မိတ်ဆွေနှင့် Business Partner ကွာခြားချက် မိတ်ဆွေမှုနှင့် လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်တာဝန်ကို မရောခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ နာယူစဉ်းစားကြမယ့်အကြောင်းက—
“မိတ်ဆွေနှင့် Business Partner ကွာခြားချက်”
ဆိုတဲ့အကြောင်းဖြစ်ပါတယ်။
မြန်မာလို ရိုးရိုးပြောရရင်—
မိတ်ဆွေမှုနဲ့ လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှုကို မရောဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနှစ်ခုဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ရဲ့အကောင်းဆုံးမိတ်ဆွေက လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ကောင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်အဖြစ် စတင်ခဲ့သူက နောင်မှာ အလွန်ရင်းနှီးတဲ့မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်တာတစ်ခုတည်းနဲ့ လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ကောင်း ဖြစ်ပြီလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
ဒီကွာခြားချက်ကို နားမလည်ရင်—
လုပ်ငန်းပျက်တာတင်မကဘူး။
မိတ်ဆွေဘဝပါ ပျက်တတ်တယ်။
နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ခင်လာတဲ့လူနှစ်ယောက်—
ခြောက်လလောက် အလုပ်အတူလုပ်ပြီးနောက် စကားမပြောတော့တာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ?
ခင်မင်မှုမရှိလို့လား?
မဟုတ်။
ခင်ခဲ့တာ တကယ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်အခက်အခဲရင် တစ်ယောက် ကူခဲ့ဖူးတယ်။
အတူစားတယ်။
အတူသွားတယ်။
မိသားစုချင်းလည်း သိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲ ငွေဝင်လာတဲ့အခါ…
တာဝန်ခွဲရတဲ့အခါ…
တစ်ယောက်က အလုပ်ပိုလုပ်ရတဲ့အခါ…
အမြတ်ခွဲရတဲ့အခါ…
ဆုံးဖြတ်ချက်မတူတဲ့အခါ…
တစ်ယောက်က Company ငွေကိုသုံးပြီး တစ်ယောက်က မကြိုက်တဲ့အခါ…
အဲဒီနေရာမှာ မိတ်ဆွေဘဝမှာ မပေါ်ခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေ ပေါ်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီတရားရဲ့အဓိကစကားကို အစကတည်းက မှတ်ထားရအောင်။
မိတ်ဆွေမှုမှာ သံယောဇဉ်ရှိတာ လုံလောက်နိုင်တဲ့အချိန်ရှိတယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှုမှာ သံယောဇဉ်အပြင် တာဝန်ရှင်းလင်းမှုပါ လိုတယ်။
မိတ်ဆွေက—
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
မေးတယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်က—
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
လည်း မေးရမယ်။
ဒါပေမယ့် ထပ်မေးရမယ်—
“သဘောတူထားတဲ့တာဝန်ပြီးပြီလား”
“ငွေစာရင်းရှင်းလား”
“Customer ကို ကတိပေးထားတာ လုပ်နိုင်လား”
“အဖွဲ့ကိုပေးထားတဲ့လစာ အချိန်မီပေးနိုင်လား”
ဒီနှစ်ခု မတူဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်ဟာ—
ကိုယ်နေမကောင်းရင် ရောက်လာတယ်။
ကိုယ်စိတ်ညစ်ရင် နားထောင်ပေးတယ်။
ကိုယ်ချို့တဲ့ရင် ကူတယ်။
ကိုယ်ကျသွားရင် အထင်မသေးဘူး။
ဒီဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၇.၃၅၊ မိတ္တသုတ် မှာလည်း ပေါင်းသင်းထိုက်သောမိတ်ဆွေမှာ ပေးဖို့ခက်တာကိုပေးခြင်း၊ လုပ်ဖို့ခက်တာကို လုပ်ပေးခြင်း၊ သည်းခံဖို့ခက်တာကို သည်းခံခြင်း၊ အတွင်းရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ အခက်အခဲမှာ မစွန့်ခြင်း၊ ကျဆင်းချိန်မှာ အထင်မသေးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါ မိတ်ဆွေစစ်ရဲ့လှပမှု။
ဒါပေမယ့် ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာ ဒါတွေပဲရှိရင် ပြည့်စုံပြီလား?
