Identity ကို မလိမ်မညာ တည်ဆောက်ခြင်း
Identity ကို မလိမ်မညာ တည်ဆောက်ခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက် အကြောင်းအရာက—
“Identity ကို မလိမ်မညာ တည်ဆောက်ခြင်း”
တဲ့။
မြန်မာလို ပိုရိုးရိုးပြောရင်—
“ကိုယ်ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အမှန်အတိုင်း တည်ဆောက်ခြင်း” ပဲ။
လူတစ်ယောက်မှာ သက်သေခံကတ်ရှိတယ်။
ကျောင်းသားတစ်ယောက်မှာ ကျောင်းသားကတ်ရှိတယ်။
ဥပမာ—“Student ID Card – IBSC MCU” ဆိုတဲ့ စာသားပါတဲ့ ကျောင်းသားသက်သေခံကတ်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီကတ်ရဲ့ အလုပ်က လူတစ်ယောက်ကို—
“ဒီလူဟာ ဒီအဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဆက်နွယ်တဲ့ ကျောင်းသားဖြစ်တယ်”
လို့ အထောက်အထားပြတာ။
ကတ်မှာ မိမိမဟုတ်တဲ့လူရဲ့နာမည် မထည့်ရဘူး။
မိမိမတက်တဲ့ကျောင်းကို တက်တယ်လို့ မထည့်ရဘူး။
မိမိမရသေးတဲ့ဘွဲ့ကို ရပြီးသလို မထည့်ရဘူး။
မိမိမဟုတ်တဲ့ရာထူးကို ရှိသလိုမထည့်ရဘူး။
ဘာကြောင့်?
သက်သေခံအမှတ်အသားဆိုတာ အမှန်ကို သက်သေခံဖို့ဖြစ်လို့။
လိမ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဥပမာကနေ ကိုယ့်ဘဝကို ပြန်ကြည့်။
ကတ်ပေါ်ကအချက် မှန်ရမယ်ဆိုရင်—
ဘဝပေါ်က Identity ကရော မှန်ရမလား?
ပိုတောင်မှန်ရမယ်။
ကိုယ့်စာမျက်နှာမှာ—
“ခေါင်းဆောင်”
ရေးထားတယ်။
တကယ်ခေါင်းဆောင်အကျင့်ရှိလား?
“ဆရာ”
ရေးထားတယ်။
တကယ်သင်ယူနေသေးလား၊ သူတစ်ပါးကို တာဝန်နဲ့သင်ပေးသလား?
“ကျောင်းသား”
ရေးထားတယ်။
တကယ်လေ့လာသူအကျင့်ရှိလား?
“လုပ်ငန်းရှင်”
ရေးထားတယ်။
တကယ်တာဝန်ယူရဲလား?
“ရိုးသားသောအဖွဲ့”
ရေးထားတယ်။
ငွေရောက်တဲ့အခါလည်း ရိုးသားသလား?
“မေတ္တာ”
ဆိုတဲ့အမည်ထားတယ်။
ဒေါသထွက်တဲ့အချိန်မှာရော?
ဒီလို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အမည်တစ်ခုရတာနဲ့ အရည်အသွေးတစ်ခုရတာ မတူဘူး။
“ကျောင်းသား” ဆိုတဲ့ကတ်ရတာနဲ့ ပညာရပြီးသားမဟုတ်ဘူး။
“ဆရာ” ဆိုတဲ့ရာထူးရတာနဲ့ ပညာရှိပြီးသားမဟုတ်ဘူး။
“Founder” ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ရေးထားတာနဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီးသားမဟုတ်ဘူး။
“CEO” ဆိုတဲ့စာလုံးရေးထားလို့ တာဝန်ယူတတ်သွားတာမဟုတ်ဘူး။
“ဘုရားတရားလုပ်နေသူ”
လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခေါ်လို့—
တရားက ကိုယ့်ရင်ထဲ အလိုလိုဝင်မလာဘူး။
အမည်က တာဝန်ကို ဖော်ပြနိုင်တယ်။
အကျင့်က အဲဒီအမည်နဲ့ ထိုက်တန်မတန် သက်သေပြတယ်။
ဒီဟာ ဒီနေ့တရားရဲ့ အခြေခံ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘုရားရှင်က လူ့အရည်အသွေးကို အပြင်ကအမည်၊ မျိုးရိုး၊ အမှတ်အသားနဲ့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ မသင်ပေးဘူး။
သုတ္တနိပါတ်၊ ဝသလသုတ်မှာ—
မွေးရာကြောင့် ယုတ်ညံ့သူဖြစ်တာမဟုတ်၊ မွေးရာကြောင့် မြင့်မြတ်သူဖြစ်တာမဟုတ်ဘဲ အမှုအကျင့်ကြောင့် လူ့အရည်အသွေး ပေါ်လာကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီသုတ်ဟာ “လုပ်ငန်း Identity” အကြောင်း ဟောထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်။
ဘုရားဟောရဲ့မူရင်းအကြောင်းဟာ လူ့အရည်အသွေးနဲ့ မွေးရာသတ်မှတ်ချက်ကြားက ကွာခြားချက်။
ဦးဇင်းတို့က အဲဒီအလင်းကို ဒီနေ့ဘဝထဲ ယူတာ။
“ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ကြသလဲ” ထက်
“ငါ ဘယ်လိုလုပ်နေသလဲ” က ပိုအရေးကြီးတယ်။
ဒီဟာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ ၃၉၃ မှာလည်း—
အပြင်ပန်းအမှတ်အသား၊ မျိုးရိုး၊ မွေးဖွားမှုကသာ လူကို မြင့်မြတ်စေတာမဟုတ်ဘဲ သစ္စာနဲ့ တရားအရည်အသွေး ကို အဓိကထားတဲ့အဆုံးအမရှိတယ်။
ဒီအချက် အရမ်းနက်တယ်။
အပြင်မှာ ဘာဝတ်ထားသလဲ?
အမည်ရှေ့မှာ ဘာဘွဲ့ရှိသလဲ?
ကတ်ပေါ်မှာ ဘာရာထူးရှိသလဲ?
လူတွေကိုယ့်ကို ဘာခေါ်သလဲ?
ဒါတွေထက်—
အတွင်းမှာ သစ္စာရှိလား?
အပြုအမူမှာ တရားရှိလား?
ဒီဟာကို ဘုရားရှင်က ကြီးထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီတော့ Identity ဆိုတာ—
ကိုယ့်နာမည်လား?
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။
ကိုယ့်နိုင်ငံသားဖြစ်မှုလား?
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။
ကျောင်းသားဖြစ်မှုလား?
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။
ပညာရှင်ဖြစ်မှုလား?
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။
လုပ်ငန်းရှင်ဖြစ်မှုလား?
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။
မိဘဖြစ်မှုလား?
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။
အဲဒီအရာတွေဟာ လောကီအခန်းကဏ္ဍတွေ။
တစ်ခုချင်းစီမှာ တာဝန်ရှိတယ်။
ပြဿနာက—
အခန်းကဏ္ဍရဲ့အမည်ကိုယူပြီး အခန်းကဏ္ဍရဲ့တာဝန်ကို မယူတဲ့အချိန်။
အဲဒီမှာ Identity က လိမ်ညာမှုဆီ ပြောင်းလာနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကျောင်းသားကတ်ရှိတယ်။
စာမဖတ်။
သင်ခန်းစာမတက်။
မေးခွန်းမမေး။
ဆရာပေးတဲ့တာဝန် မလုပ်။
စာမေးပွဲကျတော့ လိမ်လည်ကူး။
ဒါနဲ့—
ကတ်ပေါ်မှာ “Student” မှန်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကျောင်းသားအကျင့်ရော ရှိလား?
ဒီဟာ ပိုနက်တယ်။
ဒီဃနိကာယ်၊ သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်မှာ ဘုရားရှင်က ဆရာနဲ့ တပည့်၊ မိဘနဲ့သားသမီး၊ အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်လုပ်သူ၊ မိတ်ဆွေစတဲ့ လူမှုအခန်းကဏ္ဍတွေကို အမည်သက်သက်မထားဘဲ နှစ်ဖက်တာဝန် တွေနဲ့ ချိတ်ပြထားတယ်။
ကျောင်းသားဘက်က ဆရာကို လေးစားခြင်း၊ သင်ယူလိုစိတ်ရှိခြင်း၊ သင်ကြားချက်ကို အလေးထားလက်ခံခြင်းတို့ရှိရမယ်။ ဆရာဘက်ကလည်း သေချာသင်ကြားပေးခြင်း၊ သိသင့်သိထိုက်တာကို သင်ပေးခြင်း၊ တတ်မြောက်အောင်ကူညီခြင်းစတဲ့ တာဝန်တွေရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
သတိထား။
ဘုရားရှင်ရဲ့အမြင်မှာ—
အခန်းကဏ္ဍ = တာဝန်။
“ကျွန်တော်ဟာ ကျောင်းသား”
ဆိုတာ—
ကတ်ပြပြီး ပြီးတဲ့ Identity မဟုတ်ဘူး။
သင်ယူဖို့တာဝန်ပါလာတယ်။
“ကျွန်တော် ဆရာ”
ဆိုတာ—
လူက ရိုသေရမယ်ဆိုတဲ့အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်ဘူး။
သင်ကြားပေးရမယ့်တာဝန် ပါလာတယ်။
“ကျွန်တော် ပိုင်ရှင်”
ဆိုတာ—
အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်သက်သက် မဟုတ်ဘူး။
အလုပ်လုပ်သူအပေါ် တရားမျှတရမယ့်တာဝန် ပါလာတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ အလုပ်ရှင်ဘက်က အလုပ်ကို စွမ်းရည်နဲ့ကိုက်အောင် ခွဲပေးခြင်း၊ လုပ်ခနှင့်အသက်မွေးမှုလိုအပ်ချက်ကို ပေးခြင်း၊ နာမကျန်းဖြစ်ရင် ဂရုစိုက်ခြင်း၊ အနားယူချိန်ပေးခြင်းစတဲ့ အပြန်အလှန်တာဝန်တွေကို ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
ရာထူးက အခွင့်အရေးမတိုင်ခင် တာဝန်ကို ပြောရမယ်။
ဒီဟာ Identity မလိမ်ညာဖို့ အရေးကြီးတယ်။
“Leader”
ဆိုပြီး လူကြီးနေချင်တယ်။
တာဝန်မယူချင်ဘူး။
Identity လွဲနေပြီ။
“Owner”
ဆိုပြီး အမြတ်ယူချင်တယ်။
အရှုံးရင် တခြားသူကိုပုံချင်တယ်။
Identity မပြည့်ဘူး။
“Teacher”
ဆိုပြီး ရိုသေခံချင်တယ်။
ကိုယ်တိုင်မလေ့လာချင်ဘူး။
Identity မပြည့်ဘူး။
“Student”
ဆိုပြီး ကျောင်းသားအခွင့်အရေးယူတယ်။
သင်ယူတာဝန် မယူဘူး။
Identity မပြည့်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ စကားတစ်ခု မှတ်ထား။
အမည်ကို ယူပြီး တာဝန်ကို ငြင်းရင် Identity ဟာ ဝတ်စုံပဲ ဖြစ်သွားတယ်။
ဘဝမဖြစ်သေးဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်က မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ်မှာ အရှင်ရာဟုလာကို အထူးသဖြင့် တမင်မုသားပြောခြင်း အကြောင်း အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးတော်မူတယ်။
တမင်မုသားပြောရမှာ မရှက်သူဟာ မကောင်းမှုအတွက် အကာအကွယ် အလွန်နည်းသွားတတ်တယ်လို့ သတိပေးပြီး၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုကို မှန်တစ်ချပ်ကြည့်သလို အဖန်ဖန် ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ ဆုံးမတော်မူတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
Identity လိမ်တာ ဘယ်ကစသလဲ?
တစ်ခါတလေ စကားတစ်လုံးကစတယ်။
“ဒီအလုပ်မှာ ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်”
တကယ်မကျွမ်းဘူး။
“ဒီသင်တန်းပြီးပါပြီ”
မပြီးဘူး။
“ဒီအဖွဲ့မှာ ကျွန်တော်ဒီရာထူးပါ”
မဟုတ်ဘူး။
“ဒီလူနဲ့ အရမ်းနီးပါတယ်”
တကယ်မနီးဘူး။
“ဒီဆရာရဲ့တပည့်ပါ”
အမည်ယူဖို့ပဲ၊ အမှန်တကယ်သင်ယူဆက်နွယ်မှုမရှိ။
“ဒီတက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းသားပါ”
တကယ်မှတ်ပုံတင်ထားမှု မရှိ။
အစက—
“နည်းနည်းလေးပါ”
လို့ ထင်တတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် လိမ်ထားတဲ့ Identity ကို ထိန်းဖို့ နောက်ထပ် မုသားလိုလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ယောက်က ပညာရေးအဆင့်ကို ပိုရေးထားတယ်ဆိုပါစို့။
လူတစ်ယောက်မေး—
“ဘယ်နှစ်ခုနှစ်ပြီးတာလဲ?”
လိမ်ရပြန်။
“ဘယ်ဘာသာရပ်လဲ?”
ထပ်လိမ်။
“Certificate ပြပါ”
အကြောင်းပြချက်ရှာ။
အစက စာလုံးတစ်ကြောင်း။
နောက်တော့—
ဘဝတစ်ခုလုံးကို မုသားက ကာကွယ်ခိုင်းနေတယ်။
ဒါ Identity လိမ်ခြင်းရဲ့ဒုက္ခ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့် Identity ကို အလှဆင်ဖို့ မုသားတစ်ခုထည့်တာဟာ ပုံရိပ်ကို လှစေခြင်းမဟုတ်ဘူး။
စိတ်ကို အကြွေးတင်စေခြင်း။
အဲဒီအကြွေးကို ဘယ်လိုဆပ်ရမလဲ?
