များများစမည့်အစား မှန်မှန်စခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ နာယူဆွေးနွေးကြမယ့်အကြောင်းက—
“များများစမည့်အစား မှန်မှန်စခြင်း”
ဆိုတဲ့အကြောင်းပါ။
လူတော်တော်များများရဲ့ဘဝမှာ မရှိတဲ့ပြဿနာတစ်ခုကို ဦးဇင်းတို့ အရင်ပြောမယ်။
စမလုပ်နိုင်တဲ့ပြဿနာ။
စချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် မစဘူး။
ကြောက်တယ်။
ပျင်းတယ်။
မသေချာဘူး။
အဲဒီပြဿနာလည်းရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ပြောမယ့် ပြဿနာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့ပြောမှာက—
စတာအရမ်းကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် စသမျှ မတည်ဘူး။
ဒီနေ့တစ်ခုစ။
မနက်ဖြန် နောက်တစ်ခုစ။
တစ်ပတ်ကြာတော့ စိတ်ကူးအသစ်ရ။
အရင်ဟာမပြီးသေးဘူး။
နောက်တစ်ခုစ။
ဒီလိုနဲ့—
လုပ်ငန်းသုံးခုစထားတယ်။
တစ်ခုမှ မတည်သေးဘူး။
သင်တန်းငါးခု ဝယ်ထားတယ်။
တစ်ခုမှ မပြီးသေးဘူး။
စာအုပ်ဆယ်အုပ် စဖတ်ထားတယ်။
တစ်အုပ်မှ မဆုံးသေးဘူး။
လေ့ကျင့်ခန်း သုံးကြိမ်စထားတယ်။
တစ်ပတ်ကျော် မတည်ဘူး။
တရားထိုင်ဖို့ နှစ်သစ်ကူးတိုင်း ဆုံးဖြတ်တယ်။
သုံးရက်လောက်ထိုင်ပြီး ရပ်သွားတယ်။
အလုပ်စနစ်အသစ်ပြောင်း။
App အသစ်သုံး။
စာရင်းအသစ်လုပ်။
မနက်စောစောထမယ်ဆိုပြီး အစီအစဉ်အသစ်လုပ်။
တစ်ပတ်ကြာတော့ အားလုံးပျောက်။
ဒါဆို စချင်စိတ်မရှိတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
စချင်စိတ်က အရမ်းရှိတယ်။
ပြဿနာက—
စတင်ခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး ဆက်လက်ခြင်းကို မလေ့ကျင့်ထားခြင်း။
ဒီနှစ်ခုမတူဘူးနော်။
စတာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုရှိတယ်။
အသစ်။
မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်။
အိပ်မက်ရှိတယ်။
လှတယ်။
လူကိုပြောလို့ကောင်းတယ်။
“ဒီနေ့ကစပြီး ဒီလိုလုပ်တော့မယ်”
“ဒီ Project စပြီ”
“ဒီနှစ်တော့ လုံးဝပြောင်းမယ်”
စကားပြောရတာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
သုံးပတ်ကြာသွားပြီ။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ဘူး။
အလုပ်က ရိုးလာပြီ။
ဒီအချိန် ဘာနဲ့ဆက်လုပ်မလဲ?
စည်းကမ်း။
သတိ။
အပ္ပမာဒ။
အားထုတ်မှု။
တည်ငြိမ်မှု။
ဒီအရည်အသွေးတွေ လိုလာတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့အကြောင်းရဲ့ အဓိကစကားက—
စလိုက်တာကို မတိုင်းနဲ့။
ဆက်တည်တာကိုတိုင်း။
ဒကာကြီးတို့…
လူတစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော် ဒီနှစ် Business Idea ဆယ်ခု စမ်းခဲ့တယ်”
ပြောတယ်။
နားထောင်လိုက်ရင် တက်ကြွတယ်။
ဒါပေမယ့် မေးရမယ်။
ဘယ်တစ်ခုကို Customer ဆီရောက်အောင် ဆက်လုပ်ခဲ့သလဲ။
ဘယ်တစ်ခုကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သလဲ။
ဘယ်တစ်ခုကို အမှားပြင်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် စမ်းခဲ့သလဲ။
ဘယ်တစ်ခုကို တတိယအကြိမ် တိုးတက်အောင်လုပ်ခဲ့သလဲ။
ဒါတွေမရှိဘူးဆို—
Idea ဆယ်ခုဟာ အောင်မြင်မှုဆယ်ခုမဟုတ်ဘူး။
မပြီးဆုံးသေးသောအစ ဆယ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော် အလုပ်တစ်ခုပဲလုပ်ခဲ့တယ်”
ဆိုတယ်။
ဒါပေမယ့် သုံးလလုံး—
နေ့တိုင်း Customer ကိုနားထောင်။
တစ်ပတ်တိုင်း Product ပြန်စစ်။
လတိုင်း စာရင်းကြည့်။
အမှားဖြစ်ရင် ပြင်။
တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတယ်။
ဘယ်သူက ပိုနှေးသလဲ?
အပြင်ကကြည့်ရင် ဒုတိယလူက နှေးသလိုပဲ။
ဒါပေမယ့်—
ဘယ်သူက အဝေးပိုရောက်မလဲ?
ဒါကို ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ တရားနဲ့ကြည့်မယ်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်ထဲမှာ “တဖြည်းဖြည်း လေ့ကျင့်ခြင်း” ဆိုတဲ့သဘောဟာ အလွန်ရှင်းပါတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၇၊ ဂဏကမောဂ္ဂလ္လာနသုတ် မှာ ဂဏကမောဂ္ဂလ္လာနပုဏ္ဏားက မြတ်စွာဘုရားရှင်ကို မေးတယ်။
အဆောက်အအုံလှေကားဆို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်ရှိတယ်။
စာပေသင်ယူမှုမှာ တဖြည်းဖြည်းသင်ရတယ်။
လေးပစ်ပညာမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်ရတယ်။
စာရင်းတွက်ပညာမှာတောင် အစကနေ တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေးဆိုပြီး တဖြည်းဖြည်းတက်ရတယ်။
ဒါဆို ဒီဓမ္မဝိနယမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းသင်ယူမှု၊ တဖြည်းဖြည်းကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှု ရှိသလားဆိုပြီး မေးတယ်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်က ရှိကြောင်း ဟောတော်မူတယ်။
ပြီးတော့ သီလကစပြီး၊ ဣန္ဒြေစောင့်ထိန်းမှု၊ အစားအစာ၌အတိုင်းအတာသိမှု၊ နိုးကြားအားထုတ်မှု၊ သတိသမ္ပဇဉ် စတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လမ်းညွှန်ထားတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီသုတ်တော်ကို စဉ်းစားကြည့်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုက—
“အားလုံးကို ဒီနေ့တစ်နေ့တည်း ပြီးစီးလိုက်”
လို့ မဟောဘူး။
တစ်ဆင့်။
ပြီးရင် နောက်တစ်ဆင့်။
အခြေခံတည်။
ပြီးရင် နောက်ထပ်တိုး။
ဒီသဘော။
အိမ်တစ်လုံးဆောက်ရင်—
အုတ်မြစ်မချဘဲ အမိုးအရင်မတင်ဘူး။
လှေကားတက်ရင်—
ပထမအဆင့်ကို မထိဘဲ ဆယ်ဆင့်မြောက်ကို တစ်ခါတည်းရောက်မလား?
မရဘူး။
ဒါပေမယ့် လူ့စိတ်က တစ်ခါတလေ ဘာလိုချင်လဲ?
နောက်ဆုံးအဆင့်ကို အခုလိုချင်တယ်။
စီးပွားရေးစတယ်။
ချက်ချင်းကြီးချင်တယ်။
တရားထိုင်တယ်။
သုံးရက်နဲ့ စိတ်ငြိမ်ချင်တယ်။
လေ့ကျင့်ခန်းစတယ်။
တစ်ပတ်နဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပြောင်းချင်တယ်။
စာဖတ်တယ်။
တစ်လနဲ့ ပညာရှင်ဖြစ်ချင်တယ်။
Online စတင်ရောင်းတယ်။
ပထမအပတ်ကတည်းက Order များချင်တယ်။
မရရင်—
“ဒါအလုပ်မဖြစ်ဘူး”
ပြောတယ်။
တစ်ခါတလေ အလုပ်မဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။
အချိန်မပေးသေးတာ။
လေ့ကျင့်မှု မပြည့်သေးတာ။
Feedback မလုံလောက်သေးတာ။
အလေ့အထ မတည်သေးတာ။
ဒါကို မခွဲဘဲ စိတ်ကူးအသစ်တစ်ခုဆီ ပြေးတယ်။
အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လာလဲ?
ဘဝတစ်လျှောက်—
အစများတယ်။
အမြစ်နည်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၇၀၊ ကီဋာဂိရိသုတ် မှာ ပိုတိကျတဲ့ ဟောချက်တစ်ခုရှိတယ်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်က အဆုံးစွန်သိမြင်မှုကို တစ်ခါတည်းရရှိတယ်လို့ မဟောဘဲ တဖြည်းဖြည်းသင်ယူမှု၊ တဖြည်းဖြည်းကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှု ဖြင့် ရောက်ရှိကြောင်း ဟောထားတယ်။
သဒ္ဓါဖြစ်လာတယ်။
ဆရာထံချဉ်းကပ်တယ်။
နားထောင်တယ်။
တရားကို မှတ်သားတယ်။
အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားတယ်။
လက်ခံတယ်။
ဆန္ဒဖြစ်တယ်။
အားထုတ်တယ်။
စစ်ဆေးတယ်။
ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်တယ်။
ဒီလို တစ်ဆင့်ကနေ နောက်တစ်ဆင့် ဆက်တိုးတာကို သုတ်တော်က ရှင်းပြထားတယ်။
ဒီနေရာမှာ အထူးမှတ်စရာက—
တဖြည်းဖြည်းဆိုတာ အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
တဖြည်းဖြည်းဆိုတာ ပျင်းတာမဟုတ်ဘူး။
တဖြည်းဖြည်းဆိုတာ—
တစ်ဆင့်ကို တည်အောင်လုပ်ပြီးမှ နောက်ဆင့်တက်ခြင်း။
ဒါနဲ့—
နှေးကွေးခြင်း မတူဘူး။
အချိန်ဆွဲခြင်း မတူဘူး။
ပျင်းရိခြင်း မတူဘူး။
“ဖြည်းဖြည်းပဲလုပ်မယ်”
ဆိုပြီး မလုပ်ဘဲနေတာ—
တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှုမဟုတ်ဘူး။
တစ်နေ့တစ်နေ့ လုပ်နေတယ်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိလည်း လုပ်တယ်။
အခြေအနေကြည့်ပြီး ပြင်တယ်။
တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် တည်တယ်။
ဒါမှ gradual progress။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ကိုလည်း—
“နည်းနည်းပဲလုပ်”
လို့ မယူနဲ့။
“တည်အောင်လုပ်”
လို့ ယူ။
ဒီနှစ်ခု အရမ်းကွာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၁၉ မှာ ပင်လယ်ကြီးကို ဥပမာပြုထားတဲ့ အလွန်လှတဲ့ သဘောတစ်ခုရှိတယ်။
ပင်လယ်ကြီးဟာ ကမ်းကနေ ချက်ချင်းချောက်ကြီးကျသွားတာမဟုတ်ဘူး။
တဖြည်းဖြည်းနိမ့်တယ်။
တဖြည်းဖြည်းလျှောတယ်။
တဖြည်းဖြည်းနက်လာတယ်။
အဲဒီလိုပဲ ဓမ္မဝိနယမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှု ရှိပြီး တစ်ခါတည်း ရုတ်တရက် အဆုံးစွန်သိမြင်မှုကို ရောက်တာမဟုတ်ကြောင်း ဟောထားပါတယ်။
ဒါကို နေ့စဉ်ဘဝထဲ ပြန်ကြည့်။
ပင်လယ်နက်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကမ်းစပ်ကနေ ပထမခြေလှမ်းမှာ အနက်ဆုံးနေရာမရောက်ဘူး။
ပညာကြီးချင်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ပထမနေ့မှာ အဆုံးစွန်မရောက်ဘူး။
လုပ်ငန်းကြီးချင်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် Customer တစ်ယောက်နဲ့ စတတ်ရမယ်။
တရားအားထုတ်ချင်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဆယ်မိနစ်ကို မှန်မှန်ထိုင်နိုင်ခြင်းဟာ—
တစ်နှစ်တစ်ခါ တစ်နေ့လုံးထိုင်ပြီး ပြီးရင်မထိုင်တာထက် တစ်ခါတလေ အလေ့အထတည်ဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။
စာဖတ်ချင်တယ်။
တစ်နေ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ပြီးစရာမလိုဘူး။
စာမျက်နှာဆယ်မျက်နှာကို နေ့တိုင်းဖတ်။
သုံးလကြာရင် ဘယ်လောက်ဖတ်ပြီးမလဲ?
သင်တန်းတက်ချင်တယ်။
သင်တန်းဆယ်ခုမဝယ်နဲ့။
တစ်ခုရွေး။
အဆုံးထိတက်။
လုပ်ကြည့်။
ပြန်လည်သုံးသပ်။
ဒီလို။
အနက်လိုချင်ရင် ကျယ်ပြန့်စွာစရာ မလိုဘူး။
တစ်နေရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနက်သွားဖို့ လိုတယ်။
ဒီစကားကို အထူးမှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတော်တော်များများ ဘာကြောင့် များများစချင်ကြသလဲ?
အစက စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်။
အစမှာ အောင်မြင်မှုကို စိတ်ကူးလို့ကောင်းတယ်။
အစမှာ အမှားမရှိသေးဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ?
မလုပ်ရသေးလို့။
လုပ်လာပြီဆို—
အမှားပေါ်မယ်။
Customer မကြိုက်တာတွေ့မယ်။
ကိုယ်မတတ်တာတွေ့မယ်။
ငွေစာရင်းမကိုက်တာတွေ့မယ်။
စိတ်ကူးထင်သလောက် မလွယ်တာတွေ့မယ်။
ဒီမှာ လူ့စိတ်က ဘာလုပ်ချင်လဲ?
အဲဒီခက်ခဲတဲ့အလယ်ပိုင်းကနေ—
စိတ်ကူးအသစ်ရဲ့ လှပတဲ့အစဆီ ပြန်ပြေးချင်တယ်။
အသစ်စလိုက်ရင်—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အောင်မြင်နိုင်သူလို ပြန်ခံစားရတယ်။
အဟောင်းကို ဆက်လုပ်ရင်—
ကိုယ့်အားနည်းချက်ကိုမြင်ရတယ်။
ဒီနေရာမှာ Founder တစ်ယောက်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
Project အသစ်ကို ချစ်တာလား။
တိုးတက်မှုကို ချစ်တာလား။
မတူဘူး။
Project အသစ်ကို ချစ်တယ်ဆို—
အသစ်အသစ် စတယ်။
တိုးတက်မှုကို ချစ်တယ်ဆို—
အဟောင်းကို ပြန်ကြည့်ပြီး ပြင်တယ်။
Feedback နားထောင်တယ်။
အမှားခံတယ်။
တိုးတက်အောင် ဆက်လုပ်တယ်။
ဒါပိုခက်တယ်။
ဒါပေမယ့် အမြစ်ရှိတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဓမ္မပဒ ၁၁၆ မှာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို လျင်မြန်စွာပြုရန်၊ စိတ်ကို မကောင်းမှုမှတားရန် ဟောထားတယ်။ ကောင်းမှုလုပ်ရာမှာ နှောင့်နှေးနေရင် စိတ်က မကောင်းမှုဘက်ကို ယိမ်းနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတိပေးချက် ရှိတယ်။
ဒီမှာ သတိထား။
“ကောင်းမှုကို လျင်မြန်စွာပြု”
ဆိုတာနဲ့—
“အရာအားလုံးကို တစ်ခါတည်း အများကြီးစ”
ဆိုတာ မတူဘူး။
ကောင်းမှုကို မနှောင့်နှေးဘဲ စ။
ဒါပေမယ့် စပြီးတော့?