မပြည့်သေးဘူး။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာ နောက်ထပ်မေးရမယ်—
သူတာဝန်ယူနိုင်လား?
သူ့ကျွမ်းကျင်မှုက လုပ်ငန်းကို တန်ဖိုးပေးနိုင်လား?
သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်ကို လေးစားလား?
စာရင်းရှင်းလား?
အကျိုးအမြတ်နဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို တရားမျှတစွာ ခွဲနိုင်လား?
အာဏာရရင် ဘယ်လိုသုံးလဲ?
ဆုံးဖြတ်ချက်မတူရင် ဘယ်လိုဖြေရှင်းလဲ?
ဒကာကြီးတို့…
ဒီကွာခြားချက်လေးကို သေချာနားလည်။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို ချစ်ခင်လို့ သူ့အလုပ်ကို တာဝန်မမေးလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ကို ချစ်ခင်လို့ Company တာဝန်ကို မမေးတော့ဘူးဆိုရင် အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို မတရားလုပ်ရာရောက်နိုင်တယ်။
ဘာကြောင့်?
Company ထဲမှာ နှစ်ယောက်ပဲ မရှိတော့လို့။
ဝန်ထမ်းရှိတယ်။
Customer ရှိတယ်။
Supplier ရှိတယ်။
တစ်ခါတလေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူရှိတယ်။
မိသားစုတွေရှိတယ်။
ဒီလူတွေမှာလည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတယ်။
အဲဒီတော့ မိတ်ဆွေကို အားနာပြီး တာဝန်မယူခိုင်းခြင်းက—
မေတ္တာဖြစ်သလား?
အမြဲမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ တခြားသူများအပေါ် မတရားမှု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ် က အလွန်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။
ဒီသုတ်မှာ လူမှုဘဝရဲ့ ဆက်ဆံရေးအမျိုးမျိုးကို တစ်မျိုးတည်းမထားဘူး။
မိဘနဲ့သားသမီးမှာ တာဝန်တစ်မျိုး။
ဆရာနဲ့တပည့်မှာ တစ်မျိုး။
လင်မယားမှာ တစ်မျိုး။
မိတ်ဆွေမှာ တစ်မျိုး။
အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမားမှာ တစ်မျိုး။
ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့နဲ့ လူဝတ်ကြောင်မှာ တစ်မျိုး။
တစ်ခုချင်းစီမှာ အပြန်အလှန်တာဝန်အမျိုးမျိုး ရှိတယ်။ ဒီသုတ်က ခေတ်သစ် “Business Partner” စာချုပ်ကို ဟောတာမဟုတ်ပေမယ့် ဆက်ဆံရေးအမျိုးအစားမတူရင် တာဝန်လည်းမတူကြောင်း အလွန်ရှင်းလင်းတဲ့အလင်းပေးတယ်။
ဒါ အရေးကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မိတ်ဆွေအနေနဲ့—
သူ့ကို ချစ်တယ်။
နားလည်တယ်။
အားပေးတယ်။
ဒါပေမယ့် Company ထဲမှာ သူ Finance တာဝန်ယူထားရင်—
“မိတ်ဆွေပါပဲ၊ စာရင်းမလိုဘူး”
ဆိုလို့မရဘူး။
မိတ်ဆွေပါပဲ။
ဒါပေမယ့် သူ့ရာထူး၊ သူ့တာဝန်ရှိတယ်။
ချစ်ခြင်းက တာဝန်ကို ဖျက်ပစ်ဖို့မဟုတ်။
တာဝန်ကို လူသားဆန်စွာ ထမ်းနိုင်အောင် ကူညီဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ မိတ်ဆွေတွေကြားမှာ အပြန်အလှန်ပေးတာယူတာ တိတိကျကျတွက်လေ့မရှိဘူး။
ဒီနေ့ ငါကျွေး။
နောက်တစ်နေ့ မင်းကျွေး။
တစ်ခါတလေ ငါပိုပေး။
အဲဒါနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။
ဒါ ခင်မင်မှုရဲ့သဘာဝတစ်မျိုး။
ဒါပေမယ့် လုပ်ငန်းမှာ?