နောက်ထပ်မုသားနဲ့။
ဒါနဲ့ ပိုအကြွေးတက်။
ဒီလိုမဖြစ်စေနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ မှာ ဘုရားရှင်က—
ကိုယ့်အမှုကို မပြုမီ စဉ်းစား။
ပြုနေစဉ် စဉ်းစား။
ပြုပြီးနောက် ပြန်စဉ်းစား။
မိမိကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ သူတစ်ပါးဖြစ်စေ ထိခိုက်စေမယ့် အကုသိုလ်ဘက်ကို မြင်ရင် ရှောင်၊ ရပ်၊ ပြင်ဆိုတဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို အလွန်နက်နက်ပေးထားတယ်။
Identity အတွက် သုံးမယ်ဆို—
မရေးမီ မေး။
“ဒီ Bio မှန်လား?”
မတင်မီ မေး။
“ဒီ Profile က အမှန်နဲ့ကိုက်လား?”
ရာထူးတစ်ခုယူမီ မေး။
“ဒီတာဝန်ကို တကယ်ထမ်းနိုင်လား?”
သူများက ကိုယ့်ကို ပိုကြီးထင်နေရင်—
“ငါအဲဒီအထင်မှားမှုကို တမင်ထားနေတာလား?”
ပြန်မေး။
ဒါ သတိ။
ဒကာကြီးတို့…
Identity လိမ်ခြင်းဆိုတာ မုသားပြောတာတစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူး။
အမှန်ကို မရှင်းဘဲ အခြားသူ အထင်မှားနေတာကို ကိုယ့်အကျိုးအတွက် တမင်ထားတာ လည်း သတိထားရတယ်။
ဥပမာ—
သူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို “ဒေါက်တာ” ထင်နေတယ်။
ကိုယ်က ဒေါက်တာမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် သူအဲဒီလိုထင်မှ ကိုယ့်စကားကို ပိုယုံမယ်။
အဲဒီအတွက် ကိုယ်မရှင်းဘူး။
စာလုံးတစ်လုံးတောင် မုသားမပြောဘူး။
ဒါပေမယ့်—
သူ့အထင်မှားမှုကို ကိုယ်က အကျိုးယူနေတယ်။
ဒါကို ဘယ်လိုမြင်မလဲ?
ဓမ္မနဲ့ စိတ်ရင်းကို စစ်ရမယ်။
“ငါ အမှန်သိစေချင်လား၊ အထင်မှားနေလို့ ကိုယ့်အကျိုးရှိတာကို သဘောကျနေလား?”
ဒီမေးခွန်းခက်တယ်။
ဒါပေမယ့် ရိုးသားရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ အဘယရာဇကုမာရသုတ်မှာ ဘုရားရှင်က စကားကို အမှန်ဖြစ်မှု၊ အကျိုးရှိမှု၊ သင့်တော်တဲ့အချိန်နဲ့ စိစစ်တော်မူတယ်။ အမှန်မဟုတ်တာကို လူကြိုက်တယ်ဆိုလည်း မပြောတော်မူဘူး။
Identity တည်ဆောက်ရာမှာ ဒီအချက် အလွန်လိုတယ်။
ကိုယ့်အကြောင်းရေးတဲ့စကား—
အမှန်လား?
ပထမ။
“လူကြိုက်မလား?”
နောက်မှ။
“အထင်ကြီးမလား?”
နောက်မှ။
“အလုပ်ရမလား?”
နောက်မှ။
“လူများလာမလား?”
နောက်မှ။
ပထမဆုံး—
မှန်လား?
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမေးခွန်းကို အရမ်းကြီးထား။
အမှန်မဖြစ်ရင်—
လှပလည်း မယူ။
လူကြိုက်လည်း မယူ။
အကျိုးရသလိုပေါ်လည်း မယူ။
ဘာကြောင့်?
မုသားပေါ်တည်ထားတဲ့ Identity က—
လူ့မျက်စိကို ခဏလှည့်နိုင်တယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကိုတော့ အမြဲသိနေစေတယ်။
အဲဒီစိတ်အောက်မှာ လုံခြုံမှုမရှိဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကိုယ့် Identity ကို တည်ဆောက်ရတာ အရင်ထက်ပိုလွယ်တယ်။
ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ။
စာတစ်ကြောင်း။
ရာထူးတစ်ခု။
ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တစ်ခု။
လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတစ်ခု။
လူထောင်ချီ မြင်နိုင်တယ်။
ဒါ အခွင့်အရေး။
တစ်ဖက်မှာ—
လိမ်ထားတဲ့ Identity လည်း မြန်မြန်တည်နိုင်တယ်။
အလုပ်အကိုင်ကို ပိုပြော။
ဝင်ငွေကို ပိုပြော။
ဆက်သွယ်မှုကို ပိုပြော။
အောင်မြင်မှုကို ပိုပြော။
တကယ်မဖတ်တဲ့စာအုပ်ကို ဖတ်သလိုပြ။
မတက်တဲ့ပွဲကို ပါသလိုပြ။
မရှိတဲ့တန်ဖိုးကိုရှိသလို ပြ။
ဓာတ်ပုံက မှန်နိုင်တယ်။
Caption က မမှန်နိုင်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
လူမှုကွန်ရက်ကို အပြစ်ပြောတာမဟုတ်ဘူး။
အဲဒါ ကိရိယာ။
ပြဿနာက—
ကိရိယာကို မုသား Identity တည်ဖို့ သုံးသလား၊ အမှန်ဘဝကို ရိုးသားစွာ ဖော်ပြဖို့ သုံးသလား။
ဒါကို စစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုကောင်းလာအောင် ရည်မှန်းတာနဲ့—
ကိုယ်မရောက်သေးတာကို ရောက်ပြီးသလို ဟန်ဆောင်တာ—
မတူဘူး။
“ငါ ဆရာကောင်းဖြစ်ချင်တယ်”
ကောင်းတယ်။
“ငါ ဆရာကောင်းပါ”
ဆိုရင်?
ကိုယ့်အကျင့်က သက်သေပြရမယ်။
“ငါ စီးပွားရေးအောင်မြင်ချင်တယ်”
ရည်မှန်းချက်။
“ငါ အောင်မြင်ပြီးသား လုပ်ငန်းရှင်ကြီး”
တကယ်မဟုတ်ဘူးဆို—
မုသား။
ဖြစ်ချင်တာကို ဖြစ်ပြီးသားအဖြစ် မပြောနဲ့။
ဒီစကား မှတ်ထား။
ဒကာကြီးတို့…
အနာဂတ်ရည်မှန်းချက်ဟာ လိမ်ညာမှု မဟုတ်။
“ဖြစ်ချင်တယ်”
လို့ အမှန်အတိုင်း ပြော။
“ကြိုးစားနေတယ်”
လို့ ပြော။
“သင်ယူနေတယ်”
လို့ ပြော။
အဲဒီစကားတွေမှာ ရှက်စရာမရှိဘူး။
“မသိသေးဘူး” ဆိုတာ အရှက်မဟုတ်။
“မသိတာကို သိတယ်ဟန်ဆောင်တာ” က ပိုအန္တရာယ်ရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကျောင်းသားဖြစ်ခြင်းမှာ ဒီစိတ် အရမ်းလိုတယ်။
သင်ယူဖို့ ပထမဆုံးလိုတာ—
မသိသေးတာကို သိဖို့။
“မသိပါဘူး”
ပြောရဲရမယ်။
“နားမလည်သေးဘူး”
ပြောရဲရမယ်။
“ကျွန်တော်မှားနေတယ်ထင်တယ်”
ပြောရဲရမယ်။
ဒီလိုပြောနိုင်မှ သင်ယူလို့ရတယ်။
Identity ကို အရမ်းကာကွယ်တဲ့ကျောင်းသား—
“ငါက တော်တယ်လို့ လူတွေထင်ရမယ်”
ဆိုရင် မေးခွန်းမမေးရဲတော့ဘူး။
မသိတာ ဖုံး။
စာမေးပွဲမှာ အမှားမခံချင်။
ဝေဖန်ချက်မခံနိုင်။
တိုးတက်မှုရပ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
အရည်အသွေးရှိသောကျောင်းသားရဲ့ Identity က “အကုန်သိသူ” မဟုတ်။
“အမှန်တကယ် သင်ယူနေသူ” ဖြစ်တယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ ရဲ့ အလင်းမှာလည်း ကျောင်းသားရဲ့အခန်းကဏ္ဍကို သင်ယူလိုစိတ်၊ လေးစားမှု၊ ဂရုတစိုက်လက်ခံသင်ယူမှုတို့နဲ့ ချိတ်ထားတယ်။
ကတ်ရှိတာထက်—
လေ့လာသူစိတ်ရှိရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“ဆရာ” Identity လည်း တူတယ်။
ဆရာဖြစ်တာ—
အဖြေတိုင်းသိရမယ်ဆိုတာ မဟုတ်။
မသိရင်—
“ဒီဟာ ကျွန်တော်မသေချာဘူး၊ ပြန်စစ်ပါမယ်”
ပြောနိုင်တဲ့ဆရာက—
တစ်ခါတလေ ပိုယုံကြည်ထိုက်တယ်။
မသိတာကို သိသလိုပြောတဲ့ဆရာက—
ပညာရှိပုံပေါ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်မရှိ။
ဂုဏ်ကိုကာကွယ်ဖို့ အမှန်ကို စွန့်မလား?
မစွန့်သင့်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
လူတွေကိုယ့်ကို—
“ဆရာကြီး”
ခေါ်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်စိတ်ထဲ—
“ငါလည်း သင်ယူနေရတုန်း”
သိ။
ဒါ နှိမ့်ချမှု။
“ငါ့ကို ဆရာကြီးခေါ်တာမို့ ငါမှားလို့မရဘူး”
ဆိုရင်—
အမည်က ကိုယ့်ကို ချုပ်လာပြီ။
အဲဒီအချိန် Identity က အကျင့်ကိုကူတာ မဟုတ်တော့ဘူး။
အတ္တကို ကာကွယ်နေပြီ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ မှာ လူတိုင်း မကြာခဏ ပြန်လည်ဆင်ခြင်သင့်တဲ့အရာတွေထဲ—
မိမိသည် မိမိပြုသောကံ၏ပိုင်ရှင်၊ ကံ၏အမွေခံ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ အဆုံးအမရှိတယ်။ ကိုယ်ပြုသော ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုတို့ရဲ့ အကျိုးကို ကိုယ်ကပဲ ဆက်ခံရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအဆုံးအမနဲ့ Identity ကို ပြန်ကြည့်။
လောကကမေးတယ်—
“မင်းနာမည်ဘာလဲ?”
ဓမ္မက နောက်တစ်ဆင့်မေးတယ်—
“မင်းဘာတွေ လုပ်နေသလဲ?”
လောကက—
“ဘာရာထူးလဲ?”
ဓမ္မက—
“အဲဒီရာထူးနဲ့ ဘာကံတွေ ပြုနေသလဲ?”
လောကက—
“ဘယ်တက္ကသိုလ်ကလဲ?”
ဓမ္မက—
“သင်ယူထားတာကို ဘယ်လိုအသုံးချနေသလဲ?”
လောကက—
“ဘယ်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်လဲ?”
ဓမ္မက—
“ဝန်ထမ်းအပေါ် ဘယ်လိုကံပြုနေသလဲ?”
ဒီကွာခြားချက် အရမ်းနက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Identity ကတ်တွေ ပြောင်းနိုင်တယ်။
ကျောင်းသားကတ် သက်တမ်းကုန်မယ်။
ဝန်ထမ်းကတ် ပြောင်းမယ်။
ရာထူးပြောင်းမယ်။
အလုပ်ပြောင်းမယ်။
တစ်နေ့ “student” လို့ခေါ်မယ်။
နောက်တစ်နေ့ “teacher” ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်နေ့ “junior”။
တစ်နေ့ “senior”။
တစ်နေ့ “founder”။
တစ်နေ့ အငြိမ်းစား။
အဲဒီနာမည်တွေ အားလုံး ပြောင်းတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
မိမိပြုခဲ့တဲ့ကံက—
ကိုယ့်စိတ်ကို ပုံဖော်ပြီးသား။
ဒါကြောင့်—
လောကီ Identity ထက် ကံ Identity ကို ပိုဂရုစိုက်။
“လူတွေ ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်သလဲ?”
ထက်—
“ငါ ဘယ်လိုကံတွေ စုနေသလဲ?”
မေး။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက်က—
လူတွေရဲ့မျက်စိထဲမှာ “ရိုးသားသူ” ဖြစ်ချင်တယ်။
ဒါက ကောင်းနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ရိုးသားသူလို့ မြင်စေချင်တာ နဲ့
ရိုးသားသူ ဖြစ်ချင်တာ
မတူဘူး။
ပထမတစ်ခုက—
ပုံရိပ်။
ဒုတိယတစ်ခုက—
အကျင့်။
ပုံရိပ်က မျက်စိကို ဦးတည်တယ်။
အကျင့်က စိတ်ကို ဦးတည်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
“ဖြစ်ခြင်း” ထက် “မြင်ခံရခြင်း” ကို ပိုစိတ်ဝင်စားလာတဲ့အချိန် သတိထား။
ကိုယ်က—
ပညာရှိဖြစ်ချင်တာလား?
ပညာရှိပုံပေါ်ချင်တာလား?
မေတ္တာရှိချင်တာလား?
မေတ္တာရှိသူလို့ မြင်စေချင်တာလား?
သီလရှိချင်တာလား?
သီလရှိသူလို့ လူပြောစေချင်တာလား?
ခေါင်းဆောင်ကောင်းဖြစ်ချင်တာလား?
ခေါင်းဆောင်ကြီးလို့ ခေါ်ခံချင်တာလား?
ဒီနှစ်ခုက လုံးဝမတူဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့သီလကို ခဏတစ်ဖြုတ်နဲ့ မသိနိုင်ဘူးလို့ အလွန်ရှင်းတယ်။
အတူနေပြီး အချိန်ကြာမှ သိနိုင်တယ်။
ဆက်ဆံရေးထဲမှာ သန့်ရှင်းမှုကို သိနိုင်တယ်။
အခက်အခဲမှာ ခံနိုင်ရည်ကို သိနိုင်တယ်။
ဆွေးနွေးရာမှာ ပညာကို သိနိုင်တယ်။
အဲဒါတောင် သတိရှိတဲ့၊ ပညာရှိတဲ့သူက စောင့်ကြည့်မှ ခွဲနိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါ Identity အတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
လူတစ်ယောက် ကိုယ့်အကြောင်းဘာရေးထားသလဲ?
