အခြေအနေတည်ဆောက်ရမယ်။
မကောင်းတဲ့အာရုံလွဲမှု ခက်အောင်လည်း လုပ်ရမယ်။
ဥပမာ—
Focus Time မှာ Phone အဝေးထား။
Social Media Logout လုပ်ထား။
လိုအပ်တဲ့ File တွေ အရင်ပြင်ထား။
Meeting မဝင်အောင် Calendar ကာထား။
ဒါတွေက ဓမ္မမဟုတ်ဘူး။
လက်တွေ့ Environment Design ပဲ။
ဒါပေမယ့် စိတ်အားတစ်ခုတည်းထက် အခြေအနေကောင်း တည်ဆောက်တာက ပိုအကူအညီဖြစ်တတ်တယ်။
ကဲ… Work System မှာ Financial Rhythm လည်း မပျောက်ရဘူး။
Founder အလုပ်များလွန်းရင် Finance ကို နောက်ထားတတ်တယ်။
Bank Balance ရှိသရွေ့ ကောင်းတယ်ထင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
Revenue နဲ့ Cash မတူဘူး။
Profit နဲ့ Cash မတူဘူး။
အကြွေးပမာဏ။
ပေးရန်ရှိတာ။
ရရန်ရှိတာ။
Expense တိုးလာတာ။
ဒီဟာတွေကို ရက်၊ ပတ်၊ လအလိုက် သင့်လျော်သလို Review လုပ်ဖို့လိုတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၅ မှာလည်း ဝင်ငွေထွက်ငွေကို သိပြီး အလွန်ဖြုန်းတီးခြင်းနဲ့ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းခြင်း နှစ်ဖက်မရောက်ဘဲ မျှတစွာ အသက်မွေးနေထိုင်မှုကို ရှင်းထားပါတယ်။
Founder Work System မှာ Finance Review မရှိရင်—
Founder က Sales ကောင်းနေတာကိုကြည့်ပြီး ပျော်တယ်။
Cash Crisis ရောက်မှ သိတယ်။
အဲဒီတော့—
Number တွေဟာ ကြောက်စရာမဟုတ်ဘူး။
မှန်အောင်မြင်ဖို့လိုတဲ့ အချက်အလက်။
မသိချင်လို့ မကြည့်တာနဲ့ ပြဿနာပျောက်မသွားဘူး။
Work System က—
မကြိုက်တဲ့အချက်အလက်ကိုလည်း ပြန်ကြည့်ခိုင်းရမယ်။
ဒါပဲ System ရဲ့တန်ဖိုး။
စိတ်ကြိုက်သတင်းပဲ ကြည့်ရင်—
System မဟုတ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Founder Work System မှာ People Rhythm လည်းလိုတယ်။
Staff က Project မဟုတ်ဘူး။
Task List ထဲက Item မဟုတ်ဘူး။
လူ။
သူတို့မှာ ဘဝရှိတယ်။
အခက်အခဲရှိတယ်။
ဖွံ့ဖြိုးမှုလိုတယ်။
Feedback လိုတယ်။
ဒါကြောင့် Founder တစ်ယောက်က—
Project Review ပဲရှိပြီး People Review မရှိရင် မပြည့်စုံဘူး။
ဘယ်သူ တိုးတက်နေလဲ။
ဘယ်သူပင်ပန်းနေလဲ။
ဘယ်သူ့ Role မရှင်းလဲ။
ဘယ်သူ Feedback လိုလဲ။
ဘယ်သူ့ကို ချီးကျူးသင့်လဲ။
ဘယ်သူ့အပြုအမူကို တည့်မတ်ဖို့လိုလဲ။
ဒီဟာတွေ Review လုပ်ရမယ်။
Founder Busy ဖြစ်လို့—
Staff ကို KPI Number နဲ့ပဲ မြင်လာရင်—
လူကို မမြင်တော့ဘူး။
Work System က Efficiency တိုးရင်း Humanity မပျောက်ဖို့လိုတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမားတို့ ဆက်ဆံရေးအတွင်း အလုပ်ရှင်ဘက်က အလုပ်ကို အင်အားနှင့်သင့်လျော်စွာ ခွဲဝေခြင်း၊ အခကြေးငွေ၊ အစားအသောက်ပံ့ပိုးခြင်း၊ နာမကျန်းဖြစ်သောအခါ ကြည့်ရှုခြင်း၊ သင့်လျော်သောအရာများ မျှဝေခြင်းနဲ့ အချိန်တန် အားလပ်ခွင့်ပေးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒီတရားရဲ့အဓိကဟာ လောကီအဖွဲ့အစည်းကို စက်တစ်လုံးလိုမမြင်ဘဲ အပြန်အလှန်တာဝန်ယူမှုရှိတဲ့ လူ့ဆက်ဆံရေးအဖြစ် မြင်ဖို့ အားပေးတယ်လို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် Founder Calendar ထဲမှာ—