ဆက်လုပ်။
ဒါကို ဓမ္မပဒနောက်ထပ်အပိုဒ်က ပိုရှင်းတယ်။
ဓမ္မပဒ ၁၁၈ မှာ ကောင်းမှုတစ်ခုလုပ်ခဲ့ရင် ထပ်ပြု၊ ထပ်ပြု၍ ကောင်းမှု၌ စိတ်ကိုမွေ့လျော်စေဖို့ သဘောကို ဟောထားတယ်။
ဒီဟာ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်နဲ့ တကယ်ကို တည့်တယ်။
ကောင်းတာ စရုံမဟုတ်ဘူး။
ကောင်းတာ ထပ်လုပ်။
တစ်နေ့မေတ္တာရှိပြီး—
နောက်နေ့ မရှိတော့ရင် မတည်။
တစ်ရက်သီလစောင့်ပြီး—
နောက်တစ်ပတ်မေ့ရင် မတည်။
တစ်ခါဒါနပြုပြီး—
နောက်တော့ ကောင်းမှုအလေ့အထမရှိရင် မတည်။
တစ်နေ့တရားထိုင်ပြီး—
နှစ်လပျောက်ရင် အလေ့အထမတည်။
အဲဒီတော့ ဓမ္မပဒက—
ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုခြင်း ကို အလေးထားတယ်။
ဒီဟာ စက်ရုပ်လိုလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။
အလေ့အထကို ကုသိုလ်ဘက် ပြောင်းတာ။
လူ့စိတ်က အကြိမ်ကြိမ်လိုက်ရာဘက်ကို ယိမ်းတတ်တယ်။
မကောင်းတာ ထပ်လုပ်ရင် မကောင်းတဲ့ဘက် အလေ့အထဖြစ်လာတယ်။
ကောင်းတာ ထပ်လုပ်ရင် ကောင်းတဲ့ဘက် အလေ့အထဖြစ်လာတယ်။
ဒါကြောင့်—
“ဒီနေ့ဘာစမလဲ”
တင်မမေးနဲ့။
“မနက်ဖြန်လည်း ဘာကိုဆက်လုပ်နိုင်မလဲ”
မေး။
ဒီမေးခွန်းက စတင်ပုံကို ပြောင်းပေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဓမ္မပဒ ၁၂၂ က ဒီနေ့တရားရဲ့ အလွန်လှတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခု။
ကောင်းမှုကို သေးငယ်တယ်ဆိုပြီး အထင်မသေးဖို့ ဟောတယ်။
ရေစက်တစ်စက်ချင်းကျရင်း ရေအိုးတောင် ပြည့်သလို၊ ပညာရှိသူဟာ ကောင်းမှုကို နည်းနည်းချင်း စုဆောင်းရင်း ပြည့်လာတယ်ဆိုတဲ့သဘော။
ရေစက်တစ်စက်ကို ကြည့်။
ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။
တစ်စက်။
အိုးကြီးနဲ့ နှိုင်းရင် နည်းနည်းလေး။
ဒါပေမယ့်—
တစ်စက်။
နောက်တစ်စက်။
နောက်တစ်စက်။
မရပ်ဘူး။
နောက်ဆုံး?
အိုးပြည့်တယ်။
ဒီပုံရိပ်ကို ဘဝထဲ ယူကြည့်။
တစ်နေ့ ဆယ်မိနစ် တရားထိုင်တာ—
ဆယ်မိနစ်ပဲ။
ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်ဆို?
တစ်နေ့ စာမျက်နှာငါးမျက်နှာဖတ်တာ—
ငါးမျက်နှာပဲ။
တစ်နှစ်?
နေ့တိုင်း Customer တစ်ယောက်ကို ဂရုတစိုက်နားထောင်တာ—
တစ်ယောက်ပဲ။
ခြောက်လ?
တစ်နေ့ အသုံးစရိတ်ကို ငါးမိနစ်ပြန်ရေးတာ—
ငါးမိနစ်ပဲ။
တစ်နှစ်?
မိဘကို တစ်နေ့ဖုန်းငါးမိနစ်ခေါ်တာ—
ငါးမိနစ်ပဲ။
ဒါပေမယ့် Relationship?
တစ်နေ့ Staff တစ်ယောက်ကို အကောင်းဆုံး Feedback လေးပေးတာ—
နည်းနည်းပဲ။
နှစ်လ?
ဒီလို။
အကြီးကြီးပြောင်းလဲမှုတချို့ဟာ အကြီးကြီးစခြင်းကနေ မလာဘူး။
သေးသေးလေးကို မရပ်ဘဲ ဆက်လုပ်ခြင်းကနေ လာတတ်တယ်။
ဒါကို ဓမ္မပဒရဲ့ ရေစက်ဥပမာက အလွန်လှပစွာ သတိပေးတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဦးဇင်းတို့ တစ်ချက်သတိပေးမယ်။
ရေစက်က အိုးထဲကျနေမှ အိုးပြည့်မယ်။
အပြင်ကိုကျနေရင်?
မပြည့်ဘူး။
ဒါကြောင့် မှန်မှန်လုပ်ခြင်းတင် မလုံလောက်ဘူး။ မှန်တဲ့နေရာမှာ မှန်မှန်လုပ်ရမယ်။
ဒီဟာ ဒီနေ့တရားရဲ့ ဒုတိယပိုင်း။
တစ်ယောက်က မမှန်တဲ့ Business Model ကို သုံးနှစ်မှန်မှန်လုပ်တယ်။
ဒါနဲ့ အလိုအလျောက်မှန်သွားမလား?
မမှန်ဘူး။
Customer မလိုတာကို နေ့တိုင်းထုတ်နေတယ်။
တည်ငြိမ်တယ်ဆိုပေမယ့် မပညာရှိဘူး။
တရားမှာလည်း—
မမှန်တဲ့အမြင်ကို မှန်မှန်ထပ်နေရင် ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
မှန်မှန် + ပြန်လည်စစ်ဆေးမှု လိုတယ်။
တည်ငြိမ်မှု + ပညာ လိုတယ်။
ဆက်လုပ်မှု + မှန်ကန်သောအမြင် လိုတယ်။
ဒီ balance မပျောက်စေနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈၊ ဝိဘင်္ဂသုတ် မှာ သမ္မာဝါယာမ—မှန်ကန်သောအားထုတ်မှုကို လေးပိုင်းနဲ့ ရှင်းထားတယ်။
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်မဖြစ်အောင် အားထုတ်ခြင်း။
ဖြစ်ပြီးသား အကုသိုလ်ကို ပယ်ဖို့ အားထုတ်ခြင်း။
မဖြစ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်လာအောင် အားထုတ်ခြင်း။
ပြီးတော့—
ဖြစ်ပြီးသား ကုသိုလ်တရားတွေ မပျောက်စေဘဲ တည်တံ့၊ တိုးပွား၊ ဖွံ့ဖြိုး၊ ပြည့်စုံလာအောင် အားထုတ်ခြင်း။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနောက်ဆုံးအချက်ကို သေချာနာယူ။
ဦးဇင်းတို့က ဘာကို တော်တော်များများသဘောကျလဲ?
“မဖြစ်သေးတာကို ဖြစ်အောင်လုပ်”
ဒါကိုသဘောကျတယ်။
အသစ်။
စတင်ခြင်း။
တည်ဆောက်ခြင်း။
ဒါပေမယ့် သမ္မာဝါယာမမှာ အဲဒါတင်မဟုတ်ဘူး။
ဖြစ်ပြီးသား ကောင်းတာကို မပျောက်စေဖို့ ပါတယ်။
ဒါဟာ တည်ငြိမ်မှု။
Customer တစ်ယောက်ရထားတယ်။
အသစ်တစ်ရာရှာဖို့ပဲ မပြေးနဲ့။
ရှိပြီးသား Customer ယုံကြည်မှု မပျောက်စေ။
ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။
လူအသစ်ခန့်ဖို့ပဲ မစဉ်းစားနဲ့။
ရှိပြီးသားလူကောင်းတိုးတက်အောင် လုပ်။
ကျန်းမာရေးကောင်းနေတယ်။
နာမှကုသမယ်မလုပ်နဲ့။
ရှိပြီးသားကျန်းမာရေးကို ထိန်း။
သီလရှိတယ်။
ပျက်မှပြန်တည်မယ် မလုပ်နဲ့။
ရှိပြီးသားသီလကို မပျောက်စေ။
တရားထိုင်အလေ့အထလေး တည်နေတယ်။
“တစ်နေ့နှစ်နာရီမထိုင်နိုင်လို့ ဆယ်မိနစ်ကိုပဲ ရပ်လိုက်မယ်”
မလုပ်နဲ့။
ရှိပြီးသားဆယ်မိနစ်ကို ကာကွယ်။
ဒီဟာ သမ္မာဝါယာမရဲ့ လှပတဲ့အလင်း။
အသစ်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းထက် ဖြစ်ပြီးသားကောင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းလည်း အရေးကြီးတယ်။
Founder ဘဝထဲမှာ ဒီအချက် များစွာလိုတယ်။
Start-up တွေဟာ “start” ကိုပဲ ချီးကျူးတတ်တယ်။
Launch။
New product။
New market။
New campaign။
ဒါပေမယ့်—
Maintenance?
ရှိပြီးသားအရာကို ကောင်းကောင်းထိန်းခြင်း?
Process?
Customer care?
အလုပ်သမားတိုးတက်မှု?
စာရင်းပြန်စစ်မှု?
အဲဒါတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစရာမကောင်းဘူး။
ဒါပေမယ့် အဖွဲ့အစည်းတည်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။
ဓမ္မနဲ့တောင် တူတယ်။
ကုသိုလ်တစ်ခါဖြစ်တာ—
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် မပျောက်စေဖို့ တိုးပွားအောင် လေ့ကျင့်ရတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု လူ့စိတ်ရဲ့ နောက်အန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြည့်ရအောင်။
စတင်လိုက်ရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလုပ်ပြီးသလို ခံစားခြင်း။
Notebook အသစ်ဝယ်လိုက်တယ်။
“စာရေးတော့မယ်”
စိတ်က အောင်မြင်သလိုဖြစ်သွားတယ်။
Gym membership ဝယ်တယ်။
“ကျန်းမာတော့မယ်”
လိုဖြစ်တယ်။
Course ဝယ်တယ်။
“တတ်တော့မယ်”
လိုဖြစ်တယ်။
Company Registration လုပ်တယ်။
“Entrepreneur ဖြစ်ပြီ”
လိုဖြစ်တယ်။
Page ဖွင့်တယ်။
Logo လုပ်တယ်။
Name card ထုတ်တယ်။
အရမ်းအလုပ်များတယ်။
ဒါပေမယ့် Customer နဲ့စကားပြောပြီလား?
Product ရောင်းပြီလား?
ပြဿနာဖြေရှင်းပြီလား?
မလုပ်သေးဘူး။
ဒါဆို စတင်မှုရဲ့ပုံသဏ္ဌာန် ရှိတယ်။
အလုပ်ရဲ့အနှစ်သာရ မရှိသေးဘူး။
ဒီမှာ သတိထားရမယ်။
စိတ်က symbol ကို result ထင်တတ်တယ်။
စာအုပ်ဝယ်တာနဲ့ ဖတ်ပြီးတာ မတူဘူး။
သင်တန်းဝယ်တာနဲ့ တတ်ပြီးတာ မတူဘူး။
ရည်မှန်းချက်ရေးတာနဲ့ ရောက်ပြီးတာ မတူဘူး။
လုပ်ငန်းနာမည်ပေးတာနဲ့ Customer တန်ဖိုးဖန်တီးပြီးတာ မတူဘူး။
တရားစာအုပ်ကို ကိုးကွယ်ထားတာနဲ့ တရားကျင့်ပြီးတာ မတူဘူး။
ဒါကြောင့်—
အစကို ရလဒ်မထင်နဲ့။
အစက လမ်းဝင်တာပဲ။
ဆက်လျှောက်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၁.၁ မှာ တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် အကြောင်းအကျိုးဆက်သွားတဲ့ လှပတဲ့အစဉ်တစ်ခုကို ဟောထားတယ်။
ကောင်းမွန်တဲ့သီလက နောင်တမရှိခြင်းဆီ။
နောင်တမရှိခြင်းက ဝမ်းမြောက်မှုဆီ။
ဝမ်းမြောက်မှုက ပီတိဆီ။
ပီတိက ငြိမ်းချမ်းမှုဆီ။
ငြိမ်းချမ်းမှုက ချမ်းသာမှုဆီ။
ချမ်းသာမှုက သမာဓိဆီ။
သမာဓိက မှန်ကန်စွာသိမြင်မှုဆီ။
အဲဒီကနေ ငြီးငွေ့ခြင်း၊ ရာဂကင်းခြင်း၊ လွတ်မြောက်မှုကို သိမြင်ခြင်းဆီ အစဉ်အတိုင်း ဦးတည်တယ်။
ဒီသုတ်တော်ကို ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်မှာ ဘာကြောင့်ထည့်လဲ?
အကျိုးကြီးဟာ အကြောင်းသေးတွေကို ကျော်ပြီး ရုတ်တရက်မပေါ်ဘူး။
အခြေခံတစ်ခုက နောက်တစ်ခုကို မွေးတယ်။
နောက်တစ်ခုက နောက်တစ်ခု။
ဒါ Process။
လူ့ဘဝမှာလည်း ဒီလို။
တစ်နေ့တည်း အောင်မြင်သူဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။
နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ စုလာတယ်။
အလေ့အထဖြစ်လာတယ်။
အလေ့အထက စွမ်းရည်ဖြစ်လာတယ်။
စွမ်းရည်က ရလဒ်ကို ကူညီတယ်။
အဲဒီရလဒ်က နောက်ထပ်အခွင့်အရေးဖွင့်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အကြီးစားရလဒ်ကိုပဲ တစ်ချိန်လုံးမကြည့်နဲ့။
ဒီနေ့ရဲ့အကြောင်းကို ကြည့်။
ဒီနေ့လုပ်ရမယ့်အလုပ်က ဘာလဲ?
ဒီနေ့တစ်ဆင့် တည်ပြီလား?