တစ်ချက်။
အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ ဘယ်လိုကျင့်သလဲ?
ဒါပိုကြီး။
ကိုယ်ရေးရာဇဝင်မှာ—
“ရိုးသား”
လို့ ရေးထားတယ်။
အတူအလုပ်လုပ်ကြည့်။
ရိုးသားလား?
“တာဝန်ယူတတ်”
ရေးထားတယ်။
ပြဿနာဖြစ်ကြည့်။
တာဝန်ယူလား?
“team player”
ရေးထားတယ်ဆိုလည်း—
အဖွဲ့မှာ ကိုယ့်အကြံမရွေးတဲ့နေ့ ကြည့်။
“calm”
လို့ပြောတယ်ဆိုလည်း—
ဝေဖန်ခံရတဲ့နေ့ ကြည့်။
Identity အမှန်ဟာ အချိန်က စစ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်ကြောင့်—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာမည်တစ်ခု ချက်ချင်းပေးမနေသင့်ဘူး။
“ငါက ဒီလိုလူပဲ”
“ငါက ခေါင်းဆောင်ပဲ”
“ငါက ပညာရှိပဲ”
“ငါက စီးပွားရေးသမားပဲ”
“ငါက အမှန်ပြောသူပဲ”
အဲဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲကြေညာနေမယ့်အစား—
အကျင့်နဲ့ တည်။
အချိန်က စစ်ပါစေ။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖက်မှာ—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆိုးအမည်ပေးတာလည်း Identity လိမ်ခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ခါကျရှုံးတယ်။
“ငါက မအောင်မြင်သူပဲ”
ဆိုတယ်။
တစ်ခါမှားတယ်။
“ငါက လူဆိုးပဲ”
ဆိုတယ်။
တစ်ခါစာမေးပွဲကျတယ်။
“ငါက မတတ်တဲ့လူပဲ”
ဆိုတယ်။
အဲဒါလည်း အချက်အလက်ထက် ပိုပြောနေတာ။
အမှန်က—
“ဒီတစ်ခါ ငါကျရှုံးတယ်”
ဒါအချက်။
“ငါဟာ အမြဲကျရှုံးသူ”
ဒါ Identity တပ်လိုက်တာ။
အမှန်မဟုတ်နိုင်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် Identity မလိမ်ညာခြင်းမှာ—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်မြှောက်တာကိုပဲ ရှောင်ရတာမဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်နှိမ့်ချပြီး အတုအယောင်အဆိုးတံဆိပ်တပ်တာကိုပါ ရှောင်ရတယ်။
အမှန်အတိုင်း။
မှားတယ်ဆို—
မှားတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ပြင်နိုင်တယ်။
မသိဘူးဆို—
မသိဘူး။
ဒါပေမယ့်—
သင်ယူနိုင်တယ်။
ကျတယ်ဆို—
ကျတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ထပ်ကြိုးစားနိုင်တယ်။
ဒီဟာ ပညာ။
ဒကာကြီးတို့…
အမှန်က ကိုယ့်ကို မချော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် အမှန်က ကိုယ့်ကို အကြောင်းမဲ့မဖျက်လည်း မဖျက်ဘူး။
အမှန်က—
ဖြစ်တာကို ဖြစ်သလောက်ပဲပြောတယ်။
အဲဒါကြောင့် စိတ်ပေါ့တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ ၂၅၈–၂၆၃ မှာလည်း—
စကားအများကြီးပြောရုံနဲ့ ပညာရှိမဖြစ်ဘူး။
အသက်ကြီးတာနဲ့ အကြီးအကဲအရည်အသွေးမဖြစ်ဘူး။
စကားပြောကောင်း၊ အပြင်ပန်းလှရုံနဲ့ စံပြလူတစ်ယောက်မဖြစ်ဘူး။
အတွင်းက မနာလိုမှု၊ ဝန်တိုမှု၊ လှည့်ဖြားမှုတွေကို ပယ်ရှားထားမှ အရည်အသွေးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပြောနိုင်ကြောင်း အဆုံးအမရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဟာ Identity အတွက် တိုက်ရိုက်အလင်းပဲ။
အသက်က Identity မဟုတ်။
ရာထူးက Identity အပြည့်မဟုတ်။
စကားက Identity အပြည့်မဟုတ်။
အပြင်ပန်းက Identity အပြည့်မဟုတ်။
အတွင်းအကျင့်။
အဲဒါက အဓိက။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ယောက်အသက်ကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် သစ္စာမရှိ။
အသက်ကြီးမှုဟာ ပညာရှိအရည်အသွေးကို အလိုအလျောက်မပေးဘူး။
တစ်ယောက်ရာထူးကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် တာဝန်မယူ။
ရာထူးက ခေါင်းဆောင်အရည်အသွေးကို အလိုအလျောက်မပေးဘူး။
တစ်ယောက်စကားပြောတော်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူများကို လှည့်စားတယ်။
စကားပြောတော်မှုက လူကောင်းအရည်အသွေးမဟုတ်။
ဒါကြောင့်—
အပြင်အမည်ကို အတွင်းအရည်အသွေးနဲ့ မရော။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာလည်း တူတယ်။
“International”
ဆိုတဲ့စာလုံးရှိတယ်။
နိုင်ငံတကာအရည်အသွေး အလိုလိုရလား?
မရ။
“Institute”
ဆိုတယ်။
သုတေသန၊ ပညာရေးစနစ် ကောင်းမကောင်း သီးခြားစစ်ရမယ်။
“Premium”
ဆိုတယ်။
အရည်အသွေးတကယ်မြင့်မမြင့် သီးခြားစစ်ရမယ်။
“Trusted”
ဆိုတယ်။
ယုံကြည်ထိုက်မထိုက် အကျင့်စစ်ရမယ်။
အမည်က claim ဖြစ်နိုင်တယ်။
အကျင့်က evidence ဖြစ်ရမယ်။
မြန်မာလို—
အမည်က ပြောချက်။
အကျင့်က သက်သေ။
ဒီဟာ မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်က “Identity ကို မလိမ်မညာ တည်ဆောက်ခြင်း” ဆိုတော့—
လုပ်ငန်းအတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူလဲ?”
ဒီမေးခွန်းကို ကြော်ငြာဌာနတစ်ခုတည်း မဖြေသင့်ဘူး။
ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်တည်း မဖြေသင့်ဘူး။
နေ့စဉ်အကျင့်က ဖြေတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ ရိုးသားတဲ့အဖွဲ့”
ဆိုတာ—
ပစ္စည်းမှားရင် ဘာလုပ်သလဲက ဖြေတယ်။
“ဝန်ထမ်းကို လေးစားတဲ့အဖွဲ့”
ဆိုတာ—
ဝန်ထမ်းမှားတဲ့အချိန် ဘယ်လိုပြောသလဲက ဖြေတယ်။
“ဖောက်သည်ကို ဦးစားပေးတယ်”
ဆိုတာ—
ငွေပြန်ပေးရမယ့်အချိန် ဘာလုပ်သလဲက ဖြေတယ်။
“ဥပဒေကိုလိုက်နာတယ်”
ဆိုတာ—
အလွယ်လမ်းနဲ့ ပိုက်ဆံရနိုင်တဲ့အချိန် ဘာရွေးသလဲက ဖြေတယ်။
Identity ကို စာလုံးတွေက မဆုံးဖြတ်ဘူး။
ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက ဆုံးဖြတ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု သတိထားရမယ့်အရာ—
အဖွဲ့တစ်ခု တကယ်မကောင်းသေးရင် ကောင်းလာအောင်လုပ်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
မကောင်းသေးတာကို ကောင်းပြီးသားလို့ ပြောလိုက်ရင်—
တိုးတက်မှုလည်းပိတ်တတ်တယ်။
ဘာကြောင့်?
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကိုယ်က လိမ်ပြီးသား။
“ကျွန်တော်တို့က customer-centric ပဲ”
လို့ပြောပြီးသား။
တကယ် ဖောက်သည်စကားမနားထောင်ဘူး။
ဒါကို လက်ခံရင်—
ကိုယ့် Identity claim နဲ့ မကိုက်တော့ဘူး။
အဲဒီတော့—
အမှားပြင်မလား?
ဒါမှမဟုတ် အချက်ကိုဖုံးမလား?
မာနများရင် ဖုံးမယ်။
ဒါ အန္တရာယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Identity ကို အလွန်ကြီးကြီးတည်ထားလေ အမှားဝန်ခံရခက်လေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
“ငါက အမြဲမှန်သူ”
ဆိုတဲ့ Identity ရှိရင်—
“ငါမှားတယ်”
ပြောရခက်တယ်။
“ငါက ခေါင်းဆောင်ကောင်း”
ဆိုတာကို ဖမ်းထားရင်—
ဝန်ထမ်းက ကိုယ့်အားနည်းချက်ပြောတဲ့အခါ ဒေါသတက်တယ်။
“ငါက ပညာရှိ”
ဆိုတာကို ဖမ်းထားရင်—
မသိတဲ့အရာကို မသိဘူး မပြောရဲ။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့် Identity ကို ကိရိယာအဖြစ်သုံး။ အတ္တအဖြစ် မဖမ်းနဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
ကျောင်းသားကတ်မှာ—
နာမည်ရေးထားတယ်။
ဓာတ်ပုံရှိတယ်။
နံပါတ်ရှိနိုင်တယ်။
အဖွဲ့အစည်းအမည်ရှိတယ်။
ဒါ အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် အသုံးဝင်တယ်။
ဒါကို “ငါ့အတ္တအစစ်”
လို့ ဘုရားရှင်က မဟောဘူး။
ဗုဒ္ဓတရားဟာ ဒီထက်ပိုနက်တယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမည်၊ အခန်းကဏ္ဍ၊ ပုံစံတွေနဲ့ ဖမ်းဆုပ်နေမှုကိုတောင် နောက်ဆုံး ပညာနဲ့ စိစစ်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မနက်မှာ အနတ္တတရားကို အလွန်ကျယ်မသွားသေးဘူး။
ဒီနေ့ လောကီအသုံးချမှုမှာ သိထားတာ—
Identity က တာဝန်အတွက်လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် Identity ကို အတ္တရဲ့သံချပ် မလုပ်နဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“ကျွန်တော်က Entrepreneur”
ကောင်းတယ်။
ဒါ အခန်းကဏ္ဍ။
ဒါပေမယ့်—
“Entrepreneur ဖြစ်လို့ ကျွန်တော်ပြောတာမှန်ရမယ်”
မဟုတ်ဘူး။
“ကျွန်တော်က Founder”
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“Founder ဖြစ်လို့ ငါ့စိတ်ကူးကို မပြင်ရဘူး”
မဟုတ်ဘူး။
“ကျွန်တော်က Senior”
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“Senior ဖြစ်လို့ Junior ဆီက သင်စရာမရှိဘူး”
မဟုတ်ဘူး။
အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုက—
တာဝန်ပေးတယ်၊ အမှန်တရားပိုင်ခွင့် မပေးဘူး။
ဒီစကား အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့အစည်းတွေမှာ Conflict ဖြစ်တာ တစ်ခါတလေ အကြောင်းအရာကြောင့်မဟုတ်ဘူး။
Identity ကြောင့်။
“ငါ Founder”
“ငါ Senior”
“ငါ Manager”
“ငါဒီအဖွဲ့ကို စခဲ့တာ”
ဒီအမည်တွေကို ဖမ်းထားတယ်။
တစ်ယောက်က အကြံပြုတယ်။
အကြံပြုချက်ကို မကြားတော့ဘူး။
ကိုယ့် Identity ကို ထိခိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်။
ဒီအခါ—
ပြဿနာဖြေရှင်းမှုက အတ္တကာကွယ်မှု ဖြစ်သွားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ပညာရှိခေါင်းဆောင်က—
“ငါ Founder”
သိတယ်။
ဒါကြောင့် တာဝန်ယူတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“ငါမှားနိုင်တယ်”
လည်း သိတယ်။
အဲဒီလိုခေါင်းဆောင်က ပိုခိုင်တယ်။
မမှားဘူးဟန်ဆောင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ထက် မှားရင်ပြင်တတ်တဲ့ခေါင်းဆောင်က ယုံကြည်ထိုက်တယ်။
ဒီဟာ လောကီအသုံးချမှု။
ဓမ္မဘက်မှာ အခြေခံက—
သစ္စာ။
ကိုယ့်အမှုကို ပြန်ဆင်ခြင်ခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ မှာ ရာဟုလာကို မှန်တစ်ချပ်အကြောင်း မေးပြီး ကိုယ့်အမှုကို အဲဒီလို ပြန်ကြည့်ဖို့ သင်ပေးတယ်။
Identity အတွက် မှန်တစ်ချပ်လိုတယ်။
နေ့တိုင်းပြန်မေး—
“ငါကိုယ့်အကြောင်းပြောတာနဲ့ ငါလုပ်တာ ကိုက်သလား?”
ဒီတစ်ခုပဲ။
“ငါဟာ မေတ္တာရှိသူ”
ပြောတယ်။
ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကို ဒေါသနဲ့နာအောင်ပြောခဲ့လဲ?
“ငါဟာ ရိုးသားသူ”
ပြောတယ်။
ဒီနေ့ ဘယ်အချက်ကို ဖုံးခဲ့လဲ?
“ငါဟာ ဓမ္မလေ့လာသူ”
ပြောတယ်။
ဒီနေ့ ကိုယ့်ကိလေသာကို ဘယ်လောက်ကြည့်ခဲ့လဲ?
“ငါဟာ ကျောင်းသား”
ပြောတယ်။
ဒီနေ့ ဘာအသစ်သင်ယူခဲ့လဲ?
“ငါဟာ ဆရာ”
ပြောတယ်။
ဒီနေ့ ကိုယ့်အသိကို ဘယ်လောက်ပြန်စစ်ခဲ့လဲ?
