မစသင့်တာကို မစခြင်းလည်း ပညာဖြစ်သည်
မစသင့်တာကို မစခြင်းလည်း ပညာဖြစ်သည်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ စဉ်းစားနာယူကြမယ့် ခေါင်းစဉ်က—
“မစသင့်တာကို မစခြင်းလည်း ပညာဖြစ်သည်”
ဆိုတဲ့အကြောင်းပါ။
လူ့လောကမှာ အားပေးစကားတော်တော်များများက—
“စလိုက်ပါ”
“မကြောက်နဲ့”
“ကြိုးစားပါ”
“အခွင့်အရေးရတုန်းယူ”
“မစရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
ဆိုတာတွေများတယ်။
ဒီစကားတွေမှာ မှန်တဲ့ဘက်ရှိတယ်။
အလွန်ကြောက်ပြီး ကောင်းတဲ့အလုပ်ကို မစသူအတွက်—
“စ”
လို့ပြောရမယ်။
အချိန်ဆွဲနေသူအတွက်—
“လုပ်”
လို့ပြောရမယ်။
ကုသိုလ်ကို လက်လွတ်နေသူအတွက်—
“မနှောင့်နှေးနဲ့”
လို့ပြောရမယ်။
ဒါပေမယ့် ဒကာကြီးတို့…
စရဲခြင်းတစ်ခုတည်းကို ပညာလို့ ခေါ်လို့ရသလား?
မရသေးဘူး။
တချို့အရာတွေ စသင့်တယ်။
တချို့အရာတွေ မစသင့်ဘူး။
တချို့အရာတွေ စခါနီးမှာ ရပ်ရမယ်။
တချို့အရာတွေ စပြီးမှားနေတယ်ဆိုတာ သိရင် ပြန်ရပ်ရမယ်။
ဒီခွဲခြားနိုင်မှုက ပညာ။
အဲဒီတော့ ဒီနေ့တရားရဲ့ ပထမဆုံးစကားကို မှတ်ထားကြရအောင်—
“ရဲရဲစတတ်ခြင်းသာ ပညာမဟုတ်။
မစသင့်တာကို မစတတ်ခြင်းလည်း ပညာ။”
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဗုဒ္ဓသာသနာမှာ “အကုသိုလ်ဖြစ်လာမှ ပြင်” လို့ပဲ မဟောဘူး။
ပိုနက်တယ်။
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်ကို မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ဖို့ကိုတောင် သမ္မာဝါယာမထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈၊ မဂ္ဂဝိဘင်္ဂသုတ်မှာ သမ္မာဝါယာမကို ရှင်းပြရာ၌—
မဖြစ်သေးသော မကောင်းသော အကုသိုလ်တရားတို့ မဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဆန္ဒဖြစ်စေ၍ အားထုတ်၊ ဝီရိယပြု၊ စိတ်ကိုမြှင့်တင်၍ ကြိုးပမ်းရမယ်လို့ ဟောထားတယ်။
ပြီးတော့—
ဖြစ်ပြီးသော အကုသိုလ်ကို ပယ်ဖို့။
မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်ကို ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့။
ဖြစ်ပြီးသော ကုသိုလ်ကို မပျောက်စေဘဲ တိုးပွားပြည့်စုံစေဖို့။
ဒီလေးမျိုးကို သမ္မာဝါယာမအဖြစ် ရှင်းထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
သတိထားပါ။
လေးချက်ထဲ ပထမဆုံးက ဘာလဲ?
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်ကို မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ခြင်း။
အဲဒါ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဆိုင်တယ်။
အကုသိုလ်ဖြစ်ပြီးမှ—
“အခုဘယ်လိုပြင်မလဲ”
ဆိုတာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ပိုကောင်းတာက—
“မဖြစ်အောင် ဘယ်နေရာကတည်းက မစမလဲ?”
ဆိုတာ။
ဒကာကြီးတို့…
မီးလောင်ပြီးမှ မီးသတ်သမားခေါ်တာ လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် မီးမလောင်အောင် အရင်ကာကွယ်နိုင်ရင်?
ပိုကောင်းတယ်။
ရောဂါဖြစ်ပြီးမှ ဆေးကုရတာ လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် ရှောင်နိုင်တဲ့အန္တရာယ်ကို ရှောင်နိုင်ရင်?
ပိုကောင်းတယ်။
အကြွေးနစ်ပြီးမှ အစီအစဉ်လုပ်တာ လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် မလိုအပ်တဲ့အကြွေးကို မစခင်ကတည်းက မယူခဲ့ရင်?
ပိုသက်သာတယ်။
မိတ်ဆွေမှု ပျက်ပြီးမှ ပြန်ညှိရတာ လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် ပျက်စေမယ့် စကားတစ်ခွန်းကို မပြောမီကတည်းက ရပ်နိုင်ရင်?
ပိုကောင်းတယ်။
ဒီဟာ “ကြောက်လို့ မစတာ” မဟုတ်။
ပညာနဲ့ မစတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီကွာခြားချက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ကြောက်လို့ မစတာနဲ့ ပညာကြောင့် မစတာ မတူဘူး။
ဥပမာ—
လုပ်ငန်းက ကောင်းတယ်။
မုသားမလိုဘူး။
အရင်းအနှီးကို တတ်နိုင်သလောက် သေးသေးနဲ့စမ်းလို့ရတယ်။
လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။
လူကိုအန္တရာယ်မပေးဘူး။
ဒါပေမယ့်—
“မအောင်မြင်ရင် လူတွေပြောမှာ”
ဆိုပြီး မစဘူး။
ဒီဟာ ပညာနဲ့ရပ်တာမဟုတ်နိုင်ဘူး။
ကြောက်စိတ်နဲ့ရပ်တာဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
အမြတ်ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် မုသားမပြောရင် မရောင်းနိုင်ဘူး။
ဖောက်သည်မသိအောင် အန္တရာယ်ကို ဖုံးရမယ်။
မပိုင်တာယူရမယ်။
မကောင်းတဲ့အကျင့်ကို လူမှာ စွဲအောင်လုပ်ပြီးမှ ဝင်ငွေရမယ်။
ဒီအခါ—
“ငါ မကြောက်ဘူး၊ ရဲရဲလုပ်မယ်”
ဆိုတာ ပညာလား?
မဟုတ်ဘူး။
မလုပ်ရဲတာ အားနည်းခြင်းမဟုတ်တဲ့နေရာ ရှိတယ်။
မလုပ်ဘဲ နေနိုင်တာကိုယ်တိုင် သီလနဲ့ ပညာဖြစ်တဲ့နေရာ ရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအကြောင်းကို မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂၊ သဗ္ဗာသဝသုတ် ထဲမှာ အလွန်လှတဲ့ အဆုံးအမတစ်ခုနဲ့ တွေ့ရတယ်။
အာသဝတရားတွေကို ဘယ်လိုပယ်ရမလဲဆိုရာမှာ—
မြင်ခြင်းဖြင့်ပယ်ရတာရှိတယ်။
စောင့်စည်းခြင်းဖြင့် ပယ်ရတာရှိတယ်။
သုံးစွဲခြင်းကို မှန်မှန်ဆင်ခြင်ပြီး ပယ်ရတာရှိတယ်။
သည်းခံခြင်းဖြင့် ပယ်ရတာရှိတယ်။
ရှောင်ကြဉ်ခြင်းဖြင့် ပယ်ရတာရှိတယ်။
ဖြစ်လာတာကို ဖျက်ခြင်းဖြင့် ပယ်ရတာရှိတယ်။
ဖွံ့ဖြိုးလေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ပယ်ရတာရှိတယ်။
သတိထားကြည့်။
ဘုရားရှင်ရဲ့လမ်းမှာ—
အရာအားလုံးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ်
လို့ မဟောဘူး။
တချို့အရာတွေကို—
ရှောင်ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီသုတ်တော်မှာ ပညာရှိစွာဆင်ခြင်ပြီး—
ရိုင်းစိုင်းသောဆင်၊ မြင်း၊ နွား၊ ခွေး၊ မြွေတို့ကို ရှောင်ဖို့၊
ငုတ်၊ ဆူးနေရာ၊ ချောက်၊ ကမ်းပါး၊ မသန့်ရှင်းသောအန္တရာယ်ရှိရာတွေကို ရှောင်ဖို့၊
မသင့်တော်သောနေရာ၊ မသင့်တော်သောသွားလာရာနဲ့ မကောင်းသောအဖော်တွေကို ရှောင်ဖို့ ဖော်ပြထားတယ်။
မရှောင်သူမှာ ဖြစ်နိုင်တဲ့ပူလောင်မှုတွေဟာ ရှောင်တတ်သူမှာ မဖြစ်လာဘူးလို့ ရှင်းထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါက ဒီနေ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ဗုဒ္ဓအဆုံးအမ။
တချို့အန္တရာယ်ကို ဝင်တိုက်တာ သတ္တိမဟုတ်။
ပညာရှိစွာ ရှောင်တတ်တာ ပညာ။
တောထဲ မြွေတစ်ကောင်တွေ့တယ်။
“ငါမကြောက်ဘူး”
ဆိုပြီး နင်းသွားတာ ပညာလား?
မဟုတ်။
ချောက်ကမ်းပါးရှေ့မှာ—
“ရဲရဲသွားမယ်”
ဆိုတာ ပညာလား?
မဟုတ်။
အန္တရာယ်ကို အန္တရာယ်အဖြစ်သိပြီး မဝင်တာ ပညာ။
ဒီလိုပဲ—
လောကီဘဝမှာလည်း တချို့ကိစ္စတွေက—
စပြီးမှ ထိန်းဖို့ခက်တယ်။
မစခင်ကတည်းက ကာကွယ်တာက ပိုကောင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဥပမာ—
“လောင်းကစား နည်းနည်းစမ်းကြည့်မယ်”
ဆိုတယ်။
အစမှာ ပျော်စရာလေး။
“အများကြီးမလုပ်ပါဘူး”
ဆိုတယ်။
ဒါပေမယ့် အကျင့်တည်လာနိုင်တယ်။
အိမ်ငွေထိလာနိုင်တယ်။
မိသားစုယုံကြည်မှုထိလာနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
“စပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းမယ်”
ထက်—
“အစကိုပဲ မပေးဘူး”
ဆိုတာ တစ်ခါတလေ ပိုပညာရှိတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဒီဃနိကာယ် ၃၁၊ သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ် ကို ကြည့်ရအောင်။
ဘုရားရှင်က ဥစ္စာပျက်စီးစေသော လမ်းကြောင်းခြောက်မျိုးကို လူငယ်သိင်္ဂါလအား ဟောတော်မူတယ်။
မူးယစ်စေသောအရာကို အလေ့ဖြစ်ခြင်း။
အချိန်မသင့်သည့်အခါ လမ်းလည်ခြင်း။
ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတို့ကို အလွန်လိုက်စားခြင်း။
လောင်းကစားခြင်း။
မကောင်းသောအဖော်များနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း။
ပျင်းရိခြင်း။
ဒီအရာတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကိုလည်း ရှင်းပြထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်က ဒီနေရာမှာ—
“လောင်းကစားနဲ့ အရင်တော်တော်အရှုံးခံပြီးမှ ရပ်”
လို့ ဟောထားတာမဟုတ်။
မလိုက်စားနဲ့။
ဥစ္စာပျက်စီးစေမယ့် လမ်းကို မဝင်။
မကောင်းတဲ့အဖော်ဝိုင်းထဲ—
“အရင်ပေါင်းပြီးမှ ဆိုးမဆိုးကြည့်မယ်”
မဟုတ်။
ပညာနဲ့ရွေး။
ဒီဟာ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ရဲ့ အဓိကဆုံးတစ်ချက်။
ပညာဆိုတာ ဖြစ်လာတဲ့အကျိုးကို ဖြေရှင်းတတ်ရုံ မဟုတ်။
အကြောင်းဆိုးကို စတင်မပေးတတ်ခြင်းလည်း ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီတရားကို စီးပွားရေးဘက်မှာ ပြန်ကြည့်မယ်။
လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အခွင့်အရေးတွေ အမြဲလာမယ်။
တစ်ခါတလေ အရမ်းအမြတ်ရမယ့်အခွင့်အရေး။
တစ်ခါတလေ လူများမသိသေးတဲ့ဈေးကွက်။
တစ်ခါတလေ—
“အခုဝင်ရင် ချမ်းသာမယ်”
ဆိုတဲ့အရာ။
ဒါပေမယ့်—
အခွင့်အရေးဖြစ်တာနဲ့ မိမိအတွက်သွားရမယ့်လမ်းဖြစ်တာ မတူဘူး။
ဒီကွာခြားချက် နားလည်။
လမ်းတစ်လမ်းရှိတယ်ဆိုတိုင်း လိုက်ရမလား?
မဟုတ်။
တံခါးဖွင့်ထားတယ်ဆိုတိုင်း ဝင်ရမလား?
မဟုတ်။
လူတွေဝယ်တယ်ဆိုတိုင်း ရောင်းသင့်သလား?
မဟုတ်။
ပိုက်ဆံရတယ်ဆိုတိုင်း ယူသင့်သလား?
မဟုတ်။
ဒကာကြီးတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄၊ သေဝိတဗ္ဗာသေဝိတဗ္ဗသုတ် မှာ ဘုရားရှင်က—
ကျင့်သုံးသင့်တာနဲ့ မကျင့်သုံးသင့်တာရှိကြောင်း အကျဉ်းဟောတော်မူပြီး အရှင်သာရိပုတ္တရာက အသေးစိတ်ရှင်းပြတယ်။
ကိုယ်အမူအရာ၊ နှုတ်အမူအရာ၊ စိတ်အမူအရာ၊ စိတ်၏ဦးတည်ချက်၊ အမြင်၊ အာရုံခံစားစရာတွေ၊ နေရာ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်တို့အထိ—
ကျင့်သုံးပြီးနောက် အကုသိုလ်တရား တိုး၍ ကုသိုလ်တရားလျော့မယ်ဆို မကျင့်သုံးသင့်။
အကုသိုလ်လျော့၍ ကုသိုလ်တိုးမယ်ဆို ကျင့်သုံးသင့်။
လို့ ခွဲထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီစံက အရမ်းကြီးတယ်။
အလုပ်တစ်ခုစမယ်။
မေး—
“ဒီအလုပ်ကို လုပ်ရင်း ငါ့ထဲမှာ ဘာတိုးလာမလဲ?”
ငွေဘယ်လောက်တိုးမလဲတင် မမေးနဲ့။
လောဘတိုးမလား?
မုသားတိုးမလား?
ဒေါသတိုးမလား?
မတရားမှုကို သာမန်ထင်လာမလား?
သူတစ်ပါးကို အသုံးချတတ်လာမလား?