Customer Meeting ရှိတယ်။
Investor Meeting ရှိတယ်။
Sales Meeting ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်လူတွေကို နားထောင်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးဆိုရင်—
ပြန်ကြည့်ရမယ်။
Company ဆိုတာ လူတွေနဲ့လုပ်တာ။
People Time က Waste မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် People Time ဆိုပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ စကားပဲပြောနေရင်လည်း မကောင်းဘူး။
နားထောင်မှု၊ Feedback၊ Development၊ Clarification ရှိရမယ်။
ဒီလို စနစ်တကျရှိရင်—
အရေးပေါ် People Problem လျော့နိုင်တယ်။
ကဲ… Founder Work System ကို နေ့စဉ်အသုံးချဖို့ ဦးဇင်းတို့ အလွန်ရိုးရှင်းတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုလုပ်နိုင်တယ်။
မနက် အလုပ်မစခင် ခဏရပ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေး—
“ဒီနေ့ အားလုံးမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဘာတစ်ခုရွေ့သွားရင် ဒီနေ့တန်ဖိုးရှိမလဲ”
အဲဒါ ရှင်း။
နောက်—
“ဘယ်အရာက ဒီအရေးကြီးတဲ့အလုပ်ကို တားနိုင်လဲ”
ဖုန်းလား။
Meeting လား။
Information မပြည့်တာလား။
Fear လား။
Procrastination လား။
ရှင်း။
နောက်—
“ဒီနေ့ မလုပ်သင့်တာ ဘာလဲ”
လူတိုင်း Focus List လုပ်တယ်။
Not-to-do ကိုလည်း မေး။
မလိုတဲ့ Meeting။
မလိုတဲ့ Checking။
မလိုတဲ့ Social Media။
မလိုတဲ့ Approval။
မလိုတဲ့ Perfection။
အဲဒီဟာတွေ ဖယ်။
နေ့လယ်—
တစ်မိနစ်ရပ်။
“အခုလုပ်နေတာ မနက်ကရွေးထားတာနဲ့ ကိုက်သလား”
မကိုက်ရင်—
အခြေအနေပြောင်းလို့လား။
ကိုယ်အာရုံလွတ်လို့လား။
ခွဲ။
ညနေ—
“ဘာပြီးလဲ၊ ဘာကျန်လဲ၊ မနက်ဖြန် ပထမဘာလုပ်မလဲ”
ပြန်ကြည့်။
ဒီလောက်ပဲ စလုပ်။
System ကြီးမလိုသေးဘူး။
အလေ့အထ အရင်တည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခု ထပ်သတိထား။
Work System အရမ်းကောင်းလာရင်လည်း—
Founder က အလုပ်ကိုပဲ စွဲသွားနိုင်တယ်။
Time Block လှတယ်။
Task Done များတယ်။
Productivity မြင့်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မေ့သွားတယ်။
မိသားစုကို မမြင်တော့ဘူး။
ကုသိုလ်ကို မမြင်တော့ဘူး။
မရဏသတိမရှိတော့ဘူး။
ကိုယ့်တန်ဖိုးကို Productivity နဲ့တိုင်းလာတယ်။
“ဒီနေ့ Task ဆယ်ခုမပြီးဘူးဆို ငါတန်ဖိုးမရှိဘူး”
ဒီလိုဖြစ်လာရင်—
Work System က ကိုယ့်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတာမဟုတ်တော့ဘူး။
ကိုယ်က Work System ရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေပြီ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ မှာ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ချစ်ခင်သောအရာနှင့်ခွဲရခြင်း၊ မိမိပြုသောကံကို အမွေခံရခြင်းတို့ကို မကြာခဏ ဆင်ခြင်ဖို့ ဟောထားတာက ဘဝရဲ့အရေးကြီးဆုံးအမှန်တရားတွေကို မမေ့ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