ဒါပဲ။
ဒကာကြီးတို့…
ဥပမာတစ်ခုအနေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်စတင်လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ကြည့်ရအောင်။
ဒီအဖြစ်အပျက်ဟာ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီသမိုင်းမဟုတ်ပါဘူး။
တရားရှင်းဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ ဥပမာပါ။
လူငယ်နှစ်ယောက် လုပ်ငန်းစချင်တယ်ဆိုပါစို့။
ပထမလမှာ—
အစားအသောက်ရောင်းမယ်။
ဒုတိယပတ်မှာ—
အွန်လိုင်းသင်တန်းလုပ်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။
အစားအသောက်အလုပ် မပြီးသေးဘူး။
သင်တန်းစ။
နောက်တစ်ပတ်—
အခြားသူတစ်ယောက်က အဝတ်အစားရောင်းတာ အောင်မြင်နေတာမြင်တယ်။
“ဒါလည်းလုပ်မယ်”
ဆို။
နောက်တစ်လ—
နည်းပညာတစ်ခု ထင်ရှားလာတယ်။
အဲဒီဘက်ပြန်ပြေး။
ခြောက်လကြာတော့—
သူတို့မှာ Project လေးငါးခုရှိတယ်။
Facebook Page လေးခုရှိတယ်။
Logo အများကြီးရှိတယ်။
စာရင်းဖိုင်အများကြီးရှိတယ်။
တကယ် Customer ကို ဖြေရှင်းပေးနေတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု လုံးဝတည်သလား?
မတည်သေးဘူး။
နောက်လူနှစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုပါစို့။
သူတို့ကလည်း အစားအသောက်တစ်မျိုးစတယ်။
ပထမလမှာ Product သုံးမျိုးမထုတ်ဘူး။
တစ်မျိုးပဲ စမ်းတယ်။
Customer ဆယ်ယောက်နဲ့ စမ်းတယ်။
Feedback ရတယ်။
ပြန်ပြင်တယ်။
ဒုတိယလမှာ—
Packaging ပြင်တယ်။
Cost ပြန်တွက်တယ်။
Customer နှစ်ဆယ်နဲ့ စမ်းတယ်။
တတိယလမှာ—
Delivery ပြဿနာကို ဖြေရှင်းတယ်။
လေးလမှာ—
မရောင်းတဲ့ Feature ကို ဖြုတ်တယ်။
ငါးလမှာ—
ထပ်ရောင်း။
သူတို့ကြီးသွားမလား?
မသေချာဘူး။
အောင်မြင်မယ်လို့ ဦးဇင်းတို့ အာမခံမပေးဘူး။
စျေးကွက်၊ အရင်းအနှီး၊ ပြိုင်ဆိုင်မှု၊ စည်းမျဉ်း၊ လုပ်နိုင်စွမ်း စတဲ့အကြောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ကွာခြားတာတစ်ခုရှိတယ်။
ပထမအဖွဲ့က—
အစတွေစုနေတယ်။
ဒုတိယအဖွဲ့က—
သင်ခန်းစာစုနေတယ်။
ဒီနှစ်ခု မတူဘူး။
အစများရင် အသစ်အသစ်များလာတယ်။
မှန်မှန်ဆက်လုပ်ရင်—
အတွေ့အကြုံတိုးလာတယ်။
အမှားမြင်လာတယ်။
တတ်လာတယ်။
အဲဒါ Learning။
အဲဒီတော့ Founder တစ်ယောက်ကို—
“ဒီနှစ်ဘာတွေစခဲ့လဲ”
တင်မမေးချင်ဘူး။
“ဒီနှစ် ဘာတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တိုးတက်အောင်လုပ်ခဲ့လဲ”
မေးချင်တယ်။
ဒီမေးခွန်းက ပိုခက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘာကြောင့် “များများစခြင်း” ကို ကိုယ့်စိတ်က သဘောကျသေးလဲ?
တစ်ခုကို ဆက်လုပ်ရင်း အမှားတွေ့တာထက် နောက်တစ်ခုစပြီး အိပ်မက်မက်တာ ပိုလွယ်လို့။
ဒါကို ကိုယ့်ဘဝမှာ သေချာကြည့်။
တစ်ခုစပြီး သုံးပတ်ကြာတော့—
စိတ်ဝင်စားမှုကျသွားတယ်။
အဲဒီအချိန် တစ်ခုပြန်မေး။
“ဒီဟာ တကယ်မကောင်းတော့လို့ ရပ်တာလား?”
ဒါမှမဟုတ်—
“အသစ်မဟုတ်တော့လို့ စိတ်မလှုပ်ရှားတာလား?”
မတူဘူး။
တကယ် Evidence ရှိလို့ ရပ်သင့်တာ ရပ်။
ဒါပညာ။
ဒါပေမယ့်—
Bored ဖြစ်လို့ ရပ်တာ နဲ့
မထိုက်တန်လို့ ရပ်တာ မတူဘူး။
စတင်လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ—
ပထမဆုံးတစ်လဟာ လှတယ်။
Idea။
Name။
Logo။
Plan။
စိတ်ကူး။
နောက်လက—
စာရင်း။
Customer complaint။
ပစ္စည်းပို့တာ။
Quality control။
ပြန်လုပ်ရတာ။
လူမှုဆက်ဆံရေး။
သေးသေးလေးအလုပ်တွေ။
ဒီနေရာကို မချစ်ရင်—
လုပ်ငန်းကိုမချစ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကိုယ်ချစ်တာ—
လုပ်ငန်းရှင်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ပုံရိပ် ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် မိမိစိတ်ကို ရိုးသားစွာကြည့်။
တရားမှာလည်း တူတယ်။
တရားစခန်းပထမနေ့ စိတ်ကြည်နူးတယ်။
နောက်နေ့ ခြေထောက်နာ။
စိတ်ပျံ့။
နောက်တော့—
“ဒီနည်းက ကျွန်တော်နဲ့မကိုက်ဘူး”
ပြော။
တစ်နည်းပြောင်း။
နောက်တစ်နည်း။
နောက်ဆရာ။
နောက်ကျောင်း။
အခြေခံမတည်ဘဲ အမြဲပြောင်းနေမယ်ဆို—
နည်းတွေများလာတယ်။
လေ့ကျင့်မှုနက်လာချင်မှ နက်မယ်။
ဒါကြောင့်—
အသစ်တရားရှာတာထက် သိထားတဲ့ကောင်းတာကို လက်တွေ့လုပ်နိုင်မှုလည်း အရေးကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမှာ တစ်ခုသတိထားရမယ်။
“မှန်မှန်စခြင်း” ဆိုတဲ့စကားကို—
“စွဲပြီး မပြောင်းတော့ဘူး”
လို့ မယူနဲ့။
တစ်ယောက်က မမှန်တဲ့အရာကို နေ့တိုင်းလုပ်နေတယ်။
ဒါတည်ငြိမ်တာပဲလို့ ချီးကျူးမလား?
မချီးကျူးဘူး။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့သုံးတဲ့ “မှန်မှန်” မှာ အဓိပ္ပာယ်သုံးခုပါမယ်။
ပထမ — မပြတ်ခြင်း။
ဒုတိယ — မှန်ကန်တဲ့ဘက်ကို ဦးတည်ခြင်း။
တတိယ — ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး လိုရင် ပြင်ခြင်း။
ဒီသုံးခုရှိမှ ကောင်းတယ်။
တစ်နေ့နှစ်နာရီမလုပ်နိုင်ရင်—
မိနစ်နှစ်ဆယ်ကို မပြတ်လုပ်။
ဒါပေမယ့် လစဉ်ပြန်စစ်။
မိနစ်နှစ်ဆယ်တကယ်အကျိုးရှိသလား။
နည်းမှန်လား။
တိုးရမလား။
ပြောင်းရမလား။
ဒီလို။
လုပ်ငန်းမှာလည်း—
တစ်ပတ်ကို Customer ငါးယောက်နားထောင်။
သုံးလမပြတ်လုပ်။
ဒါပေမယ့်—
တစ်လတစ်ခါ အဲဒီ feedback တွေက ဘာပြောနေလဲ စစ်။
တစ်ယောက်တည်းစကားကို အမြဲထပ်နားထောင်ပြီး မပြင်ရင်—
မှန်မှန်လုပ်တာပေမယ့် မသင်ယူဘူး။
ဒါကြောင့်—
Consistency ဟာ stubbornness မဖြစ်စေနဲ့။
မြန်မာလိုပြောရရင်—
မှန်မှန်လုပ်တာကို ခေါင်းမာခြင်းနဲ့ မရောနဲ့။
ပညာနဲ့ ဆက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု “အများကြီး” ဆိုတဲ့အကြောင်းကို နည်းနည်းကြည့်ရအောင်။
များတယ်ဆိုတာ မကောင်းတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
တတ်နိုင်ရင် အများကြီးလုပ်လို့ရတယ်။
လူအင်အားရှိတယ်။
စနစ်ရှိတယ်။
ငွေရှိတယ်။
စွမ်းရည်ရှိတယ်။
Project အများကြီးကို တာဝန်ခွဲပြီး ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။
ဒါဆို လုပ်။
ဒီတရားက—
“တစ်သက်လုံး တစ်ခုပဲလုပ်”
မပြောဘူး။
အဓိကက—
အများကြီးလုပ်နိုင်မှုမရှိသေးခင် အများကြီးစပြီး အင်အားပြန့်မသွားဖို့။
ဒီဟာအရေးကြီးတယ်။
စတင်လုပ်ငန်းက လူနှစ်ယောက်။
Project ငါးခု။
Customer segment လေးခု။
Social channel ခြောက်ခု။
Product ငါးမျိုး။
ဘယ်သူလုပ်မလဲ?
အင်အားပြန့်သွားတယ်။
ဒါကြောင့်—
“အခွင့်အရေးအားလုံး ယူရမယ်”
မဟုတ်ဘူး။
အခွင့်အရေးတစ်ချို့ကို—
အခုမယူနိုင်သေးဘူး
လို့ပြောရတယ်။
ဒါအားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
အာရုံထိန်းတာ။
စာကြည့်တိုက်ထဲ စာအုပ်တစ်သောင်းရှိတယ်။
တစ်နေ့တည်း အကုန်ဖတ်မလား?
မရဘူး။
စာအုပ်တစ်အုပ်ရွေး။
ဖတ်။
ပြီး။
နောက်တစ်အုပ်။
အဲဒါပဲ။
အခွင့်အရေးများတာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ရွေးချယ်မတတ်ရင် အခွင့်အရေးများခြင်းက အာရုံပျံ့မှု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၃ မှာ အပ္ပမာဒတရားတစ်ခုကို ပွားများလေ့ကျင့်ခြင်းဟာ ယခုဘဝနဲ့ နောင်ဘဝအကျိုးနှစ်မျိုးလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ အရေးကြီးသောအရာဖြစ်ကြောင်း မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောထားတယ်။ ဆင်ခြေရာဟာ အခြားတိရစ္ဆာန်ခြေရာတွေထဲ အကြီးဆုံးသဘောဖြစ်သလို အပ္ပမာဒကိုလည်း အရေးကြီးစွာ ဖော်ပြတယ်။
အပ္ပမာဒကို ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ထဲ ဘယ်လိုထည့်မလဲ?
အပ္ပမာဒဆိုတာ—
နေ့တစ်နေ့ အရမ်းအားထုတ်ပြီး နောက်ခြောက်ရက် ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။
မမေ့မလျော့။
ကောင်းတာကို လက်မလွှတ်။
ရည်ရွယ်ချက်မပျောက်။
တာဝန်မမေ့။
ဒီနေ့နည်းနည်းလုပ်။
မနက်ဖြန်လည်းလုပ်။
အားနည်းတဲ့နေ့—
အနည်းဆုံးအတိုင်းအတာလုပ်။
အားကောင်းတဲ့နေ့—
ပိုလုပ်။
ဒါပေမယ့် လမ်းမပျောက်။
ဒီသဘော။
ဒါကြောင့် မှန်မှန်စဖို့—
စိတ်အားထက်သန်မှုကို မစောင့်နဲ့။
ဒီစကားအရေးကြီးတယ်။
“စိတ်ပါမှလုပ်မယ်”
ဆိုရင်—
အလေ့အထမတည်ဘူး။
စိတ်က တစ်နေ့တစ်မျိုး။
ဒီနေ့ စိတ်ကောင်းတယ်။
မနက်ဖြန် ပင်ပန်းတယ်။
နောက်နေ့ စိတ်ညစ်တယ်။
ဒါကြောင့် လုပ်ရမယ့်ကောင်းမှုကို—
စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုတည်းပေါ် မထားနဲ့။
တရားထိုင်ဖို့ စိတ်ပါမှထိုင်မယ်ဆို—
စိတ်မပါတဲ့နေ့ မထိုင်တော့ဘူး။
စာရင်းပြန်ကြည့်ဖို့ စိတ်ပါမှကြည့်မယ်ဆို—
အရေးကြီးဆုံးအချိန်မှာ မကြည့်ဖြစ်နိုင်ဘူး။
Customer Call လုပ်ဖို့ စိတ်ပါမှခေါ်မယ်ဆို—
Sales မတည်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
စိတ်အားထက်သန်မှုက အစကိုကူတယ်။
စည်းကမ်းက လမ်းကိုဆက်ပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ အပ္ပမာဒဝဂ်မှာ မမေ့မလျော့မှုကို အလွန်ချီးကျူးထားတယ်။
အားထုတ်သူ၊ သတိရှိသူ၊ အကျင့်သန့်ရှင်းသူ၊ ဆင်ခြင်တတ်သူ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုထိန်းနိုင်သူတို့ရဲ့ အကျိုးကို ဟောထားပြီး ပညာရှိသူဟာ အပ္ပမာဒကို အဖိုးတန်ရတနာလို ထိန်းသိမ်းကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။
“ရတနာလို ထိန်း”
ဆိုတဲ့အချက် လှတယ်။
ကောင်းတဲ့အလေ့အထလေး စတည်နေပြီဆို—
ကာကွယ်။
မပျက်စေနဲ့။
ဒီနေ့ ၁၀ မိနစ်ဖတ်နေတယ်?
ကာကွယ်။
မနက်လမ်းလျှောက်တဲ့ အလေ့အထရှိတယ်?
ကာကွယ်။
အိမ်မှာ ညစာအတူစားတဲ့ အလေ့အထရှိတယ်?
ကာကွယ်။
လုပ်ငန်းမှာ သောကြာနေ့စာရင်းပြန်စစ်တယ်?
ကာကွယ်။
အပတ်စဉ် ဝန်ထမ်းနဲ့ ဆွေးနွေးတယ်?