ဒီလိုဆို—
အမြတ်တိုးနေတောင် အတွင်းမှာ အကုသိုလ်တိုးနေတယ်။
ပညာရှိရင်—
မစဖို့ စဉ်းစားရမယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
အလုပ်က ရိုးသားတယ်။
လူ့လိုအပ်ချက်တကယ်ဖြေရှင်းတယ်။
မိမိလုံ့လ၊ ပညာ၊ တာဝန်ယူမှုတိုးစေတယ်။
တရားသဖြင့် အိမ်ထောင်ကို ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။
ပေးကမ်းနိုင်တယ်။
ကုသိုလ်လည်းတိုးနိုင်တယ်။
ဒါဆို စဉ်းစားသင့်တဲ့ဘက်တစ်ခု။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် ဒီတရားရဲ့ နောက်တစ်ကြောင်း—
“အမြတ်တိုးမတိုးမေးမီ အကုသိုလ်တိုးမတိုးမေး။”
လုပ်ငန်းရှင်တွေအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
လူ့လောကမှာ အမြတ်မရှိရင် လုပ်ငန်းမတည်နိုင်ဘူး။
အမြတ်လိုတယ်။
ဒါကို ဦးဇင်းတို့ မငြင်းဘူး။
ဒါပေမယ့်—
အမြတ်ကို ဆုံးဖြတ်သူအကြီးဆုံးမထားနဲ့။
အမြတ်က—
“လုပ်ရင် ငွေရမယ်”
ပြောနိုင်တယ်။
သီလက—
“ဒီနည်းနဲ့ မလုပ်နဲ့”
ပြောနိုင်တယ်။
ပညာက နှစ်ခုလုံးနားထောင်ပြီး—
“ငွေရပေမယ့် ဒီနည်းမရွေးဘူး”
ပြောရဲရမယ်။
ဒါ ဓမ္မရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီအတွက် အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇၊ ဝဏိဇ္ဇာသုတ် က အလွန်တိကျတယ်။
လူဝတ်ကြောင်တစ်ယောက် မပြုသင့်သော ကုန်သွယ်မှုငါးမျိုးကို ဟောထားတယ်—
လက်နက်ကုန်သွယ်ခြင်း။
သက်ရှိသတ္တဝါတို့နှင့် ကုန်သွယ်ခြင်း။
အသားကုန်သွယ်ခြင်း။
မူးယစ်စေသောအရာ ကုန်သွယ်ခြင်း။
အဆိပ်ကုန်သွယ်ခြင်း။
ဒီမှာ သတိထား။
ဘုရားရှင်က—
“အမြတ်နှုန်းတွက်ပြီး သင့်ရင်လုပ်”
မဟုတ်။
မပြုသင့်ဘူး။
ဆိုတဲ့ နယ်နိမိတ်ရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် ဓမ္မဘဝမှာ အရာအားလုံးကို—
“တွက်မယ်၊ အကျိုးများရင်လုပ်မယ်”
ဆိုတဲ့စနစ်နဲ့ မဆုံးဖြတ်ရဘူး။
တချို့အရာမှာ သီလမျဉ်းရှိတယ်။
ဥပမာ—
“ဒီလိုလိမ်လိုက်ရင် ငွေတစ်ရာရမယ်။ မလိမ်ရင် မရဘူး”
ဆိုပါစို့။
ဘယ်လောက်ရရင် လိမ်ခွင့်ရမလဲ?
တစ်ရာ?
တစ်သိန်း?
သိန်းတစ်ထောင်?
ပမာဏကြီးလာရင် မုသားက အမှန်ဖြစ်သွားသလား?
မဖြစ်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
သီလနယ်နိမိတ်ကို ငွေပမာဏနဲ့ မညှိ။
မစသင့်တာ မစ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ မစသင့်တာကို စမိတဲ့အကြောင်းက—
“အရင်တစ်ခါလောက်ပဲ”
ဆိုတာ။
“တစ်ကြိမ်ပဲ စမ်းကြည့်မယ်”
“ဒီ Customer တစ်ယောက်ပဲ”
“ဒီစာရင်းတစ်ကြိမ်ပဲ”
“ဒီလတစ်ခါပဲ အရမ်းချေးမယ်”
“ဒီလောက်လေးဘာဖြစ်မှာလဲ”
ဆိုတာ။
ဒါပေမယ့် အကုသိုလ်အကျင့်က အမြဲကြီးကြီးနဲ့မစဘူး။
သေးသေးလေးနဲ့ စတတ်တယ်။
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ ရဲ့ အဆုံးအမကို သတိရ။
ဘုရားရှင်က အကုသိုလ်ရဲ့အမြစ်သုံးမျိုး—
လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ
ကို ရှင်းတော်မူတယ်။
လောဘလွှမ်းမိုးခံရသူက ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်နဲ့ မကောင်းတဲ့အမှုတွေ ပြုနိုင်တယ်။
ဒေါသလွှမ်းမိုးခံရသူလည်း အဲဒီလို။
မောဟလွှမ်းမိုးခံရသူလည်း အဲဒီလို။
အပြန်မှာ အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟတို့ကို ကုသိုလ်အမြစ်အဖြစ် ဖော်ပြထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါဆို မစခင် မေးရမယ့်ပထမဆုံးမေးခွန်း တစ်ခုက—
“ဒီအစကို ဘာအမြစ်က ထုတ်နေတာလဲ?”
လောဘလား?
ဒေါသလား?
မောဟလား?
တစ်ယောက်က အလုပ်သစ်စချင်တယ်။
ဘာကြောင့်?
တကယ်တန်ဖိုးဖန်တီးချင်လို့လား?
မိသားစုကို တရားသဖြင့်ထောက်ပံ့ချင်လို့လား?
ကောင်းတယ်။
ဒါမှမဟုတ်—
“သူ့ထက် ငါကြီးပြမယ်”
ဆိုတဲ့မာနနဲ့ဒေါသလား?
“မြန်မြန်ချမ်းသာချင်တယ်”
ဆိုတဲ့လောဘလား?
“လူတိုင်းလုပ်နေတာပဲ”
ဆိုတဲ့မောဟလား?
အမြစ်စစ်။
ဒကာကြီးတို့…
အမြစ်မကောင်းတာသိရင်—
အလုပ်ကို မဖြစ်မနေ ပယ်ရမယ်လို့ မဆိုဘူး။
တစ်ခါတလေ အလုပ်ကကောင်းပေမယ့် စိတ်ရင်းပြင်ရမယ်။
ဥပမာ—
စာသင်ခန်းဖွင့်ချင်တယ်။
ကောင်းတဲ့လုပ်ငန်းဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
“အခြားဆရာကို အနိုင်ယူမယ်”
ဆိုတဲ့ဒေါသနဲ့ စနေတာ။
အလုပ်ကိုရပ်ရမယ်လို့ မဆိုသေး။
ဒေါသနဲ့စတာကို ရပ်။
ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်သန့်အောင်လုပ်။
“ကျောင်းသားတွေကို ကောင်းတဲ့ပညာပေးမယ်၊ တရားသဖြင့် အသက်မွေးမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ပြန်စ။
ဒါကပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် မစသင့်တာဆိုတာ—
Project တစ်ခုလုံးပဲ မဟုတ်။
မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့စခြင်းကိုလည်း မစရဘူး။
စကားကောင်းတစ်ခွန်းကို ဒေါသနဲ့မစ။
ဆုံးမစကားကို အရှက်ခွဲချင်စိတ်နဲ့ မစ။
လှူဒါန်းမှုကို လူမြင်စေချင်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ မစ။
စီးပွားရေးကို သူတစ်ပါးဖျက်ချင်စိတ်နဲ့ မစ။
အဲဒီအမြစ်ကို အရင်သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ “မစသင့်တာ” ကို သိဖို့ အပြင်အချက်အလက်လိုတယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်နဲ့ပဲ—
“မကောင်းဘူးထင်တယ်”
ဆိုရုံ မလုံလောက်။
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၅၊ ကေသမုတ္တိသုတ် ရဲ့အဆုံးအမ အရေးကြီးတယ်။
ကာလာမတို့ မတူညီတဲ့အယူဝါဒတွေကြား သံသယဖြစ်နေချိန်မှာ—
ကြားဖူးတာတစ်ခုတည်း၊ အစဉ်အလာတစ်ခုတည်း၊ စာတစ်ပုဒ်ထဲပါလို့တစ်ခုတည်း၊ တွေးကြံကိုက်ညီသလိုထင်လို့တစ်ခုတည်း၊ “ဒီဆရာက ငါ့ဆရာ” ဆိုတာတစ်ခုတည်းပေါ်မူတည်ပြီး မဆုံးဖြတ်ဖို့ အလင်းပေးတယ်။
ပြီးတော့—
အကုသိုလ်လား၊ အပြစ်ရှိသလား၊ ပညာရှိတို့က ကဲ့ရဲ့သလား၊ လက်တွေ့ကျင့်သုံးရင် ထိခိုက်မှုနဲ့ ဒုက္ခဆီ ဦးတည်သလား
သိရင် ပယ်ဖို့၊
အပြန်မှာ ကုသိုလ်၊ အပြစ်ကင်း၊ ပညာရှိတို့ချီးမွမ်းပြီး ကောင်းကျိုးချမ်းသာဆီ ဦးတည်တာဆို ကျင့်သုံးဖို့ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအဆုံးအမကို လုပ်ငန်းထဲယူလာ။
အခွင့်အရေးတစ်ခုလာတယ်။
သူငယ်ချင်းက—
“လူတိုင်းလုပ်နေကြတာပဲ”
ဆိုတယ်။
ဒါ အထောက်အထားအပြည့်လား?
မဟုတ်။
“အင်တာနက်မှာ လူတွေပြောတယ်”
လုံလောက်လား?
မဟုတ်။
“ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပြောတာ”
လုံလောက်လား?
မဟုတ်သေး။
“ငါ့စိတ်က အရမ်းသဘောကျတယ်”
ဒါလည်း မလုံလောက်။
စစ်။
အကျိုးအပြစ်စစ်။
အချက်အလက်စစ်။
သီလစစ်။
ပညာရှိကိုမေး။
အန္တရာယ်စစ်။
ပြီးမှ—
စသင့်လား၊ မစသင့်လား။
ဒီဟာ ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့်—
တစ်ခုခုကို မစတာဆိုတာ စိတ်အားမရှိတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။
သက်သေမလုံလောက်လို့ မစသေးတာလည်း ပညာ။
လူတွေက အမြဲတမ်း—
“ဆုံးဖြတ်ပါ”
“မြန်မြန်လုပ်”
ဆိုတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် တချို့ကိစ္စမှာ—
“အချက်မပြည့်သေးဘူး၊ အခုမစသေးဘူး”
ဆိုတာ ပိုကောင်းတယ်။
ဒီလိုပြောတာ အားနည်းတာမဟုတ်။
မသိတာကို သိတယ်လုပ်မပြခြင်းဟာ အမောဟဘက်က ပညာ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါပေမယ့် ဒီစကားကို ကြောက်စိတ်က အလွဲသုံးလို့ရတယ်။
နှစ်နှစ်ကြာ အချက်ရှာနေတယ်။
အရာအားလုံးရှင်းပြီ။
အန္တရာယ်ထိန်းနိုင်တယ်။
သီလနဲ့ညီတယ်။
အရင်းအမြစ်ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“နောက်ထပ်သေချာအောင်”
ဆိုပြီး မစ။
ဒီဟာ ပညာလား?
မဖြစ်မနေမဟုတ်။
ဒါကြောင့်—
ပညာရှိစွာ မစတာနဲ့ ကြောက်စိတ်ကြောင့် မစတာကို ခွဲ။
ပညာရှိစွာ မစတာမှာ အကြောင်းရှိတယ်။
“ဒီအချက်ကြောင့် မစဘူး”
ရှင်းတယ်။
ကြောက်စိတ်နဲ့ မစတာမှာ—
အကြောင်းပြချက်တွေ အမြဲပြောင်းတယ်။
တစ်ခုဖြေရှင်းရင် နောက်တစ်ခုထုတ်တယ်။
အဆုံးမရှိ။
ဒါကို သတိနဲ့သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁၊ အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ် ကို ပြန်ကြည့်။
အရှင်ရာဟုလာကို ဘုရားရှင်က ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုတို့ကို မှန်ကြည့်သလို ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ အလင်းပေးတယ်။
ကိုယ်နဲ့ လုပ်ချင်တဲ့အမှုတစ်ခုရှိရင်—
မပြုမီ စစ်။
ဒီအမှုက မိမိကို ထိခိုက်စေမလား?
သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေမလား?
နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်စေမလား?
မကောင်းသောအမှုဖြစ်ပြီး နာကျင်သောအကျိုးဆက်ရှိမယ်ဆို—
မပြုသင့်။
ပြုနေစဉ်လည်း ပြန်စစ်။
ထိခိုက်နေတာသိရင် ရပ်။
ပြုပြီးနောက်လည်း ပြန်စစ်။
မှားရင် ဖော်ထုတ်၊ ပြင်ပြီး နောင်ထိန်းဖို့ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီသုတ်တော်ကို ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်မှာ ထည့်ကြည့်ရင်—
အလွန်ရှင်းသွားတယ်။
မပြုမီဆင်ခြင်ခြင်းဟာ “မစသင့်တာကို မစ” ဖို့ အခွင့်ပေးတယ်။
စပြီးမှ မဟုတ်ဘူး။
မစခင်။
ဒီဟာတရား။
ဒကာကြီးတို့…
တချို့လူက အမှားကို—
“ဖြစ်ရင်ပြင်မယ်”
ဆိုတယ်။
အရာတိုင်းမှာ အဲဒီစကား မသုံးသင့်ဘူး။
ဘာကြောင့်?
တချို့အကျိုးက ပြန်ပြင်ရခက်တယ်။
လူ့အသက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့အရာ။
ဘေးကင်းရေး။
ဂုဏ်သိက္ခာ။
ယုံကြည်မှု။
ဥပဒေစာချုပ်။
အကြွေးကြီး။
ပိုင်ဆိုင်မှုကြီး။
ဒီလိုအရာမှာ—
“စလိုက်၊ မှားရင်ပြင်”
ဆိုတာ အမြဲပညာမဟုတ်။
နောက်ပြန်ပြင်ရခက်လေလေ မစခင်ပိုဆင်ခြင်ရလေလေ။
ဒါ လောကီပညာအဖြစ် ဦးဇင်းတို့ယူတာ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ကတော့—
မပြုမီကတည်းက ထိခိုက်မှုကို ဆင်ခြင်ဖို့ အခြေခံအဆုံးအမပေးထားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဥပမာ—
လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဆိုင်အသစ်ငါးဆိုင် ချက်ချင်းဖွင့်မယ်။
လက်ရှိဆိုင်တစ်ဆိုင်တောင် ငွေစာရင်းမရှင်းသေး။
ဝန်ထမ်းစနစ်မတည်သေး။
Customer complaint မရှင်းသေး။
ဒါပေမယ့်—
“ချဲ့မှကြီးမယ်”
ဆိုပြီးစမယ်။
ဒီမှာ “မစ” တာ အားနည်းတာလား?
မဟုတ်နိုင်ဘူး။
အခြေခံမတည်သေးလို့ အခုမစခြင်းဟာ ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဆိုင်သစ်ကို အပြီးအပိုင်မပယ်တာ။
လက်ရှိအခြေခံကို ပြင်ပြီးမှ စတာ။
ဒီလို “အခုမဟုတ်သေး” လို့ ပြောတတ်ရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ ပညာရဲ့အဖြေက—
“ဟုတ်”
မဟုတ်။
“မဟုတ်”
လည်းမဟုတ်။
“အခုမဟုတ်သေး”
ဖြစ်တယ်။
ကောင်းတဲ့ Project။
ဒါပေမယ့် အရင်းမလုံလောက်သေး။
အခုမဟုတ်သေး။
ကောင်းတဲ့ပညာရေး။
ဒါပေမယ့် မိသားစုအခြေအနေကြောင့် နောက်ခြောက်လစီမံရမယ်။
အခုမဟုတ်သေး။
အလုပ်ထွက်သင့်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဒေါသတက်နေတုန်း အခုဆုံးဖြတ်မယ်မဟုတ်။
စိတ်အေးပြီး ပြန်စစ်။
ဒီလို။
ပညာက “ဟုတ်/မဟုတ်” နှစ်ခုပဲမသိဘူး။
အချိန်မှန်ကိုလည်း သိရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိသားစုထဲကို ဆင်းကြည့်။
လင်မယားနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေတယ်။
ဒေါသတက်နေတယ်။
တစ်ယောက်က—
“အခုအကုန်ရှင်းမယ်”
ဆိုတယ်။
အဲဒီစကားဆက်စမလား?
တစ်ခါတလေ—
မစသင့်သေး။
ပြဿနာမပြောရဘူးလို့ မဟုတ်။
ဒေါသအလွန်မြင့်နေချိန် မစ။
ဘာကြောင့်?
အဖြေရှာတဲ့စကား မဖြစ်နိုင်ဘဲ အရှက်ခွဲတဲ့စကားဖြစ်သွားနိုင်လို့။
ဒေါသကျ။
အချိန်သင့်။
ပြီးမှ—
“ဒီကိစ္စကို အေးအေးဆေးဆေးပြောကြရအောင်”
စ။
ဒီမှာ—
ပထမစကားကို မစတာဟာ ပြဿနာရှောင်တာမဟုတ်။
မကောင်းတဲ့အချိန်ကို ရှောင်တာ။
ဒကာကြီးတို့…
သားသမီးအမှားလုပ်တယ်။
မိဘဒေါသအရမ်းထွက်နေတယ်။
အခုဆုံးမရမလား?