တစ်ယောက်က သိန်းငါးရာထည့်တယ်။
တစ်ယောက်က သိန်းတစ်ရာထည့်တယ်။
တစ်ယောက် Full-time လုပ်တယ်။
တစ်ယောက် တစ်ပတ်နှစ်ရက်ပဲလုပ်တယ်။
ဒါကို—
“ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ညီတူမျှတူ”
ဆိုပြီး မရှင်းဘဲထားရင် နောက်မှာ မေးခွန်းဖြစ်မယ်။
“ငါက ပိုလုပ်ရတာ”
“ငါက ပိုငွေထည့်တာ”
“သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ အမြတ်တူယူတာ”
ဆိုပြီး စိတ်ထဲစလာမယ်။
အဲဒီစိတ်တွေ မပြောဘဲကြာလာရင်—
မိတ်ဆွေမှု ပျက်တယ်။
ဒါကြောင့်—
မိတ်ဆွေမှုကို ကာကွယ်ချင်ရင် လုပ်ငန်းတာဝန်ကို ပိုရှင်းစေ။
ဒါဟာ ထူးဆန်းပေမယ့် အလွန်အရေးကြီးတဲ့စကား။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ လူတွေက စာရင်းရှင်းတာ၊ စာချုပ်ရေးတာကို—
“မယုံကြည်လို့”
ထင်တယ်။
မိတ်ဆွေကို—
“မင်းငါ့ကို မယုံဘူးလား?”
ဆိုတတ်တယ်။
ဒီနေရာမှာ အမြင်ပြောင်းရမယ်။
စာချုပ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းရဲ့သင်္ကေတတစ်ခုတည်း မဟုတ်။
မှတ်ဉာဏ်၊ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အနာဂတ်အခြေအနေ မတူလာနိုင်တာကို ကြိုအသိအမှတ်ပြုတဲ့ စနစ်လည်းဖြစ်တယ်။
ဒီနေ့ နှစ်ယောက်သဘောတူတယ်။
သုံးနှစ်နောက် အခြေအနေပြောင်းတယ်။
တစ်ယောက်က—
“အရင်က ဒီလိုပြောခဲ့တယ်”
ဆို။
နောက်တစ်ယောက်က—
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုပြောတာ”
ဆို။
ဘယ်သူလိမ်တာမှ မဟုတ်ဘဲ မှတ်ဉာဏ်ကွာနိုင်တယ်။
စာရေးထားရင် ရန်ဖြစ်စရာလျော့တယ်။
ဒီဟာ လောကီလုပ်ငန်းအုပ်ချုပ်မှုအလင်းပါ။ တိကျတဲ့စာချုပ်ပုံစံ၊ အခွင့်အရေးနဲ့ တာဝန်တွေက ဒေသဆိုင်ရာဥပဒေပေါ်မူတည်တာကြောင့် လက်တွေ့စာချုပ်ရေးရာမှာ သက်ဆိုင်ရာဥပဒေပညာရှင်နဲ့ စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
“မင်းကိုယုံလို့ စာမရေးဘူး”
ထက်—
“မင်းနဲ့ ခင်မင်မှုမပျက်စေချင်လို့ အစကတည်းက ရှင်းရေးမယ်”
ဆိုတာ ပိုပညာရှိနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိတ်ဆွေမှုမှာ “ကူညီခြင်း” ရှိတယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာ “ကတိပြုထားသောတာဝန်” ရှိတယ်။
ဒီနှစ်ခု မတူဘူး။
မိတ်ဆွေက—
“ဒီနေ့ အားလား၊ လာကူပါဦး”
ဆိုရင်—
သူအားရင်လာမယ်။
မအားရင် မလာနိုင်ဘူး။
စိတ်မဆိုးသင့်ဘူး။
ဒါပေမယ့် လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်က—
“ဒီနေ့ Customer ကို ပို့ရမယ့်တာဝန် မင်းယူထားတယ်”
ဆိုထားပြီး ပျောက်သွားရင်—
“သူငယ်ချင်းပဲ၊ ခွင့်လွှတ်”
တစ်ခုပဲ လုပ်လို့မရဘူး။
ခွင့်လွှတ်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် တာဝန်က ပြန်ရှင်းရမယ်။
ဘာကြောင့်ပျက်လဲ?