ကာကွယ်။
ရှိပြီးသားကောင်းတာကို—
အသစ်တစ်ခုကြောင့် မပျောက်စေနဲ့။
ဒီနေရာမှာ လူတွေ အမှားတတ်တယ်။
စနစ်ကောင်းလေး တည်နေပြီ။
Tool အသစ်တွေ့။
အကုန်ပြောင်း။
နှစ်ပတ်စမ်း။
မတည်။
အဟောင်းလည်းပျက်။
အသစ်လည်းမတည်။
ဒါကို Innovation လို့ မထင်နဲ့။
တစ်ခါတလေ—
အသစ်ကိုချစ်လွန်းတဲ့ ပမာဒ။
Innovation လိုတဲ့နေရာမှာ ပြောင်း။
ဒါပေမယ့် ကောင်းနေတဲ့အရာကို—
အသစ်ဖြစ်ရုံနဲ့ မဖျက်။
ဒကာကြီးတို့…
တည်ငြိမ်မှုရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို “နေ့တိုင်းတူညီတဲ့ပမာဏ” လို့လည်း မယူနဲ့။
ဘဝမှာ အခြေအနေပြောင်းတယ်။
ဒီနေ့အချိန်ရှိတယ်။
မနက်ဖြန်မရှိ။
ဒီအပတ်ကျန်းမာတယ်။
နောက်အပတ်မကောင်း။
ဒါကြောင့် မှန်မှန်လုပ်ခြင်းမှာ အနည်းဆုံးအဆင့် တစ်ခုရှိရင် ကောင်းတယ်။
ဥပမာ—
တရားထိုင်ပုံမှန် မိနစ်သုံးဆယ်။
အရမ်းပင်ပန်းတဲ့နေ့?
ငါးမိနစ်ပဲထိုင်။
ဒါပေမယ့် အလေ့အထက လုံးဝမပြတ်။
စာဖတ်ပုံမှန် စာမျက်နှာနှစ်ဆယ်။
အလုပ်များတဲ့နေ့?
နှစ်မျက်နှာ။
ဒါပေမယ့် စာအုပ်နဲ့ဆက်သွယ်မှုမပျက်။
Business review ပုံမှန် တစ်နာရီ။
အရေးပေါ်အပတ်?
ဆယ့်ငါးမိနစ်။
အဓိကနံပါတ်တွေတော့ ပြန်ကြည့်။
ဒီလို။
ဒီနည်းတွေဟာ ခေတ်သစ်အလေ့အထစီမံမှုအဖြစ် အသုံးချတဲ့နည်းတွေပါ။
ဗုဒ္ဓဟော checklist မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မရဲ့ မမေ့မလျော့၊ ထပ်ခါတလဲလဲကုသိုလ်ပြု၊ ဖြစ်ပြီးသားကောင်းမှုမပျောက်စေဘဲ တိုးပွားစေဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လက်တွေ့ဆက်စပ်လို့ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့အမှားတစ်ခုရှိတယ်။
တစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော် တစ်နေ့ငါးမိနစ်ပဲလုပ်မယ်”
ဆိုတယ်။
တစ်နှစ်လုံးငါးမိနစ်ပဲ။
တိုးတက်စရာရှိလည်း မတိုး။
ဒါကို—
“Consistency”
လို့ အကြောင်းပြ။
မကောင်းဘူး။
မှန်မှန်လုပ်ခြင်းမှာ—
တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားခြင်း လည်းပါရမယ်။
ပထမတစ်ပတ် ငါးမိနစ်။
တည်ပြီ။
နောက် မိနစ်ဆယ်။
နောက် ဆယ့်ငါး။
ကိုယ့်အခြေအနေအလိုက်။
စီးပွားရေးမှာ—
ပထမ Customer ၅ ယောက်။
စနစ်တည်။
နောက် ၂၀။
စနစ်တည်။
နောက်ထပ်ချဲ့။
ဒါ MN 107 ရဲ့ step-by-step သဘောကို လောကီအသုံးချရာမှာ အလင်းယူနိုင်တဲ့ပုံစံ။
အသေးစ = အသေးမှာထာဝရနေရမယ် မဟုတ်ဘူး။
အသေးစ = တည်ငြိမ်တဲ့အခြေခံကနေ ကြီးလာမယ် ဆိုတာ။
အပင်တစ်ပင်ကို ကြည့်။
မျိုးစေ့က သေးတယ်။
ဒါနဲ့ပဲနေရမလား?
မဟုတ်ဘူး။
ရေ။
မြေ။
နေရောင်။
အချိန်။
တဖြည်းဖြည်း အမြစ်။
ပင်စည်။
အကိုင်း။
ဒီဟာ သဘာဝကို နှိုင်းပြတာပဲ။
ဓမ္မကို ဇီဝဗေဒက သက်သေပြတာမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် တိုးတက်မှုရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို နားလည်ဖို့ ကောင်းတယ်။
အမြစ်ထက် အကိုင်းကိုမြန်အောင် ဆွဲတင်လို့မရဘူး။
Founder တစ်ယောက်—
Revenue ကိုမြန်မြန်တင်ချင်တယ်။
အောက်က Customer Value မတည်။
System မတည်။
Team မတည်။
Cash control မတည်။
ဒါဆို အကိုင်းကို ဆွဲတင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
တည်အောင်စ။
ပြီးမှချဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
အခု လုပ်ငန်းထဲမှာ “များများစခြင်း” ပုံစံတွေကို နည်းနည်းကြည့်။
Product အများကြီးတစ်ခါတည်းထုတ်တာ။
Customer အမျိုးအစားအားလုံးကို ရောင်းချင်တာ။
Platform အားလုံးမှာ တစ်ခါတည်းတင်တာ။
Project အားလုံး ကိုယ်တိုင်ကိုင်တာ။
Tool အားလုံးအသစ်ပြောင်းတာ။
လူခန့်တာအများကြီးတစ်ခါတည်း။
အရာတိုင်းမှာ—
“များတာ = တိုးတက်တာ”
မဖြစ်မနေ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ—
များတာက Complexity။
များတာက Coordination cost။
များတာက အာရုံပျံ့မှု။
များတာက မပြီးမြောက်မှု။
ဒါကြောင့် “ဘာစမလဲ” မမေးခင်—
“ဘာကို ဆက်တည်နိုင်မလဲ”
မေး။
Product ငါးမျိုးထုတ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Quality ကို ငါးမျိုးလုံးထိန်းနိုင်လား?
Customer segment သုံးခုဝင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် သုံးခုလုံးနားလည်နိုင်လား?
Marketing channel ခြောက်ခုဖွင့်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အပတ်စဉ် ခြောက်ခုလုံးကို အရည်အသွေးရှိစွာလုပ်နိုင်လား?
မနိုင်ရင်—
တစ်ခု။
နှစ်ခု။
မှန်မှန်။
တည်မှ နောက်တိုး။
ဒါ အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
Capacity ကို ရိုးသားစွာ သိတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိသားစုဘဝမှာလည်း ဒီတရားအသုံးဝင်တယ်။
နှစ်သစ်ကူးတိုင်း—
“ဒီနှစ် မိသားစုအတွက် ပိုလုပ်မယ်”
ပြော။
အကြီးကြီးစီစဉ်။
ခရီးသွားမယ်။
Gift ဝယ်မယ်။
ပွဲကြီးလုပ်မယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့တိုင်း—
မိသားစုစကား ဆယ်မိနစ်နားထောင်နိုင်လား?
မိဘကို တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်နိုင်လား?
သားသမီးကို အိပ်ခါနီး စကားပြောနိုင်လား?
ဇနီးခင်ပွန်းနဲ့ အလုပ်မပါတဲ့အကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်လား?
Relationship ကြီးတွေဟာ—
ပွဲကြီးတစ်ပွဲနဲ့ပဲ မတည်ဘူး။
သေးသေးလေးတွေ ထပ်တလဲလဲဖြစ်ခြင်းနဲ့ တည်တာများတယ်။
“ချစ်တယ်”
ဆိုတာ မွေးနေ့တစ်နေ့ပဲ လက်ဆောင်ကြီးပေးတာမဟုတ်ဘူး။
နေ့တိုင်းလေးစားတာ။
နားထောင်တာ။
စကားကောင်းပြောတာ။
တာဝန်ဝေယူတာ။
ဒီလို။
ဓမ္မပဒ ၁၂၂ ရဲ့ ရေစက်သဘောကို မိသားစုဘက်ပြောင်းကြည့်လို့ရတယ်။
ယုံကြည်မှုလည်း—
တစ်စက်ချင်း။
ဖျက်ရင်လည်း—
တစ်စက်ချင်းဖျက်နိုင်တယ်။
တည်ဆောက်ရင်—
တစ်စက်ချင်းတည်ဆောက်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
မေတ္တာကို အကြီးကြီးပြောတာထက် မှန်မှန်ပြု။
ဒကာကြီးတို့…
တရားအားထုတ်မှုဘက်မှာတော့ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ် ပိုအရေးကြီးတယ်။
တစ်ချို့က တရားစခန်းဝင်ရင်—
တစ်နေ့ဆယ်နာရီထိုင်တယ်။
အိမ်ပြန်လာတော့—
တစ်လတစ်ခါတောင် မထိုင်ဖြစ်။
စခန်းဝင်တာမကောင်းဘူးလား?
အရမ်းကောင်းတယ်။
လိုလည်းလိုတယ်။
ဒါပေမယ့်—
စခန်းထဲက အားထုတ်မှုကို အိမ်ဘဝထဲ နည်းနည်းမှ မဆက်နိုင်ရင်?
သင်ယူထားတာတစ်ပိုင်းပဲ။
ဦးဇင်းတို့လိုချင်တာ—
စခန်းမှာလည်းအားထုတ်။
အိမ်ရောက်လည်း ဆက်။
ငါးမိနစ်ဖြစ်ဖြစ်။
ဆယ်မိနစ်ဖြစ်ဖြစ်။
နေ့စဉ်ဘဝထဲ သတိထည့်။
လမ်းလျှောက်တုန်းသိ။
စားတုန်းသိ။
စိတ်ဆိုးလာရင်သိ။
ဒီလို။
တရားကျင့်မှုကို event မဖြစ်စေနဲ့။
ဘဝပုံစံဖြစ်အောင် ဖြည်းဖြည်းတည်။
ဒီစကားအရေးကြီးတယ်။
ဥပုသ်နေ့တစ်နေ့ပဲ သီလစောင့်တာက ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျန်နေ့တွေမှာ အခြေခံသီလ မလုံခြုံဘူးဆို—
ပြန်လည်ကြည့်။
တစ်ခါတလေ ဒါနကြီးပြုတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ကပ်စေးနည်း၊ လူတွေကိုမေတ္တာမပေးဘူးဆို—
ပြန်ကြည့်။
ကုသိုလ်ကြီးတစ်ခုကို မငြင်းဘူး။
ဒါပေမယ့်—
ကုသိုလ်ကြီးတစ်ခါ + ပမာဒကြီးရှည်ရှည် ထက်
နေ့စဉ် ကုသိုလ်သေးသေး + အပ္ပမာဒ က စိတ်အလေ့အထပြောင်းရာမှာ တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဓမ္မပဒ ၁၁၈၊ ၁၂၂ က ဒီနေရာမှာ တကယ်လှတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု တစ်ခုနားလည်ရမယ်။
မှန်မှန်လုပ်ခြင်းကို ဘာကဖျက်သလဲ?
ပထမ—
အလွန်ကြီးတဲ့အစ။
တစ်နေ့တစ်နာရီဖတ်မယ်။
တကယ် တစ်ရက် ၁၅ မိနစ်ပဲရတယ်။
သုံးရက်ပြီးရပ်။
ဒီလို။
အဲဒီတော့ စတင်တဲ့ပမာဏကို—
ကိုယ့်စွမ်းရည်နဲ့ ကိုက်အောင်ထား။
စိတ်အားထက်သန်တဲ့နေ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ မတွက်နဲ့။
ပင်ပန်းတဲ့နေ့တောင် လုပ်နိုင်မယ့်အဆင့် ကို စဉ်းစား။
ဒုတိယ—
အများကြီးတစ်ခါတည်းပြောင်းခြင်း။
မနက် ၅ နာရီထမယ်။
တရားထိုင်မယ်။
ပြေးမယ်။
စာဖတ်မယ်။
အစားအသောက်ပြောင်းမယ်။
ဖုန်းမသုံးတော့ဘူး။
ဒီလို လုံးဝဘဝအသစ်တစ်နေ့ထဲပြောင်း။
တစ်ပတ်လောက်တော့စိတ်လှုပ်ရှားမယ်။
ပြီးတော့?
အများကြီးပြောင်းတာကြောင့် စနစ်မတည်။
ဒါကြောင့် တစ်ခု၊ နှစ်ခု။
တည်မှတိုး။
တတိယ—
ရလဒ်ကို စောလွန်းစွာတောင်းခြင်း။
တစ်ပတ်လုပ်ပြီး—
“ဘာမှမပြောင်းဘူး”
ဆို။
ဒီမှာ MN 70၊ MN 107 နဲ့ AN 8.19 ကို ပြန်သတိရ။
တဖြည်းဖြည်းသင်ယူမှု။
တဖြည်းဖြည်းကျင့်မှု။
တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှု။
စတုတ္ထ—
တစ်ရက်ပျက်ရင် အကုန်လွှတ်ခြင်း။
တစ်လနေ့တိုင်းထိုင်တယ်။
တစ်နေ့မထိုင်ဖြစ်။
“ပျက်ပြီ”
ဆိုပြီး နောက်လုံးဝမထိုင်။
ဘာဖြစ်လို့?
Perfect ဖြစ်မှဆက်မယ်ထင်လို့။
မလိုဘူး။
တစ်နေ့ပျက်—
နောက်နေ့ပြန်။
ဒီဟာ Recovery Skill။
မှန်မှန်ဆိုတာ—
လုံးဝမပျက်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။
ပျက်ပြီး ပြန်လာနိုင်တာ။
ဒီအချက်ကို အလွန်အရေးကြီးတယ်။
ဘဝမှာ အမြဲကောင်းကောင်းမဖြစ်ဘူး။
နေမကောင်း။
ခရီး။
Emergency။
ဝမ်းနည်းမှု။
အလုပ်များမှု။
အလေ့အထပျက်နိုင်တယ်။
ပြဿနာက ပျက်တာမဟုတ်ဘူး။
ပျက်ပြီး လုံးဝမပြန်တာ။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်စနစ်ထဲမှာ ပြန်လာတဲ့လမ်းထား။
“ဒီနေ့မလုပ်ဖြစ်ရင် မနက်ဖြန် အနည်းဆုံးငါးမိနစ်ပြန်”
လိုမျိုး။
ဒါလက်တွေ့နည်း။
ဘုရားဟောသတ်မှတ်ချက်မဟုတ်ပေမယ့် အပ္ပမာဒသဘောကို အသက်သွင်းဖို့ ကောင်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နောက်တစ်ခု—
သူများနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း က ကိုယ့်မှန်မှန်လုပ်မှုကို ဖျက်တတ်တယ်။
ကိုယ်က လုပ်ငန်းစပြီး သုံးလ။
သူများက သုံးနှစ်။
သူ့ Revenue ကြည့်။
ကိုယ်စိတ်ကျ။
သူ့Team ကြည့်။
ကိုယ်စိတ်ကျ။
သူ့Follower ကြည့်။
ကိုယ့်ဟာနည်းတယ်။
Project အသစ်ပြောင်းချင်လာ။
ဘာကြောင့်?
ကိုယ့်ပထမအဆင့်ကို သူ့ဆယ်ဆင့်မြောက်နဲ့ နှိုင်းလို့။
MN 107 ရဲ့ လှေကားသဘောကို ပြန်ယူ။
ကိုယ့်ခြေထောက် ဘယ်အဆင့်မှာလဲ?
အဲဒီအဆင့်က နောက်အဆင့်တက်။
သူများလှေကား မတက်နဲ့။
ကိုယ့်လမ်း။
ဒါဆို Competition မကြည့်ရဘူးလား?