တစ်ခါတလေ—
ခဏမစသင့်သေး။
ကလေးကို မဆုံးမရဘူးလို့မဟုတ်။
ဒေါသနဲ့ ဆုံးမတာ မစ။
ဒေါသကျရင် စည်းကိုပြော။
အမှားကိုရှင်း။
အကျိုးအပြစ်ပြော။
ဒီဟာ ပညာရှိတဲ့ “မစခြင်း”။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အလုပ်ခွင်မှာလည်း။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အမှားလုပ်တယ်။
Boss ဒေါသအရမ်းတက်။
လူအားလုံးရှေ့—
“အခုချက်ချင်းစကားပြောမယ်”
ဆိုရင်?
တစ်ခါတလေ မစသင့်ဘူး။
အရေးပေါ်အန္တရာယ်ကို ရပ်တာအရင်လုပ်။
ဒါပေမယ့် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာပျက်အောင် ဆူတဲ့စကားကို မစ။
နောက်မှ သီးသန့်။
အချက်နဲ့ပြော။
ဘယ်အရာမှား?
ဘယ်အကျိုးသက်ရောက်?
ဘယ်လိုပြင်?
ဒီလို။
အချိန်မမှန်တဲ့မှန်စကားတောင် ထိခိုက်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် မစသင့်တဲ့အချိန်မှာ မစ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စကားအကြောင်းပြောလို့—
ဒီနေ့ခေတ် စာတိုတွေမှာ အရမ်းလိုတယ်။
ဒေါသနဲ့ စာရေးပြီးသား။
ပို့မလား?
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့အလင်းနဲ့ မေး။
“ဒီစာက ကိုယ့်ကို၊ သူတစ်ပါးကို၊ နှစ်ဖက်လုံးကို နာကျင်မှုဖြစ်စေမလား?”
သိရင်—
မပို့နဲ့။
ဖျက်မလား?
ပြန်ရေးမလား?
နောက်မှပို့မလား?
စဉ်းစား။
ဒါလည်း တရား။
ဗုဒ္ဓတရားဆိုတာ ပွဲခင်းမှာနာရတဲ့တရားတင်မဟုတ်။
ဖုန်းကိုင်နေတဲ့လက်ထဲမှာပါ လိုတယ်။
“ပို့” ခလုတ်မနှိပ်ခင်မှာ သတိလိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ က ပိုနက်သေးတယ်။
တချို့အာသဝကို “ရှောင်ခြင်း” နဲ့ ပယ်ရတယ်လို့ ဟောထားတာ—
အကြောင်းအရာတိုင်းကို အင်အားနဲ့အနိုင်ယူဖို့ မလိုကြောင်း သတိပေးတယ်။
အရက်ဖြတ်ချင်သူတစ်ယောက်က—
နေ့တိုင်းအရက်ဝိုင်းသွားပြီး—
“ငါ့စိတ်ကို စမ်းမယ်”
ဆိုတာ ပညာလား?
အမြဲမဟုတ်။
အစပိုင်းမှာ အဲဒီနေရာကို ရှောင်ရနိုင်တယ်။
လောင်းကစားဖြတ်ချင်သူက—
လောင်းကစားဆိုင်ရာအရာကိုနေ့တိုင်းကြည့်ပြီး—
“ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းမယ်”
ဆိုတာထက်—
ကိလေသာအားကြီးစေတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်ဖို့လိုနိုင်တယ်။
အဲဒီလို—
တချို့တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရတဲ့နည်းက တိုက်ပွဲထဲမဝင်တာ။
ဒီစကား မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“မဝင်တာ” ဆိုလို့ ကြောက်ပြေးတာလား?
မဟုတ်။
ချောက်ရှိတာသိပြီး မခုန်တာ ကြောက်စိတ်လား?
မဟုတ်။
မြွေရှိတာသိပြီး နောက်လမ်းသွားတာ ကြောက်စိတ်လား?
မဟုတ်။
အဲဒီလို—
ကိုယ့်အားနည်းချက်ကို သိပြီး အကြောင်းတရားမပေးတာ ပညာ။
ကိုယ့်စိတ်ကို သိတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စမ်းဖို့ မလိုတဲ့နေရာမှာ မစမ်းခြင်းလည်း ပါတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တချို့လူက—
“ငါက ထိန်းနိုင်တယ်”
လို့ အတ္တဝင်တတ်တယ်။
“လောင်းတာနည်းနည်းပဲ”
“မူးတာနည်းနည်းပဲ”
“မမှန်ပြောတာ ဒီတစ်ခါပဲ”
“မတရားငွေနည်းနည်းပဲ”
ဒါတွေက အန္တရာယ်ရှိတဲ့စကား။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ မူးယစ်ခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်း၊ မကောင်းသောအဖော်တို့ရဲ့ ဆိုးကျိုးကို တိုက်ရိုက်ရှင်းထားတာ—
အန္တရာယ်အလေ့အထတစ်ခုကို အစကတည်းက ပေါ့မကြည့်ဖို့ အလင်းပေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါ—
တချို့လူတွေက “ပထမဆုံးအမြတ်” ကို အရမ်းလိုချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ပထမဆုံးအမြတ်ရဖို့ မမှန်တဲ့နည်းတစ်ခု စလိုက်ရင်—
အဲဒီနည်းက Company ရဲ့ယဉ်ကျေးမှုဖြစ်နိုင်တယ်။
ဥပမာ—
ပထမဆုံးဖောက်သည်ကို ပစ္စည်းအားနည်းချက်ဖုံးပြီး ရောင်းလိုက်တယ်။
ရောင်းရတယ်။
Company အတွင်းဘာသင်မလဲ?
“ဖုံးရင် ရောင်းရတယ်”
သင်တယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် ပိုလွယ်လာမယ်။
နောက်တော့—
“အရင်ကလည်းလုပ်တာပဲ”
ဖြစ်လာတယ်။
ဒါကြောင့်—
ပထမဆုံးမုသားကို မစတာ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
တစ်ခါတလေ ပထမအရောင်းကို ဆုံးရှုံးရမယ်။
ဒါပေမယ့် သစ္စာကို ကာကွယ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ ကို ပြန်သတိရ။
လောဘက အမြစ်ဖြစ်တယ်။
တစ်ကြိမ် လောဘနောက်လိုက်ပြီး အကျိုးရသွားရင်—
လောဘနဲ့လုပ်တဲ့အကျင့်ကို ကိုယ်တိုင်ကျွေးနေတယ်။
ဒါကြောင့်—
“တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ” ဆိုတာ တစ်ကြိမ်စာပဲမဖြစ်နိုင်ဘူး။
အကျင့်တစ်ခုရဲ့အစ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီလိုမြင်ရင် မစသင့်တာကို မစဖို့ အားကောင်းလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Partner ရွေးရာမှာလည်း အတူတူ။
လူတစ်ယောက်က—
တော်တယ်။
အဆက်အသွယ်ကောင်းတယ်။
ငွေရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
လိမ်တာကိုပေါ့ပေါ့ယူတယ်။
အဖွဲ့သားကို မတရားဆက်ဆံတယ်။
စာရင်းဖုံးတာကို—
“Business ဆိုဒီလိုပဲ”
ထင်တယ်။
ဒါဆို—
“အရင်ပူးပေါင်းကြည့်မယ်၊ နောက်မှမကောင်းရင်ခွဲမယ်”
ဆိုတာ အမြဲပညာလား?
မဟုတ်။
တချို့ Relationship ဟာ စပြီးရင် ခွဲရစျေးကြီးတယ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုရောလာမယ်။
ငွေရောလာမယ်။
ဖောက်သည်ရောလာမယ်။
စာချုပ်ရောလာမယ်။
အဲဒီတော့—
မစခင် လူရဲ့အကျင့်၊ သီလစံ၊ ငွေကြေးစံကို စစ်တာ ပိုသက်သာတယ်။
ဒီမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄ ရဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်အပေါင်းအသင်းကိုတောင်—
အကုသိုလ်တိုးစေလား၊ ကုသိုလ်တိုးစေလားဆိုပြီး ခွဲတဲ့အလင်းက အရေးကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက်နဲ့ပေါင်းပြီး—
ကိုယ်ပိုရိုးသားလာတယ်။
ပိုတာဝန်ယူလာတယ်။
ပိုလေ့လာလာတယ်။
ပိုသီလတည်လာတယ်။
ကောင်းတယ်။
တစ်ယောက်နဲ့ပေါင်းပြီး—
မုသားသာမန်ဖြစ်လာတယ်။
မူးယစ်မှုတိုးတယ်။
လောင်းကစားတိုးတယ်။
ဒေါသတိုးတယ်။
သူတစ်ပါးကို မလေးစားတော့ဘူး။
ဒီအခါ—
ဒီအပေါင်းအသင်းကို ဆက်မစသင့်၊ ပိုနက်မသွားသင့်တဲ့နေရာ ရှိတယ်။
ဒါ သူ့ကိုမုန်းလို့မဟုတ်။
မိမိကုသိုလ်ကို ကာကွယ်ဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တရားမှာ “မစ” တာဆိုလို့ လုံးဝမလုပ်ဘဲ နေဖို့ကို ချီးကျူးတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီအကြောင်းက အလွန်အရေးကြီးတယ်။
အလုပ်ကောင်းကို—
“မစသင့်တာ မစတာပညာဆိုလို့ မစဘူး”
လုပ်မရဘူး။
အဲဒါ စကားကို အလွဲသုံးတာ။
သမ္မာဝါယာမမှာ—
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်ကို မဖြစ်စေရုံပဲ မဟုတ်။
မဖြစ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်ကို ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ပါ ပါတယ်။
ဒီဟာ အလွန်ညီမျှတယ်။
မကောင်းတာ—
မစ။
ကောင်းတာ—
စ။
ဖြစ်ပြီးသောမကောင်းတာ—
ပယ်။
ဖြစ်ပြီးသောကောင်းတာ—
တိုး။
ဒီဟာပညာရှိတဲ့ဘဝ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
“မစသင့်တာ မစခြင်း”
ဟောရင်း—
“စသင့်တာကို မစဘဲနေခြင်း”
ကို မချီးကျူးရဘူး။
ကောင်းတဲ့လုပ်ငန်းရှိတယ်။
တရားသဖြင့်လုပ်နိုင်တယ်။
အရင်းအနှီးသင့်တယ်။
ကျွမ်းကျင်မှုလည်းရှိတယ်။
လူအကျိုးလည်းရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“ရှုံးမှာကြောက်”
ဆိုပြီး မစ။
ဒီမှာ သမ္မာဝါယာမရဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်အောင် အားထုတ်တဲ့ဘက် ပျောက်နေတယ်။
ဒါကြောင့် တရားက—
လက်နှစ်ဖက်လို။
တစ်ဖက်—
မကောင်းတာတား။
တစ်ဖက်—
ကောင်းတာလုပ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘဝမှာ ပညာဆိုတာ—
“မဟုတ်” ပြောတတ်မှုနဲ့ “ဟုတ်” ပြောတတ်မှု နှစ်ခုလုံး။
မကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးလာရင်—
“မဟုတ်”
ပြောရဲ။
ကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးလာရင်—
“ဟုတ်”
ပြောရဲ။
မသေချာသေးရင်—
“ခဏစစ်မယ်”
ပြောရဲ။
ဒီသုံးခု။
ဒကာကြီးတို့…
တချို့သူတွေ “No” မပြောတတ်လို့ ဘဝပျက်တယ်။
မိတ်ဆွေခေါ်တိုင်း သွား။
မလိုတဲ့အသုံးကို ဝယ်။
သူများတောင်းတိုင်း ချေးပေး။
မနိုင်တဲ့အလုပ်ကို လက်ခံ။
အမြတ်ရှိတိုင်း ဝင်။
စကားခေါ်တိုင်း ပြန်တိုက်။
ဒီမှာ မေတ္တာရှိလို့မဟုတ်နိုင်ဘူး။
တစ်ခါတလေ—
နယ်နိမိတ်မသိတာ။
မစသင့်တာကို မစဖို့ “မဟုတ်” လို့ပြောတတ်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် မေတ္တာမပျောက်နဲ့။
လူကိုမပယ်။
ကိစ္စကိုပယ်။
“ခင်ဗျားကို မချစ်လို့မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအလုပ်ကိုတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး”
ပြောလို့ရတယ်။
“မိတ်ဆွေဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောင်းကစားမှာ မပါဘူး”
ပြောလို့ရတယ်။
“Customer ကို လေးစားတယ်၊ ဒါပေမယ့် မမှန်တဲ့စာရွက်တော့ မလုပ်ပေးဘူး”
ပြောလို့ရတယ်။
ဒီဟာ ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“အားနာလို့ စမိခြင်း” လည်း ရှိတယ်။
သူငယ်ချင်းက—
“ငါနဲ့အတူ Business လုပ်”
ဆိုတယ်။
ကိုယ်မယုံဘူး။
သီလစံမတူဘူး။
အလုပ်စံမတူဘူး။
ဒါပေမယ့်—
“အားနာတယ်”
ဆိုပြီး စ။
နောက်မှ ရန်ဖြစ်။
ဒီမှာ အစက ဘာ?
အားနာမှု။
ပညာမဟုတ်။
ဒါကြောင့်—
အားနာမှုဟာ ပညာကို အစားမထိုးရဘူး။
မေတ္တာရှိ။
ဒါပေမယ့် အမှန်ပြော။
“ငါတို့မိတ်ဆွေကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် အလုပ်ပူးပေါင်းဖို့ စံမကိုက်သေးဘူး”
လို့ပြောရခက်တယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်မှ ပိုကြီးတဲ့နာကျင်မှုထက် စောစောရှင်းတာက ပိုမေတ္တာရှိနိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
“လူတွေဘာပြောမလဲ” ဆိုတဲ့စိတ်ကြောင့် မစသင့်တာကို စမိတတ်တယ်။
သူငယ်ချင်းအားလုံး ကားသစ်ဝယ်တယ်။
ကိုယ်လည်းဝယ်ရမယ်။
ကိုယ့်ဝင်ငွေမလုံလောက်။
အကြွေးကြီးယူ။
ဘာကြောင့်?
လိုအပ်လို့လား?
မဟုတ်။
“မရှိဘူးလို့ လူတွေထင်မှာစိုး”
ဒီမှာ ပညာဘယ်မှာ?
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ—
မဝယ်ခြင်းဟာ ပညာ။
တစ်ခါတလေ—
မချေးခြင်းဟာ ပညာ။
တစ်ခါတလေ—
မတိုးချဲ့ခြင်းဟာ ပညာ။
တစ်ခါတလေ—
မပြောခြင်းဟာ ပညာ။
တစ်ခါတလေ—
မတုံ့ပြန်ခြင်းဟာ ပညာ။
ဒါပေမယ့် အကြောင်းရှိရမယ်။
ပျင်းလို့မဟုတ်။
ကြောက်လို့မဟုတ်။
အကျိုးအပြစ်သိလို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်က ဥစ္စာပျက်စီးစေတဲ့ လမ်းခြောက်မျိုးကို ဟောရာမှာ ပျင်းရိမှုတောင် ထည့်ထားတယ်။
“အေးလွန်းတယ်”
“ပူလွန်းတယ်”
“နောက်ကျပြီ”
“စောလွန်းတယ်”
“ဗိုက်ဆာတယ်”
“ဗိုက်ပြည့်လွန်းတယ်”
စတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ အလုပ်မလုပ်ဘဲနေသူမှာ မရသေးတဲ့ဥစ္စာ မရ၊ ရပြီးသားလည်း လျော့တတ်ပုံကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
တရားက “မလုပ်ခြင်း” အကုန်ချီးကျူးတာမဟုတ်ကြောင်း ထပ်ရှင်းတယ်။
ပျင်းလို့ မစတာ—
ပညာမဟုတ်။
အန္တရာယ်သိလို့ မစတာ—
ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
သီလမကိုက်လို့ မစတာ—
ပညာ။
မသိသေးလို့ စစ်ပြီးမှစတာ—
ပညာ။
ကောင်းတာကို ဆင်ခြေထုတ်ပြီး မစတာ—
မဟုတ်။
ဒီလို ခွဲနိုင်ရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ စီးပွားရေးမှာ “အခွင့်အရေးလက်လွတ်မသွားစေနဲ့” ဆိုတဲ့စကား ကြားရတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အခွင့်အရေးအားလုံး မိမိယူရမယ့် အခွင့်အရေးမဟုတ်။
တချို့က အခြားသူအတွက်သင့်တယ်။
ကိုယ့်အတွက်မသင့်။
တချို့က ဒီနေ့ကောင်းတယ်။
ကိုယ့်အခြေအနေမပြည့်သေး။
တချို့က ငွေအခွင့်အရေး။
သီလဘက်မှာ အန္တရာယ်။
တချို့က အပြင်မှာအခွင့်အရေး။
အတွင်းမှာ ကိလေသာကြီးစေတဲ့တံခါး။
ဒီလိုဆို—
“မယူခြင်း” ဟာ အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးမှုမဟုတ်နိုင်ဘူး။
ဒုက္ခတစ်ခု မစအောင် တားလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ ရဲ့ “ရှောင်ကြဉ်ခြင်း” ကို ထပ်သတိရ။
တောဆင်၊ မြွေ၊ ချောက်၊ မသင့်တော်တဲ့အရပ်၊ မကောင်းတဲ့အဖော်ကို ရှောင်တယ်။
ဘာကြောင့်?