ဒီလိုမှန်ကြည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီမှန်ကို အခြားသူလက်ထဲလည်း တစ်ခါတလေ ပေးရမယ်။
ဘာလဲ?
တုံ့ပြန်ချက်။
မိတ်ဆွေကောင်း။
ဆရာကောင်း။
အဖွဲ့သားရဲ့ အကြံ။
ကိုယ့်အကျင့်ကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း အမြဲမမြင်နိုင်ဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာလည်း လူတစ်ယောက်ရဲ့အရည်အသွေးကို အတူနေ၊ ဆက်ဆံ၊ အခက်အခဲကြုံ၊ ဆွေးနွေးမှ သိရတယ်ဆိုတာ အလွန်လက်တွေ့ကျတယ်။
ဒါကြောင့်—
လူတွေ ကိုယ့်အကြောင်း ဘာပြောသလဲ နားထောင်။
ဒါပေမယ့် အကုန်လုံးကို အမှန်လို့ မယူ။
စစ်။
မှန်တာယူ။
မမှန်တာလွှတ်။
ဒီလို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့် Identity ကို မလိမ်ဖို့—
အသိအမှတ်ပြုမှု ရှာတဲ့စိတ် ကိုလည်း ကြည့်ရမယ်။
တစ်ယောက်က—
Certificate တွေ အများကြီးစုတယ်။
ကောင်းတယ်။
ပညာရေးအထောက်အထား တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
Certificate စုတာနဲ့ ပညာစုတာ အမြဲတူလား?
မတူဘူး။
ဘွဲ့တစ်ခုရတာက—
သင်ယူခဲ့ကြောင်း အထောက်အထားတစ်မျိုး။
ဒါပေမယ့် အဲဒီပညာကို ဘယ်လိုအသုံးချသလဲက နောက်တစ်ဆင့်။
ဒကာကြီးတို့…
ကျောင်းသားတစ်ယောက်—
ကျောင်းသားကတ်ကို ဂုဏ်ယူလို့ရတယ်။
ကောင်းတယ်။
တက္ကသိုလ်နဲ့ ဆက်နွယ်မှုကို တန်ဖိုးထားလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကတ်ကိုဂုဏ်ယူတာထက် သင်ယူခွင့်ကို ဂုဏ်ယူ။
အဆောက်အဦကို ဂုဏ်ယူတာထက်—
ဆရာကောင်းဆီက သင်ခွင့်ရတာကို တန်ဖိုးထား။
ဘွဲ့ကို ဂုဏ်ယူတာထက်—
ပညာနဲ့ လူအကျိုးပြုနိုင်တာကို တန်ဖိုးထား။
ဒီလိုဆို—
Identity က မာနကိုမကျွေးဘူး။
တာဝန်ကိုသတိပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ တပည့်ရဲ့တာဝန်ကို သင်ယူလိုစိတ်နဲ့ချိတ်ထားတာဟာ ဒီအတွက်အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။
ကျောင်းသားက—
“ငါဒီကျောင်းက”
ဆိုတာနဲ့ မပြီး။
“ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုသုံးမလဲ?”
မေး။
“ဒီဆရာတွေထံက ဘာသင်ယူမလဲ?”
မေး။
“ပညာရလာရင် ဘယ်သူ့အကျိုးအတွက်သုံးမလဲ?”
မေး။
ဒီလိုဆို Student Identity က အသက်ဝင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့အစည်း Identity လည်း တူတယ်။
တရားဝင်မှတ်ပုံတင်ပြီးရင်—
ကုမ္ပဏီဖြစ်ပြီ။
ဥပဒေအရ Identity ရပြီ။
ဒါပေမယ့်—
သီလအရ ဘယ်လိုအဖွဲ့ဖြစ်မလဲ?
ဒါ နေ့တိုင်းတည်ရတယ်။
တရားဝင်စာရွက်က—
“ဒီအဖွဲ့ရှိတယ်”
လို့ သက်သေပြမယ်။
အကျင့်က—
“ဒီအဖွဲ့ ဘယ်လိုအဖွဲ့လဲ”
လို့ သက်သေပြမယ်။
ဒီနှစ်ခု မရော။
ဒကာကြီးတို့…
စာရွက်မှန်တယ်။
ဒါကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် စာရွက်မှန်ပြီး အပြုအမူမမှန်ရင်?
မလုံလောက်။
အမည်မှန်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကြော်ငြာမမှန်ရင်?
မလုံလောက်။
ပိုင်ဆိုင်မှုမှန်တယ်။
ဒါပေမယ့် တာဝန်ရှောင်ရင်?
မလုံလောက်။
ဒီလတစ်လလုံး ဦးဇင်းတို့ Governance အကြောင်းသွားမယ်။
အခြေခံက—
တရားဝင် Identity နဲ့ အကျင့် Identity ကို ကိုက်အောင်ထားဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Identity လိမ်ခြင်းမှာ နောက်တစ်မျိုးရှိတယ်။
ကိုယ့်အားနည်းချက်ကို ဖုံးထားခြင်း။
အဖွဲ့က—
“အကုန်လုပ်ပေးနိုင်တယ်”
ဆိုတယ်။
တကယ်မနိုင်။
ဘာကြောင့် “မနိုင်ဘူး” မပြောရဲ?
ဖောက်သည်ထွက်သွားမှာကြောက်လို့။
ဒါနဲ့ အလုပ်ယူ။
ပြီးတော့ မပြီး။
နောက်ဆုံး ယုံကြည်မှုကျ။
အဲဒီအချိန်—
အစက “မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး”
လို့ ရိုးသားတာ ပိုကောင်းမလား?
တစ်ခါတလေ ဟုတ်တယ်။
အားနည်းချက်ကို အမှန်ပြောတာက အားနည်းခြင်းမဟုတ်။
မရှိတဲ့စွမ်းရည်ကို ဟန်ဆောင်တာက အန္တရာယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်အဖွဲ့က လူငါးယောက်။
“ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ငယ်ပါ”
ပြောလို့ရတယ်။
အရှက်မရှိ။
အဖွဲ့ငယ်တာ အပြစ်မဟုတ်။
“လက်ရှိဒီဝန်ဆောင်မှုအထိပဲ ပေးနိုင်ပါတယ်”
ပြော။
အဲဒါ ရိုးသားမှု။
“ဒီအပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ မကျွမ်းသေးပါဘူး”
ပြော။
အဲဒါ တာဝန်ယူမှု။
လူတွေ ကိုယ့်ကိုသေးထင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်စိတ်သန့်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ကို ပြန်သတိရ။
ကိုယ်ပြုတဲ့ကံကို ကိုယ်အမွေခံရမယ်။
လူတွေ ကိုယ့်ကို ကြီးထင်တာက ကိုယ့်အမွေမဟုတ်။
ကိုယ်ပြုတဲ့ကံက အမွေ။
လူတွေ ကိုယ့်ကို “တော်တယ်” လို့ခေါ်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်မုသားပြောခဲ့ရင်—
ကိုယ့်ကံက မုသားကံ။
ချီးမွမ်းစကားက မပြောင်းပေးနိုင်ဘူး။
လူတွေမသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်သစ္စာတည်တယ်။
အပြစ်ကင်းကံ ကိုယ့်မှာရှိတယ်။
ဒါ ပိုအရေးကြီး။
ဒကာကြီးတို့…
လူ့အမြင်နဲ့ ကံအမှန် မတူနိုင်တယ်။
လူတွေ ကိုယ့်ကို အရမ်းကောင်းထင်နိုင်တယ်။
ကိုယ့်အတွင်းက မကောင်းနိုင်တယ်။
လူတွေ ကိုယ့်ကို မှားထင်နိုင်တယ်။
ကိုယ့်အကျင့်က သန့်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
လူ့အမြင်ကို နားထောင်။
ဒါပေမယ့်—
လူ့အမြင်ကို ဓမ္မစံမလုပ်နဲ့။
ကိုယ့်အမှုကို သီလနဲ့ ပြန်တိုင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ယောက်က—
“ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကောင်းဘက်မြင်ရမယ်”
ဆိုတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အကောင်းဘက်မြင်တာနဲ့ အမှန်ဖျက်တာ မတူဘူး။
“ငါပြန်တိုးတက်နိုင်တယ်”
ကောင်းတယ်။
“ငါအခုတောင် အကုန်တတ်ပြီးသား”
မဟုတ်။
“ငါ့မှာ တန်ဖိုးရှိတယ်”
ကောင်းတယ်။
“ငါဘယ်တော့မှ မမှားဘူး”
မဟုတ်။
“ငါ့မှာ အားသာချက်ရှိတယ်”
ကောင်းတယ်။
“ငါ့မှာ အားနည်းချက်မရှိ”
မမှန်။
မိမိကိုယ်ကို ချစ်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်ခြင်းမဟုတ်။
အမှန်သိပြီး တိုးတက်အောင် စောင့်ရှောက်ခြင်း။
ဒါ ပိုကောင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Identity တည်ရာမှာ “ယုံကြည်မှု” လိုတယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု။
ဒါပေမယ့် ယုံကြည်မှုက ဘယ်ပေါ်တည်ရမလဲ?
မုသားပေါ်လား?
“ငါကအကောင်းဆုံး”
ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြောင်းမဲ့ပြောနေရုံလား?
မဟုတ်။
လေ့ကျင့်မှု၊ အတွေ့အကြုံ၊ သစ္စာ၊ ပြင်ဆင်မှုအပေါ် တည်ရမယ်။
“ငါလုပ်နိုင်တယ်”
ဘာကြောင့်?
လေ့လာထားတယ်။
လေ့ကျင့်ထားတယ်။
မသိတာကို ကူညီမယ့်သူရှိတယ်။
မမှန်ရင် ပြင်မယ်။
ဒါဆို ကျန်းမာတဲ့ယုံကြည်မှု။
“ငါလုပ်နိုင်တယ်၊ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ငါက ငါပဲ”
ဒါမာနဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အသွေးကို အချိန်ကြာကြာ အကျင့်နဲ့စစ်ရတယ်လို့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာ ဟောထားတယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလည်း—
တကယ်တမ်း အကျင့်နဲ့တည်ရမယ်။
မနက်တိုင်း—
“ငါ စည်းကမ်းရှိသူ”
ပြော။
နေ့လယ်အထိ တစ်ခုမှ မလုပ်။
အဲဒီ affirmation က Identity မတည်နိုင်ဘူး။
သေးသေးလေးတစ်ခု စတင်လုပ်။
နေ့တိုင်းလုပ်။
အချိန်ကြာလာတော့—
“ငါက စပြီးထားတာကို ဆက်လုပ်တတ်တဲ့လူ”
ဆိုတဲ့ ကိုယ့်အပေါ်ယုံကြည်မှု တည်လာတယ်။
ဒါ အကျင့်အခြေပြု Identity။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီကြောင့်—
ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့လူကို ကြေညာမနေဘဲ၊ အဲဒီလူရဲ့ အကျင့်ကို ဒီနေ့တစ်ခုပြု။
ရိုးသားသူဖြစ်ချင်?
ဒီနေ့အမှန်ပြော။
စာဖတ်သူဖြစ်ချင်?
ဒီနေ့ဖတ်။
သင်ယူသူဖြစ်ချင်?
ဒီနေ့ မေးခွန်းတစ်ခုမေး။
ခေါင်းဆောင်ကောင်းဖြစ်ချင်?
ဒီနေ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့စကားကို နားထောင်။
တာဝန်ယူသူဖြစ်ချင်?
ဒီနေ့ ကိုယ့်အမှားတစ်ခု ဝန်ခံ။
အဲဒီအကျင့်တွေ စုပြီး—
Identity တကယ်ဖြစ်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဟာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ရဲ့ ကံအမွေခံသဘောနဲ့ အလွန်ကိုက်တယ်။
ကိုယ့်ကို—
ကိုယ့်လုပ်ရပ်တွေ ပုံဖော်နေတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ကိုယ့် Identity ကို အတိတ်နဲ့ ဖမ်းထားတတ်တယ်။
“ငါက အရင်က ဒီလိုပဲ”
ဆိုပြီး။
ငယ်ငယ်က မတတ်ဘူး။
ဒါနဲ့—
“ငါက မတတ်သူ”
အခုထိဖမ်း။
အရင်က စီးပွားရေးကျရှုံးတယ်။
ဒါနဲ့—
“ငါက Business မဖြစ်သူ”
ဖမ်း။
အရင်က လူတစ်ယောက်ကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။
ဒါနဲ့—
“ငါက အမြဲလူဆိုး”
ဖမ်း။
ဒကာကြီးတို့…
အတိတ်က အမှုကို ဖျက်လို့မရ။
ဒါပေမယ့်—
အခုအမှုကို ပြောင်းလို့ရတယ်။
မကောင်းခဲ့တာကို ဝန်ခံ။
လိုအပ်ရင် ပြင်ဆင်။
နောင်မဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပြန်ဆင်ခြင်ပြီး ပြင်ဆင်လေ့ကျင့်ဖို့ အဆုံးအမဟာ ဒီနေရာမှာ အားကြီးတယ်။
ဒါကြောင့်—
“ငါအရင်က လိမ်ခဲ့တယ်”
အမှန်။
“ငါ အမြဲလိမ်သူပဲဖြစ်ရမယ်”
မမှန်။
နောက်ကံကို ပြောင်း။
ဒကာကြီးတို့…
အမှန်ဝန်ခံခြင်းက Identity ကို ဖျက်တာမဟုတ်။
Identity ကို သန့်စေတယ်။
“ဒီနေရာ ကျွန်တော်မှားခဲ့ပါတယ်”
ပြောရဲတာ—
အားနည်းတာမဟုတ်။
ပုံအတုတစ်ခုကို ပယ်ပြီး အမှန်ပေါ် ပြန်တည်တာ။
ဒါ သတ္တိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့တစ်ခုလည်း အရင်ကပြဿနာရှိခဲ့နိုင်တယ်။
နာမည်မကောင်းခဲ့နိုင်တယ်။
ဒါနဲ့—
နာမည်အသစ်တပ်ပြီး အတိတ်ကို ဖုံးရမလား?