Founder လည်း တစ်နေ့ သေမယ်။
Company လည်း အမြဲမရှိဘူး။
Brand လည်း ပြောင်းမယ်။
Technology လည်း ပြောင်းမယ်။
Customer လည်း ပြောင်းမယ်။
ဒါကို သိလို့ အလုပ်မလုပ်ရဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။
ပြောင်းပြန်—
ရှိတဲ့အချိန်ကို ပိုမှန်အောင်သုံး။
လုပ်သင့်တာလုပ်။
မလုပ်သင့်တာမလုပ်။
လူကို မနာစေဘဲ အလုပ်လုပ်။
ကောင်းတဲ့အမွေထား။
Task ပြီးခြင်းတင်မဟုတ်ဘဲ ကုသိုလ်တိုးအောင်လုပ်။
ဒီဟာ Founder Work System ရဲ့ နောက်ဆုံးမေးခွန်းဖြစ်လာတယ်။
“ငါ့စနစ်က အလုပ်တွေပြီးအောင်ပဲ ကူညီနေတာလား၊ ဘဝကို မှန်တဲ့ဘက်သွားအောင်လည်း ကူညီနေတာလား”
ဒီမေးခွန်း မမေ့နဲ့။
ကဲ… အခု ဒီတရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးဆီ ပြန်ယူကြည့်မယ်။
Founder Work System မရှိတဲ့ဘဝမှာ—
ဒုက္ခ ကို ဘယ်လိုမြင်ရလဲ။
အလုပ်တွေ ခေါင်းထဲပြည့်နေတယ်။
မေ့မှာကြောက်တယ်။
Message အမြဲစစ်တယ်။
Meeting ပြည့်တယ်။
အလုပ်စတာများပြီး ပြီးတာနည်းတယ်။
မနက်က အရေးကြီးတာ ညအထိ မလုပ်ရသေးဘူး။
Family နဲ့နေရင် Work စိတ်ထဲရှိတယ်။
Work လုပ်ရင်လည်း တခြား Task စိတ်ထဲရှိတယ်။
နားနေရင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်။
အလုပ်လုပ်ရင် ပင်ပန်းတယ်။
မလုပ်ရင် စိတ်ပူတယ်။
ဒါ ဒုက္ခပုံစံတစ်ခု။
Company ပြဿနာတင်မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ရဲ့ အစီအစဉ်မဲ့မှုကလည်း ဒုက္ခဖြစ်စေတယ်။
သမုဒယ ဘက်ကိုကြည့်။
အကြောင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
Workload တကယ်များနိုင်တယ်။
Team သေးနိုင်တယ်။
Capital နည်းနိုင်တယ်။
Market ခက်နိုင်တယ်။
Startup Stage ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီအပြင် လက်တွေ့အကြောင်းတွေကို မဖျောက်ရဘူး။
ဒါပေမယ့် စိတ်အတွင်းမှာ—
အားလုံးကို လက်လွတ်မခံချင်တဲ့ လောဘ။
Opportunity အားလုံးယူချင်မှု။
Control လိုမှု။
သူများစိတ်ပျက်မှာ ကြောက်မှု။
“No” မပြောရဲမှု။
အလုပ်များနေတာကို အရေးကြီးမှုလို့ မှတ်ယူတဲ့ အတ္တမာန။
ကိုယ်မလုပ်ရင် မကောင်းဘူးဆိုတဲ့ စွဲမှု။
Task Done နဲ့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ချိတ်ထားမှု။
ဒီအရာတွေက Work Chaos ကို ပိုပြင်းစေနိုင်တယ်။
Inbox များတာတင်မဟုတ်ဘူး။
တဏှာကလည်း Inbox ပိတ်မရအောင်လုပ်တတ်တယ်။
အရာအားလုံးလိုချင်တယ်။
အခွင့်အရေးအားလုံးလိုချင်တယ်။
လူတိုင်းကြိုက်စေချင်တယ်။
အမြဲပိုကောင်းချင်တယ်။
ပိုမြန်ချင်တယ်။
ပိုကြီးချင်တယ်။
ဒီလိုဆို—
System ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် Task ထပ်ဝင်နေမယ်။
ဒါကြောင့် Work System အဆုံးမှာ Letting Go လိုတယ်။
မလုပ်သင့်တာ လွှတ်။
မကိုက်တဲ့ Opportunity လွှတ်။
ပြီးပြည့်စုံမှု လွှတ်။
သူများအမြင်ကို အကုန်ထိန်းချုပ်ချင်တာ လွှတ်။