မဖြစ်သင့်တဲ့ပူလောင်မှုကို မဖြစ်စေဖို့။
ဒါဟာ—
ပြဿနာဖြစ်မှ သူရဲကောင်းလုပ်မယ်
ဆိုတဲ့စိတ်ထက် ပိုနက်တယ်။
တချို့သူတွေက ပြဿနာဖြစ်လာရင် ဖြေရှင်းတတ်တာကို ဂုဏ်ယူတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် တူညီတဲ့ပြဿနာကို နှစ်တိုင်းဖြစ်စေပြီး အမြဲဖြေရှင်းနေရင်?
ဒါပညာလား?
တစ်ခါတလေ—
ပြဿနာမဖြစ်အောင် စနစ်တည်တာ ပိုပညာရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဥပမာ—
ကုမ္ပဏီငွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေ အမြဲရော။
လတိုင်းပြန်ရှင်းရခက်။
စာရင်းသမားက ညတိုင်းနောက်ကျ။
Founder က—
“ငါတို့ အခက်အခဲတိုင်းဖြေရှင်းနိုင်တယ်”
ဆိုတယ်။
တကယ်က—
ပထမအဆင့်မှာပဲ ငွေခွဲထားရင်?
ပြဿနာတော်တော်မစဘူး။
ဒါကြောင့်—
အကောင်းဆုံးပြဿနာဖြေရှင်းနည်းတချို့ဟာ ပြဿနာကို မစေခြင်း။
ဒါ လောကီစီမံခန့်ခွဲမှုအလင်း။
ဓမ္မမှာတော့—
မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ် မဖြစ်အောင် ကြိုးစားခြင်းနဲ့ သဘောတူတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူငယ်တွေအတွက်လည်း အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
သူငယ်ချင်းက—
“တစ်ခါလောက်ပဲ”
ဆိုတယ်။
အရက်။
လောင်းကစား။
မူးယစ်ပစ္စည်း။
မမှန်တဲ့အွန်လိုင်းလုပ်ငန်း။
သူတစ်ပါးကို အရှက်ခွဲတဲ့ကိစ္စ။
“တစ်ခါလောက်ပဲ”
ဒီစကားက အစအန္တရာယ်တစ်ခု။
တစ်ခါလုပ်လို့ တစ်သက်လုံးဖြစ်မယ်လို့ မဆိုဘူး။
ဒါပေမယ့်—
အစပေးလိုက်တဲ့အကျင့်ဟာ နောက်တစ်ကြိမ် အတားအဆီးကို နည်းစေတတ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
မိမိမလုပ်ချင်တာကို မိတ်ဆွေဖိအားကြောင့် မစနဲ့။
“No” ပြောရဲ။
ပညာရှိသူငယ်ချင်းဆို—
ကိုယ့် No ကို လေးစားရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်က သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်မှာ မကောင်းသောအဖော်ပေါင်းသင်းမှုကို ဥစ္စာပျက်စီးရာလမ်းတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက်သတိပေးထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
“ငါ့သူငယ်ချင်းဆိုတော့ ဘာလုပ်လုပ်အတူ”
ဆိုတာ ကလျာဏမိတ္တမဟုတ်။
တကယ့်သူငယ်ချင်းက—
မကောင်းတာစမယ်ဆို တားတယ်။
“မလုပ်နဲ့”
ပြောတယ်။
ကိုယ့်ကိုအမုန်းခံရနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကောင်းရာညွှန်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီတရားကို မိဘတို့လည်း ယူသွား။
ကလေးက အန္တရာယ်တစ်ခုစခါနီးမှာ—
ပြဿနာကြီးဖြစ်မှ မဆုံးမနဲ့။
ပထမလက္ခဏာတွေကို နားထောင်။
ဒါပေမယ့် အလွန်သံသယနဲ့ ကလေးကိုချုပ်ချယ်ဖို့ မဟုတ်။
ပညာနဲ့ပြော။
“ဒီအဖော်ဝိုင်းနဲ့နေပြီး ဘာအကျင့်တိုးလာသလဲ?”
“ဒီအွန်လိုင်းအရာကြည့်ပြီး စိတ်ဘယ်လိုဖြစ်?”
“ဒီကစားနည်းကြောင့် စာ၊ အိပ်ချိန်၊ ငွေကို ဘာဖြစ်စေ?”
ဒီလို လေ့လာစေ။
တားပိတ်ရုံမဟုတ်။ ခွဲခြားတတ်အောင် သင်။
ဒါမှ မိဘမရှိချိန်မှာ သူကိုယ်တိုင်—
“ဒီဟာ မစသင့်ဘူး”
ဆိုနိုင်မယ်။
အဲဒါပညာပေးခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ မိဘက ကိုယ့်အိပ်မက်ကို ကလေးပေါ်စတင်ပေးတတ်တယ်။
“မင်းဒီဘာသာပဲ သင်”
“ဒီအလုပ်ပဲလုပ်”
“ငါမဖြစ်ခဲ့တာ မင်းဖြစ်ရမယ်”
ကလေးရဲ့စွမ်းရည်၊ ဝါသနာ၊ အခြေအနေ မစစ်။
ဒီလိုလည်း—
မစသင့်တဲ့ခရီးကို ကလေးအစား စပေးမိနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် မိဘမေတ္တာနဲ့ ပညာတွဲရမယ်။
“ငါကောင်းစေချင်တယ်”
တစ်ခုတည်းမလုံလောက်။
ဘယ်လမ်းက သူ့အတွက်သင့်?
သေချာနားထောင်။
ပညာရှိဆရာကိုတိုင်ပင်။
အကျိုးအပြစ်ကြည့်။
ဒီဟာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ မပြုမီဆင်ခြင်မှုသဘောနဲ့ လက်တွေ့လိုက်ဖက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ဆရာ၊ ခေါင်းဆောင်၊ လုပ်ငန်းရှင်တို့ဘက် ပြန်သွားမယ်။
Project တစ်ခု စခါနီးမှာ—
ပထမမေးခွန်းက “ဘယ်လောက်မြန်မြန်စနိုင်လဲ” မဖြစ်သင့်ဘူး။
အရင်—
ဘာကြောင့်စ?
ဘယ်သူထိခိုက်နိုင်?
မသိသေးတာဘာ?
မစသင့်တဲ့သီလစည်းရှိလား?
အခုစိတ်ကို ဘာအမြစ်ကမောင်း?
ဒီလုပ်ရပ်ကို အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ရင် အကုသိုလ်တိုးမလား?
ဒီမေးခွန်းတွေကို တရားဘက်ကစစ်။
ပြီးမှ လောကီဘက်—
ငွေ။
လူ။
အချိန်။
အတတ်ပညာ။
ဈေးကွက်။
စနစ်။
ဒီလိုစစ်။
သီလမဖြတ်သေးရင် လက်တွေ့တွက်ချက်မှုကို ဆက်လုပ်။
သီလမှာပဲ မဖြတ်နိုင်ရင် အမြတ်တွက်ချက်မှုက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြောင်းစေ။
ဒီဟာ အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဥပမာ—
ဖောက်သည်အချက်အလက်ကို သူ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သုံးရမယ့်စီမံချက်။
ပိုက်ဆံရတယ်။
ဒါပေမယ့် တိကျတဲ့ဥပဒေဘက်က အခြေအနေကို ဦးဇင်းတို့ မဖြတ်ဘူး—သက်ဆိုင်ရာပညာရှင်နဲ့စစ်ရမယ်။
ဓမ္မဘက်မှာတော့—
အမှန်၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ထိခိုက်မှု၊ ယုံကြည်မှု စစ်။
မသေချာရင် မလော။
အချက်ပြည့်အောင်ရှာ။
တိကျတဲ့ဥပဒေကိစ္စကို တရားတစ်ပုဒ်နဲ့ အစားမထိုး။
ဓမ္မက စိတ်နဲ့သီလကို စစ်။
ပညာရပ်က လက်တွေ့အချက်ကို စစ်။
နှစ်ခုတွဲ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီလိုဆို—
တစ်ခါတလေ Project ကို မစတာဟာ ဓမ္မကြောင့်။
တစ်ခါတလေ ငွေမလုံလောက်သေးလို့။
တစ်ခါတလေ ကျွမ်းကျင်မှုမလုံလောက်လို့။
တစ်ခါတလေ အချိန်မသင့်လို့။
အကြောင်းကွဲ။
မစခြင်းအားလုံးကို တစ်မျိုးတည်း မယူ။
သီလကြောင့်မစတာနဲ့ အရင်းအမြစ်ကြောင့် ခဏရပ်တာမတူ။
အရင်းအမြစ်တိုးလာရင် နောက်တစ်ခါ စလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် လုပ်ငန်းရဲ့အခြေခံသဘောကိုယ်တိုင် မသင့်ရင်—
အရင်းအနှီးပိုလာတာနဲ့ သင့်လာမှာမဟုတ်။
ဒီဟာ ခွဲတတ်ဖို့လို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်မာနကြောင့်—
မစသင့်တာကို စမိတယ်။
“သူများက ငါမလုပ်နိုင်ဘူးပြောတယ်”
“ပြမယ်”
ဆိုပြီး စ။
ဒါဘာအမြစ်?
ဒေါသ၊ မာန။
လုပ်ငန်းကကောင်းရင်တောင် စိတ်ရင်းကို ပြန်စစ်။
အခြားသူကိုအနိုင်ယူဖို့ဘဝတည်ရင်—
သူ့စကားက ကိုယ့်ဘဝကို မောင်းနေတယ်။
ဒါလွတ်လပ်မှုလား?
မဟုတ်။
အဲဒီတော့—
“သူ့ကိုသက်သေပြမယ်” ဆိုတဲ့အစကို မစ။
“ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်မယ်”
ဆိုတဲ့အစကို စ။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီလိုပဲ—
“ချမ်းသာမှ လူတန်ဖိုးရှိမယ်”
ဆိုတဲ့အမြင်နဲ့ လုပ်ငန်းမစ။
အဲဒီအမြင်စပြီးရင်—
အမြတ်မတက်တဲ့နေ့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကျသလို ခံစားမယ်။
သူများအောင်မြင်တာ မြင်ရင် စိတ်ပူမယ်။
အမြတ်ရဖို့ သီလလျှော့ဖို့ လွယ်မယ်။
အစား—
“တရားသဖြင့်အသက်မွေးမယ်၊ တန်ဖိုးဖန်တီးမယ်၊ အမြတ်ကိုလည်း တာဝန်နဲ့ရှာမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့စ။
ဒါ ပိုတည်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မစသင့်တာကို မစဖို့ တစ်ခါတလေ ကိုယ့်အလိုကိုယ်တိုင် ယုံလို့မရဘူး။
လောဘတက်နေချိန်မှာ—
ကိုယ့်စိတ်က အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းပေးတတ်တယ်။
“အဖွဲ့အတွက်ပါ”
“မိသားစုအတွက်ပါ”
“အနာဂတ်အတွက်ပါ”
ဆိုပေမယ့် အောက်မှာ—
နာမည်လိုချင်တာ၊ အမြတ်အရမ်းလိုချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ပညာရှိမိတ်ဆွေ၊ ဆရာ၊ အတွေ့အကြုံရှိသူကို တိုင်ပင်တာကောင်းတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၅ မှာလည်း ပညာရှိတို့ ကဲ့ရဲ့/ချီးမွမ်းသလားဆိုတဲ့ စံ ပါတယ်။
ဒါပေမယ့်—
တိုင်ပင်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့အဖြေပြောမယ့်သူကို ရှာတာမဟုတ်။
တကယ်မေး—
“ဒီဟာမှာ ဘာမမြင်သေးလဲ?”
“ဘယ်အန္တရာယ်ရှိ?”
“ဘယ်သီလစံထိ?”
“မစသင့်တဲ့အကြောင်းရှိလား?”
အဲဒီလိုမေးရဲရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တချို့ Founder တွေက ဝန်ထမ်းကို—
“အမြင်ပေးပါ”
ပြောတယ်။
ဝန်ထမ်းက—
“မစသင့်ဘူးထင်တယ်”
ဆိုရင် စိတ်ဆိုး။
ဒါဆို အမြင်တောင်းတာမဟုတ်။
အတည်ပြုချက်တောင်းတာ။
ပညာရှိတဲ့ခေါင်းဆောင်က—
မကြိုက်တဲ့အမြင်ကိုလည်း နားထောင်နိုင်ရမယ်။
အကြောင်းပြချက်ကို စစ်။
မှန်ရင် ပြင်။
မမှန်ရင်ရှင်း။
ဒီလို။
မစသင့်တဲ့ Project ကို နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ အဖွဲ့သားတစ်ယောက်က ကယ်တင်ပေးနိုင်တယ်။
မာနကြောင့် မနားထောင်ရင် ကိုယ့်အန္တရာယ်ကို ကိုယ်စတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် “မစ” ဆိုတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်က တစ်ခါတလေ အလွန်ရဲရင့်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်တယ်။
အားလုံးက—
“သွား”
ပြောနေတယ်။
ငွေရှေ့မှာရှိတယ်။
နာမည်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်သိတယ်—
“ဒီနေရာ သီလနဲ့မကိုက်ဘူး”
ဆိုပြီး မသွား။
ဒီဟာ အားနည်းမှုမဟုတ်။
အဲဒီလို No ပြောနိုင်ဖို့—
ပိုက်ဆံထက် သီလကို ကြီးထားရတယ်။
လူ့အမြင်ထက် အပြစ်ကင်းမှုကို ကြီးထားရတယ်။
အဲဒီနေရာမှာ သတ္တိလိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လောကမှာ—
စတဲ့သူကိုပဲ မြင်လွယ်တယ်။
မစခဲ့တဲ့ပညာကို မမြင်ဘူး။
စီးပွားရေးတစ်ခုမစခဲ့လို့—
မဖြစ်လာတဲ့အကြွေးကို မမြင်ဘူး။
မတရားDeal မယူခဲ့လို့—
မဖြစ်လာတဲ့ပြဿနာကို မမြင်ဘူး။
မကောင်းတဲ့အဖော်နဲ့မပေါင်းခဲ့လို့—
မဖြစ်လာတဲ့ဒုက္ခကို မမြင်ဘူး။
ဒေါသစာမပို့ခဲ့လို့—
မပျက်သွားတဲ့Relationship ကို မမြင်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
မဖြစ်လာတဲ့ဒုက္ခဟာလည်း ပညာရဲ့အသီးတစ်ခု။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ မှာ ရှောင်တတ်လို့ မဖြစ်လာတဲ့ပူလောင်မှုကို အတိအကျသဘောထားပေးထားတာ ဒီအတွက်အရမ်းလှတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ဦးဇင်းတို့ဟာ “ပြဿနာမရှိတာ” ကို အောင်မြင်မှုလို့ မယူတတ်ဘူး။
အန္တရာယ်ကြီးမဖြစ်လာဘူး။
ဘာကြောင့်?