မဖြစ်မနေမဟုတ်။
အရင်ဆုံး—
ဖြစ်ခဲ့တာကို ကိုင်တွယ်။
အမှားရှိရင် ဝန်ခံ။
တာဝန်ရှိတာ ဖြေရှင်း။
စနစ်ပြင်။
ပြီးမှ အခန်းသစ်စ။
ဒါဆို—
Identity အသစ်က မုသားအသစ်မဟုတ်။
အကျင့်အသစ်နဲ့ တည်ထားတဲ့ အခန်းသစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု နောက်တစ်ပိုင်း—
တခြားသူရဲ့ Identity ကိုလည်း မတရားမတပ်နဲ့။
ဒီဟာကိုယ့်အကြောင်းတင်မဟုတ်ဘူး။
တစ်ယောက် တစ်ခါမှားတယ်။
“သူက လူလိမ်”
ဆိုလိုက်တယ်။
သတိထား။
လုပ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ လူတစ်ယောက်တစ်ခုလုံးကို တစ်ခါတည်း သတ်မှတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက် နောက်ကျတယ်။
“ပျင်းတဲ့လူ”
တပ်။
တစ်ယောက် စကားမှားတယ်။
“အကျင့်ဆိုး”
တပ်။
တစ်ယောက် ကိုယ်နဲ့သဘောမတူ။
“ရန်သူ”
တပ်။
ဒီလိုလူတံဆိပ်တွေက ပဋိပက္ခကြီးစေတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အချက်ကို အချက်အဖြစ်ပြော။
“ဒီအပတ် သုံးရက်နောက်ကျတယ်”
ဒါ အချက်။
“မင်းက တာဝန်မရှိတဲ့လူပဲ”
ဒါ Identity တပ်လိုက်တာ။
မတူဘူး။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမှားရှိတယ်”
တစ်မျိုး။
“မင်းက အမြဲမှားတဲ့လူ”
တစ်မျိုး။
အဖွဲ့မှာ ဒီကွာခြားချက်ကို သိရင် ပဋိပက္ခ အများကြီးလျော့တယ်။
လုပ်ရပ်ကို ပြင်—လူကို အလွယ်တံဆိပ်မတပ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘာကြောင့်?
လူဟာ ပြောင်းနိုင်တယ်။
သင်ယူနိုင်တယ်။
အကျင့်ပြင်နိုင်တယ်။
အတိတ်အမှုဟာ သတိပေးချက်။
ထာဝရအမည် မဖြစ်ရဘူး။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့် Identity ကို မလိမ်သလို—
သူများ Identity ကိုလည်း အလွဲမရေးနဲ့။
ဒါ သမ္မာဝါစာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ ရဲ့ အမှန်၊ အကျိုး၊ အချိန်သင့်စကားကို ပြန်ယူ။
လူတစ်ယောက်ကို ပြောမယ့်စကား—
မှန်လား?
အကျိုးရှိလား?
ဘယ်လိုပြောရင် ပြင်ဖို့ကူမလဲ?
ဒီလို။
Identity တံဆိပ်နဲ့ တိုက်ခိုက်တာက—
အများအားဖြင့် ပြဿနာကိုမပြင်ဘဲ လူ့အတ္တကို ထိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဝန်ထမ်းကို—
“မင်းက ပျင်းတာပဲ”
မပြောခင်—
အချက်စစ်။
အလုပ်ပမာဏ?
အချိန်?
ကျန်းမာရေး?
ညွှန်ကြားချက်ရှင်းလား?
စွမ်းရည်ကိုက်လား?
ဒီလိုကြည့်။
ပြီးတော့—
လုပ်ရပ်ကို ပြော။
“ဒီတာဝန် သတ်မှတ်ချိန်မပြီးသေးဘူး”
ဒါ ပိုရှင်း။
Identity မတိုက်။
ပြဿနာကို ကိုင်။
ဒီဟာ တရားမျှတမှုဘက် သွားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကို နောက်တစ်ဆင့်နက်အောင်—
“ကျွန်တော်ဘယ်သူလဲ?”
ဆိုတဲ့မေးခွန်းကိုကြည့်။
လောကမှာ အဖြေတွေ အများကြီးရှိတယ်။
နာမည်။
မိသားစု။
နိုင်ငံ။
အလုပ်။
ကျောင်း။
ရာထူး။
ယုံကြည်မှု။
စိတ်ဝင်စားမှု။
အဲဒီအဖြေတွေ လက်တွေ့အသုံးဝင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဗုဒ္ဓသာသနာက လူကို အဲဒီအမည်တွေထဲမှာပဲ ရပ်မထားဘူး။
ပိုနက်ပြီး—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုကို ကြည့်ခိုင်းတယ်။
ကိလေသာကို ကြည့်ခိုင်းတယ်။
အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တကို သိလာဖို့ လမ်းပြတယ်။
ဒါကြောင့်—
လောကီ Identity ကို သစ္စာနဲ့ သုံး၊
ဓမ္မဘဝမှာ Identity ကို မစွဲ။
ဒီနှစ်ခု အတူတည်နိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
“ကျွန်တော် ကျောင်းသား”
ပြော။
လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ မှန်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
“ကျောင်းသား” ဆိုတဲ့အမည်ဟာ ထာဝရမဟုတ်။
ဘွဲ့ပြီးရင် ပြောင်းမယ်။
“ကျွန်တော် ပိုင်ရှင်”
ပြော။
ဒီနေ့မှန်တယ်။
နောက်တစ်နေ့ အဖွဲ့လက်လွှဲရင် ပြောင်းမယ်။
“ကျွန်တော် ငယ်တယ်”
ပြော။
အချိန်နဲ့ပြောင်းမယ်။
ဒီအရာတွေ—
အသုံးပြုရတဲ့အမည်တွေ၊ ဖမ်းထားရတဲ့အတ္တတွေမဟုတ်။
ဒီလိုမြင်ရင်—
Identity ပိုပေါ့တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတွေ ကိုယ့်အမည်ရှေ့က ဘွဲ့မခေါ်ရင် ဒေါသတက်သလား?
ရာထူးမခေါ်ရင် စိတ်ထိသလား?
ကိုယ့်ကို “Founder” မပြောဘဲ နာမည်ပဲခေါ်ရင် နာသလား?
ဒီမှာ အတ္တဝင်နေပြီလား ပြန်စစ်။
အမည်တွေ လိုအပ်တယ်။
လေးစားမှုလည်းလိုတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အမည်တစ်ခု မခေါ်ရုံနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ပြိုရင်—
ကိုယ့် Identity ကို ကိုယ်အလွန်ဖမ်းထားပြီ။
ဒါ သတိထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ ၃၉၃ ရဲ့ အလင်းအောက်မှာ—
အပြင်အမှတ်အသားထက် သစ္စာနဲ့တရားကို ဘုရားရှင်က ဦးစားပေးတယ်။
ဒီတော့—
ကိုယ့်ဘွဲ့ မခေါ်လည်း—
သစ္စာကို မပျက်။
ရာထူးကျလည်း—
သီလကို မကျ။
အလုပ်ပြောင်းလည်း—
ရိုးသားမှုကို မပြောင်း။
လူ့အမည်ပြောင်းတယ်။
ဓမ္မအခြေခံ မပြောင်းစေနဲ့။
ဒါ အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်နေ့ကိုယ် Student ID Card ကို ကိုင်ထားတယ်။
တစ်နေ့ အဲဒီကတ်ကို ပြန်အပ်ရမယ်။
ဘွဲ့ပြီးသွားလို့။
အဲဒီကတ် မရှိတော့တဲ့နေ့—
ကျောင်းမှာ သင်ခဲ့တဲ့ပညာရော ပျောက်သွားလား?
မပျောက်သင့်ဘူး။
ဆရာတွေဆီက လေ့လာခဲ့တဲ့အကျင့်ရော?
ကိုယ့်အတွင်းကျန်ရမယ်။
ဒါကြောင့်—
ကတ်က သက်တမ်းကုန်တယ်။
သင်ယူမှုရဲ့အသီးက မကုန်အောင်လုပ်။
ဒီစကား လှတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အလုပ်ကတ်လည်း တစ်နေ့ပြန်အပ်ရမယ်။
ရာထူးလည်း တစ်နေ့ထားခဲ့ရမယ်။
ပိုင်ရှင်ဖြစ်မှုလည်း တစ်နေ့ လွှဲရမယ်။
ကိုယ့်နာမည်ပေါ်က ဂုဏ်ပုဒ်တွေလည်း တစ်နေ့ တခြားသူမခေါ်တော့ဘူး။
အဲဒီအချိန်—
ဘာကျန်မလဲ?
ကံ။
အကျင့်။
ပညာ။
စိတ်လေ့ကျင့်မှု။
ဒီဟာကို သတိထား။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ရဲ့—
မိမိဟာ ကိုယ့်ကံရဲ့ပိုင်ရှင်၊ အမွေခံဆိုတဲ့အဆုံးအမက ဒီနေရာမှာ အလွန်ပြင်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် မနက်တိုင်း ကတ်ကိုကြည့်လို့ရတယ်။
မိမိကျောင်းသားကတ်ကိုကြည့်ပြီး—
“ဒီနေ့ ဒီကတ်နဲ့ ထိုက်တန်အောင် ဘာသင်ယူမလဲ?”
မေး။
ဝန်ထမ်းကတ်ကိုကြည့်—
“ဒီအဖွဲ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဒီနေ့ ဘယ်လိုထမ်းမလဲ?”
မေး။
ရာထူးအမည်ကိုကြည့်—
“ဒီရာထူးရဲ့တာဝန်ကို ငါတကယ်ထမ်းသလား?”
မေး။
နာမည်က သတိပေးချက်ဖြစ်လာတယ်။
အတ္တမဖြစ်တော့ဘူး။
ဒီလိုအသုံးချရင် Identity အသုံးဝင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ လက်တွေ့လေ့ကျင့်စရာတစ်ခု ပေးမယ်။
စာရွက်တစ်ရွက်ယူ။
အပေါ်မှာ ရေး—
“လူတွေကို ငါဘယ်သူလို့ ပြောထားသလဲ?”
အောက်မှာ ရေး။
ကျောင်းသား။
ဆရာ။
လုပ်ငန်းရှင်။
မိဘ။
ခေါင်းဆောင်။
မိတ်ဆွေ။
ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်။
ဘာရှိရှိ။
ပြီးရင် တစ်ခုချင်းစီအောက် မေး—
“ဒီအမည်နဲ့ ကိုက်တဲ့ ငါ့တာဝန်ဘာလဲ?”
“ကျောင်းသား”
သင်ယူ။
မေး။
လေ့ကျင့်။
“ဆရာ”
မှန်ကန်စွာသင်။
မသိတာမလိမ်။
ကျောင်းသားအကျိုးကိုကြည့်။
“ပိုင်ရှင်”
တာဝန်ယူ။
တရားမျှတ။
အဖွဲ့ကို ထိန်း။
“မိဘ”
မေတ္တာ။
ပညာပေး။
ကာကွယ်။
ကိုယ်တိုင်ဥပမာပြ။
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
နောက်တစ်ကြောင်းရေး—
“ငါ့အကျင့်နဲ့ မကိုက်သေးတဲ့နေရာ ဘာရှိလဲ?”
ဒါက ပိုအရေးကြီးတယ်။
မရှက်နဲ့။
စာရွက်ကို အများမပြရဘူး။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြ။
“ခေါင်းဆောင်” လို့ပြောပေမယ့် အမြဲအပြစ်လွှဲနေတယ်။
မှတ်။
“ကျောင်းသား” လို့ပြောပေမယ့် မလေ့လာဘူး။
မှတ်။
“ရိုးသား” လို့ပြောပေမယ့် မကြာခဏ ချဲ့ပြောတယ်။
မှတ်။
ပြီးရင်—
Identity ကို ဖျက်မလား?
မဟုတ်။
အကျင့်ကို ပြင်။
ဒကာကြီးတို့…
“ငါ ဒီအမည်နဲ့ မထိုက်ဘူး”
ဆိုပြီး မုန်းမနေ။
“ဒီအမည်နဲ့ ပိုထိုက်တန်အောင် ဒီနေ့ ဘာလုပ်မလဲ?”
မေး။
ဒါ တိုးတက်မှု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ခု—
“မိမိမဟုတ်တာ သက်သေပြဖို့ အချိန်အများကြီးမသုံးနဲ့।”
လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို မှားထင်တယ်။
ရှင်းသင့်ရင် ရှင်း။
ဒါပေမယ့် လူတိုင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့် Identity ကို ကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
လူအများရဲ့စိတ်ကို မထိန်းနိုင်။
ကိုယ့်အကျင့်ကို ထိန်းနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
မှန်တာလုပ်။
အမှန်ပြော။
လိုအပ်တာရှင်း။
ပြီးရင် အလွန်မဖမ်း။
ဒီလိုဆို စိတ်ပေါ့တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Identity ကို မလိမ်မညာတည်ဆောက်ခြင်းမှာ—
Transparency ဆိုပြီး သိသမျှအကုန်ပြောရမယ် လို့လည်း မယူနဲ့။
ကိုယ်ရေးကိုယ်တာရှိတယ်။
လျှို့ဝှက်အချက်အလက်ရှိတယ်။
အဖွဲ့ရဲ့ လုံခြုံရေးရှိတယ်။
သမ္မာဝါစာက—
အမှန်ပြောရမယ်ဆိုပေမယ့်—
ပြောသမျှအကုန်ပြောရမယ်လို့ မဆိုဘူး။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ မှာ အမှန်တောင် အကျိုးမရှိတဲ့စကားကို မပြောတော်မူဘဲ အမှန်၊ အကျိုးရှိမှု၊ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို ခွဲတော်မူတယ်။
ဒါကြောင့်—
Privacy ရှိနိုင်တယ်။
မုသားမရှိရဘူး။
နှစ်ခု မတူ။
မပြောချင်တာကို “မပြောနိုင်သေးပါဘူး” လို့ ပြောလို့ရတယ်။
မမှန်တာတစ်ခု ဖန်တီးစရာမလို။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက် မေးတယ်—
“ဒီအချက်ဘယ်လောက်ဝင်ငွေရလဲ?”