ကြည့်။
စျေးကွက်လေ့လာ။
သူများကောင်းတာသင်ယူ။
ဒါပေမယ့်—
သူများရလဒ်ကို ကိုယ့်တန်ဖိုးတိုင်းတဲ့ တုတ်မလုပ်နဲ့။
မဟုတ်ရင် ကိုယ့်လမ်းမတည်ဘူး။
ဒီနေ့ ဟိုလူလိုလုပ်။
မနက်ဖြန် ဒီလူလိုလုပ်။
နောက်ဆုံး ကိုယ့်ဟာဘာလဲ မသိတော့ဘူး။
ဒါကြောင့်—
သင်ယူရာမှာကျယ်၊ လုပ်ရာမှာတည်။
ဒီစကားကိုမှတ်။
လူအများဆီက သင်ယူလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်ခါတည်း အကုန်မလုပ်နဲ့။
ရွေး။
စမ်း။
တည်။
ပြန်စစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“အများကြီးစမည့်အစား မှန်မှန်စ” ဆိုတာ ကုန်ကျစရိတ်နဲ့လည်း ဆိုင်တယ်။
Project အသစ်တစ်ခုစတိုင်း—
ငွေကုန်တယ်။
အချိန်ကုန်တယ်။
အာရုံကုန်တယ်။
အဖွဲ့ရဲ့ စိတ်အင်အားကုန်တယ်။
Tool ပြောင်းတိုင်း လူတွေပြန်သင်ရတယ်။
Process ပြောင်းတိုင်း ခဏအလုပ်ပျက်တတ်တယ်။
Brand အသစ်တိုင်း ဆောက်ရတယ်။
ဒါကြောင့်—
Start များတိုင်း Free မဟုတ်ဘူး။
အစတစ်ခုမှာ ကုန်ကျစရိတ်ရှိတယ်။
ကိုယ်မမြင်တဲ့ကုန်ကျစရိတ်လည်းရှိတယ်။
စိတ်ကအလုပ်တစ်ခုကနေ တစ်ခု ပြောင်းရတဲ့အာရုံ။
မပြီးသေးတဲ့အလုပ်တွေ စိတ်ထဲကျန်နေတာ။
Team က—
“Founder က နောက်တစ်ပတ်ဘယ်ဟာပြောင်းမလဲ”
ဆိုပြီး မယုံတော့တာ။
ဒါတွေ။
ဒါကြောင့် Leader တစ်ယောက်က စိတ်ကူးရတိုင်း အဖွဲ့ဆီချမပေးသင့်ဘူး။
စိတ်ကူးကို စာရင်းထဲထား။
ပြန်စစ်။
အခုလုပ်နေတဲ့အရာနဲ့ ဆိုင်သလား?
အခုစရမယ့်အချိန်လား?
Resource ရှိလား?
မရှိရင်—
မစသေး။
Idea မကောင်းလို့မဟုတ်ဘူး။
အချိန်မမှန်သေးလို့။
ဒီလို “မစသေး” ပြောနိုင်တာလည်း တည်ငြိမ်မှု။
ဒကာကြီးတို့…
အခု သတိထားရမယ့် စကားတစ်ခု—
မစခြင်းနဲ့ များများမစခြင်း မတူဘူး။
ဒီတရားနာပြီး—
“ဒါဆို မစတော့ဘူး”
မယူနဲ့။
ဓမ္မပဒ ၁၁၆ က ကောင်းမှုကို မနှောင့်နှေးဖို့ ပြောတယ်။
စရမယ့်ဟာ—
စ။
ဒီနေ့စ။
ဒါပေမယ့်—
တကယ်လုပ်နိုင်သလောက်စ။
တည်နိုင်သလောက်စ။
ပြီးရင် မနက်ဖြန်ပြန်လာ။
ဒီဟာပါ။
နောက်မရွှေ့နဲ့၊ အလွန်မတင်နဲ့။
လှတယ်နော်။
မနှောင့်နှေး။
မဖောင်းကား။
စ။
မှန်မှန်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စီးပွားရေးလုပ်သူတစ်ယောက်ကို လက်တွေ့ပုံစံတစ်ခု ပေးချင်တယ်။
ဒီဟာ ဗုဒ္ဓဟော Formula မဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့တရားကို လက်တွေ့အသုံးချဖို့ ဦးဇင်းတို့ ခွဲထားတဲ့မေးခွန်းတွေ။
Project အသစ်တစ်ခုစမယ်ဆို—
အရင်မေး။
“ဒီဟာကို အနည်းဆုံး သုံးလဆက်လုပ်နိုင်မလား?”
သုံးလဟာ အမြဲတမ်းသတ်မှတ်ချက်မဟုတ်ဘူးနော်။
လုပ်ငန်းအမျိုးအစားကွာတယ်။
သဘောတရားပဲ။
ဆက်လုပ်နိုင်မလား။
နောက်—
“နေ့စဉ် သို့မဟုတ် အပတ်စဉ် ထပ်လုပ်ရမယ့် အဓိကအလုပ်ကဘာလဲ?”
အဲဒီအလုပ်မရှင်းရင်—
Project က အကြီးကြီးနာမည်တပ်ထားတာပဲ။
နောက်—
“မတည်မချင်း ဘာအသစ်ကို မစသေးဘူးလို့ သတ်မှတ်မလဲ?”
ဒီမေးခွန်း အရေးကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်?
အသစ်က အမြဲခေါ်မယ်။
စိတ်ကူးအသစ်ရမယ်။
ဒါကြောင့် boundary လိုတယ်။
နောက်—
“ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်သုံးသပ်မလဲ?”
တစ်ပတ်?
တစ်လ?
Project အလိုက်။
ပြန်သုံးသပ်။
ဆက်မလား?
ပြင်မလား?
ရပ်မလား?
ဒီလို။
ဒါဆို မှန်မှန်လုပ်ခြင်းဟာ—
မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆက်မလုပ်ဘူး။
လုပ် — ကြည့် — ပြင် — ဆက်။
ဒီလည်ပတ်ပုံ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့အချက်—
အဖွဲ့ကို စိတ်ကူးတိုင်း မလိုက်ခိုင်းနဲ့။
Founder က တနင်္လာနေ့ Idea A။
Team အကုန် A။
ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ Idea B။
A ရပ်။
B လိုက်။
နောက်အပတ် C။
ဒီလိုဖြစ်နေရင်—
Team က ကြာလာတော့ ဘာလုပ်မလဲ?
အခုကိစ္စကို အလေးမထားတော့ဘူး။
ဘာကြောင့်?
“နောက်အပတ်ပြောင်းဦးမှာပဲ”
ဆိုတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရသွားပြီ။
ဒါ Leadership Cost။
ဒါကြောင့် Founder က ကိုယ့်စိတ်ကူးများကို ကိုယ်ထိန်းရမယ်။
Idea ရတာ မမှား။
အရမ်းကောင်း။
ဒါပေမယ့်—
Idea ရတာနဲ့ Execution order ပေးတာ မတူဘူး။
Idea notebook ထဲရေး။
ပြန်စစ်။
လက်ရှိဦးစားပေးအရာနဲ့ ချိန်။
ဒါမှ Team အတွက် Stability ရှိမယ်။
ဒီမှာ ဓမ္မဘက်က အပ္ပမာဒနဲ့ စိတ်ထိန်းသိမ်းမှု အလင်းယူလို့ရတယ်။
ပေါ်လာတဲ့စိတ်တိုင်းနောက် မလိုက်။
သိပြီး ရွေး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ များများစတဲ့လူဟာ ပျင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။
ဆန့်ကျင်ဘက်။
အရမ်းတက်ကြွတယ်။
အကြံများတယ်။
Energy အရမ်းရှိတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီတရားက—
“မင်းများများမစနဲ့”
ဆိုပြီး စိတ်အားကိုသတ်တာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီစိတ်အားကို စုပြီး အားကောင်းအောင်လုပ် ဆိုတာ။
ရေအားတစ်ခု စဉ်းစား။
နေရာတစ်ရာကို ပျံ့နေရင် အင်အားနည်းတယ်။
လမ်းတစ်လမ်းထဲ စုလာရင် အားပြင်းတယ်။
ဒီဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ analogy ပဲ။
ဓမ္မသက်သေမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အာရုံစူးစိုက်မှုကို နားလည်ဖို့ ကောင်းတယ်။
သိပ်တက်ကြွတဲ့ Founder တစ်ယောက်အတွက်—
အကြံများတာ အားသာချက်။
ဒါပေမယ့် မရွေးနိုင်ရင် အားနည်းချက်ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီလို။
ဖန်တီးနိုင်စွမ်း + ရွေးချယ်နိုင်စွမ်း နှစ်ခုလုံးလိုတယ်။
စိတ်ကူးရတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“အခုမဟုတ်သေးဘူး”
ဆိုနိုင်ရမယ်။
ဒါပညာ။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ က လူတိုင်း မကြာခဏဆင်ခြင်သင့်တဲ့အရာတွေကို ဟောထားတယ်။
အိုမယ်။
နာမယ်။
သေမယ်။
ချစ်ခင်နှစ်သက်တာတွေနဲ့ ကွဲရမယ်။
မိမိကံရဲ့အမွေခံဖြစ်မယ်။
ဒီတရားနဲ့ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ် ဘယ်လိုဆိုင်သလဲ?
လူ့ဘဝအချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
အရာအားလုံးစမ်းကြည့်ဖို့ အသက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်နိုင်ဘူး။
ရွေးရတယ်။
ဘယ်အရာကို နက်နက်လုပ်မလဲ?
ဘယ်ကောင်းမှုကို လေ့ကျင့်မလဲ?
ဘယ်လူတွေကို ဂရုစိုက်မလဲ?
ဘယ်အလုပ်ကို တာဝန်ယူမလဲ?
ဒါတွေ ရွေးရတယ်။
ရွေးချယ်ခြင်းဟာ လက်လွှတ်ခြင်းပါဝင်တယ်။
တစ်ခုရွေးရင် တခြားအရာတချို့ကို “မဟုတ်သေး” လို့ပြောရတယ်။
ဒီဟာ လူတွေမကြိုက်ဘူး။
အကုန်လိုချင်တယ်။
အလုပ်ကြီး။
မိသားစုအချိန်များ။
အနားယူချိန်များ။
လေ့လာချိန်များ။
ခရီးသွား။
Project အများကြီး။
တရားအားထုတ်။
အကုန်တစ်ပြိုင်နက် ပြည့်ချင်တယ်။
Reality က?
အချိန်က အကန့်အသတ်။
အားအင်က အကန့်အသတ်။
ဒါကို အမှန်မြင်ရမယ်။
အဲဒီအခါ—
“အခု ဘာအရေးကြီးဆုံးလဲ”
ရွေးရတယ်။
ဒါသတိ။
ဒါပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မှန်မှန်စတဲ့လူတစ်ယောက်မှာ စောင့်နိုင်စွမ်း ရှိရတယ်။
ဒီနေ့စိုက်။
မနက်ဖြန်အသီးမစားနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် စောင့်။
ဒါပေမယ့် လက်ပိုက်စောင့်တာ မဟုတ်ဘူး။
ရေလောင်း။
ပေါင်းသင်။
ကာကွယ်။
ဒီလို။
လုပ်ငန်းမှာ—
Product ထုတ်။
Customer နားထောင်။
ပြင်။
တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်။
တရားမှာ—
သတိထား။
ပျောက်။
ပြန်လာ။
ပျောက်။
ပြန်လာ။
“ငါ့စိတ်ဘာလို့ မငြိမ်သေးလဲ”
ဆိုပြီး သုံးရက်နဲ့မစိတ်ပျက်နဲ့။
စိတ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အလေ့အကျင့်တစ်မျိုးနဲ့ထားခဲ့တယ်။
ဒီနေ့ကစပြီး ခဏနဲ့ ပြည့်မလား?
ဒါကြောင့်—
ပြန်လာခြင်းကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သိ။
တရားထိုင်ရင်း စိတ်ပျံ့တယ်။
သိ။
ပြန်လာ။
အဲဒါကို failure မထင်နဲ့။
သတိရတာက အလေ့အထတည်နေတယ်။
အလုပ်မှာလည်း—
အာရုံပျံ့။
သိ။
ပြန်အလုပ်။
Plan ပျက်။
သိ။
ပြန်တည့်။
မှန်မှန်ဆိုတာ ဒါပါ။
ဒကာကြီးတို့…
အခု အောင်မြင်မှုကို လွယ်လွယ်လေး မတိုင်းဖို့ ပြောချင်တယ်။
နေ့တစ်နေ့ လုပ်ပြီးတဲ့အခါ—
“ဘယ်လောက်ရလဒ်ရလဲ”
မေးတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ရလဒ်တချို့က နောက်မှပေါ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
Process ကိုလည်း ကြည့်။
ဒီနေ့ Customer နှစ်ယောက်နားထောင်ခဲ့လား?
ဒီအပတ် Quality ပြန်စစ်ခဲ့လား?
ဒီလ Cash စာရင်း ပြန်ကြည့်ခဲ့လား?
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် Skill တိုးလာလား?
ဒါတွေ။
ဒီဟာ Business application။
ဓမ္မမှာလည်း—
“ဒီနေ့ထိုင်တော့ စိတ်ငြိမ်လား”
တစ်ခုတည်းနဲ့ မတိုင်းနဲ့။
ဒီနေ့ ပျင်းပေမယ့်ထိုင်ခဲ့လား?
ဒေါသတက်ပြီး သိလိုက်လား?
မုသားပြောချင်ပြီး မပြောဘဲထိန်းလိုက်လား?
ဒါလည်း တိုးတက်မှု။
အကျိုးရလဒ်တိုင်း ချက်ချင်းမြင်မရဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၁.၁ ရဲ့ ဆက်တိုက်အကျိုးသဘောကို ပြန်သတိရ။
အခြေခံက နောက်တစ်ဆင့်ကို ထောက်ပံ့သွားတယ်။
ဒါကြောင့်—
ရလဒ်မမြင်သေးတာနဲ့ အကြောင်းတရားမတည်သေးတာကို မရောနဲ့။
တစ်ခါတလေ ကောင်းတဲ့အကြောင်းကို ဆက်လုပ်နေရတယ်။
အကျိုးက အချိန်ယူတယ်။
တစ်ခါတလေတော့ အကြောင်းကတကယ်မမှန်ဘူး။
ဒါကြောင့် ပြန်စစ်ရတယ်။
ဒီနှစ်ခုခွဲဖို့ ပညာလိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မှန်မှန်စဖို့ အရေးကြီးတဲ့ စိတ်ထားတစ်ခု—
“ဒီနေ့ အပြည့်မလုပ်နိုင်ရင် အနည်းဆုံးကို လုပ်မယ်”
ဒီစိတ်။
လူတွေက အပြည့်မရရင် အကုန်ပစ်တတ်တယ်။
တစ်နာရီမရလို့ လုံးဝမဖတ်။
ငါးကီလိုမီတာမပြေးနိုင်လို့ မလမ်းလျှောက်။
တစ်နေ့လုံးတရားမထိုင်နိုင်လို့ ဆယ်မိနစ်မထိုင်။
အကြီးကြီးဒါနမပြုနိုင်လို့ သေးသေးမပေး။
အဲဒါ All-or-nothing စိတ်။
ဓမ္မပဒ ၁၂၂ ရဲ့ ရေစက်သဘောက ဒီအတွေးကို ဖြုတ်ပေးတယ်။
တစ်စက်ကို မအထင်သေးနဲ့။
တစ်စက်။
တစ်စက်။
တစ်စက်။
အိုးပြည့်တယ်။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့ အားနည်းနေရင်—
ကုသိုလ်တစ်စက်။
မေတ္တာတစ်စက်။
သတိတစ်စက်။
စာဖတ်မှုတစ်စက်။
တာဝန်တစ်စက်။
ထည့်။
“နည်းလို့မလုပ်ဘူး”
မလုပ်နဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ စကားတစ်ခွန်း အလွန်အရေးကြီးတယ်။
အများကြီးစလိုက်တာဟာ အမြဲရဲရင့်မှုမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခုကို ကြာကြာဆက်လုပ်နိုင်တာဟာ တစ်ခါတလေ ပိုရဲရင့်တယ်။
ဘာကြောင့်?