တစ်ယောက်က မစခင် တားလိုက်လို့။
အဖွဲ့မှာ စာရင်းမမှန်တာ ပေါ်မလာဘူး။
ဘာကြောင့်?
ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက မလုပ်ခွင့်ပေးလို့။
ဝန်ထမ်းတွေ ငွေမရောဘူး။
ဘာကြောင့်?
စည်းကို အစကတည်းကတည်လို့။
ဒီဟာတွေဟာ လှပတဲ့အောင်မြင်မှု။
ကောင်းတဲ့စနစ်က တစ်ခါတလေ “ဖြေရှင်းထားတဲ့ပြဿနာ” ထက် “မဖြစ်စေခဲ့တဲ့ပြဿနာ” နဲ့ တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါ လောကီဥပမာ။
ဓမ္မဘက်မှာတော့—
မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ်ကို မဖြစ်စေရန် ဝီရိယပြုခြင်းဆိုတာ တိုက်ရိုက်ရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ကိုယ့်ဘဝထဲ ပြန်ကြည့်။
ဘယ်အရာကို စခါနီးနေလဲ?
အကြွေးအသစ်?
အလုပ်အသစ်?
မိတ်ဖက်?
ချဲ့ထွင်မှု?
ဆက်ဆံရေး?
တစ်ခုခုဝယ်မယ်?
တစ်ခုခုထွက်မယ်?
စကားတစ်ခွန်း?
အွန်လိုင်းပေါ် တစ်ခုခုတင်မယ်?
ခဏမေး။
“ဒီဟာ မစသင့်တဲ့အရာလား?”
ဘယ်လိုသိ?
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ ဟောခဲ့တဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့အလင်းတွေကို စုကြည့်။
ပထမ—
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေမလား?
သမ္မာဝါယာမနဲ့စစ်။
ဒုတိယ—
ပညာရှိစွာ ရှောင်သင့်တဲ့ အန္တရာယ်လား?
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ နဲ့စစ်။
တတိယ—
ဒီအရာကို ကျင့်သုံးသွားရင် ကုသိုလ်လျော့၊ အကုသိုလ်တိုးမလား?
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄ နဲ့စစ်။
စတုတ္ထ—
ကိုယ့်အမြစ်မှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ဘယ်ဟာမောင်းနေလဲ?
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ နဲ့စစ်။
ပဉ္စမ—
အပြစ်ရှိသလား၊ ပညာရှိတို့က ကဲ့ရဲ့မလား၊ လုပ်သွားရင် ထိခိုက်ဒုက္ခဆီ ဦးတည်မလား?
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၅ နဲ့စစ်။
ဆဋ္ဌမ—
မပြုမီကတည်းက ကိုယ့်ကို၊ သူတစ်ပါးကို၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်မယ်လို့ မြင်ရသလား?
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ နဲ့စစ်။
သတ္တမ—
အသက်မွေးမှုသဘောကိုယ်တိုင် မပြုသင့်တဲ့အမျိုးအစားထဲ ဝင်သလား?
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ ရဲ့ အာဇီဝစည်းနဲ့စစ်။
အဋ္ဌမ—
ဥစ္စာပျက်စီးရာ၊ အကျင့်ပျက်စီးရာ လမ်းတစ်ခုကို အစပေးနေတာလား?
သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်နဲ့ စစ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီရှစ်ချက်ဟာ သုတ်တော်တစ်ပုဒ်ထဲက “ရှစ်ချက်စာရင်း” မဟုတ်ပါဘူး။
ဦးဇင်းတို့ ဒီနေ့အသုံးပြုထားတဲ့ ဘုရားရှင်အဆုံးအမများကို နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်မှုအတွက် စုစည်းအသုံးချထားတာပါ။
ဒါကို ရှင်းရှင်းထား။
ဘုရားရှင်က “Business Decision Checklist” လို့ ဟောထားတာမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
မဖြစ်သေးတဲ့အကုသိုလ်ကို တားဖို့ဟောတယ်။
ရှောင်သင့်တာရှောင်ဖို့ဟောတယ်။
ကျင့်သုံးသင့်တာ/မသင့်တာ ခွဲဟောတယ်။
မပြုမီဆင်ခြင်ဖို့ဟောတယ်။
အကုသိုလ်အမြစ်ကို ဟောတယ်။
မပြုသင့်တဲ့အသက်မွေးမှုကို ဟောတယ်။
မကောင်းသောအဖော်၊ ဥစ္စာပျက်စီးရာကို သတိပေးတယ်။
ဒါတွေကို လုပ်ငန်းဘဝထဲ ယူလာတာ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီလို အဆုံးအမတွေကို တကယ်ထည့်လိုက်ရင်—
“မစသင့်တာကို မစခြင်း” ဟာ စီးပွားရေးနည်းဗျူဟာတစ်ခုထက် ပိုနက်သွားတယ်။
အကုသိုလ်ရဲ့တံခါး မဖွင့်ခြင်း။
ဒီဟာဖြစ်လာတယ်။
စိတ်ထဲ လောဘတစ်ခုလာတယ်။
လိုက်စဉ်းစားမလား?
မစ။
ဒေါသတစ်ခုလာတယ်။
စကားအဖြစ်မစ။
မုန်းတီးမှုတစ်ခုလာတယ်။
ဇာတ်လမ်းတိုးမရေးနဲ့။
အတင်းအဖျင်းကြားတယ်။
နောက်လူဆီ မစဖြန့်နဲ့။
မပိုင်တာ မြင်တယ်။
ယူတဲ့အမှု မစ။
ဒီဟာ—
ဘဝထဲနေ့တိုင်း ရှိနေတဲ့ “မစသင့်တာ မစ” ပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တကယ်တော့ လုပ်ငန်းစီမံချက်ကြီးတွေထက်—
စိတ်ထဲမှာ မစသင့်တဲ့အရာကို မစနိုင်ခြင်းက ပိုနက်တယ်။
ဒေါသကို မစခင်တား။
အပြစ်ပြောတာကို မစခင်တား။
မာနနဲ့မနှိုင်းခင်တား။
လောဘအတွေးကို မကျွေး။
မောဟရှိတာသိရင် ဆုံးဖြတ်ချက်မလော။
ဒီလို။
သမ္မာဝါယာမရဲ့ ပထမအပိုင်းက—
မဖြစ်သေးတဲ့အကုသိုလ် မဖြစ်အောင်ကြိုးစားတယ်။
ဒါဟာ စိတ်တံခါးမှာ ရပ်စောင့်နေတဲ့ သတိရှိတဲ့လူလိုပဲ။
အကုသိုလ်ဝင်လာမယ့် အကြောင်းကို သိ။
တား။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို စော်ကားတယ်။
အတွင်းမှာ—
“ပြန်ပြောမယ်”
ဆိုတဲ့စကားစလာတယ်။
ဒီအချိန်မှာ မစသင့်တာကို မစနိုင်ရင်?
ရန်တစ်ခု မစဘူး။
Relationship တစ်ခု မပျက်နိုင်ဘူး။
နောင်တစ်ခု မစဘူး။
အခု သတိမရှိဘဲ—
“မင်းလည်း…”
ဆိုပြီး စကားတစ်ခွန်းစလိုက်ရင်—
နောက်စကားကဆက်တယ်။
နောက်ဒေါသကဆက်တယ်။
အဲဒီတော့—
ပဋိပက္ခအကြီးကြီးတစ်ခုရဲ့အစဟာ စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီစကားကို မစခြင်းက ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါပေမယ့် မတရားမှုတစ်ခုမှာ မပြောဘဲနေခြင်းကို ဒီတရားနဲ့ အကြောင်းပြမနေနဲ့။
ပြောသင့်ရင် ပြော။
မတရားတာကို တားသင့်ရင်တား။
အန္တရာယ်ရှိသူကို ကာကွယ်သင့်ရင်ကာကွယ်။
“မစတာပညာ” ဆိုပြီး တာဝန်မပစ်။
အဓိကက—
ဒေါသစကား မစ။
မှန်ကန်တဲ့လုပ်ဆောင်မှုကို စ။
ဒါ။
တရားက မတုန်မလှုပ်နေဖို့မဟုတ်။
အကုသိုလ်မစဖို့။
ကုသိုလ်စဖို့။
ဒကာကြီးတို့…
ဥပမာ—
ဝန်ထမ်းကို မတရားအနိုင်ကျင့်နေတာ တွေ့တယ်။
“အငြင်းပွားမှုမစသင့်ဘူး”
ဆိုပြီး တိတ်နေရင်?
ဒါပညာမဟုတ်နိုင်ဘူး။
မှန်ကန်တဲ့နည်းနဲ့ ပြော။
အချက်အလက်သေချာ။
တာဝန်ရှိသူထံ တင်ပြ။
ထိခိုက်သူကို ကူညီ။
ဒါ ကုသိုလ်ဘက် စတင်မှု။
ဒါကြောင့် ဒီခေါင်းစဉ်မှာ အမြဲ—
အကုသိုလ်မစ + ကုသိုလ်စ
ကို တွဲမှတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ မစသင့်တာကို စပြီးသား။
ဘာလုပ်မလဲ?
“အစကမှားပြီ၊ ပြီးပြီ”
မဟုတ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ မှာ—
လုပ်နေစဉ် ပြန်စစ်။
ထိခိုက်နေရင် ရပ်။
လုပ်ပြီးနောက် ပြန်စစ်။
မှားရင် ဖော်ထုတ်၊ ပြင်၊ နောင်ထိန်း။
ဆိုတဲ့အလင်းရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
မစသင့်တာကို စပြီးသားဆိုရင်—
ဆက်မစေနဲ့။
တစ်ကြိမ်မုသားပြောမိပြီ။
ဒုတိယမုသားနဲ့ မဖုံး။
ဝန်ခံ။
တစ်ကြိမ်မတရားချေးမိပြီ။
နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မယူ။
အစီအစဉ်လုပ်။
Partner မှားရွေးမိပြီ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ “စပြီးသား” ဆိုပြီး မဆွဲ။
ပြန်ဆွေးနွေး။
လိုရင် ပညာရှင်အကူအညီယူ။
ပြင်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ အစမှားကို ဆက်ထားတာ—
အစကမှားခဲ့တာထက် ပိုစျေးကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်?
မာန။
“ငါမှားတယ်လို့ မပြောချင်”
ဒီမာနကြောင့် ပိုက်ဆံထပ်ထည့်။
အချိန်ထပ်ထည့်။
လူထပ်ထည့်။
မှားတဲ့လမ်းကို ပိုကြီးအောင်လုပ်။
ဒါကြောင့်—
“ငါစပြီးသား” ဆိုတာ “ငါဆက်ရမယ်” ဆိုတဲ့အမိန့်မဟုတ်။
ဒါကို မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မစသင့်တဲ့အရာကို စတာမှာ တစ်ခါတလေ အရှက်ကြောင့်။
ရပ်ရမှာ အရှက်ကြောင့်။
အဲဒီတော့ နှစ်ဘက်လုံးမှာ မာနရှိတယ်။
ပထမ—
လူအထင်ကြီးဖို့စ။
နောက်—
လူအရှက်မခံဖို့ဆက်။
ဒါနဲ့ဘဝက မာနကထိန်းချုပ်နေတယ်။
ပညာက—
“လူတွေဘာထင်မလဲ”
ထက်—
“ဘာမှန်လဲ”
မေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေ့ခေတ်မှာ—
အွန်လိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်လုပ်ငန်းကြီးတယ်။
ကိုယ်မြင်။
ကိုယ်လည်းစချင်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်မြင်တာ—
သူ့အောင်မြင်မှုအပိုင်း။
သူ့အရင်းအနှီး၊ နှစ်ပေါင်းအတွေ့အကြုံ၊ နောက်ကအဖွဲ့၊ ရှုံးခဲ့တာတွေ မမြင်။
ဒီမှာ မောဟဖြစ်နိုင်တယ်။
“သူရရင် ငါရမယ်”
ဆိုပြီး စ။
ဒါကြောင့်—
နှိုင်းယှဉ်မှုက အစအမိန့်မဖြစ်စေနဲ့။
အချက်ပြန်ကြည့်။
ကိုယ့်အခြေအနေ။
ကိုယ့်စွမ်းရည်။
ကိုယ့်တာဝန်။
သီလနဲ့ကိုက်မှု။
ဒီလို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လုပ်ငန်းတစ်ခု မစဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်—
“ငါရှုံးသွားပြီ”
မယူနဲ့။
မစခဲ့တဲ့အရာ မအောင်မြင်မှုမဟုတ်သေးဘူး။
တစ်ခါတလေ—
မစတာ အကောင်းဆုံးရလဒ်။
ဒီနှစ်ငွေတစ်ရာ မရဘူး။
ဒါပေမယ့်—
အကြွေးတစ်ထောင်မတက်။
Relationship မပျက်။
သီလမပျက်။
အိပ်စက်မှုမပျက်။
အဲဒါတွေ ဘယ်လိုတွက်မလဲ?
လောကီစာရင်းမှာ မပေါ်သေးနိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဘဝစာရင်းမှာ တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ စကားတစ်ခု—
“မရခဲ့တဲ့အမြတ်” ကိုပဲ မတွက်နဲ့။
“မဖြစ်ခဲ့တဲ့ဒုက္ခ” ကိုပါ တွက်။
ဒါ အရမ်းနက်တယ်။
Deal မယူလို့ မရတဲ့အမြတ်ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ရှောင်လို့ မဖြစ်တဲ့အကြွေးရှိတယ်။
မဖြစ်တဲ့အမှုရှိတယ်။
မပျက်တဲ့ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်။
မပူရတဲ့စိတ်ရှိတယ်။
ဒါပညာရဲ့အသီး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ ထဲက အဆုံးအမ ဒီမှာပြန်လှတယ်။
ရှောင်တတ်သူမှာ မရှောင်ရင်ဖြစ်မယ့် ပူလောင်မှုတွေ မဖြစ်လာဘူး။
တရားကို လုပ်ငန်းထဲအသုံးချလို့—
မစသင့်တဲ့စီမံချက်ကို မစလိုက်ဘူး။
ပြဿနာမဖြစ်ဘူး။
လူတွေ—
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
ပြောနိုင်တယ်။
တကယ်တော့—
ဘာမှမဖြစ်တာကိုယ်တိုင် ပညာရဲ့ရလဒ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မစသင့်တာ မစဖို့ စိတ်ခွန်အားလိုတယ်။
အထူးသဖြင့်—
သူငယ်ချင်းအားလုံး စနေတဲ့အခါ။
ကုမ္ပဏီထဲ လူအားလုံး Yes ပြောတဲ့အခါ။
အမြတ်ရှေ့မှာရှိတဲ့အခါ။
လူကြီးက ဖိအားပေးတဲ့အခါ။
“လူတိုင်း ဒီလိုပဲ”
ပြောတဲ့အခါ။
အဲဒီအချိန်—
No ပြောတာခက်တယ်။
ဒါကြောင့် အခုကတည်းက ကိုယ့်သီလစံကို သိထား။
ဖိအားလာမှ ဆုံးဖြတ်မယ် မထားနဲ့။
“ဒီမျဉ်းတော့ မကျော်ဘူး”
သိထား။
ဒကာကြီးတို့…
ဥပမာ—
မုသားမပြောဘူး။
မပိုင်တာမယူဘူး။
လူ့ဘေးကင်းရေးကို သိသိနဲ့ မလျှော့ဘူး။
မမှန်တဲ့စာရင်းမလုပ်ဘူး။
မူးယစ်စေသောလုပ်ငန်းကို မဝင်ဘူး။
ဒီလိုစည်းတွေ ရှင်းရင်—
အခွင့်အရေးရောက်လာတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုလျော့တယ်။
“ဒီဟာ မဖြတ်ဘူး”
သိပြီးသား။
ဒါကြောင့်—
သီလဆိုတာ အမှားလုပ်ပြီးနောက် တောင်းပန်ဖို့တင်မဟုတ်။
မစသင့်တဲ့အရာကို အစကတည်းက ပိတ်ပေးတဲ့နယ်နိမိတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မလမ်းထဲ ပိုနက်ဆင်းရအောင်။
မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ် မဖြစ်အောင် အားထုတ်တယ်ဆိုတာ—
အပြင်လုပ်ရပ်ပဲ မဟုတ်။
စိတ်ထဲမှာလည်း။
ကိုယ့်အာရုံတွေကို ဘာကျွေးနေသလဲ?