မပြောချင်ဘူး။
“ဒီအချက်က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပါ”
ပြော။
မုသားနံပါတ်တစ်ခု ဖန်တီးစရာမလို။
“ဒီစီမံကိန်းမှာ ဘယ်သူတွေပူးပေါင်းလဲ?”
လျှို့ဝှက်ချက်ရှိတယ်။
“ဒီအဆင့်မှာ ထုတ်ဖော်ပြောလို့မရသေးပါဘူး”
ပြော။
ဒီလိုပြောတာ ရိုးသားတယ်။
သစ္စာဟာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာမရှိရဘူးလို့ မဆို။
ဒီကွာခြားချက် အဖွဲ့အတွက် အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Identity တည်ရာမှာ နောက်တစ်ခု—
Borrowed Identity ဆိုတာမျိုး မလုပ်နဲ့။
သူများနာမည်ယူ။
သူများဂုဏ်ကိုယူ။
သူများအောင်မြင်မှုနဲ့ ကိုယ့်ကို ပုံဖော်။
“ဒီလူနဲ့ပုံရိုက်ဖူးတယ်”
“ဒီဆရာနဲ့တွေ့ဖူးတယ်”
“ဒီအဖွဲ့နဲ့တစ်ခါလုပ်ဖူးတယ်”
အဲဒီအရာလေးတွေကို အလွန်ချဲ့ပြီး—
ကိုယ့်အရည်အသွေးအဖြစ် ပြမယ်ဆို?
သတိထား။
လူတစ်ယောက်နဲ့ပုံရှိတာ—
သူ့အရည်အသွေး ကိုယ့်ဆီကူးလာတာ မဟုတ်။
တက္ကသိုလ်ကြီးတစ်ခုမှာ သင်တန်းတစ်ရက်တက်တာ—
အဲဒီတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတာ မဟုတ်။
အဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလုပ်ဖူးတာ—
အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ အမြဲမိတ်ဖက်ဖြစ်တာ မဟုတ်။
ဆက်နွယ်မှုကို အမှန်ထက် မချဲ့။
ဒါ Identity သစ္စာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘုရားရှင်က မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ မှာ တမင်မုသားကို သေးငယ်တဲ့ကိစ္စလို မယူဘူး။
ဒါကြောင့်—
“Marketing အတွက်ပါ”
“Resume အတွက်ပါ”
“လူတွေအထင်ကြီးအောင်ပါ”
ဆိုပြီး မုသားကို ခွင့်ပြုလို့မရ။
လောကီအကျိုးရှိသလိုပေါ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
သီလကုန်ကျစရိတ် ရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမှာ လုပ်ငန်းရှင်တွေအတွက် အရေးကြီးတဲ့စကား—
ကိုယ့်လုပ်ငန်းကို ရောင်း။ ကိုယ့်အမှန်ကို မရောင်းနဲ့။
ပစ္စည်းရောင်း။
ဝန်ဆောင်မှုရောင်း။
ပညာရောင်းမဟုတ်ဘူး—ပညာအခြေပြုဝန်ဆောင်မှုပေး။
ဒါပေမယ့်—
သစ္စာကို အမြတ်နဲ့ မလဲ။
“ဖောက်သည်လိုချင်လို့”
ဆိုပြီး မရှိတာရှိသလိုမပြော။
ဒီဟာ နောက်ပိုင်း Brand Identity Basics နေ့လယ်တရားနဲ့ ဆက်မယ်။
မနက်မှာ အခြေခံကို အရင်တည်—
Identity ဆိုတာ အမှန်ကို အလှဆင်ခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်။
မုသားကို အလှဆင်ခြင်း မဖြစ်ရ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အလှဆင်လို့ရတယ်။
ဓာတ်ပုံကောင်းသုံး။
စာကောင်းရေး။
Logo ကောင်းလုပ်။
အဝတ်အစားသန့်သန့်ဝတ်။
အဖွဲ့နာမည်ကောင်းရွေး။
ဒါတွေအပြစ်မရှိ။
ဒါပေမယ့်—
အလှဆင်တာက အမှန်ပေါ်ဖြစ်ရမယ်။
မုသားပေါ်မှာ အလှဆင်ရင်—
ပိုလှလေ ပိုလှည့်စားလေဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် အခြေခံတည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့် Identity ကို ဘယ်လိုအတိုင်းအတာနဲ့ စစ်မလဲ?
တစ်—
ငါပြောတာမှန်လား?
နှစ်—
ငါပြောတာနဲ့ လုပ်တာကိုက်လား?
သုံး—
ငါယူထားတဲ့ရာထူးရဲ့တာဝန်ကို ထမ်းလား?
လေး—
မသိတာကို မသိဘူး ပြောရဲလား?
ငါး—
မှားတာကို မှားတယ် ဝန်ခံရဲလား?
ခြောက်—
အခြားသူအထင်မှားနေမှုကို ကိုယ့်အကျိုးအတွက် တမင်ထားလား?
ခုနစ်—
လူမမြင်တဲ့အချိန်မှာလည်း အလားတူအကျင့်ရှိလား?
ရှစ်—
ဒီ Identity ကို ဆုံးရှုံးရင် စိတ်တစ်ခုလုံး ပြိုသလား?
ဒီနောက်ဆုံးတစ်ခုက အတ္တစွဲမှုကို စစ်တာ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီရှစ်ချက်ဟာ ဘုရားရှင်ဟောထားတဲ့ “Identity စစ်နည်း ရှစ်ချက်” မဟုတ်ဘူးနော်။
ဦးဇင်းတို့က—
ဘုရားဟောထဲက သစ္စာ၊ ကမ္မ၊ တာဝန်၊ သီလစစ်ဆေးမှု၊ မစွဲလမ်းမှုတို့ကို လက်တွေ့ဘဝအတွက် စုထားတာ။
ဒီလို ခွဲထားရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တရားပြောတဲ့အခါ ဘုရားဟောကို လောကီပညာဖြစ်အောင် မလျှော့ချင်ဘူး။
“ဘုရားရှင်က Personal Branding သင်ပေးခဲ့တယ်”
လို့ မပြောရဘူး။
မဟုတ်ဘူး။
ဘုရားရှင်က လွတ်မြောက်ရာဓမ္မ ဟောတယ်။
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်သန့်စင်မှု ဟောတယ်။
ကမ္မနှင့်အကျိုး ဟောတယ်။
သစ္စာ ဟောတယ်။
တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိကနေ လွတ်ဖို့ ဟောတယ်။
ဦးဇင်းတို့က—
အဲဒီအလင်းအောက်မှာ ခေတ်သစ် Identity ပြဿနာကို စိစစ်တာ။
ဒါ အဓိပ္ပာယ်မှန်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအကြောင်းကို နောက်တစ်ဆင့် စိတ်အတွင်းထဲယူ။
Identity လိမ်ချင်တာ ဘာကြောင့်လဲ?
အများအားဖြင့်—
ကိုယ်ဖြစ်နေတဲ့အရာကို မလုံလောက်ဘူးလို့ ခံစားလို့။
“ငါ့အဖြစ်မှန်ကို လူတွေသိရင် မလေးစားဘူး”
ကြောက်။
ဒါနဲ့ ပိုကြီးပြ။
“ငါ့အောင်မြင်မှုနည်းတာ သိရင် အထင်မကြီးဘူး”
ကြောက်။
ဒါနဲ့ ချဲ့။
“ငါမသိတာ ဝန်ခံရင် လူတွေမယုံတော့ဘူး”
ကြောက်။
ဒါနဲ့ ဟန်ဆောင်။
အောက်မှာ—
ကြောက်စိတ်။
နာမည်လိုချင်မှု။
မာန။
လောဘ။
ဒါတွေရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ ကရုဏာနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကြည့်။
“ငါ ဘာကိုကြောက်လို့ မုသားပုံစံတည်ချင်တာလဲ?”
မေး။
အဖြေ—
“လူတွေမလေးစားမှာ”
ဆိုရင်—
လေးစားမှုကို တဏှာနဲ့ ဖမ်းထားတယ်။
“အလုပ်မရမှာ”
ဆိုရင်—
အသက်မွေးမှုကြောက်စိတ်။
“အဖွဲ့ငယ်တယ်လို့ သိမှာ”
ဆိုရင်—
မာန။
အရင်းကို သိ။
အရင်းမသိဘဲ—
ပုံအတုဖျက်ဖို့ ခက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အမှန်တရားကို ဘာကြောင့် တစ်ခါတလေ ကြောက်ရသလဲ?
အမှန်က ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ချိုးတတ်လို့။
ဒါပေမယ့်—
အမှန်က ကိုယ့်ဘဝကို ပြင်ဖို့ အခွင့်ပေးတယ်။
“ငါမကျွမ်းသေးဘူး”
ဆိုတာ နာတယ်။
ဒါပေမယ့်—
သင်တန်းတက်လို့ရပြီ။
“ငါတာဝန်မယူတတ်သေးဘူး”
ဆိုတာ နာတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ပြင်လို့ရပြီ။
“ငါဝန်ထမ်းကို မတရားလုပ်နေတယ်”
သိတာ နာတယ်။
ဒါပေမယ့်—
စနစ်ပြင်လို့ရပြီ။
အမှန်က နာနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်က ကုစားမှုစတဲ့နေရာ။
ဒကာကြီးတို့…
မုသား Identity က ခဏစိတ်ချမ်းသာစေနိုင်တယ်။
“လူတွေငါ့ကို အထင်ကြီးတယ်”
ကောင်းသလိုခံစားရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“သူတို့ အမှန်သိရင်?”
ဆိုတဲ့ကြောက်စိတ် အောက်မှာရှိတယ်။
ဒီလိုဆို—
လူတွေချီးမွမ်းနေလည်း စိတ်အေးသလား?
မအေး။
ဒါ identity fraud ရဲ့ စိတ်ဒုက္ခ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်အဖြစ်မှန်ကို အမှန်တကယ် လက်ခံနိုင်တဲ့လူက—
ပြင်ဖို့ပိုလွယ်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ အခုငါဒီအဆင့်ပဲ”
လက်ခံ။
ဒါ သိမ်ငယ်တာမဟုတ်။
အဖြစ်မှန်။
“ဒီအဆင့်ကနေ တိုးမယ်”
ဝီရိယ။
ဒီနှစ်ခုတွဲ—
ပညာရှိတယ်။
အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံခြင်း + တိုးတက်မှုအတွက် လုံ့လ = ကျန်းမာသော Identity။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖက်မှာ—
“ငါဒီလိုပဲ” ဆိုပြီး အကျင့်ဆိုးကို ကာကွယ်မထားနဲ့။
“ငါက ဒေါသကြီးတဲ့လူပဲ”
ဆိုပြီး သူများကိုနာအောင်ပြောခွင့် မရဘူး။
“ငါက straight forward ပဲ”
ဆိုပြီး ရိုင်းစိုင်းခွင့် မရဘူး။
“ငါက businessman ပဲ”
ဆိုပြီး လောဘကို လွှတ်ခွင့် မရဘူး။
“ငါက boss ပဲ”
ဆိုပြီး အာဏာအလွဲသုံးခွင့် မရဘူး။
Identity ကို အကျင့်ဆိုးရဲ့အကြောင်းပြချက် မလုပ်နဲ့။
ဒါလည်း အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“ဒါငါ့ personality”
ဆိုတာ—
တစ်ခါတလေ ကိလေသာကို ကာကွယ်တဲ့စကား ဖြစ်သွားတတ်တယ်။
ဓမ္မက—
“ဒီကိလေသာ ပြောင်းမရဘူး”
လို့မသင်ပေးဘူး။
လေ့ကျင့်။
ပယ်။
တိုးတက်။
ဒါ ဘုရားရှင်ရဲ့လမ်း။
ဒါကြောင့်—
Identity ဟာ ကိုယ့်ကို ပိတ်မထားရဘူး။
“ငါဘယ်သူလဲ” ဆိုတာကို သိ၊
“ငါဘာဖြစ်နိုင်လဲ” ဆိုတာကို လေ့ကျင့်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ကျောင်းသားဘဝဆီ ပြန်လာမယ်။
Student ID Card တစ်ခုဟာ တစ်ခါတလေ လူကို တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။
စာကြည့်တိုက်ဝင်ခွင့်။
တက္ကသိုလ်ဝန်ဆောင်မှု။
သင်ခန်းစာ။
ပညာရေးအခွင့်အရေး။
အဲဒီအခွင့်အရေးနဲ့အတူ တာဝန်ရှိတယ်။
ကျောင်းအမည်ကို ကိုယ်က ကိုယ်စားပြုနေတယ်။
အဲဒီအခါ—
လူမှုကွန်ရက်မှာ ဘာပြောသလဲ?
စာသင်ခန်းမှာ ဘယ်လိုနေလဲ?
ဆရာနဲ့ ဘယ်လိုပြောလဲ?
သူငယ်ချင်းနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲ?
စာကူးလား?
စာမေးပွဲမှာ မသမာမှုလုပ်လား?
ဒီအရာတွေဟာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ Identity ကိုပဲ မထိနိုင်ဘူး။
ကိုယ်နဲ့ဆက်နွယ်တဲ့အဖွဲ့ရဲ့ဂုဏ်ကိုပါ ထိနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့အမည်ကို ကတ်ပေါ်ဝတ်ထားသူဟာ အဖွဲ့ရဲ့တာဝန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုလည်း ဝတ်ထားတယ်။
ဒါ လောကီအမြင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အလုပ်မှာလည်း အတူတူ။
ကုမ္ပဏီဝတ်စုံဝတ်ထားတယ်။
ကားပေါ် Logo ရှိတယ်။
အဲဒီအချိန် ကိုယ့်စကားဟာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူးလို့ လူတွေယူနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် အဖွဲ့ Identity ကို ထမ်းတယ်။
ဒါက Governance အတွက် အရေးကြီးမယ်။
တစ်ယောက်က—
“ဒါ ကျွန်တော်ပဲလုပ်တာ၊ Company နဲ့မဆိုင်ဘူး”
ဆိုနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် လူ့အမြင်မှာ အမြဲခွဲမရနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့နာမည်နဲ့ လုပ်နေချိန်မှာ ကိုယ့်အကျင့်ကို ပိုသတိထားရတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါပေမယ့်—
အဖွဲ့ကလည်း ဝန်ထမ်းကို မမှန်တဲ့ Identity မပေးရဘူး။
“မိသားစုလို”
ပြောပြီး—
အခက်အခဲမှာ စွန့်ပစ်။
မသင့်။
“ကိုယ့်လူ”
ပြောပြီး—
အခွင့်အရေးမှာ မမျှတ။
မသင့်။
အဖွဲ့ရဲ့ Identity claim နဲ့ အကျင့်ကိုက်ရမယ်။
ဒါ ညနေတရား “ပုံရိပ်ကောင်းခြင်းနဲ့ အတွင်းအရည်အသွေး” ဘက်ကို ဆက်သွားမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက်အတွက်—
ကိုယ့်အတွင်းကို ပြန်ဝင်။
လူတွေ မရှိတဲ့နေရာမှာ—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုသိသလဲ?