ဆက်လုပ်ရင် အမှားတွေ့ရတယ်။
ကိုယ့်အရည်အချင်းမလုံတာတွေ့ရတယ်။
တစ်ဖက်လူက ဝေဖန်မယ်။
ငြီးငွေ့မယ်။
အရှုံးခံရမယ်။
ဒီဟာတွေကို ရင်ဆိုင်ရတယ်။
အသစ်စလိုက်ရင်—
ဒီအရာတွေကနေ ခဏထွက်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ဘာကိုဆက်လုပ်ရမလဲ ပညာနဲ့ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ဆက်လုပ်သင့်တယ်ဆို—
အလယ်ပိုင်းက အခက်အခဲကို ဖြတ်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။
ဒီအလယ်ပိုင်းမှာပဲ လူအများဆုံးရပ်တတ်တယ်။
အစမဟုတ်။
အဆုံးမဟုတ်။
အလယ်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုကျသွားပြီ။
ရလဒ်မထွက်သေးဘူး။
ဒီအချိန်မှာ—
အပ္ပမာဒလိုတယ်။
သမ္မာဝါယာမလိုတယ်။
သတိလိုတယ်။
မိတ်ကောင်းလိုတယ်။
ဒီအချိန်ကျော်သွားရင် Skill တိုးနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် မျက်စိမှိတ်မဆက်နဲ့။
ပြန်စစ်ပြီး ဆက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု တရားနာပြီး အိမ်ပြန်တဲ့အခါ လက်တွေ့ဘာလုပ်မလဲ?
အများကြီးဆုံးဖြတ်ချက် မချနဲ့။
ဒီတရားနဲ့ပဲ ဆန့်ကျင်သွားမယ်။
“မနက်ဖြန်ကစပြီး ဆယ်ခုလုပ်မယ်”
မလုပ်နဲ့။
တစ်ခုရွေး။
တစ်ခုတည်း။
ကိုယ့်ဘဝအတွက် အခုအရေးကြီးတဲ့ ကောင်းမှုတစ်ခု။
ဥပမာ—
နေ့တိုင်း ဆယ်မိနစ် တရားထိုင်မယ်။
သို့မဟုတ်—
နေ့တိုင်း အသုံးစရိတ်စာရင်း ရေးမယ်။
သို့မဟုတ်—
တစ်ပတ်ကို Customer ငါးယောက်နားထောင်မယ်။
သို့မဟုတ်—
ညစာစားချိန် ဖုန်းမသုံးဘူး။
သို့မဟုတ်—
တစ်နေ့စာမျက်နှာငါးမျက်နှာဖတ်မယ်။
တစ်ခု။
အဲဒီတစ်ခုကို မဖြစ်မနေကြီးမထားနဲ့။
လုပ်နိုင်အောင်ထား။
ပြီးတော့ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ တစ်လ ဆက်ကြည့်။
ဘယ်နေ့ပျက်?
ဘာကြောင့်?
ပမာဏကြီးလို့လား?
အချိန်မမှန်လို့လား?
စိတ်မပါလို့လား?
ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်လား?
ပြင်။
ဒီဟာ သတိနဲ့ လေ့ကျင့်တာ။
အလေ့အထမတည်တာကို ကိုယ့်Character အဖြစ်မယူနဲ့။
အကြောင်းတရားအဖြစ် စစ်။
ဒါကြောင့်—
“ကျွန်တော်က စည်းကမ်းမရှိတဲ့လူပါ”
လို့ label မတပ်နဲ့။
ဘယ်အချိန်မှာပျက်?
ဘာတွေကြောင့်ပျက်?
ဘယ်လိုသေးအောင်လုပ်ရင် တည်မလဲ?
ပြန်ကြည့်။
ဒါပညာ။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ မှန်မှန်လုပ်ဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်ပြင် ရမယ်။
ဖုန်းကြောင့် စာမဖတ်ဖြစ်?
စာဖတ်ချိန် ဖုန်းအခြားနေရာထား။
Meeting တွေကြောင့် အရေးကြီးတာမပြီး?
Meeting window သတ်မှတ်။
Customer follow-up မေ့?
စာရင်းထား။
တရားထိုင်မေ့?
အိမ်မှာ အချိန်တစ်ခုနဲ့နေရာတစ်ခု သတ်မှတ်။
ဒီဟာ System Design။
ဓမ္မမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ကောင်းမှုမပျောက်စေဖို့ လောကီအထောက်အကူ။
သီလစောင့်ဖို့ မကောင်းတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှော့သလို။
အလေ့အထကောင်းဖို့လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ပြင်လို့ရတယ်။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲအပြစ်တင်တာထက်—
စနစ်ကိုလည်းကြည့်။
ဒါပေမယ့်—
စနစ်အပြစ်ပဲလို့ မထင်နဲ့။
ကိုယ့်အားထုတ်မှုလည်းလိုတယ်။
နှစ်ခုတွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မှန်မှန်လုပ်ဖို့ မိတ်ကောင်း လည်း ကူညီတယ်။
တရားထိုင်ဖို့ မိတ်ဆွေနဲ့ အချိန်တူတူ။
စာဖတ်တာ အပတ်စဉ်ဆွေးနွေး။
Business မှာ အပတ်စဉ် ပြန်လည်သုံးသပ်မယ့်လူတစ်ယောက်။
Mentor။
Co-founder။
ဒီလို။
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းဆို—
“မနက်ဖြန်လုပ်မယ်”
လွယ်တယ်။
အခြားသူနဲ့တာဝန်ယူထားရင်—
ပြန်လာဖို့ ကူညီတယ်။
ဒါပေမယ့် မိတ်ဖက်ကို စောင့်ကြည့်သူမလုပ်နဲ့။
အားပေးသူ။
အမှန်ပြောသူ။
လိုအပ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မှန်မှန်လုပ်တယ်ဆိုတာ အမြဲတိုးတက်နေရမယ် လို့လည်း မယူနဲ့။
တစ်ခါတလေ ဘဝမှာ—
တိုးတက်မှုထက် မပျက်အောင် ထိန်းရတဲ့ကာလရှိတယ်။
ကျန်းမာရေးမကောင်း။
မိသားစုပြဿနာ။
လုပ်ငန်းအခက်အခဲ။
ဒီအချိန်မှာ—
အရင်က တစ်နေ့တစ်နာရီဖတ်တာ၊ အခုဆယ်မိနစ်ပဲ။
ဒါ regression လား?
ပမာဏအရ လျော့တယ်။
ဒါပေမယ့် အလေ့အထကို မပျောက်အောင်ထိန်းထားတယ်။
ဒါလည်း ကောင်းတယ်။
မြစ်ရေကျတဲ့အချိန်၊ တက်တဲ့အချိန်ရှိသလို။
အမြဲတိုးတက်မျဉ်းဖြောင့်မရှိဘူး။
ဒါကြောင့်—
တိုးမရတဲ့ကာလမှာ တည်။
တည်ပြီဆို ပြန်တိုး။
ဒီသဘောက ရေရှည်လမ်းအတွက်အရေးကြီးတယ်။
မဟုတ်ရင် လူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို—
“အရင်လောက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး”
ဆိုပြီး အကုန်ပစ်တတ်တယ်။
မပစ်နဲ့။
အနည်းဆုံးအလင်းလေးကို ထိန်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကို Founder ဘဝနဲ့အထူးချိတ်မယ်ဆို—
Founder တစ်ယောက်မှာ လုပ်ငန်းကို တည်ဆောက်တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ဆောက်တာ တပြိုင်နက်ဖြစ်တယ်။
လုပ်ငန်းတစ်ခုစတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီလုပ်ငန်းထက်နက်တဲ့အရာက—
ကိုယ်ဘယ်လိုလူဖြစ်လာနေလဲ။
နေ့တိုင်းအလုပ်နည်းနည်းလုပ်။
တာဝန်ယူ။
အမှားပြင်။
စိတ်ရှည်။
အမှန်ပြော။
စာရင်းစစ်။
Customer နားထောင်။
Team ကိုလေးစား။
ဒီအလေ့အထတွေက Founder ကို တည်ဆောက်နေတယ်။
တစ်နေ့လုံး idea ပြောင်း။
မပြီး။
အကြောင်းပြချက်ပေး။
တစ်ခုအဆင်မပြေတိုင်း နောက်တစ်ခုပြေး။
ဒါလည်း Founder ကို ပုံသွင်းနေတယ်။
ဒါကြောင့်—
Project တစ်ခုတည်မတည်ထက်—
ကိုယ့်အကျင့်ဘယ်လိုတည်လာသလဲ ကြည့်။
ဓမ္မပဒ ၁၁၈ ကိုပြန်သတိရ။
ကောင်းမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲပြု။
ထပ်လုပ်တာက ရလဒ်ပဲစုတာမဟုတ်ဘူး။
Character ကိုစုတာ။
နေ့တိုင်းရိုးသားရင်—
ရိုးသားမှုအလေ့အထ။
နေ့တိုင်းတာဝန်ယူရင်—
တာဝန်ယူမှု။
နေ့တိုင်းသတိထားရင်—
သတိ။
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
အခု တစ်ခုကို အထူးမှာချင်တယ်။
မှန်မှန်လုပ်နိုင်တာကို မာနမထားနဲ့။
“ကျွန်တော်နေ့တိုင်းလုပ်တယ်၊ သူတွေမလုပ်ဘူး”
ဆိုပြီး မာနတက်ရင်?
ကုသိုလ်နောက်မှာ အကုသိုလ်ကပ်လာနိုင်တယ်။
ကိုယ်လေ့ကျင့်နိုင်တာ—
အကြောင်းတရားများစွာရှိတယ်။
ကျန်းမာရေး။
အချိန်။
အခြေအနေ။
မိတ်ကောင်း။
ဒါကြောင့် အခြားသူမတည်နိုင်တာကို အထင်မသေးနဲ့။
အကူအညီပေး။
“ဒီလောက်လေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား”
မပြောနဲ့။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝအခြေအနေကို ကိုယ်အပြည့်မသိဘူး။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့်အလေ့အထကို ကောင်းအောင်တည်။
အခြားသူကို မေတ္တာနဲ့ကူ။
ဒါပိုကောင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ခု—
အလုပ်ပြီးစီးမှုနဲ့ အတ္တကို မချိတ်။
တစ်နေ့မလုပ်ဖြစ်ရင်—
“ငါအလကားလူ”
မလုပ်နဲ့။
အလုပ်တစ်ခု fail—
“ငါမတတ်ဘူး”
မလုပ်နဲ့။
ဒါတွေက မိမိအပြုအမူကို မိမိတန်ဖိုးနဲ့ ရောတာ။
လုပ်ရပ်ကို ပြင်။
လူကို မဖျက်။
“ဒီနေ့မလုပ်ဖြစ်ဘူး”
ဒါ Fact။
“ငါပျင်းတဲ့လူ”
ဒါ Identity Label။
နှစ်ခုမတူ။
ဓမ္မအမြင်မှာလည်း ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့စိတ်၊ အလေ့အထတွေကို သိရမယ်။
ဖမ်းမထား။
ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ပျက်သွားရင် နောင်တတစ်စိတ်နဲ့တင်မနေ။
ပြန်လုပ်။
မနေ့က မတည်တာကို ဒီနေ့တည်ဖို့ အတားအဆီးမလုပ်နဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီတရားမှာ အကြီးဆုံးနားလည်စေချင်တဲ့အရာတစ်ခု—
သေးငယ်မှုနဲ့ အားနည်းမှု မတူဘူး။
ရေစက်သေးတယ်။
အားနည်းလား?
မရပ်ဘဲကျရင် အိုးပြည့်တယ်။
ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းသေးတယ်။
အားနည်းလား?
မရပ်ဘဲလျှောက်ရင် ခရီးရောက်တယ်။
စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာသေးတယ်။
တစ်နှစ်ဖတ်ရင်?
ကုသိုလ်တစ်ကြိမ်သေးတယ်။
နေ့တိုင်းပြုရင်?
ဒါကြောင့်—
ကိုယ်လုပ်နိုင်တဲ့ သေးသေးကို မရှက်နဲ့။
တစ်ခြားသူအကြီးကြီးလုပ်တာမြင်ပြီး ကိုယ့်သေးသေးကို မပစ်နဲ့။
ကိုယ့်ရဲ့ သေးသေးမှန်မှန်ဟာ ကိုယ့်ခရီးရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီသေးသေးကို အလေးထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု အချိန်အကြောင်း တစ်ချက်ပြန်ချိတ်မယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ က အို၊ နာ၊ သေခြင်းကို မကြာခဏ ဆင်ခြင်ဖို့ ပြောတယ်။
ဒါဆို—
“အသက်တိုလို့ အများကြီးမြန်မြန်စရမယ်”
လို့ယူမလား?
မဟုတ်ဘူး။
တကယ်အသက်တိုရင်—
အရေးကြီးတာကို ရွေးပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်လုပ်ဖို့ ပိုလိုတယ်။
အရေးမကြီးတာဆယ်ခုနောက်လိုက်ရင်း အရေးကြီးတဲ့တစ်ခု ပျောက်မသွားစေနဲ့။
ဘဝတိုတယ်။
ဒါကြောင့်—
မိဘနဲ့ရှိတဲ့အချိန်မှာ တကယ်ရှိ။
တရားလုပ်မယ်ဆို စပြီးဆက်။
လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ရင်—
နေ့တိုင်းလေ့ကျင့်။
သေခါနီးမှာ—
“ငါ Project ဆယ်ခုစခဲ့တယ်”
ဆိုတာထက်—
“ငါတစ်လမ်းကို ကောင်းကောင်းလျှောက်ခဲ့တယ်”
ဆိုတာ ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်။
ဒီမှာ “တစ်လမ်း” ဆိုတာ Business တစ်ခုတည်းကိုဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးနော်။
ကောင်းမှုလမ်း။
ရိုးသားမှုလမ်း။
သတိလမ်း။
မေတ္တာလမ်း။
ပညာလမ်း။
ဒီအရာတွေ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ဖို့ အလွန်ရိုးတဲ့ပုံစံတစ်ခု ပြောမယ်။
ညအိပ်ခါနီး သုံးမိနစ်။
“ဒီနေ့ ဘာအသစ်စခဲ့လဲ”
မမေးဘဲ—
“ဒီနေ့ ဘာကောင်းတာကို ဆက်တည်နိုင်ခဲ့လဲ”
မေး။
တရားထိုင်ခဲ့လား?