နေ့တိုင်း မနာလိုစေတဲ့အရာပဲ ကြည့်။
နေ့တိုင်း ဒေါသတက်စေတဲ့အရာပဲ ကြည့်။
နေ့တိုင်း သူများဘဝနဲ့ကိုယ့်ဘဝ နှိုင်း။
နောက်တော့—
“စိတ်ဘာလို့မငြိမ်တာလဲ?”
မေး။
အကြောင်းရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄ မှာ မျက်စိမြင်ရာ၊ နားကြားရာ စတဲ့ အာရုံများတောင်—
ကုသိုလ်လျော့၊ အကုသိုလ်တိုးစေမယ်ဆို မကျင့်သုံးသင့်တဲ့ဘက်ရှိတယ်လို့ ရှင်းပြထားတယ်။
ဒီအလင်းကို နေ့စဉ်ဘဝမှာယူမယ်ဆို—
ဘာကိုကြည့်နေလဲ?
ဘာကိုနားထောင်နေလဲ?
ဘာကိုအမြဲဖတ်နေလဲ?
ဒါတွေက အကုသိုလ်ကို စတင်ပေးနေသလား?
စစ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက်က အွန်လိုင်းစာမျက်နှာတစ်ခုကြည့်တိုင်း ဒေါသတက်တယ်။
သူတစ်ပါးကို မုန်းလာတယ်။
နေ့တိုင်းပြန်ကြည့်။
ဘာကြောင့်?
“သတင်းသိချင်လို့”
ဆိုတယ်။
သတင်းသိခြင်းနဲ့ ဒေါသကျွေးခြင်းကို ခွဲ။
တကယ်လိုတဲ့အချက်ပဲဖတ်။
မလိုတဲ့ ဒေါသကျွေးမှု မစ။
ဒါလည်း မစသင့်တာမစခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ စိတ်ထဲ ဇာတ်လမ်းစတယ်။
သူတစ်ယောက်စာမပြန်။
“ငါ့ကိုမလေးစားဘူး”
စ။
“သူက အရင်ကတည်းကဒီလို”
ဆက်။
“နောက်သူတွေနဲ့ပဲ ကောင်းတယ်”
ဆက်။
မကြာခင် စိတ်ဆိုးပြီ။
အမှန်တကယ် သူက Meeting ထဲဝင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အချက်မရှိသေးတဲ့ဇာတ်လမ်းကို မစ။
ဒီဟာ အချက်အလက်နဲ့အယူအဆခွဲခြားခြင်းနဲ့လည်း ဆက်တယ်။
မသိသေးတာကို “မသိသေး” ထား။
ဒီအကျင့်က ဒေါသအများကြီး မစအောင် ကာကွယ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ ရန်စကားရဲ့အစက—
ဖြစ်ရပ်မဟုတ်။
ကိုယ်စိတ်က ဖန်တီးတဲ့ဇာတ်လမ်း။
အဲဒီဇာတ်လမ်း မစရင် ရန်မစနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် သတိအရမ်းလို။
ဒီလို ပညာက ခဏတစ်ရပ်နိုင်တယ်။
“Fact ဘာလဲ?”
“ငါယူဆတာဘာလဲ?”
ပြန်ခွဲ။
အခုတရားက စီးပွားရေးနဲ့ စိတ်လေ့ကျင့်မှု ဆုံတဲ့နေရာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို အပြစ်ပြောတယ်။
ချက်ချင်း—
“သူ့ကိုပြန်အရှက်ခွဲမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်ပေါ်။
သမ္မာဝါယာမဘာပြောလဲ?
မဖြစ်သေးတဲ့အကုသိုလ် မဖြစ်အောင်။
ဒါဆို—
စကားမစခင်တား။
ဒါ အားနည်းတာလား?
မဟုတ်။
ဒေါသတက်နေတုန်း ပါးစပ်ပိတ်နိုင်တာ—
စိတ်အင်အားတစ်မျိုး။
လက်ထဲအာဏာရှိပေမယ့် မထိခိုက်နိုင်တာ—
ပိုခက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ မှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟလွှမ်းမိုးခံရသူက သူတစ်ပါးကို မတရားထိခိုက်နိုင်ပုံကို ရှင်းထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
ဒေါသနဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်စတာ မစသင့်တဲ့အရာ။
လောဘနဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်စတာ သတိထားရမယ့်အရာ။
မောဟနဲ့ “သိပြီးသား” ဆိုတာ မစသင့်တဲ့အရာ။
အစား—
မေတ္တာ။
အလောဘ။
ပညာ။
ဒီဘက်က စ။
ဒကာကြီးတို့…
အခု တစ်ခုမေးမယ်။
မစသင့်တဲ့အရာကို မစနိုင်ဖို့ ဘာလိုလဲ?
ပထမ—
သတိ။
စခါနီးနေတာကို သိမှတားလို့ရမယ်။
ဒုတိယ—
သမ္မာဒိဋ္ဌိ။
ဘယ်အရာက အကုသိုလ်၊ ဘယ်အရာက ကုသိုလ် ခွဲသိရမယ်။
တတိယ—
ဟိရီဩတ္တပ္ပ။
မကောင်းတာကို မရှက်မကြောက်ရင်—
သိတောင် လုပ်မယ်။
စတုတ္ထ—
ဝီရိယ။
အလေ့အထဟောင်းက ဆွဲတဲ့အခါ မစဖို့အားလိုတယ်။
ပဉ္စမ—
ကလျာဏမိတ္တ။
“မလုပ်နဲ့”
ပြောရဲတဲ့လူလိုတယ်။
ဆဋ္ဌမ—
ပညာ။
ကြောက်စိတ်နဲ့ ပညာရှိရှောင်ခြင်းကို ခွဲရမယ်။
ဒီလို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ယောက်က မကောင်းတဲ့နေရာကို မသွားဘူး။
လူတွေ—
“ကြောက်တတ်လိုက်တာ”
ပြောတယ်။
သူက—
“အဲဒီနေရာက ငါ့အကျင့်ပျက်စေတယ်လို့ သိလို့ မသွားတာ”
ဆိုတယ်။
ဒါ ပညာ။
တစ်ယောက်က ကောင်းတဲ့အလုပ်မစဘူး။
“ကြောက်လို့”
ဒါ တခြားအရာ။
အပြင်က တူတယ်—
နှစ်ယောက်လုံး မလုပ်။
အတွင်းအကြောင်း မတူ။
ဗုဒ္ဓတရားက အပြင်လုပ်ရပ်တစ်ခုတည်း မကြည့်ဘူး။ အမြစ်ကိုလည်းကြည့်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ မစခင် စိတ်စစ်ဖို့ ထပ်ပြောနေရတာ။
“ငါမစတာ—
ပညာလား?
ပျင်းတာလား?
ကြောက်တာလား?
မာနလား?
သီလလား?”
ရိုးသားစွာမေး။
တစ်ခါတလေ အဖြေမကြိုက်နိုင်ဘူး။
“တကယ်တော့ ငါပျင်းတာ”
တွေ့ရမယ်။
ဒါဆို သမ္မာဝါယာမနဲ့ စ။
တစ်ခါတလေ—
“တကယ်တော့ ငါမစသင့်တာ”
တွေ့ရမယ်။
ဒါဆို မစဘဲနေ။
ဒီလိုပဲ ပညာတိုးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု လုပ်ငန်းရှင်အတွက် လက်တွေ့အလွန်အရေးကြီးတဲ့အချက်—
မနိုင်တဲ့ကတိကို မစ။
Customer က—
“သုံးရက်နဲ့ရမလား?”
ကိုယ်သိတယ်—
ခုနစ်ရက်လိုမယ်။
ဒါပေမယ့် ရောင်းချင်လို့—
“ရပါတယ်”
ဆို။
အဲဒီအချိန်မှာ ပြဿနာစပြီ။
သုံးရက်နောက်—
မပို့နိုင်။
အကြောင်းပြချက်။
နောက်ထပ်မုသား။
Customer ဒေါသ။
ဝန်ထမ်းဖိအား။
တစ်ခွန်းက ပြဿနာများစွာစတယ်။
ဒါကြောင့်—
မနိုင်တဲ့ကတိကို မစ။
“ခုနစ်ရက်လိုမယ်”
အမှန်ပြော။
Customer မဝယ်ရင်?
ဒီတစ်ခါအရောင်းလွတ်မယ်။
ဒါပေမယ့် မုသားတစ်ခု မစဘူး။
ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
Company culture ပျက်တာတော်တော်များများ—
မကောင်းတဲ့အရာကို “တစ်ခါ” ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့နေရာက စတတ်တယ်။
ပထမဆုံး—
“ဒီတစ်ခါ နောက်ကျလည်းရတယ်”
နောက်—
“သူလည်းနောက်ကျတာပဲ”
ပထမဆုံး—
“ဒီတစ်ခါ Expense မသိမ်းလည်းရတယ်”
နောက်—
“ဘယ်သူမှမသိမ်းဘူး”
ပထမဆုံး—
“Boss သူငယ်ချင်းမို့ ခွင့်ပြု”
နောက်—
Rule က လူပေါ်မူတည်။
ဒါကြောင့်—
အစက စံသေးသေးလေး မပျက်စေ။
အရမ်းတင်းကျပ်ဖို့မဟုတ်။
မျှတစွာထား။
ဒါပေမယ့်—
မကောင်းတဲ့အလေ့အထကို ယဉ်ကျေးမှုမဖြစ်ခင် တား။
ဒီဟာ သမ္မာဝါယာမရဲ့ လောကီအသုံးချမှုနဲ့ အလွန်လိုက်ဖက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ—
မစသင့်တာကို မစဖို့ ငွေဆုံးရှုံးရတယ်။
အဲဒီအခါ ဘာကိုရွေးမလဲ?
ဒါက သီလစမ်းသပ်ချက်။
လူက—
ပိုက်ဆံမရှိချိန် ရိုးသားတာလွယ်တယ်လို့ မဆိုဘူး။
တကယ်တော့ ခက်တယ်။
လိုနေချိန် အခွင့်အရေးမတရားတစ်ခုလာ။
အဲဒီမှာ သီလစမ်းတယ်။
“ဒီတစ်ခါပဲ”
ဆိုဖို့လွယ်။
ဒီလိုအချိန်မှာ ဘုရားရှင်ထားတဲ့ အာဇီဝစည်းကို သတိရ။
မပြုသင့်တာကို အမြတ်ကြောင့်မပြောင်း။
ဒကာကြီးတို့…
တရားဟောတာ လွယ်တယ်။
လက်တွေ့မှာ ခက်တယ်။
ဒါကြောင့် မေတ္တာနဲ့ပြောရမယ်။
ငွေလိုနေသူကို—
“မလုပ်နဲ့”
ဆိုတာတစ်ခွန်းတည်း မလုံလောက်။
တရားသဖြင့် အစားထိုးလမ်းရှာပေးရမယ်။
လုပ်ငန်းပုံစံပြောင်းနိုင်လား?
ပမာဏလျှော့နိုင်လား?
အလုပ်တစ်ခုထပ်ရှာနိုင်လား?
ကုန်ကျစရိတ်လျှော့နိုင်လား?
ကျွမ်းကျင်မှုတိုးနိုင်လား?
သီလကို မလဲဘဲ လမ်းအသစ်ရှာ။
မစသင့်တာကို မစတာဆိုတာ ဘာမှမလုပ်ဘဲနေဖို့ မဟုတ်။
မှန်တဲ့လမ်းကို ပြန်ရှာဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ဘဝမှာ တံခါးတစ်ခု ပိတ်လိုက်ရင်—
လမ်းဆုံးသွားသလို ခံစားရတယ်။
မဟုတ်ဘူး။
မကောင်းတဲ့တံခါးကို ပိတ်တာဟာ ကောင်းတဲ့လမ်းရှာဖို့ နေရာဖွင့်တာ။
မတရားငွေကို မယူရင်—
တရားသဖြင့် ဘယ်လိုရှာမလဲ စဉ်းစားရတယ်။
မကောင်းတဲ့ Partner ကို မရွေးရင်—
ကောင်းတဲ့အဖော်ရှာဖို့အချိန်ရှိတယ်။
မသင့်တဲ့ Project မစရင်—
ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ Project အတွက်အရင်းအမြစ်ကျန်တယ်။
ဒီလို။
No ပြောတာတစ်ခုဟာ မှန်တဲ့ Yes အတွက် နေရာဖန်တီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
မစသင့်တာ မစတဲ့ပညာနဲ့ စသင့်တာ စတဲ့ဝီရိယ အမြဲတွဲ။
မဟုတ်ရင် ဘဝက အရမ်းကာကွယ်လွန်းပြီး မတိုးတော့ဘူး။
ဗုဒ္ဓအဆုံးအမက အကြောက်တရားဘဝ မဟုတ်။
ပညာဘဝ။
တရားက—
မကောင်းတာရှောင်။
ကောင်းတာတိုး။
ဒီနှစ်ခု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု ကိုယ့်ဘဝထဲက အလေ့အထတစ်ခုကိုကြည့်။
နောင်တမဖြစ်ချင်ဘူးဆို—
နောင်တရပြီးမှပဲပြင်မလား?
မဟုတ်။
အစအကြောင်းကို သိ။
ဥပမာ—
မနက်အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ လူမှုကွန်ရက်ကြည့်တယ်။
အချိန်တစ်နာရီပျောက်။
နောက်အလုပ်နောက်ကျ။
နေ့တိုင်း။
ဒီမှာ—
“အချိန်စီမံခန့်ခွဲမယ်”
ဆိုပြီးညနေပိုမြန်အောင်လုပ်တာထက်—
မနက်ဖုန်းဖွင့်တဲ့အစကို မစဘဲထားလို့ရလား?
ဒီလို။
အကျင့်တစ်ခုကို တားဖို့—
အဆုံးမှာ တိုက်တာထက် အစမှာတားတာ လွယ်တတ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါ လောကီအလေ့အထဥပမာပဲ။
ဓမ္မအခြေခံကတော့—
မဖြစ်သေးတဲ့အကုသိုလ် မဖြစ်စေရန် အားထုတ်ခြင်း။
အဲဒါနဲ့ ချိတ်နားလည်။
သိပ္ပံက ဗုဒ္ဓတရားကို သက်သေပြတယ်လို့ ဦးဇင်းတို့ မပြောဘူး။
နေ့စဉ်အသုံးချမှုအဖြစ်သာ ယူ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တရားကျင့်ရာမှာ “မစသင့်တာ” ဘာလဲ?
တရားထိုင်စပြီ။
စိတ်ပျံ့တယ်။
ချက်ချင်း—
“ငါမဖြစ်ဘူး”
ဆိုတဲ့ဇာတ်လမ်း မစ။
တစ်ခါနာလိုက်တယ်။
“ငါတရားမတိုးဘူး”
ဆိုတဲ့တံဆိပ် မစ။
တခြားသူအတွေ့အကြုံကြားတယ်။
“သူ့လိုငါလည်းဖြစ်ရမယ်”
ဆိုတဲ့နှိုင်းယှဉ်မှု မစ။
သမာဓိနည်းနည်းကောင်းတယ်။
“ငါအဆင့်ရပြီ”
ဆိုတဲ့မာန မစ။
ဒါတွေအားလုံး စိတ်ထဲမှာ မစသင့်တဲ့အစတွေ။
ရိုးရိုး—
သိ။
ပြန်ကပ်။
ဆက်လေ့ကျင့်။
ဒကာကြီးတို့…
တရားလေ့ကျင့်မှုမှာ အထူးသတိထားရမယ့်အရာ—
ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို အလွန်မြန်မြန်အဓိပ္ပာယ်မသတ်မှတ်နဲ့။
ဘာဖြစ်တယ်?