ဘွဲ့တွေဖယ်။
ရာထူးတွေဖယ်။
ကတ်တွေဖယ်။
လူမှုကွန်ရက်ဖယ်။
လူ့ချီးမွမ်းမှုဖယ်။
ကျန်တဲ့အခါ—
ကိုယ့်စိတ်က ဘာလဲ?
ဒီမေးခွန်းက ဓမ္မမေးခွန်း။
ဒေါသများလား?
လောဘများလား?
အမှန်ပြောနိုင်လား?
မိမိအမှားမြင်နိုင်လား?
သူများကောင်းတာ ဝမ်းသာနိုင်လား?
မနာလိုဖြစ်လား?
ဒါတွေက ပိုအရေးကြီးတဲ့ စိတ်အရည်အသွေး။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်နေ့ လူတိုင်းက ကိုယ့်ရာထူးကို မေ့နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဒီနေ့လောဘနဲ့လုပ်ခဲ့တဲ့ကံကို အကျိုးမရှိဟန်ဆောင်လို့မရဘူး။
ဒီနေ့မေတ္တာနဲ့လုပ်ခဲ့တာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
Identity ကို လူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမတည်ခင် ကိုယ့်ကမ္မထဲမှာတည်။
ရိုးသားသူဖြစ်ချင်?
ရိုးသားတဲ့ကံပြု။
ပညာရှိဖြစ်ချင်?
လေ့လာ၊ ဆင်ခြင်၊ မှားတာပြင်။
မေတ္တာရှိသူဖြစ်ချင်?
မေတ္တာနဲ့ ပြုမူ။
တာဝန်ယူသူဖြစ်ချင်?
အမှားမှာ မပြေး။
ဒီလို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးနဲ့ ဒီနေ့တရားကို နက်နက်ချုပ်ကြရအောင်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
Identity ကို လိမ်ထားရင် ဒုက္ခရှိတယ်။
လူတွေ အမှန်သိမှာ ကြောက်ရတယ်။
မေးလာရင် အကြောင်းပြရတယ်။
မုသားတစ်ခုကို နောက်မုသားနဲ့ ထိန်းရတယ်။
မရသေးတဲ့ရာထူးကို ရသလိုပြထားရင်—
တစ်နေ့ဖော်ထုတ်ခံရမှာ ကြောက်။
မတတ်တာကို တတ်သလိုပြထားရင်—
တကယ်လုပ်ရမယ့်အချိန် ကြောက်။
အဖွဲ့ကို ကြီးသလိုပြထားရင်—
အဖြစ်မှန်ပေါ်လာမှာ ကြောက်။
ဒီဟာ ဒုက္ခ။
ဒကာကြီးတို့…
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်ကြီးတဲ့ Identity တစ်ခုထဲ ဖမ်းထားရင်လည်း ဒုက္ခ။
“ငါအမြဲမှန်ရမယ်”
ဒါကြောင့် အမှားဝန်မခံနိုင်။
“ငါပညာရှိရမယ်”
ဒါကြောင့် မသိတာမပြောနိုင်။
“ငါအောင်မြင်သူရမယ်”
ဒါကြောင့် ကျရှုံးမှုကို သင်ခန်းစာမယူနိုင်။
“လူတွေငါ့ကို လေးစားရမယ်”
ဒါကြောင့် ချီးမွမ်း–ကဲ့ရဲ့တိုင်း စိတ်တက်ကျ။
ဒါ ဒုက္ခ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သူများကို Identity တံဆိပ်တပ်ရင်လည်း ဒုက္ခ။
“ဒီလူကဆိုးတယ်”
တစ်ခါတည်းပိတ်။
နောက်သူကောင်းတာ မမြင်တော့။
အဖွဲ့မှာ ပဋိပက္ခတိုး။
မိသားစုမှာ—
“မင်းက အမြဲဒီလိုပဲ”
ဆိုပြီး လူတစ်ယောက်ကို အတိတ်ထဲ ပိတ်ထား။
ပြောင်းဖို့အခွင့်လျော့။
ဒါလည်း ဒုက္ခ။
ဒါကြောင့် ဒုက္ခကို မှန်မှန်သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သမုဒယသစ္စာ။
Identity လိမ်တာ ဘာကြောင့်?
တဏှာ။
လူအထင်ကြီးချင်။
ချီးမွမ်းခံချင်။
အလုပ်ရချင်။
အမြတ်ရချင်။
ရာထူးလိုချင်။
မေတ္တာလိုချင်။
ပယ်ခံရမှာ ကြောက်။
အဲဒီတဏှာအောက်မှာ—
“အမှန်ထက် နည်းနည်းပိုပြောရင်ရမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်လာတယ်။
မာန—
“ငါ့အဖြစ်မှန်က မလုံလောက်ဘူး”
ဆိုတယ်။
မောဟ—
“ဒီမုသားက အရေးမကြီးဘူး”
ဆိုတယ်။
လောဘ—
“အကျိုးရရင်ပြီးရော”
ဆိုတယ်။
ဒါ အကြောင်း။
ဒကာကြီးတို့…
Identity ကို အတ္တအဖြစ် ဖမ်းတာလည်း သမုဒယ။
“ငါ Founder”
ဖမ်း။
“ငါ ဆရာ”
ဖမ်း။
“ငါ ပညာရှင်”
ဖမ်း။
“ငါ သာသနာပြု”
ဖမ်း။
အဲဒီအမည်ကို ထိရင် ဒေါသ။
ကိုယ့်အမြင်ကို မရွေးရင် နာ။
ဒီမှာ ဥပါဒါန်ဝင်တယ်။
ဒုက္ခကို မွေးတယ်။
ဒါ သမုဒယသစ္စာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နိရောဓသစ္စာ။
ကိုယ့်အဖြစ်မှန်ကို အမှန်အတိုင်း လက်ခံလိုက်ရင်—
စိတ်ပေါ့တယ်။
မသိတာ—
မသိဘူး။
တတ်တာ—
တတ်တယ်။
မတတ်တာ—
မတတ်သေးဘူး။
မှားတာ—
မှားတယ်။
ပြင်တာ—
ပြင်မယ်။
ကိုယ်သေးတာ—
သေးတယ်။
ကြီးချင်ရင် သန့်သန့်ရှင်းရှင်းတိုးမယ်။
ဘာဖုံးစရာရှိလဲ?
နည်းလာတယ်။
ဒါ စိတ်ပေါ့မှု။
ဒကာကြီးတို့…
ရာထူးကို အတ္တမဖမ်းတော့ရင်—
တစ်ယောက်က အကြံပြုလည်း နားထောင်နိုင်တယ်။
မသိတာမေးနိုင်တယ်။
အမှားဝန်ခံနိုင်တယ်။
ရာထူးကျလည်း—
ကိုယ့်လူ့တန်ဖိုး ပျောက်ပြီမထင်တော့ဘူး။
ဒီဟာ လွတ်လပ်မှုတစ်မျိုး။
ဒါပေမယ့်—
အဆုံးစွန်နိရောဓဆိုတာ မုသားမပြောရုံနဲ့ မပြီး။
တဏှာအကြွင်းမဲ့ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်။
Identity အားလုံးကို အဆုံးစွန်အတ္တအဖြစ် ဖမ်းထားတဲ့ အဝိဇ္ဇာ–တဏှာကို ကျော်လွန်ရာ အထိ ဗုဒ္ဓတရားက သွားတယ်။
ဒီနေ့ လောကီ Identity သန့်စင်မှုက—
အဲဒီလမ်းကို လေ့ကျင့်ဖို့ နေ့စဉ်အခြေခံတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဂ္ဂသစ္စာ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ—
အမည်နဲ့အရည်အသွေးမတူကြောင်း သိ။
ရာထူးနဲ့တန်ဖိုးမတူကြောင်း သိ။
လူ့အမြင်နဲ့ကံအမှန် မတူကြောင်း သိ။
လောကီ Identity တွေ ပြောင်းလဲတတ်ကြောင်း သိ။
ကိုယ်ပြုသောကံ၏အမွေခံဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဆင်ခြင်။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ—
Identity တည်ချင်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်။
လူကိုလှည့်စားချင်တာလား?
လူအထင်ကြီးချင်တာလား?
မိမိတာဝန်ကို ရိုးသားစွာ ဖော်ပြချင်တာလား?
စိတ်ကို သန့်စင်။
သမ္မာဝါစာ—
အမည်၊ ဘွဲ့၊ ကျွမ်းကျင်မှု၊ အတွေ့အကြုံကို အမှန်ပြော။
မရှိတာရှိသလိုမပြော။
မသိတာ သိသလိုမပြော။
မဆက်နွယ်တာ ဆက်နွယ်သလို မပြော။
သူများအထင်မှားမှုကို တမင်အသုံးမချ။
သမ္မာကမ္မန္တ—
ကိုယ့် Identity claim နဲ့ ကိုယ့်အကျင့်ကို ကိုက်အောင်လုပ်။
“ရိုးသား” ဆိုရင် ရိုးသား။
“တာဝန်ယူ” ဆိုရင် တာဝန်ယူ။
“ကျောင်းသား” ဆိုရင် သင်ယူ။
“ဆရာ” ဆိုရင် သေချာသင်။
သမ္မာအာဇီဝ—
အလုပ်ရဖို့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင် မလိမ်။
ဖောက်သည်ရဖို့ ကျွမ်းကျင်မှုမလိမ်။
အမြတ်ရဖို့ အဖွဲ့အရွယ်အစားမလိမ်။
တရားသဖြင့် အသက်မွေး။
သမ္မာဝါယာမ—
လိမ်ညာချင်စိတ် မပေါ်အောင် သတိထား။
ပေါ်လာရင် မလိုက်။
အမှန်ပြောတဲ့အကျင့် စတင်။
ရှိပြီးသားရိုးသားမှုကို ပိုတိုး။
သမ္မာသတိ—
လူတွေကိုယ့်ကို ချီးမွမ်းတဲ့အခါ—
“ငါ Identity ကို စွဲနေပြီလား?”
သိ။
ဝေဖန်တဲ့အခါ—
“ငါ့ရာထူးကို ကာကွယ်နေတာလား၊ အမှန်ကို စစ်နေတာလား?”