နောက်တစ်ခါ ဘာပြင်မလဲ?
သူ့အပိုင်း မနိုင်ရင် ပြန်ခွဲမလား?
ဒါလုပ်ရမယ်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ Accountability ကို မရောနဲ့။
မြန်မာလို—
စိတ်မထားခြင်းနဲ့ တာဝန်မမေးခြင်း မတူဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါ အရမ်းနက်တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်တယ်။
ဒါမေတ္တာ။
ဒါပေမယ့် တူတဲ့အမှား ဆယ်ကြိမ်ဆက်လုပ်ပြီး Company လူဆယ်ယောက်ကိုထိခိုက်နေတယ်ဆို—
ပြင်ဆင်မှုလုပ်ရမယ်။
အဲဒါ အမုန်းမဟုတ်။
တာဝန်ယူမှု။
မေတ္တာရှိတာကြောင့် စည်းမရှိရဘူး မဟုတ်။
တစ်ခါတလေ စည်းထားပေးတာကိုယ်တိုင် မေတ္တာဖြစ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁၊ အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ် ရဲ့အလင်းက အလွန်အသုံးဝင်တယ်။
လုပ်ရပ်ကို မလုပ်မီ၊ လုပ်နေစဉ်၊ လုပ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ဖို့၊ ကိုယ့်ကို ထိခိုက်သလား၊ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်သလား၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်သလား ကြည့်ဖို့ ဟောထားတယ်။ မမှန်ကန်တဲ့လုပ်ရပ်တွေ့ရင် ဖော်ထုတ်၊ ပြင်ဆင်ပြီး နောင်မှာ ထိန်းဖို့လည်း အလင်းပေးထားတယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာ ဒီသဘောက အရမ်းလိုတယ်။
ကိုယ့်မိတ်ဆွေကို အားနာလို့—
သူ့အမှားကို ဖုံးတယ်ဆိုပါစို့။
သူ့ကို ကူတာလား?
ပထမတစ်ကြိမ်မှာ ကူသလိုဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ့အမှားကို မပြင်တော့ဘူး။
နောက်တစ်ကြိမ် ပိုကြီးလာတယ်။
Company ပိုနာတယ်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း ပိုနာတယ်။
အဲဒီတော့—
မှားတာကို ဖုံးပေးတာ မိတ်ဆွေမှုမဟုတ်ဘူး။
မှားတာကို မေတ္တာနဲ့ ပြင်နိုင်အောင် ကူတာက ပိုနက်တဲ့မိတ်ဆွေမှု။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ဟာ မိတ်ဆွေစိတ်မရှိရဘူးလား?
မဟုတ်ဘူး။
ရှိရင် အလွန်ကောင်းတယ်။
ဘာကြောင့်?
စီးပွားရေးကို စာချုပ်တစ်ခုတည်းနဲ့ အပြည့်အဝမတည်နိုင်ဘူး။
စာချုပ်မှာ မရေးထားနိုင်တဲ့ အခြေအနေအများကြီးရှိတယ်။
အခက်အခဲမှာ—
“ဒါမင်းတာဝန်မို့ မင်းခံ”
ဆိုတာထက်—
“ဒါကို ငါတို့အတူဖြေရှင်းမယ်”
ဆိုတဲ့ မိတ်ဆွေစိတ်က အဖွဲ့ကိုကယ်တယ်။
Partner နေမကောင်းလို့ တစ်လမလုပ်နိုင်ရင်—
စာချုပ်အတိုင်းပဲ အကြမ်းမဖိဘဲ လူသားဆန်စွာ ကူညီနိုင်ဖို့ မိတ်ဆွေစိတ်လိုတယ်။
အိမ်မှာအရေးကြီးပြဿနာရှိရင်—
အချိန်ပေးနိုင်ဖို့ နားလည်မှုလိုတယ်။
ဒါကြောင့်—
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာ စည်းရှိရမယ်။
ဒါပေမယ့် စည်းပဲရှိပြီး မေတ္တာမရှိရင်လည်း Relationship အေးခဲသွားတတ်တယ်။
အကောင်းဆုံးအခြေအနေက—
မိတ်ဆွေစိတ် + တာဝန်ရှင်းလင်းမှု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီတရားရဲ့ဗဟိုက အဲဒီမှာ။