သိသလောက်သိ။
မသိတာမသိသေး။
ဆရာသမားနဲ့တိုင်ပင်။
စာပေနဲ့စစ်။
မာနဇာတ်လမ်း မစ။
ဒီဟာ မောဟမစအောင် ကာကွယ်တာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မစသင့်တာ မစဖို့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုက—
အသိစောင့်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ က “ပညာရှိစွာ ဆင်ခြင်၍ ရှောင်” တယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ က “မပြုမီဆင်ခြင်” တယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄ က “အကုသိုလ်တိုးမတိုး စစ်” တယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၅ က “အပြစ်၊ ပညာရှိတို့အမြင်၊ ထိခိုက်မှု စစ်” တယ်။
အဲဒါကြောင့်—
ရပ်တတ်ဖို့ စဉ်းစားတတ်ရမယ်။
အလျင်က အန္တရာယ်။
“အခုချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်”
ဆိုတဲ့အခြေအနေမှာ—
မဖြစ်မနေချက်ချင်းပြောဖို့ မလိုတဲ့ကိစ္စဆို—
“နည်းနည်းစစ်ပြီး ပြန်ဖြေမယ်”
ဆိုလို့ရတယ်။
ဒါ ပညာ။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ ရောင်းသူက—
“ဒီနေ့ပဲဆုံးဖြတ်ရမယ်”
ဆိုတယ်။
အလွန်ဖိအားပေးတယ်။
ကိုယ့်စိတ်က ကြောက်။
“အခွင့်အရေးလွတ်မယ်”
ဒါနဲ့ ဝယ်။
နောက်မှနောင်တ။
ဒါကြောင့်—
အလျင်လိုစိတ်ကို အခြားသူက ကိုယ့်ပညာအစား မောင်းခွင့်မပေးနဲ့။
အချက်စစ်ဖို့လိုရင် စစ်။
ကိုယ့်အခြေအနေလိုရင် စောင့်။
သင့်တော်တဲ့အခွင့်အရေးဆို စစ်လို့ပျက်သွားမှာကြောက်စရာမလိုတဲ့အခြေအနေများလည်းရှိတယ်။
တိကျတဲ့ငွေကြေးကိစ္စဆို ကျွမ်းကျင်သူအကြံလိုနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု အရေးကြီးဆုံးတရားဝင်ဆုံးဖြတ်ချက်—
အကုသိုလ်အတွေးကို စိတ်ထဲမှာ နေရာပေးမလား၊ မပေးဘူးလား။
သမ္မာဝါယာမ ဒီနေရာမှာ အသက်ဝင်တယ်။
လောဘမဖြစ်သေးရင်—
အကြောင်းမပေး။
ဒေါသမဖြစ်သေးရင်—
အကြောင်းမပေး။
မောဟတိုးစေမယ့်အရာကို—
မကျွေး။
ဖြစ်လာရင်—
ပယ်ဖို့အားထုတ်။
ဒီလိုကျင့်နိုင်ရင်—
အပြင်ဘဝရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်းသန့်လာမယ်။
ဘာကြောင့်?
အပြင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို အတွင်းစိတ်က မောင်းတာဖြစ်လို့။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေ့တရားကို ရိုးရိုးလက်တွေ့ကျင့်ချင်ရင်—
မစခင် သုံးခဏရပ်။
ဒီသုံးခဏဆိုတာ တိကျတဲ့သုတ်တော်စကားမဟုတ်ဘူးနော်။
နေ့စဉ်အသုံးချဖို့ ဦးဇင်းတို့ ရိုးရိုးပြောတာ။
စကားမပြောခင်—
ခဏ။
ငွေမထည့်ခင်—
ခဏ။
အကြွေးမယူခင်—
ခဏ။
Partnership မစခင်—
ခဏ။
ဒေါသစာမပို့ခင်—
ခဏ။
ပြီးတော့—
“ဘာအမြစ်?”
“ဘယ်အကျိုး?”
“သီလနဲ့ကိုက်?”
သုံးချက်လောက်မေး။
အဲဒီခဏလေးက ဘဝတစ်ခုကယ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူက အကုသိုလ်လုပ်ပြီးနောက် “ငါမစဉ်းစားလိုက်ရဘူး” လို့ မကြာခဏပြောတယ်။
ဒါကြောင့်—
ပညာရဲ့နေရာဟာ လုပ်ပြီးနောက်တင် မဟုတ်။ လုပ်မီကတည်းက။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ဒီအချက်ကို အလွန်သေချာအလင်းပေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ရဲ့ နက်ဆုံးဘက်ကို ဆင်းကြရအောင်။
တကယ်တော့—
သံသရာဟာလည်း အကြောင်းမရှိဘဲ မစ။
တဏှာ။
ဥပါဒါန်။
ကိလေသာ။
ဒါတွေက အကြောင်းတွေ။
ဦးဇင်းတို့ရဲ့ နေ့စဉ် “မစသင့်တာကို မစ” လေ့ကျင့်မှုဟာ—
နိဗ္ဗာန်ကို အလိုအလျောက်ဖြစ်စေတယ်လို့ မဆိုရဘူး။
ဒါပေမယ့်—
ကိလေသာရဲ့အကြောင်းကို မကျွေးတတ်ဖို့၊ မကောင်းတဲ့လမ်းကို မဆက်တတ်ဖို့ သင်ပေးတယ်။
ဒီဟာ မဂ္ဂလမ်းနဲ့ ဆက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးအလင်းနဲ့ တရားကို ချုပ်ကြရအောင်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
မစသင့်တာကို စမိတဲ့အခါ ဒုက္ခဘယ်လိုလာသလဲ?
မလိုတဲ့အကြွေးစတယ်။
ပူပန်ရတယ်။
မကောင်းတဲ့ပေါင်းသင်းမှုစတယ်။
အကျင့်လမ်းလွဲတယ်။
မုသားတစ်ခုစတယ်။
နောက်ထပ်မုသားနဲ့ဖုံးရတယ်။
ဒေါသစကားစတယ်။
Relationship ပျက်တယ်။
မတရားလုပ်ငန်းစတယ်။
အတွင်းစိတ်မလွတ်။
လောင်းကစားစတယ်။
ဥစ္စာနဲ့ယုံကြည်မှု ပျက်နိုင်တယ်။
ဒါ ဒုက္ခ။
ဒကာကြီးတို့…
တချို့ဒုက္ခက အဆုံးမှာပဲ မပေါ်ဘူး။
စတဲ့နေ့ကတည်းက စိတ်ထဲပူတယ်။
မမှန်တာသိပြီး ဖုံးရတယ်။
ပေါ်မှာကြောက်တယ်။
အဲဒါလည်း ဒုက္ခ။
ဒါကြောင့်—
မစသင့်တာ စပြီးရတဲ့အမြတ်ထဲမှာတောင် ဒုက္ခပုန်းနေနိုင်တယ်။
ဒီဟာ မြင်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သမုဒယသစ္စာ။
ဘာကြောင့် မစသင့်တာကို စမိသလဲ?
တဏှာ။
လိုချင်တယ်။
အမြန်လိုချင်တယ်။
လူအထင်ကြီးချင်တယ်။
အနိုင်ရချင်တယ်။
အမြတ်ကြီးလိုချင်တယ်။
ကိုယ့်အလိုနောက်လိုက်ချင်တယ်။
အဲဒီအောက်မှာ—
လောဘ။
ဒေါသ။
မောဟ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ ရဲ့ အမြစ်သုံးခု။
မသိလို့စတယ်။
သိပေမယ့်လိုချင်လို့စတယ်။
ဒေါသကြောင့်စတယ်။
မာနကြောင့်စတယ်။
ဒီဟာ သမုဒယဘက်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ—
မစသင့်တာ သိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“ဒီအမြတ်ကို မလွှတ်နိုင်ဘူး”
ဆိုတယ်။
ဒီ “မလွှတ်နိုင်” တာ တဏှာ။
“လူတွေရှေ့ ငါမရှုံးရဘူး”
မာနနဲ့ဥပါဒါန်။
ဒါကြောင့် ဆက်စ။
ဒီအမြစ်ကို မမြင်ရင်—
Project အကြောင်းပဲ ပြင်နေပြီး နောက် Project မှာ ထပ်မှားမယ်။
ဒါကြောင့် စိတ်အမြစ်ကို သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နိရောဓသစ္စာ။
မစသင့်တာကို မစနိုင်ဖို့—
အဲဒီအရာကို “မရလည်းရတယ်”
လို့ လွှတ်နိုင်ဖို့လိုတယ်။
အမြတ်မရလည်းရတယ်။
လူမချီးကျူးလည်းရတယ်။
ဒီအခွင့်အရေး လွတ်လည်းရတယ်။
သူများထက်နောက်ကျလည်းရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
သီလမလဲ။
ဒီလိုလွှတ်နိုင်ရင် စိတ်ပေါ့တယ်။
တဏှာလျော့တယ်။
အဲဒီနေရာမှာ လောကီအဆင့် နိရောဓအလင်းရှိတယ်။
အဆုံးစွန်နိရောဓကတော့—
တဏှာအကြွင်းမဲ့ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်။
ဒကာကြီးတို့…
မစသင့်တဲ့ Deal တစ်ခုမစတာ နိဗ္ဗာန်မဟုတ်။
ဒါကို မရောရဘူး။
ဒါပေမယ့်—
“ရမယ်၊ ရမှဖြစ်မယ်” ဆိုတဲ့တဏှာကို လျော့ပြီး သီလနဲ့ပညာဘက်ရွေးတတ်တဲ့အကျင့် က တဏှာလျော့ရာဘက်ကို လေ့ကျင့်ပေးတယ်။
ဒီလိုနားလည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဂ္ဂသစ္စာ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ—
ဘယ်အရာက ကုသိုလ်၊ ဘယ်အရာက အကုသိုလ်၊ ဘယ်အရာက ထိခိုက်မှုဖြစ်စေတယ် သိ။
“လုပ်နိုင်တယ်” နဲ့ “လုပ်သင့်တယ်” မတူကြောင်း သိ။
“အမြတ်ရတယ်” နဲ့ “မှန်တယ်” မတူကြောင်း သိ။
ဒါ သမ္မာဒိဋ္ဌိ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ။
စတင်မယ့်အရာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်။
လောဘလား?
မုန်းတီးမှုလား?
ထိခိုက်လိုမှုလား?
ဒါဆို ရပ်။
စွန့်လွှတ်မှု၊ မမုန်းတီးမှု၊ မထိခိုက်လိုမှုဘက်သို့ စိတ်ပြောင်း။
ဒါ သမ္မာသင်္ကပ္ပ။
သမ္မာဝါစာ။
မုသားစကား မစ။
အတင်းအဖျင်း မစ။
အချင်းချင်းကွဲစေတဲ့စကား မစ။
နာကျင်အောင်ပြောတဲ့စကား မစ။
ပြောရမယ့်အမှန်ကို သင့်တော်စွာပြော။
ဒါ သမ္မာဝါစာ။
သမ္မာကမ္မန္တ။
မကောင်းတဲ့ကိုယ်အမှုကို အစမပေး။
မပိုင်တာမယူ။
သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်။
မတရားသောအမှုကို “တစ်ခါပဲ” မစ။
ဒါ သမ္မာကမ္မန္တ။
သမ္မာအာဇီဝ။
အသက်မွေးမှုကို သီလနဲ့ခွဲမထား။
မပြုသင့်တဲ့လုပ်ငန်းကို အမြတ်ကြောင့် မစ။
မှန်ကန်တဲ့အသက်မွေးမှုကို ရွေး။
ဒါ သမ္မာအာဇီဝ။
သမ္မာဝါယာမ။
ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ရဲ့ နှလုံးသား။
မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ် မဖြစ်အောင်တား။
ဖြစ်ပြီးသော အကုသိုလ်ကို ပယ်။
မဖြစ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်ကို ဖြစ်အောင်လုပ်။
ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ်ကို တိုး။
ဒါ သမ္မာဝါယာမ။
သမ္မာသတိ။
စခါနီးမှာ ကိုယ့်စိတ်ကိုသိ။
“အခု လောဘနဲ့ဆုံးဖြတ်မလား?”
“အခုဒေါသနဲ့စာပို့မလား?”
“အခုမောဟနဲ့ ယုံမလား?”
သိ။
သတိဝင်ရင် အစကို ဖြတ်လို့ရတယ်။
သမ္မာသမာဓိ။
လူတွေဖိအားပေးလည်း သီလပေါ်တည်။
အမြတ်ရှေ့မှာလည်း အမှန်ပေါ်တည်။
အရှက်ခံရမှာကြောက်လည်း ပညာပေါ်တည်။
ဒီလို စိတ်တည်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါဆို ဒီနေ့တရားရဲ့အနှစ်ချုပ်က—
မစသင့်တာကို မစခြင်းဟာ ကြောက်စိတ်မဟုတ်ရင် ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဘယ်အချိန် ပညာဖြစ်သလဲ?
အကုသိုလ်မဖြစ်အောင် မစတဲ့အခါ။
သီလမပျက်အောင် မစတဲ့အခါ။
အန္တရာယ်ကို ပညာနဲ့သိလို့ မစတဲ့အခါ။
အချက်မလုံလောက်သေးလို့ မလောတဲ့အခါ။
လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟက မောင်းနေမှန်းသိလို့ ရပ်တဲ့အခါ။
ကိုယ်နဲ့သူတစ်ပါး ထိခိုက်မယ့်အမှုကို မပြုတဲ့အခါ။
မကောင်းတဲ့အကျင့်အမြစ် မခိုင်မီ ဖြတ်တဲ့အခါ။
ဒီလိုဆို—
မစခြင်းက ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘယ်အချိန် မစခြင်းက ပညာမဟုတ်နိုင်သလဲ?