သိ။
သမ္မာသမာဓိ—
လူ့ချီးမွမ်းမှု၊ အလုပ်အကိုင်ဖိအား၊ စီးပွားရေးဖိအားကြားမှာ—
အမှန်ပေါ် စိတ်တည်။
ဒီလို မဂ္ဂလမ်းနဲ့ သွား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက်တရားရဲ့ အနှစ်ချုပ်ကို စကားတိုတိုနဲ့ မှတ်ကြမယ်။
ကတ်ပေါ်က Identity ကို စာရွက်က သက်သေပြတယ်။
ဘဝပေါ်က Identity ကို အကျင့်က သက်သေပြတယ်။
အမည်ကို ယူရင် တာဝန်ကိုပါ ယူ။
ဖြစ်ချင်တာကို ဖြစ်ပြီးသားဟု မပြောနဲ့။
မသိတာကို “မသိသေး” လို့ပြောရဲခြင်းဟာ အရှက်မဟုတ်—သင်ယူမှုရဲ့အစ။
မှားတာကို ဝန်ခံခြင်းဟာ Identity ပျက်ခြင်းမဟုတ်—Identity သန့်စင်ခြင်း။
အမည်က claim၊ အကျင့်က evidence။
ကိုယ့်အဖြစ်မှန်ကို မလိမ်၊ ကိုယ့်အနာဂတ်ကိုလည်း မပိတ်။
လောကီ Identity ကို တာဝန်အတွက်သုံး၊ အတ္တအတွက် မဖမ်း။
နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်နာမည်ရဲ့အမွေခံမဟုတ်—ကိုယ်ပြုတဲ့ကံရဲ့ အမွေခံ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယနေ့နာယူရသော ဓမ္မကုသိုလ်အကြောင်းကြောင့်—
မိမိတို့သည် မိမိကိုယ်ကို မလိမ်နိုင်ကြပါစေ။
သူတစ်ပါးကို မလိမ်နိုင်ကြပါစေ။
လူ့အထင်ကြီးမှုရရန် မရှိသောအရည်အသွေးကို ရှိသည်ဟု မပြောကြပါစေနှင့်။
မရရှိသေးသောဘွဲ့ကို ရရှိပြီးသကဲ့သို့ မပြောကြပါစေနှင့်။
မယူထားသောရာထူးကို ယူထားသကဲ့သို့ မပြောကြပါစေနှင့်။
မဆက်နွယ်သောအဖွဲ့နှင့် ဆက်နွယ်သကဲ့သို့ မပြကြပါစေနှင့်။
မသိသောအရာကို သိသည်ဟု မဟန်ဆောင်ကြပါစေနှင့်။
မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ်၏အလင်းအတိုင်း တမင်မုသားပြောခြင်းကို အသေးအဖွဲဟု မယူကြပါစေနှင့်။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုတို့ကို မှန်ကြည့်သကဲ့သို့ အဖန်ဖန်ပြန်ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်၊ ပညာရေးအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင်မှု၊ ရာထူး၊ အတွေ့အကြုံတို့ကို အမှန်အတိုင်း ဖော်ပြနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့ကို အခြားသူ အထင်မှားနေသည်ကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် တမင်မထားကြပါစေနှင့်။
ပြော၍မရသောအချက်ရှိလျှင် မုသားတစ်ခုဖန်တီးခြင်းမပြုဘဲ “ယခုမပြောနိုင်သေး” ဟု ရိုးသားစွာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ အဘယရာဇကုမာရသုတ်၏အလင်းအတိုင်း အမှန်ဖြစ်၍ အကျိုးရှိသောစကားကို အချိန်အခါသင့်စွာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့သည် ကျောင်းသားဖြစ်လျှင် ကျောင်းသားအမည်ကိုသာ မဝတ်ဘဲ သင်ယူသူ၏အကျင့်ကို ဝတ်နိုင်ကြပါစေ။
မသိသည်ကို မေးနိုင်ကြပါစေ။
ဆရာသမားတို့၏အဆုံးအမကို ဂရုတစိုက် နာယူနိုင်ကြပါစေ။
လေ့လာမှုကို မပေါ့ကြပါစေနှင့်။
စာမေးပွဲ၊ စာတမ်း၊ ပညာရေးလုပ်ငန်းတို့တွင် မသမာမှုမပြုကြပါစေနှင့်။
ဒီဃနိကာယ်၊ သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်၏အလင်းအတိုင်း ကျောင်းသားအမည်နှင့်အတူ ကျောင်းသား၏တာဝန်ကို ထမ်းနိုင်ကြပါစေ။
ဆရာဖြစ်လျှင် ဆရာအမည်ကိုသာ မနှစ်သက်ဘဲ သင်ပေးရမည့်တာဝန်ကို နှစ်သက်နိုင်ကြပါစေ။
မသိသည်ကို မသိဟု ပြောရဲကြပါစေ။
မှားသည်ကို ပြင်ရဲကြပါစေ။
တပည့်တို့၏တိုးတက်မှုကို မိမိဂုဏ်ထက် ပိုကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လျှင် ရာထူးကို အမိန့်ပေးခွင့်အဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ တာဝန်ယူရမည့်အခန်းကဏ္ဍအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ပိုင်ရှင်ဖြစ်လျှင် အမြတ်ယူခွင့်နှင့်အတူ တရားမျှတရမည့်တာဝန်ကို ထမ်းနိုင်ကြပါစေ။
အလုပ်လုပ်သူဖြစ်လျှင် မိမိတာဝန်ကို ကောင်းစွာကျေပွန်နိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့အစည်းထဲရှိ လူတစ်ဦးချင်းစီသည် အမည်ထက် တာဝန်ကို ပိုကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
သုတ္တနိပါတ်၊ ဝသလသုတ်၏အလင်းအတိုင်း မွေးရာ၊ အမည်၊ လူမှုအမှတ်အသားတို့ထက် အမှုအကျင့်၏အရေးကြီးမှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ ၃၉၃ ၏အလင်းအတိုင်း အပြင်အမှတ်အသား၊ မျိုးရိုး၊ အမည်တို့ထက် သစ္စာနှင့်တရားကို ပိုတန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မိမိအမည်ရှေ့တွင် ဘွဲ့မပါလည်း သစ္စာမလျော့ကြပါစေနှင့်။
ရာထူးကျလည်း သီလမကျကြပါစေနှင့်။
ကျောင်းသားကတ်သက်တမ်းကုန်လည်း သင်ယူလိုသောစိတ် မကုန်ကြပါစေနှင့်။
အလုပ်ကတ်ပြန်အပ်ရသောနေ့ ရောက်လည်း တာဝန်ယူသောအကျင့် မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
လူတို့ မိမိ၏ဘွဲ့ကို မမှတ်မိတော့သည့်အချိန် ရောက်သော်လည်း မိမိပြုခဲ့သောကောင်းမှု၏အကျိုး မပျောက်စေရန် ကောင်းသောကံကို ပြုနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ၏အလင်းအတိုင်း မိမိသည် မိမိပြုသောကံ၏ပိုင်ရှင်၊ ကံ၏အမွေခံဖြစ်ကြောင်း မကြာခဏ ပြန်လည်ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
“လူတွေငါ့ကို ဘာခေါ်သလဲ” ထက် “ငါဘယ်လိုကံပြုနေသလဲ” ကို ပိုမေးနိုင်ကြပါစေ။
“ငါ့ရာထူးဘာလဲ” ထက် “ဒီရာထူးနဲ့ ဘာတာဝန်ထမ်းနေလဲ” ကို ပိုမေးနိုင်ကြပါစေ။
“ငါ့ဘွဲ့ဘာလဲ” ထက် “ဒီပညာကို ဘယ်လိုကောင်းကျိုးအတွက် အသုံးချမလဲ” ကို ပိုမေးနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ၏အလင်းအတိုင်း မိမိနှင့်သူတစ်ပါး၏ အရည်အသွေးကို ခဏတစ်ဖြုတ်ပုံရိပ်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ဘဲ အချိန်ကြာသောအကျင့်၊ ဆက်ဆံမှု၊ အခက်အခဲအတွင်းတုံ့ပြန်ပုံ၊ ပညာရှိစွာဆွေးနွေးနိုင်မှုတို့ဖြင့် သိနိုင်ကြပါစေ။
လူမြင်သောအချိန် ကောင်းပြီး လူမမြင်သောအချိန် ပျက်သော Identity မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
တစ်ယောက်တည်းရှိသည့်အချိန်နှင့် လူများရှေ့ရှိသည့်အချိန် အခြေခံသီလမပြောင်းကြပါစေနှင့်။
အဆင်ပြေသောအချိန် ရိုးသားပြီး အခက်အခဲရောက်သောအခါ မုသားမပြောကြပါစေနှင့်။
အမြတ်ရသောအခါတစ်မျိုး၊ အရှုံးပေါ်သောအခါတစ်မျိုး မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
မိမိတို့၏စကားနှင့်အလုပ် တဖြည်းဖြည်းကိုက်ညီလာကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ ၂၅၈–၂၆၃ ၏အလင်းအတိုင်း စကားများခြင်း၊ အပြင်လှပခြင်း၊ အသက်၊ ရာထူး၊ ပုံပန်းတို့တင်ဖြင့် လူ့အရည်အသွေး မပြည့်စုံကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
အတွင်းမနာလိုမှုကို ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
လှည့်ဖြားမှုကို ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
မာနကို လျှော့နိုင်ကြပါစေ။
အမှန်ကို ချစ်နိုင်ကြပါစေ။
တခြားသူ၏ Identity ကိုလည်း မတရားတံဆိပ်မတပ်ကြပါစေနှင့်။
တစ်ကြိမ်မှားသူကို “အမြဲမှားသူ” ဟု မခေါ်ကြပါစေနှင့်။
တစ်ကြိမ်နောက်ကျသူကို “ပျင်းသူ” ဟု အလွယ်မသတ်မှတ်ကြပါစေနှင့်။
ပြဿနာကို ပြဿနာအဖြစ် ပြောနိုင်ကြပါစေ။
လူ့တန်ဖိုးကို တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် လုပ်ရပ်ကို ပြင်ပေးနိုင်ကြပါစေ။
မိမိ၏အတိတ်အမှားကိုလည်း ထာဝရ Identity အဖြစ် မဖမ်းကြပါစေနှင့်။
အမှားရှိလျှင် ဝန်ခံနိုင်ကြပါစေ။
လိုအပ်လျှင် ပြင်ဆင်နိုင်ကြပါစေ။
နောင်မဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
“ငါက ဒီလိုပဲ” ဟု ကိလေသာကို ကာကွယ်ခြင်း မပြုကြပါစေနှင့်။
ဒေါသကို personality ဟု မဖုံးကြပါစေနှင့်။
မာနကို leadership ဟု မဖုံးကြပါစေနှင့်။
လောဘကို business instinct ဟု မဖုံးကြပါစေနှင့်။
မုသားကို marketing ဟု မဖုံးကြပါစေနှင့်။
အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံနိုင်ကြပါစေ။
အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံခြင်းကြောင့် တိုးတက်မှုကို လက်လျှော့ခြင်းမဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
“အခုဒီအဆင့်ပဲ” ဟု သိ၍ “နောက်တစ်ဆင့် တိုးမယ်” ဟု ဝီရိယပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဖြစ်ချင်သောအရာကို ဖြစ်ပြီးသားဟု မလိမ်ဘဲ ဖြစ်ချင်သောအရာ၏အကျင့်ကို ယနေ့ကတည်းက ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ရိုးသားသူဖြစ်ချင်လျှင် ယနေ့အမှန်ပြောနိုင်ကြပါစေ။
သင်ယူသူဖြစ်ချင်လျှင် ယနေ့မေးခွန်းမေးနိုင်ကြပါစေ။
ခေါင်းဆောင်ကောင်းဖြစ်ချင်လျှင် ယနေ့သူတစ်ပါးစကား နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။
တာဝန်ယူသူဖြစ်ချင်လျှင် ယနေ့မိမိအမှားကို ဝန်ခံနိုင်ကြပါစေ။
မေတ္တာရှိသူဖြစ်ချင်လျှင် ယနေ့လူတစ်ယောက်အပေါ် မေတ္တာဖြင့် ပြုမူနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ Identity ကို စကားဖြင့်သာ မတည်ဘဲ နေ့စဉ်ကောင်းသောကံဖြင့် တည်နိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခသစ္စာကို မှန်ကန်စွာ သိနိုင်ကြပါစေ။
မုသား Identity ကို ထိန်းသိမ်းရခြင်းမှ ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဖုံးကွယ်မှု၊ မုသားထပ်ပြောရမှု၊ မာနကာကွယ်ရမှုတို့ကို ဒုက္ခအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
အမည်နှင့်အကျင့်မကိုက်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အတွင်းပဋိပက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
သမုဒယသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
လူအထင်ကြီးလိုမှု၊ ရာထူးလိုမှု၊ ချီးမွမ်းခံလိုမှု၊ ငြင်းပယ်ခံရမည်ကိုကြောက်မှု၊ လောဘ၊ မာန၊ မောဟနှင့် ဥပါဒါန်တို့ကို ဒုက္ခ၏အကြောင်းအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
နိရောဓသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အမှန်ကို လက်ခံနိုင်သောအခါ စိတ်ပေါ့ပါးလာခြင်းကို သိနိုင်ကြပါစေ။
မသိသည်ကို မသိဟု ပြောနိုင်သော လွတ်လပ်မှုကို ရရှိနိုင်ကြပါစေ။
မှားသည်ကို မှားဟု ဝန်ခံနိုင်သော လွတ်လပ်မှုကို ရရှိနိုင်ကြပါစေ။
ရာထူးနှင့်ဘွဲ့ကို အတ္တမဖမ်းသဖြင့် ပညာရှိစွာ နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။
အဆုံးစွန် တဏှာ၊ ဒိဋ္ဌိ၊ ဥပါဒါန်ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို ရည်မှန်းနိုင်ကြပါစေ။
မဂ္ဂသစ္စာကို ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြင့် အမည်နှင့်အကျင့်၊ လူ့အမြင်နှင့်ကံအမှန်၊ လောကီအခန်းကဏ္ဍနှင့် အဆုံးစွန်အတ္တဖမ်းဆုပ်မှုတို့ကို ခွဲခြားသိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဖြင့် ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ချဲ့လိုသောစိတ်ထက် အမှန်ကို ချစ်သောစိတ်ကို ပွားနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါစာဖြင့် မိမိ၏အမည်၊ ဘွဲ့၊ ရာထူး၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာကမ္မန္တဖြင့် ကိုယ်ပြောသော Identity နှင့်ကိုက်ညီသည့် အကျင့်ကောင်းကို လက်တွေ့ပြုနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝဖြင့် အလုပ်အကိုင်နှင့် အမြတ်အတွက် မိမိအရည်အသွေးကို လိမ်ညာခြင်းမပြုဘဲ တရားသဖြင့် အသက်မွေးနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါယာမဖြင့် ရှိပြီးသားလိမ်ညာမှုကို ပြင်နိုင်ကြပါစေ၊ နောက်ထပ်မုသားမဖြစ်အောင် တားနိုင်ကြပါစေ၊ သစ္စာအကျင့်ကို စတင်၍ တိုးပွားစေနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသတိဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသောအခါ Identity ကို စွဲနေခြင်းရှိမရှိ သိနိုင်ကြပါစေ၊ ဝေဖန်ခံရသောအခါ အတ္တကို ကာကွယ်နေခြင်းရှိမရှိ သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသမာဓိဖြင့် လူ့အထင်အမြင်၊ ရာထူး၊ ချီးမွမ်းမှုနှင့် အမြတ်တို့၏ဖိအားကြား အမှန်တရားပေါ် စိတ်တည်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ကျောင်းသားကတ်သည် သက်တမ်းကုန်နိုင်သော်လည်း သင်ယူလိုသောစိတ် မကုန်ကြပါစေနှင့်။
မိမိတို့၏အလုပ်ကတ်သည် တစ်နေ့ပြန်အပ်ရနိုင်သော်လည်း တာဝန်ယူသောအကျင့် မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
မိမိတို့၏ရာထူးသည် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း သစ္စာမပြောင်းကြပါစေနှင့်။
မိမိတို့၏နာမည်ကို လူတို့မေ့နိုင်သော်လည်း ကောင်းသောကံကို မမေ့ကြပါစေနှင့်။
အမည်ထက် အကျင့်ကို ဂရုစိုက်နိုင်ကြပါစေ။
အကျင့်ထက် ကိလေသာလျော့ခြင်းကို ပိုနက်စွာ ဂရုစိုက်နိုင်ကြပါစေ။
သီလမှ စိတ်အေးချမ်းမှု၊ စိတ်အေးချမ်းမှုမှ သမာဓိ၊ သမာဓိမှ ပညာတိုးပွား၍—
အမည်၊ ရာထူး၊ ပုံရိပ်နှင့် “ငါ” ဟူသောဖမ်းဆုပ်မှုတို့ကို ပညာဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကျော်လွန်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ၊ ဥပါဒါန်တို့ ပါးလျလာပြီး—
ဒုက္ခခပ်သိမ်းချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