ကိုယ့်အတ္တကို လွှတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ကစပြီး အကုန်ပြောင်းဖို့ မလိုဘူး။
တစ်ခုပဲ စ။
မနက်အလုပ်မစခင် ငါးမိနစ်။
“ဒီနေ့အရေးကြီးဆုံးရလဒ်က ဘာလဲ”
ရေး။
နောက်—
ကိုယ်လုပ်စရာအားလုံး ခေါင်းထဲမသယ်ဘဲ တစ်နေရာထဲ စု။
နောက်—
တစ်နေ့အတွင်း Focus အချိန်တစ်ပိုင်း ကာကွယ်။
နောက်—
ညနေ အလုပ်ပိတ်ခါနီး ငါးမိနစ် Review လုပ်။
နောက်—
တစ်ပတ်မှာ တစ်ခါ ပိုကျယ်ကျယ်ပြန်ကြည့်။
အကုန်မလုပ်နိုင်ရင် တစ်ခုပဲလုပ်။
System ကြီးထက် Habit သေးသေးက ပိုအသုံးဝင်တတ်တယ်။
အဲဒီနောက် ဖြည်းဖြည်းတည်ဆောက်။
ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုက်တဲ့ Founder Work System တစ်ခုတည်ဆောက်။
အခြားသူအထင်ကြီးဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်စိတ်မပျောက်ဖို့။
အရေးကြီးတာ မပျောက်ဖို့။
လူမနာဖို့။
သီလမပျက်ဖို့။
အလုပ်ကောင်းကောင်းပြီးဖို့။
တရားလမ်းမပျောက်ဖို့။
ဒါကို ရည်ရွယ်။
တစ်နေ့မှာ Founder မဟုတ်တော့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
Company ကို လွှဲလိုက်နိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းရပ်နိုင်တယ်။
အသက်အရွယ်ကြီးနိုင်တယ်။
ကျန်းမာရေးပြောင်းနိုင်တယ်။
အဲဒီနေ့မှာ—
Task တွေဘယ်လောက်ပြီးခဲ့လဲဆိုတာထက်—
ဘယ်လိုဘဝတစ်ခု နေခဲ့သလဲဆိုတာ ပိုအရေးကြီးလာမယ်။
လူတွေကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့သလဲ။
အမှန်တရားကို ထိန်းခဲ့သလား။
ရရှိတဲ့ငွေကို တရားသဖြင့် ရခဲ့သလား။
မိသားစုတာဝန်ကို ထမ်းခဲ့သလား။
လူတွေကို ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သလား။
ကုသိုလ်ပြုခဲ့သလား။
စိတ်ကို သန့်ရှင်းစေခဲ့သလား။
ဒီမေးခွန်းတွေအဆုံးမှာ—
Work System ဟာ တစ်နေ့တာကို ကောင်းကောင်းစီမံဖို့သာ မဟုတ်တော့ဘူး။
အသက်တာကို မမေ့မလျော့ ဖြတ်သန်းဖို့ အထောက်အကူပြုရမယ်။
ဒီနေ့ တရားနာယူရသော ကုသိုလ်ကြောင့်—
ဒကာ ဒကာမအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့၏အချိန်ကို တန်ဖိုးရှိစွာ အသုံးချနိုင်ကြပါစေ။
ဝင်လာသမျှအလုပ်နောက် အလိုလိုမျောပါမသွားဘဲ ပညာဖြင့် ရွေးချယ်နိုင်ကြပါစေ။
အရေးကြီးသောအရာကို အရေးမပေါ်သေးစဉ်ကတည်းက ဆောင်ရွက်နိုင်ကြပါစေ။
မလိုအပ်သောအလုပ်များကို ရဲရဲလွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
ကတိပေးထားသောအရာများ မလွတ်မကျစေရန် သတိရှိနိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်စတင်ခြင်းသာမက ကောင်းစွာပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြပါစေ။
နေ့စဉ်၊ အပတ်စဉ် ပြန်လည်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး အတွေ့အကြုံမှ ပညာရနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်းကို အကျိုးမဲ့အနှောင့်အယှက်တို့မှ ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
စိတ်အားနှင့် ကိုယ်အားတို့၏ အကန့်အသတ်ကို ပညာဖြင့် သိနိုင်ကြပါစေ။