ပျင်းလို့။
ကြောက်လို့။
လူကဲ့ရဲ့မှာစိုးလို့။
အမြဲသေချာမှ လုပ်မယ်ဆိုပြီး အချိန်ဆွဲလို့။
ကောင်းတဲ့အမှုကို တာဝန်မယူချင်လို့။
ဒီလိုဆို—
သမ္မာဝါယာမဘက်က ပြန်ကြည့်ရမယ်။
ကောင်းတာကို စရမယ်။
ဒါကြောင့်—
မကောင်းတာကို မစရဲ။
ကောင်းတာကို စရဲ။
ဒီနှစ်ခုလုံးရှိမှ ပညာပြည့်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယနေ့နာယူရသော ဓမ္မကုသိုလ်အကြောင်းကြောင့်—
မိမိတို့ဘဝ၌ စသင့်သောအရာနှင့် မစသင့်သောအရာကို ပညာဖြင့်ခွဲခြားနိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ်ကို မဖြစ်စေရန် ဝီရိယပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ပြီးသောအကုသိုလ်ကို ဆက်မကျွေးဘဲ ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်သေးသောကုသိုလ်ကို ဖြစ်အောင်အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ပြီးသောကုသိုလ်ကို မပျောက်စေဘဲ တိုးပွားစေနိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ ၏အလင်းအတိုင်း ပညာရှိစွာရှောင်သင့်သော အန္တရာယ်ကို ရှောင်နိုင်ကြပါစေ။
ရဲရင့်မှုကို အန္တရာယ်ထဲ မျက်စိပိတ်ဝင်ခြင်းနှင့် မရောကြပါစေနှင့်။
မကောင်းသောအဖော်၊ မသင့်တော်သောနေရာ၊ မသင့်တော်သောအခြေအနေတို့ကို ပညာဖြင့် ရှောင်နိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄ ၏အလင်းအတိုင်း မိမိကျင့်သုံးသောအရာက ကုသိုလ်တိုးသလား၊ အကုသိုလ်တိုးသလား ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
အကုသိုလ်တိုး၍ ကုသိုလ်လျော့စေသောအရာကို မကျင့်သုံးဘဲ ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
ကုသိုလ်တိုး၍ အကုသိုလ်လျော့စေသောအရာကို မှန်မှန်ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ ၏အလင်းအတိုင်း လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့သည် မိမိတို့၏စတင်မှုများကို မောင်းနှင်နေခြင်းရှိမရှိ သိနိုင်ကြပါစေ။
လောဘအမြစ်ဖြင့် မစကြပါစေနှင့်။
ဒေါသအမြစ်ဖြင့် မစကြပါစေနှင့်။
မောဟအမြစ်ဖြင့် မစကြပါစေနှင့်။
အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟတို့ကို တိုးပွားစေနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၅ ၏အလင်းအတိုင်း လူများပြောသည်ဆိုရုံဖြင့် မလိုက်ကြပါစေနှင့်။
အစဉ်အလာဖြစ်သည်ဆိုရုံဖြင့် မလိုက်ကြပါစေနှင့်။
ကိုယ်သဘောကျသည်ဆိုရုံဖြင့် မလိုက်ကြပါစေနှင့်။
ကိုယ်လေးစားသောသူတစ်ယောက် ပြောသည်ဆိုရုံဖြင့် မျက်စိပိတ်မယုံကြပါစေနှင့်။
အကုသိုလ်–ကုသိုလ်၊ အပြစ်ရှိ–အပြစ်ကင်း၊ ပညာရှိတို့၏အမြင်၊ ထိခိုက်မှုနှင့် ကောင်းကျိုးတို့ကို ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ၏အလင်းအတိုင်း မပြုမီ ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
ပြုနေစဉ် ပြန်စစ်နိုင်ကြပါစေ။
ပြုပြီးနောက် ရိုးသားစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိ၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်မည့်အမှုကို မစမီကတည်းက တားနိုင်ကြပါစေ။
စပြီးမှ ထိခိုက်နေသည်ကို သိလျှင် မာနကြောင့် မဆက်ဘဲ ရပ်နိုင်ကြပါစေ။
သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်၏အလင်းအတိုင်း မူးယစ်ခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်း၊ မကောင်းသောအဖော်နှင့်ပေါင်းသင်းခြင်း၊ ပျင်းရိခြင်းစသော ဥစ္စာပျက်စီးရာလမ်းတို့ကို မိမိဘဝထဲ အစမပေးနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ ၏အလင်းအတိုင်း အသက်မွေးမှုတွင် မပြုသင့်သောကုန်သွယ်မှုကို အမြတ်ကြောင့် မရွေးကြပါစေနှင့်။
သီလကို ငွေနှင့်မလဲကြပါစေနှင့်။
လုပ်ငန်းစတင်သူတို့သည် မပိုင်သောငွေကို မယူကြပါစေနှင့်။
မမှန်သောစာရင်း မစကြပါစေနှင့်။
မနိုင်သောကတိ မပေးကြပါစေနှင့်။
ဖောက်သည်ကို လိမ်ညာသောရောင်းချမှု မစကြပါစေနှင့်။
ဝန်ထမ်းအပေါ် မတရားသောယဉ်ကျေးမှု မစကြပါစေနှင့်။
မိတ်ဆွေဖြစ်သည်ဆိုရုံဖြင့် မသင့်သောလုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှု မစကြပါစေနှင့်။
အမြတ်ရှိသည်ဆိုရုံဖြင့် မသင့်သောလုပ်ငန်း မစကြပါစေနှင့်။
လူအများလုပ်သည်ဆိုရုံဖြင့် မိမိလည်းလိုက်မလုပ်ကြပါစေနှင့်။
အချက်မလုံလောက်သေးလျှင် မောဟဖြင့် မလောကြပါစေနှင့်။
သင့်တော်သောအချက်အလက်ကို ရှာနိုင်ကြပါစေ။
ပညာရှိတို့နှင့် တိုင်ပင်နိုင်ကြပါစေ။
အန္တရာယ်နှင့်အကျိုးကို မှန်မှန်တွက်နိုင်ကြပါစေ။
တိကျသောဥပဒေ၊ ကျန်းမာရေး၊ ငွေကြေးနှင့် နည်းပညာကိစ္စများတွင် သက်ဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်သူ၏အကြံကို ရယူနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မကို ပညာရပ်ဆိုင်ရာအချက်အလက်အစား မသုံးကြပါစေနှင့်။
ပညာရပ်ကိုလည်း သီလအစား မထားကြပါစေနှင့်။
မိသားစုဘဝ၌ ဒေါသစကားကို မစနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ဖက်ကိုနာကျင်စေမည့် စကားကို မပြောမီ သတိဝင်နိုင်ကြပါစေ။
စာတိုတစ်စောင်၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု၊ အွန်လိုင်းရေးသားချက်တစ်ခုကြောင့် ပဋိပက္ခကြီးတစ်ခု မစအောင် သတိထားနိုင်ကြပါစေ။
သားသမီးတို့၏အမှားကို ဒေါသဖြင့်ဆုံးမမှု မစကြပါစေနှင့်။
အေးချမ်းသောစိတ်ဖြင့် စည်းနှင့်မေတ္တာကို တွဲ၍ ဆုံးမနိုင်ကြပါစေ။
လူငယ်တို့သည် “တစ်ခါလောက်ပဲ” ဟူသောစကားကြောင့် မကောင်းသောအလေ့အထကို မစကြပါစေနှင့်။
မူးယစ်မှုကို မစကြပါစေနှင့်။
လောင်းကစားကို မစကြပါစေနှင့်။
မမှန်သောအွန်လိုင်းလုပ်ငန်းကို မစကြပါစေနှင့်။
သူတစ်ပါးကို အရှက်ခွဲ၍ ပျော်ရွှင်သောအကျင့်ကို မစကြပါစေနှင့်။
မကောင်းသောမိတ်ဆွေဖိအားကြောင့် မိမိသီလကို မလဲကြပါစေနှင့်။
“မလုပ်ဘူး” ဟု ပြောသင့်သောအချိန်တွင် ပြောရဲကြပါစေ။
သို့သော် ကောင်းသောအလုပ်ကို ကြောက်စိတ်ကြောင့် မရွှေ့ကြပါစေနှင့်။
ပျင်းရိမှုကို ပညာဟု နာမည်မတပ်ကြပါစေနှင့်။
အချိန်ဆွဲမှုကို သတိဟု နာမည်မတပ်ကြပါစေနှင့်။
ကြောက်စိတ်ကို သီလဟု နာမည်မတပ်ကြပါစေနှင့်။
ကုသိုလ်တရားကို စတင်သင့်သောအခါ စတင်ရဲကြပါစေ။
သင့်တော်သောအလုပ်ကို လုံ့လဖြင့် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်သေးသောကုသိုလ်ကို ဖြစ်အောင် ဖွံ့ဖြိုးနိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ပြီးသောကုသိုလ်ကို တိုးပွားစေနိုင်ကြပါစေ။
အခွင့်အရေးတစ်ခုကို မယူခဲ့ရသောအခါ ဆုံးရှုံးသွားသောအမြတ်ကိုသာ မကြည့်ကြပါစေနှင့်။
ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သောဒုက္ခကိုလည်း မြင်နိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်လာသောအကြွေးကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မပျက်သွားသောယုံကြည်မှုကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မပျက်သွားသောသီလကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မဖြစ်လာသောရန်ကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မပူရသောစိတ်ကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အမြတ်အားလုံးကို မိမိယူရမည်ဟု မထင်ကြပါစေနှင့်။
အခွင့်အရေးအားလုံးကို မိမိဝင်ရမည့်တံခါးဟု မထင်ကြပါစေနှင့်။
တံခါးဖွင့်တိုင်း မဝင်ကြပါစေနှင့်။
လမ်းရှိတိုင်း မလိုက်ကြပါစေနှင့်။
လူများသွားတိုင်း မလိုက်ကြပါစေနှင့်။
အမြတ်ရှိတိုင်း မယူကြပါစေနှင့်။
ပညာဖြင့်ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
အချို့သော No များသည် ဘဝ၏ကောင်းသော Yes များအတွက် နေရာဖွင့်ပေးကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
မကောင်းသောလုပ်ငန်းကို No ပြော၍ ကောင်းသောအသက်မွေးမှုကို Yes ပြောနိုင်ကြပါစေ။
မကောင်းသောအဖော်ကို No ပြော၍ ကလျာဏမိတ္တကို Yes ပြောနိုင်ကြပါစေ။
မုသားကို No ပြော၍ သစ္စာကို Yes ပြောနိုင်ကြပါစေ။
လောဘကို No ပြော၍ အလောဘကို Yes ပြောနိုင်ကြပါစေ။
ဒေါသကို No ပြော၍ မေတ္တာကို Yes ပြောနိုင်ကြပါစေ။
မောဟကို No ပြော၍ ပညာကို Yes ပြောနိုင်ကြပါစေ။
အကုသိုလ်အကြောင်းကို မစနိုင်ကြပါစေ။
ကုသိုလ်အကြောင်းကို စနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
မစသင့်တာကို စမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော ပူပန်မှု၊ အကြွေး၊ ရန်၊ မုသားဖုံးကွယ်မှု၊ စိတ်မလွတ်မှုတို့ကို ဒုက္ခအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
သမုဒယကို သမုဒယအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
“ရမှဖြစ်မယ်” ဟူသောတဏှာ၊ “ငါမရှုံးရဘူး” ဟူသောမာန၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့က မိမိကို မစသင့်သောအရာဆီ မောင်းနေခြင်းကို သိနိုင်ကြပါစေ။
နိရောဓကို နိရောဓအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
မသင့်သောအမြတ်ကို စွန့်နိုင်ကြပါစေ။
မကောင်းသောအခွင့်အရေးကို လွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
မသင့်သောပေါင်းသင်းမှုမှ ခွာနိုင်ကြပါစေ။
အကုသိုလ်အကြောင်းကို မကျွေးခြင်းဖြင့် စိတ်ပူလောင်မှုလျော့ပါးလာနိုင်ကြပါစေ။
အဆုံးစွန်တဏှာချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ကို ရည်မှန်းနိုင်ကြပါစေ။
မဂ္ဂသစ္စာကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြင့် စသင့်/မစသင့် ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သန့်စင်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါစာဖြင့် မစသင့်သောစကားကို မစနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာကမ္မန္တဖြင့် မစသင့်သောအမှုကို မပြုနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝဖြင့် မပြုသင့်သောအသက်မွေးမှုကို မစနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါယာမဖြင့် မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ်ကို မဖြစ်စေရန် အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသတိဖြင့် အကုသိုလ်အစကို အချိန်မီ သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသမာဓိဖြင့် လူ့ဖိအား၊ အမြတ်ဖိအား၊ အတ္တဖိအားတို့ကြား သီလနှင့်အမှန်ပေါ် တည်နိုင်ကြပါစေ။
ရဲရဲစတတ်ကြပါစေ။
သို့သော် မျက်စိပိတ်၍ မစကြပါစေနှင့်။
မစသင့်တာကို မစရဲကြပါစေ။
စသင့်တာကိုလည်း ကြောက်၍ မလွတ်ကြပါစေနှင့်။
သီလက “မလုပ်” ဟု ပြောသောအခါ မလုပ်နိုင်ကြပါစေ။
ပညာက “ခဏစောင့်” ဟု ပြောသောအခါ စောင့်နိုင်ကြပါစေ။
ကုသိုလ်က “အခုလုပ်” ဟု ခေါ်သောအခါ ဝီရိယနှင့်လုပ်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ဘဝသည် အကုသိုလ်အစများ နည်းလာ၍ ကုသိုလ်အစများ များလာသောဘဝဖြစ်ကြပါစေ။
တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ၊ ဥပါဒါန်တို့ကို တဖြည်းဖြည်းပယ်ရှား၍ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
အဓိကမှီငြမ်းထားသော ဘုရားရှင်၏အဆုံးအမများ
၁။ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈ — မဂ္ဂဝိဘင်္ဂသုတ်။
သမ္မာဝါယာမ၏ ပထမတာဝန်အဖြစ် မဖြစ်သေးသော မကောင်းသောအကုသိုလ်တရားတို့ မဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဝီရိယပြုရကြောင်း၊ ဖြစ်ပြီးသောအကုသိုလ်ကို ပယ်ရကြောင်း၊ မဖြစ်သေးသောကုသိုလ်ကို ဖြစ်အောင်ပြု၍ ဖြစ်ပြီးသောကုသိုလ်ကို ဆက်လက်တိုးပွားစေရကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ “မစသင့်တာကို မစခြင်း” ခေါင်းစဉ်အတွက် အဓိကအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။
၂။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂ — သဗ္ဗာသဝသုတ်။
အချို့အာသဝတို့ကို ပညာရှိစွာရှောင်ကြဉ်ခြင်းဖြင့် ပယ်ရကြောင်း၊ အန္တရာယ်ရှိသောသတ္တဝါ၊ နေရာ၊ မသင့်တော်သောအရပ်နှင့် မကောင်းသောအဖော်တို့ကို ပညာဖြင့် ရှောင်ရကြောင်း ဟောထားသည်။ အန္တရာယ်ထဲမဝင်ခြင်းသည် အမြဲကြောက်စိတ်မဟုတ်ဘဲ ပညာရှိသောကာကွယ်မှုဖြစ်နိုင်ကြောင်း အရေးကြီးသောအလင်းပေးသည်။
၃။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၄ — သေဝိတဗ္ဗာသေဝိတဗ္ဗသုတ်။
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြုအမူ၊ စိတ်၏ဦးတည်ချက်၊ အမြင်၊ အာရုံနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်အထိ ကျင့်သုံးသင့်ရာနှင့် မကျင့်သုံးသင့်ရာကို ခွဲခြားရာ၌ အကုသိုလ်တိုး၍ ကုသိုလ်လျော့စေသလား၊ အကုသိုလ်လျော့၍ ကုသိုလ်တိုးစေသလားကို အဓိကစံအဖြစ် ထားသည်။
၄။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ — အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ်။
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုတို့ကို မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်၊ ပြုပြီးနောက် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရန်နှင့် မိမိ၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်၍ နာကျင်သောအကျိုးဆက်ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် မပြုရန်၊ လုပ်နေစဉ်သိလျှင် ရပ်ရန်၊ လုပ်ပြီးနောက် မှားခဲ့လျှင် ပြင်ဆင်ရန် အလင်းပေးထားသည်။
၅။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ — မူလသုတ်။
လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ကို အကုသိုလ်၏အမြစ်များအဖြစ် ဖော်ပြထား၍ အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟတို့ကို ကုသိုလ်၏အမြစ်များအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ စတင်မည့်အမှု၏အတွင်းစိတ်အမြစ်ကို စစ်ရန် အဓိကအလင်းဖြစ်သည်။
၆။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၅ — ကေသမုတ္တိသုတ်။
ကြားဖူးခြင်း၊ အစဉ်အလာ၊ အတွေးကိုက်ညီသလိုထင်ခြင်း၊ ဆရာ့အာဏာတစ်ခုတည်းကိုသာမူတည်၍ မဆုံးဖြတ်ဘဲ အကုသိုလ်–ကုသိုလ်၊ အပြစ်ရှိ–အပြစ်ကင်း၊ ပညာရှိတို့၏အမြင်နှင့် လက်တွေ့ထိခိုက်မှု/ကောင်းကျိုးတို့ကို စိစစ်ရန် အလင်းပေးထားသည်။
၇။ ဒီဃနိကာယ် ၃၁ — သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်။
မူးယစ်ခြင်း၊ မသင့်သောအချိန်လမ်းလည်ခြင်း၊ ပျော်ပွဲလိုက်စားခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်း၊ မကောင်းသောအဖော်နှင့်ပေါင်းသင်းခြင်း၊ ပျင်းရိခြင်းတို့ကို ဥစ္စာပျက်စီးရာလမ်းများအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး အလေ့အထဆိုးများကို အစမပေးရန် လောကီဘဝအတွက် အရေးကြီးသောအလင်းပေးသည်။
၈။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ — ဝဏိဇ္ဇာသုတ်။
လူဝတ်ကြောင်တစ်ဦး မပြုသင့်သော ကုန်သွယ်မှုငါးမျိုးကို ဖော်ပြထား၍ အမြတ်ရှိခြင်းတစ်ခုတည်းသည် လုပ်ငန်းစတင်ရန် လုံလောက်သောစံမဟုတ်ကြောင်းနှင့် အသက်မွေးမှု၌ သီလနယ်နိမိတ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားစွာ အလင်းပေးထားသည်။