စာဖတ်ခဲ့လား?
တာဝန်ပြီးလား?
အမှန်ပြောခဲ့လား?
မိသားစုကို အချိန်ပေးခဲ့လား?
Business review ပြီးလား?
ကောင်းတာတစ်ခု။
ပြီးတော့—
“ဘာပျက်သွားလဲ”
မေး။
အပြစ်တင်ဖို့မဟုတ်။
သိဖို့။
နောက်—
“မနက်ဖြန် အနည်းဆုံးဘာပြန်လုပ်မလဲ”
တစ်ခု။
ဒီလို။
တစ်နေ့တစ်နေ့ ပြန်လာ။
ဒါ ဦးဇင်းတို့ လက်တွေ့အသုံးချဖို့ အဆိုပြုတဲ့ reflection နည်း။
ဗုဒ္ဓဟောစာရင်းမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အပ္ပမာဒ၊ သမ္မာဝါယာမ၊ ကုသိုလ်ထပ်ပွားမှုတို့ကို နေ့စဉ်ဘဝထဲထည့်ဖို့ သင့်တော်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်စစ်ရာမှာ—
“Streak မပျက်ရဘူး”
ဆိုပြီး အလွန်စွဲနိုင်တယ်။
တရားအကျင့်ကို Number ပြည့်ဖို့လုပ်။
မလုပ်နိုင်ရင် ဒေါသထွက်။
ဒါ မလိုဘူး။
Number က အထောက်အကူ။
အဓိက မဟုတ်။
အဓိကက—
စိတ်ကောင်းတိုးလား။
ပညာတိုးလား။
လောဘဒေါသလျော့လား။
တာဝန်ပိုတည်လား။
ဒါကြည့်။
တစ်နှစ်တရားထိုင်ပေမယ့်—
ကိုယ့်ဒေါသကို လုံးဝမသိဘူးဆို ပြန်ကြည့်။
အပတ်စဉ် business review လုပ်ပေမယ့်—
စာရင်းကြည့်ပြီး ဘာမှမပြင်ဘူးဆို ပြန်ကြည့်။
အလေ့အထကို အထိမ်းအမှတ်မလုပ်နဲ့။
ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့။
ဒါပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမှာ သမ္မာဝါယာမကို ပြန်လာမယ်။
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းမှုကို မပျောက်စေဘဲ တိုးပွားအောင် လုပ်ရမယ်။
“တိုးပွား” ဆိုတာ အမြဲပမာဏတိုးတာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ အရည်အသွေးတိုး။
တရားထိုင်ချိန် ဆယ်မိနစ်ပဲ။
ဒါပေမယ့် သတိပိုရှင်း။
Customer Call နေ့တိုင်းငါးခုပဲ။
ဒါပေမယ့် ပိုနားထောင်တတ်။
စာဖတ်နေ့တိုင်းငါးမျက်နှာ။
ဒါပေမယ့် မှတ်စုကောင်းကောင်းရေး။
ဒါအရည်အသွေးတိုး။
ဒါကြောင့်—
မှန်မှန်လုပ်တာ + တဖြည်းဖြည်းကောင်းလာတာ။
ဒီနှစ်ခုတွဲရင် အလွန်ကောင်းတယ်။
ပမာဏမတိုးလည်း Quality တိုးနိုင်တယ်။
Quality မတိုးနိုင်သေးရင် အနည်းဆုံးမပျက်အောင်ထား။
ဒီသဘော။
ဒကာကြီးတို့…
အလုပ်အကိုင်မှာ လူတစ်ယောက်အောင်မြင်လာတာကို တစ်ခါတလေ လူတွေ “talent” တစ်လုံးနဲ့ရှင်းတယ်။
“သူတော်လို့”
ဟုတ်နိုင်တယ်။
သဘာဝစွမ်းရည်ကွာတယ်။
ဒါပေမယ့်—
နေ့စဉ်လေ့ကျင့်မှုအခန်းကဏ္ဍကို မမေ့နဲ့။
တစ်နေ့စာရင်းစစ်။
တစ်နေ့နည်းနည်းသင်ယူ။
Customer problem တစ်ခုဖြေရှင်း။
Staff ကို လမ်းညွှန်။
အမှားပြင်။
ဒီလိုအရာတွေကို နှစ်နဲ့ချီလုပ်ရင်—
လူတစ်ယောက်က ပြောင်းတယ်။
ဒါ “overnight success” လို့ အပြင်ကမြင်နိုင်တယ်။
အတွင်းမှာ ရက်ပေါင်းများစွာရှိနိုင်တယ်။
ဒီမှာ သမိုင်းနမူနာတစ်ခုကို မစိတ်ကူးယဉ်ဘူး။
General principle အဖြစ်ပြောတာ။
ရလဒ်မြင်တဲ့နေ့နဲ့ အကြောင်းစတင်တဲ့နေ့ အတူတူဖြစ်ချင်မှ မဖြစ်ဘူး။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကောင်းတဲ့အကြောင်းကို မအထင်သေးနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု တရားဘက်ကို နက်နက်ပြန်ချမယ်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ လမ်းမှာ—
သီလတည်။
စိတ်တည်။
ပညာတိုး။
ဒါတောင် တဖြည်းဖြည်း လေ့ကျင့်ရတယ်။
MN 107၊ MN 70၊ AN 8.19 တို့မှာ တဖြည်းဖြည်းသင်ယူခြင်း၊ ကျင့်ခြင်း၊ တိုးတက်ခြင်း သဘောတွေ ထင်ရှားတယ်။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကို—
“မနေ့ကတစ်ယောက်၊ ဒီနေ့တစ်ယောက် အကုန်ပြောင်းရမယ်”
လို့ မဖိနဲ့။
ဒါပေမယ့်—
“ဖြည်းဖြည်းပဲ” ဆိုပြီး ပမာဒလည်း မလုပ်နဲ့။
ဖြည်းဖြည်း + မပြတ်။
ဒီနှစ်ခု။
ပင်လယ်က တဖြည်းဖြည်းနက်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကမ်းစပ်မှာတင် ရပ်မနေဘူး။
ဒီပုံရိပ်လှတယ်။
ဖြည်းဖြည်း။
ဒါပေမယ့် နက်သွားတယ်။
ဒါလို ဦးဇင်းတို့ကျင့်ရမယ်။
ဒီနေ့သီလနည်းနည်းကောင်း။
မနက်ဖြန် ထပ်ကောင်း။
သတိနည်းနည်းတိုး။
ပညာနည်းနည်းတိုး။
လောဘတစ်ချက်သိ။
ဒေါသတစ်ချက်ထိန်း။
မုသားတစ်ခါ မပြော။
သူများကို တစ်ခါ မေတ္တာပေး။
ဒီလို။
နိဗ္ဗာန်ကို လိုချင်တဲ့လူက ဒီနေ့ရဲ့ ကုသိုလ်သေးသေးကို အထင်မသေးရဘူး။
ရေစက်ပုံရိပ် ပြန်မှတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်အပေါ် အထင်မှားနိုင်တဲ့ အချက်တွေကို နောက်ဆုံးပြန်ဖြေမယ်။
“များများမစနဲ့ဆိုတော့ အိပ်မက်ကြီးမထားရဘူးလား?”
ထား။
အိပ်မက်ကြီးထား။
ဒါပေမယ့်—
နေ့စဉ်ခြေလှမ်းကို သေးသေးရှင်းရှင်းထား။
တောင်ထိပ်ကြီးကိုမြင်။
ဒါပေမယ့် အခုခြေလှမ်း ဘယ်မှာချရမလဲ သိ။
“မှန်မှန်လုပ်ဆိုတော့ Risk မယူရဘူးလား?”
ယူသင့်ရင်ယူ။
ဒါပေမယ့် တစ်ပြိုင်နက် တာဝန်မဲ့စွာ အရာအားလုံးမစ။
Risk ကိုသိပြီး ရွေး။
“တစ်ခုကိုဆက်လုပ်ဆိုတော့ မအောင်မြင်တာကို အတင်းဆက်ရမလား?”
မဟုတ်ဘူး။
Evidence ကြည့်။
ပြန်စစ်။
မလုပ်သင့်တော့ရင် ရပ်။
ရပ်တတ်ခြင်းလည်း ပညာ။
ဒီတရားက “မရပ်နဲ့” တစ်လုံးတည်းမဟုတ်ဘူး။
မပျင်းလို့မရပ်၊ ပညာနဲ့ရပ်။
ကွာတယ်။
“သေးသေးစဆိုတော့ ကြီးမြတ်မှုမရှိဘူးလား?”
မဟုတ်ဘူး။
သေးသေးစပြီး ကြီးတယ်။
MN 107၊ AN 8.19 က တဖြည်းဖြည်းလမ်းကိုပဲ ထင်ရှားစေတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ဒီတရားရဲ့ သံဝေဂဘက်ကို သွားမယ်။
လူ့ဘဝဟာ—
အစအများကြီးလုပ်ဖို့ အဆုံးမရှိတဲ့ဘဝ မဟုတ်ဘူး။
တစ်နေ့ အဆုံးရှိမယ်။
အသက်က အကန့်အသတ်။
ဒါကြောင့် ဘဝတစ်လျှောက်—
စတင်ထားတဲ့စာအုပ်ပုံကြီး။
စတင်ထားတဲ့အိပ်မက်ပုံကြီး။
စတင်ထားတဲ့ ကောင်းမှုတွေ။
ဒါတွေနဲ့ပဲ မနေစေချင်ဘူး။
တစ်ခုခုကို အဆုံးအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ဘဝ ဖြစ်စေချင်တယ်။
သီလဆို—
တည်တဲ့သီလ။
မေတ္တာဆို—
တည်တဲ့မေတ္တာ။
တရားဆို—
နေ့စဉ်ဘဝထဲရောက်တဲ့တရား။
လုပ်ငန်းဆို—
လူ့ကောင်းကျိုးကို တကယ်ဖြေရှင်းပေးတဲ့လုပ်ငန်း။
မိသားစုဆို—
အချိန်မှန်မှန်ပေးထားတဲ့မိသားစု။
ဒီလို။
တစ်နေ့သေခြင်းလာရင်—
Project အသစ်စဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့—
ကောင်းတာကို စ။
စပြီးသားကောင်းတာကို ဆက်။
မကောင်းတာကို ရပ်။
ဒီလောက်ပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးဘက် ဒီတရားကို ဆင်းကြည့်မယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
ဘာဒုက္ခလဲ?
မပြီးဆုံးသောအစတွေက စိတ်ထဲမှာလေးတယ်။
စထားတာများတယ်။
မပြီး။
နောက်ကျ။
အပြစ်ရှိစိတ်ဖြစ်။
“ငါဘာမှမပြီးဘူး”
ဆိုတဲ့ စိတ်ကျမှုရှိတယ်။
လုပ်ငန်းမှာ အရင်းအမြစ်ပြန့်တယ်။
လူတွေမောတယ်။
ကိုယ်လည်းမောတယ်။
တစ်ခုမှာအမြစ်မတည်။
ဘဝမှာလည်း အဲဒီလို။
လူ့ဘဝကို အနိစ္စသဘောက ဆက်တိုက်ယူသွားနေတယ်။
အချိန်က အဆုံးမရှိဘူး။
ဒါကို မမြင်ဘဲ—
အရာအားလုံးစပြီး အကုန်ရမယ်ထင်တာ—
ဒုက္ခတိုးစေတယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
မှန်မှန်လုပ်လည်း အရာအားလုံး ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။
အလုပ်လုပ်ပေမယ့် မအောင်မြင်နိုင်တယ်။
ကျန်းမာရေးစောင့်ပေမယ့် နာနိုင်တယ်။
Relationship ထိန်းပေမယ့် ကွဲနိုင်တယ်။
အဲဒီအနိစ္စသဘောကိုလည်း ဒုက္ခသစ္စာအဖြစ် သိရမယ်။
သမုဒယသစ္စာ။
ဘာကြောင့် များများစချင်သလဲ?