အနားယူသင့်သည့်အချိန် အနားယူ၍ ဆောင်ရွက်သင့်သည့်အချိန် အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
Work System ကြောင့် လူသားဆန်မှု မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
Productivity ကြောင့် သီလမပျက်ကြပါစေနှင့်။
Revenue ကြောင့် အမှန်တရား မစွန့်ကြပါစေနှင့်။
အလုပ်အောင်မြင်မှုကြောင့် မိသားစု၊ ကျန်းမာရေး၊ လူမှုတာဝန်နှင့် ဓမ္မလမ်းတို့ကို မမေ့ကြပါစေနှင့်။
အလုပ်များခြင်းကို ဂုဏ်ယူခြင်းထက် အလုပ်မှန်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မြန်မြန်လုပ်ခြင်းထက် မှန်မှန်လုပ်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အများကြီးစခြင်းထက် ကောင်းစွာပြီးမြောက်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အရာအားလုံးကို လက်ခံခြင်းထက် လိုအပ်သည့်အရာကို ပညာဖြင့်ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
မိမိ၏အလုပ်စနစ်သည် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟကို တိုးစေသောစနစ် မဖြစ်ဘဲ သတိ၊ သီလ၊ ပညာတို့နှင့် လိုက်ဖက်သောစနစ် ဖြစ်လာနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်အများကြီးထဲ ပျောက်ကွယ်နေသော စိတ်ဒုက္ခ၏အကြောင်းများကို သမုဒယဘက်မှ ရိုးရိုးသားသား မြင်နိုင်ကြပါစေ။
“အားလုံးကို ငါကိုင်ထားရမယ်၊ အားလုံးကို ငါလုပ်ရမယ်၊ အားလုံးကို ငါရရမယ်” ဆိုသော စွဲလမ်းမှုများ အေးချမ်းလျော့ပါးရာ နိရောဓဘက်သို့ ဦးတည်နိုင်ကြပါစေ။
မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို မိမိတို့ဘဝ၌ လေးစားကျင့်သုံးရင်း မှန်ကန်သောအမြင်၊ မှန်ကန်သောရည်ရွယ်ချက်၊ မှန်ကန်သောစကား၊ မှန်ကန်သောအပြုအမူ၊ မှန်ကန်သောအသက်မွေးမှု၊ မှန်ကန်သောအားထုတ်မှု၊ မှန်ကန်သောသတိနှင့် မှန်ကန်သောစိတ်တည်ငြိမ်မှုတို့ တိုးပွားနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့ရဲ့အလုပ်ဟာ မိမိတို့ဘဝကို မစားသုံးဘဲ—
မိမိတို့၏ကောင်းသောဘဝရည်ရွယ်ချက်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါစေ။
မိမိတို့ရဲ့လုပ်ငန်းဟာ မိမိတို့ရဲ့အတ္တကို ကြီးစေခြင်းထက်—
ကုသိုလ်၊ သီလ၊ ပညာနှင့် လူ့အကျိုးကို ပိုမိုကြီးစေနိုင်ပါစေ။
တစ်နေ့တာအလုပ်ကို စနစ်တကျလုပ်ရင်း—
တစ်ဘဝတာ၏ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်ဖြစ်သည့် မိမိစိတ်ကို သန့်ရှင်းအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းကို မမေ့ကြပါစေနှင့်။
သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
ဘေးအန္တရာယ်ခပ်သိမ်းမှ ကင်းဝေးကြပါစေ။
မမှန်သောအလုပ်များမှ ဝေးနိုင်ကြပါစေ။
မှန်ကန်သောအသက်မွေးမှုဖြင့် မိမိတို့နှင့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောအချိန်အသုံးချမှု၊ ကောင်းသောအားထုတ်မှု၊ ကောင်းသောသတိနှင့် ကောင်းသောပညာတို့ဖြင့် လောကီအကျိုး၊ လောကုတ္တရာအကျိုး နှစ်ဖြာတိုးပွားနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