တဏှာ။
အသစ်အဆန်းလိုချင်တာ။
ရလဒ်မြန်မြန်လိုချင်တာ။
သူများထက်မြန်ချင်တာ။
အောင်မြင်သူပုံရိပ်လိုချင်တာ။
ပင်ပန်းတဲ့အလယ်ပိုင်းကို မခံချင်တာ။
မအောင်မြင်နိုင်တဲ့အရာတွေကို မမြင်ချင်တာ။
ဒီတဏှာက—
တစ်ခုနက်အောင်လုပ်ခွင့်မပေးဘဲ နောက်တစ်ခုဆီ ပြေးစေတယ်။
“အသစ်ရမှပျော်မယ်”
“နောက်Project ကတော့ သေချာအောင်မြင်မယ်”
“ဒီနည်းမရဘူး၊ ဟိုနည်း”
ဒီလို။
တဏှာက လက်ရှိကို မရောင့်ရဲ။
ဒါ သမုဒယဘက်။
တစ်ခါတလေ Project အများကြီးရှိခြင်းမဟုတ်ဘူး။
စိတ်က အမြဲနောက်တစ်ခုကို တောင်းနေခြင်း က အရင်း။
ဒီစိတ်ကို မြင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်ဆုံးမှတ်စရာ စကားတွေ ပြန်စုမယ်။
အကြီးကြီးအိပ်မက်မက်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ခြေလှမ်းကို သေးသေးတည်တည်လှမ်း။
ကုသိုလ်ကို မနှောင့်နှေးဘဲစ။
စပြီးရင် ထပ်ခါတလဲလဲပြု။
ရေစက်တစ်စက်ကို မအထင်သေးနဲ့။
အိုးပြည့်တာ တစ်စက်ချင်းပဲ။
အသစ်ဖြစ်တာကိုပဲ မချစ်နဲ့။
တိုးတက်လာတာကိုချစ်။
စတင်မှုကို မာနမထားနဲ့။
ဆက်တည်နိုင်မှုကို လေ့ကျင့်။
တစ်နေ့ပျက်ရင် အကုန်မပစ်နဲ့။
နောက်နေ့ပြန်။
မှန်မှန်ဆိုတာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆက်တာမဟုတ်ဘူး။
ပြန်စစ်၊ ပြင်၊ ဆက်။
တဖြည်းဖြည်းဆိုတာ ပျင်းတာမဟုတ်ဘူး။
တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အခြေခံတည်ဆောက်တာ။
MN 107 က တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လေ့ကျင့်မှုကို ပြတယ်။
MN 70 က အဆုံးစွန်သိမြင်မှုတောင် ရုတ်တရက်မဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းသင်ယူ၊ ကျင့်၊ တိုးတက်ရကြောင်း သတိပေးတယ်။
AN 8.19 က ပင်လယ်ကြီးတဖြည်းဖြည်းနက်သလို ဓမ္မဝိနယလည်း တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်ရကြောင်း ပုံရိပ်လှလှနဲ့ပြတယ်။
ဓမ္မပဒက—
ကောင်းမှုကို မနှောင့်နှေးနဲ့လို့ပြောတယ်။
ကောင်းမှုကို ထပ်ပြုလို့ပြောတယ်။
သေးငယ်တဲ့ကောင်းမှုကို မအထင်သေးနဲ့လို့ပြောတယ်။
ရေစက်နည်းနည်းချင်းနဲ့ အိုးပြည့်သလို ကုသိုလ်တိုးလာတယ်လို့ သတိပေးတယ်။
သမ္မာဝါယာမက—
ကောင်းတာဖြစ်အောင်စရုံမဟုတ်ဘူး။
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းတာ မပျောက်အောင် ထိန်းပြီး တိုးပွားစေဖို့လည်း လမ်းညွှန်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ဒကာ ဒကာမတို့…
မနက်ဖြန်ကစပြီး ဆယ်ခုမစနဲ့။
ဒီနေ့တစ်ခုစ။
စပြီးသားကောင်းတာရှိရင်—
အဲဒါကိုဆက်။
ဒါပဲ။
တရားနာပရိသတ်အပေါင်းတို့…
ယနေ့နာယူရသော တရားကုသိုလ်ကြောင့်—
ကောင်းမှုကို စတင်သင့်သောအခါ မနှောင့်နှေးဘဲ စတင်နိုင်ကြပါစေ။
စတင်ပြီးသောကောင်းမှုကို မပျက်မကွက် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုရှိသောအခါသာမက စိတ်မပါသောအခါမှာလည်း တာဝန်ကို မမေ့နိုင်ကြပါစေ။
အများကြီးစ၍ အားအင်ပြန့်ကျဲခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
မိမိအတွက် အရေးကြီးသောအရာကို ပညာဖြင့် ရွေးချယ်နိုင်ကြပါစေ။
ရွေးချယ်ပြီးသောကောင်းမှုကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
ရေစက်ငယ်ကို အထင်မသေးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ငယ်ကိုလည်း အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
မေတ္တာတစ်ခါပြုခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
အမှန်တစ်ခါပြောခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
မုသားတစ်ခါရှောင်ခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
တရားဆယ်မိနစ်ထိုင်ခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
စာမျက်နှာအနည်းငယ်ဖတ်ခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
မိဘအား ဖုန်းတစ်ခါခေါ်ခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
အလုပ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်စွာလုပ်ခြင်းကို အထင်မသေးကြပါစေနှင့်။
ကောင်းမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲပြု၍ ကောင်းမှု၌ စိတ်မွေ့လျော်နိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်သေးသော အကုသိုလ်မဖြစ်အောင် ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ပြီးသား အကုသိုလ်ကို ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ်ကို မပျောက်စေဘဲ တည်တံ့၊ တိုးပွား၊ ဖွံ့ဖြိုးလာအောင် အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
တဖြည်းဖြည်းသင်ယူခြင်းကို အားနည်းခြင်းဟု မထင်ကြပါစေနှင့်။
တဖြည်းဖြည်းကျင့်ခြင်းကို ပျင်းရိခြင်းဟု မယူကြပါစေနှင့်။
လှေကားတစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့်တက်သကဲ့သို့ မိမိတို့၏သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကို တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံစေနိုင်ကြပါစေ။
ပင်လယ်ကြီးတဖြည်းဖြည်း နက်လာသကဲ့သို့ ဓမ္မအလေ့အကျင့်လည်း တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာနိုင်ကြပါစေ။
တစ်နေ့ပျက်သွားသောအခါ လမ်းတစ်ခုလုံးကို မပစ်ကြပါစေနှင့်။
ပြန်လည်စတင်နိုင်ကြပါစေ။
အမှားဖြစ်သောအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှုံးသမားဟု မသတ်မှတ်ဘဲ အမှားကိုသိ၍ ပြင်ဆင်နိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ Project အသစ်များဆီ မပြေးကြပါစေနှင့်။
အခက်အခဲရှိသောအလယ်ပိုင်းကို အပ္ပမာဒ၊ သတိ၊ ပညာတို့ဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ကြပါစေ။
အသစ်ဖြစ်ခြင်းထက် မှန်ကန်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုထက် တည်ငြိမ်မှုကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်စခြင်းထက် ကောင်းစွာပြီးမြောက်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
ရလဒ်မြန်မြန်ရခြင်းထက် မှန်ကန်သောအကြောင်းတရားကို တည်ဆောက်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့ လုပ်ငန်းများတွင်—
Product များစွာကို အလျင်စလို မစဘဲ လက်ရှိ Product ကိုကောင်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်ကြပါစေ။
Customer အသစ်များကိုသာ ရှာခြင်းမပြုဘဲ ရှိပြီးသား Customer ၏ ယုံကြည်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။
လူအသစ်ခန့်ရန်သာ မစဉ်းစားဘဲ ရှိပြီးသားအဖွဲ့သားတို့ကို တိုးတက်စေနိုင်ကြပါစေ။
စနစ်အသစ်များကိုသာ ရှာခြင်းမပြုဘဲ ရှိပြီးသားကောင်းသောစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ကြပါစေ။
စိတ်ကူးများစွာရသောအခါ အားလုံးကိုချက်ချင်းမစဘဲ အချိန်မှန်၊ အရင်းအမြစ်မှန်နှင့် သင့်တော်သောအရာကို ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
မိသားစုဘဝမှာ—
တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်အကြီးကြီးချစ်ပြခြင်းထက် နေ့စဉ်မေတ္တာကို ပြနိုင်ကြပါစေ။
မိဘတို့အား မှန်မှန်ရိုသေပြုစုနိုင်ကြပါစေ။
သားသမီးတို့၏ စကားကို မှန်မှန်နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။
ဇနီးခင်ပွန်းအချင်းချင်း နေ့စဉ်နားလည်မှု တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
ဆရာတော်၊ ဆရာသမားတို့၏ အဆုံးအမကို နာယူပြီး လက်တွေ့ဘဝထဲ မှန်မှန်အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
တရားအားထုတ်ရာမှာ—
တစ်ခါတရံအားထုတ်မှုကြီးပြီး အကြာကြီးပျောက်ခြင်းထက် နေ့စဉ်သတိနှင့် ဆက်လက်အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
သီလကို တစ်ရက်တည်းမဟုတ်ဘဲ ဘဝအခြေခံအဖြစ် တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
မေတ္တာကို အခမ်းအနားတစ်ခုအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ဆက်ဆံရေးအဖြစ် အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
ဒါနကို နာမည်ရဖို့တစ်ခါတည်းအကြီးကြီးပြုခြင်းထက် စေတနာသန့်သန့်ဖြင့် အခွင့်ရှိသမျှ ပြုနိုင်ကြပါစေ။
သတိကို တရားထိုင်ချိန်တစ်ခုတည်းမှာ မထားဘဲ သွားလာနေထိုင်လုပ်ကိုင်ရာတိုင်း အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
အပ္ပမာဒကို အဖိုးတန်ရတနာသဖွယ် ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။
အိုရမည့်သဘော၊ နာရမည့်သဘော၊ သေရမည့်သဘောကို မမေ့ကြပါစေနှင့်။
ဘဝအချိန် အကန့်အသတ်ရှိကြောင်း သိသဖြင့် အရေးမကြီးသောအစများနောက် လိုက်ရင်း အရေးကြီးသောကောင်းမှုကို မပျောက်စေကြပါစေနှင့်။
ဒုက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်များစွာစပြီး မပြီးမြောက်နိုင်ခြင်း၊ စိတ်အာရုံပြန့်ကျဲခြင်း၊ ရလဒ်ကို အလျင်လိုခြင်းနှင့် အရာအားလုံးကို ရယူလိုခြင်းတို့၏ ပင်ပန်းမှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အသစ်အဆန်းအပေါ် တဏှာ၊ ရလဒ်မြန်မြန်လိုသောတဏှာ၊ သူတစ်ပါးထက်သာလိုသောတဏှာ၊ မိမိပုံရိပ်ကိုကာကွယ်လိုသော ဥပါဒါန်တို့သည် မိမိစိတ်ကို အရာတစ်ခုမှတစ်ခုသို့ ပြေးလွှားစေကြောင်း သမုဒယဘက်မှ မြင်နိုင်ကြပါစေ။
အရာအားလုံးကို ရယူလိုသောတဏှာကို ဖြည်းဖြည်းလွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
လုပ်သင့်သောတစ်ခုကို ရွေး၍ လက်ရှိခဏမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြုနိုင်ကြပါစေ။
တဏှာနှင့်ဖမ်းဆုပ်မှု လျော့ပါးရာ နိရောဓအလင်းဘက်သို့ ဦးတည်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြင့် လမ်းမှန်ကို ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဖြင့် ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါစာဖြင့် လုပ်နိုင်သလောက်ကိုသာ မှန်ကန်စွာ ကတိပေးနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာကမ္မန္တဖြင့် ကောင်းမှုကို လက်တွေ့ပြုနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝဖြင့် တရားသဖြင့် အသက်မွေးနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါယာမဖြင့် ကုသိုလ်တရားကို ဖြစ်စေပြီး ဖြစ်ပြီးသားကောင်းမှုကို မပျောက်စေဘဲ ပိုမိုတိုးပွားစေနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသတိဖြင့် အသစ်စချင်သောစိတ်၊ စိတ်ပျက်သောစိတ်၊ အလျင်လိုသောစိတ်တို့ကို အချိန်မီ သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသမာဓိဖြင့် ရွေးချယ်ထားသောကောင်းသောအရာပေါ် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာထားနိုင်ကြပါစေ။
များများစခြင်းကြောင့် မပင်ပန်းကြပါစေနှင့်။
မှန်မှန်ကျင့်ခြင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာကြပါစေ။
ရေစက်တစ်စက်ချင်း စုလာသကဲ့သို့ ကုသိုလ်တရားတို့ ပြည့်စုံလာကြပါစေ။
တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်လာသကဲ့သို့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ ပြည့်စုံလာကြပါစေ။
ပင်လယ်ကြီး တဖြည်းဖြည်းနက်လာသကဲ့သို့ မိမိတို့၏ ဓမ္မအကျင့်လည်း တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာကြပါစေ။
သတ္တဝါအပေါင်းတို့ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
အပ္ပမာဒတရားနှင့် ပြည့်စုံကြပါစေ။
သတိတရားနှင့် ပြည့်စုံကြပါစေ။
မှန်ကန်သောအားထုတ်မှုနှင့် ပြည့်စုံကြပါစေ။
ကောင်းမှုကို မနှောင့်နှေးဘဲ စတင်နိုင်ကြပါစေ။
စတင်ပြီးသောကောင်းမှုကို မပျက်မကွက် ဆက်လက်တိုးပွားနိုင်ကြပါစေ။
သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံဖွံ့ဖြိုး၍ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
အဓိကမှီငြမ်းထားသော ဘုရားဟောကျမ်းများ
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၇ — ဂဏကမောဂ္ဂလ္လာနသုတ်။ လှေကားတစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်သကဲ့သို့ ဓမ္မဝိနယ၌လည်း တဖြည်းဖြည်းသင်ယူမှု၊ တဖြည်းဖြည်းပြုလုပ်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းကျင့်မှုရှိကြောင်းနှင့် သီလမှစ၍ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လေ့ကျင့်ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ချဋ္ဌသင်္ဂါယနာအခြေပြု ပါဠိစာသားကိုပါ နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးထားသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၇၀ — ကီဋာဂိရိသုတ်။ အဆုံးစွန်သိမြင်မှုသည် ရုတ်တရက်တစ်ခါတည်းမဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းသင်ယူခြင်း၊ ကျင့်ခြင်း၊ တိုးတက်ခြင်းဖြင့် ရောက်ရှိကြောင်း ဟောထားသည်။ ချဋ္ဌသင်္ဂါယနာအခြေပြု ပါဠိစာသားကိုလည်း စစ်ဆေးထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၁၉ — ပဟာရာဒသုတ်။ ပင်လယ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းလျှောဆင်းနက်လာသကဲ့သို့ ဓမ္မဝိနယ၌လည်း တဖြည်းဖြည်းသင်ယူမှု၊ ကျင့်မှုနှင့်တိုးတက်မှု ရှိကြောင်း ပုံရိပ်ဖြင့် ဟောထားသည်။
ဓမ္မပဒ ၁၁၆။ ကောင်းမှုကို မနှောင့်နှေးဘဲ လျင်မြန်စွာပြုရန်နှင့် စိတ်ကို အကုသိုလ်ဘက်မယိမ်းစေရန် သတိပေးထားသည်။
ဓမ္မပဒ ၁၁၈။ ကောင်းမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲပြု၍ ကောင်းမှု၌ စိတ်မွေ့လျော်စေရန် ဟောထားသည်။
ဓမ္မပဒ ၁၂၂။ ကောင်းမှုကို သေးငယ်သည်ဟု မထင်ရန်၊ ရေစက်တစ်စက်ချင်းဖြင့် ရေအိုးပြည့်သကဲ့သို့ ပညာရှိသူသည် ကောင်းမှုကို နည်းနည်းချင်း စုဆောင်း၍ ပြည့်လာကြောင်း ဟောထားသည်။ ချဋ္ဌသင်္ဂါယနာစာသားနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြချက်ကို စစ်ဆေးထားသည်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈ — ဝိဘင်္ဂသုတ်။ သမ္မာဝါယာမကို မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ်မဖြစ်စေရန်၊ ဖြစ်ပြီးသားအကုသိုလ်ကိုပယ်ရန်၊ ကုသိုလ်ကိုဖြစ်စေရန်နှင့် ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ်ကို မပျောက်စေဘဲ တိုးပွားဖွံ့ဖြိုးစေရန်ဟူ၍ ရှင်းလင်းထားသည်။ ချဋ္ဌသင်္ဂါယနာအခြေပြု ပါဠိစာသားလည်း ရရှိစစ်ဆေးထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၁.၁။ ကောင်းမွန်သောသီလမှ နောင်တကင်းခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်မှု၊ ပီတိ၊ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ချမ်းသာမှု၊ သမာဓိ၊ မှန်ကန်သောသိမြင်မှုနှင့် လွတ်မြောက်မှုဘက်သို့ အစဉ်လိုက်တိုးတက်ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၃ — အပ္ပမာဒသုတ်။ အပ္ပမာဒတရားကို ပွားများခြင်းသည် ယခုဘဝနှင့် နောင်ဘဝအကျိုးတို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသောအခြေခံတစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ဟောထားသည်။
ဓမ္မပဒ ၂၁–၃၂ — အပ္ပမာဒဝဂ်။ အပ္ပမာဒ၊ အားထုတ်မှု၊ သတိ၊ ကိုယ်ကျင့်သန့်ရှင်းမှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းမှုနှင့် မမေ့မလျော့အားထုတ်ခြင်းတို့ကို ချီးကျူးထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇။ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ချစ်ခင်ရာတို့နှင့် ခွဲခွာရခြင်းနှင့် မိမိပြုသောကံ၏ အမွေခံဖြစ်ခြင်းတို့ကို အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူဝတ်ကြောင်၊ ရဟန်းအားလုံး မကြာခဏဆင်ခြင်ရန် ဟောထားသည်။