မိတ်ဆွေမှုကို Business ထဲယူလာလို့ရတယ်။
မရှင်းလင်းမှုကိုတော့ ယူမလာနဲ့။
မေတ္တာယူလာ။
သစ္စာယူလာ။
ကူညီလိုစိတ်ယူလာ။
မုဒိတာယူလာ။
အခက်အခဲမှာ မစွန့်တဲ့စိတ်ယူလာ။
ဒါပေမယ့်—
“သူငယ်ချင်းပဲ၊ ဘယ်သူဘာလုပ်လုပ်ရတယ်”
ဆိုတဲ့ မရှင်းလင်းမှုမယူလာနဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သီလကို အတူနေထိုင်ကြည့်ရာက ပိုသိနိုင်တယ်၊ သန့်ရှင်းရိုးသားမှုကို အပြန်အလှန်လုပ်ကိုင်ဆက်ဆံကြည့်ရာက ပိုသိနိုင်တယ်၊ ခံနိုင်ရည်ကို အခက်အခဲမှာ ပိုသိနိုင်တယ်၊ ပညာကို ဆွေးနွေးရာမှာ ပိုသိနိုင်တယ်လို့ ဖော်ပြထားပြီး၊ ဒီအရာတွေကို အချိန်ကြာကြာ၊ သတိထား၍၊ ပညာနဲ့ ကြည့်ရကြောင်း အထူးရှင်းထားတယ်။
ဒီသုတ်အလင်းနဲ့—
မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်တာကို တန်ဖိုးထား။
ဒါပေမယ့် Business Partner ဖြစ်မလားဆုံးဖြတ်တဲ့အခါ—
နောက်တစ်ဆင့် ကြည့်။
အတူအလုပ်လုပ်ဖူးသလား?
Deadline ကြုံဖူးသလား?
ငွေနဲ့ အပြန်အလှန်လုပ်ဖူးသလား?
အမြင်မတူဖူးသလား?
တစ်ယောက်မှားဖူးသလား?
အဲဒီအချိန် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လဲ?
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
တချို့သူငယ်ချင်းတွေက အားလပ်ရက်မှာ အရမ်းကောင်းတယ်။
အတူသွားရင် ပျော်စရာကောင်းတယ်။
စကားချိုတယ်။
အကူအညီပေးတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် အတူအလုပ်လုပ်တော့—
တစ်နာရီနောက်ကျတာကို အရေးမကြီးဘူးထင်တယ်။
ပြောထားတဲ့အလုပ် မပြီး။
စာရင်းသိမ်းမထား။
အဆင်မပြေရင် ဖုန်းမကိုင်။
အဲဒီအခါ—
သူက မိတ်ဆွေဆိုးသွားလား?
မဖြစ်မနေ မဟုတ်။
သူဟာ မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်နိုင်ပြီး လက်ရှိအခြေအနေမှာ လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မဖြစ်သင့်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီစကားက အရေးကြီးတယ်။
လူကို အပြစ်မတင်ဘဲ Role ကို ခွဲခြားတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ဖက်မှာ—
လုပ်ငန်းအတူအလုပ်လုပ်ရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။
စာရင်းရှင်းတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်တိကျတယ်။
တာဝန်ယူတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အတွင်းရေးအားလုံး ပြောလို့ရတဲ့သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဒါလည်း ပြဿနာမဟုတ်။
သူက လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။
မိတ်ဆွေအရင်းဖြစ်ဖို့ မဖြစ်မနေမလို။
အဲဒီတော့—
လူတိုင်းကို Role တစ်မျိုးတည်းထဲ ထည့်မနေ။
မိတ်ဆွေ။
ဆရာ။
အကြံပေးသူ။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်။
ဝန်ထမ်း။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ။
အခန်းကဏ္ဍတစ်မျိုးစီမှာ ယုံကြည်ရတဲ့အကြောင်းအရာ မတူနိုင်တယ်။
ဒီလိုခွဲနိုင်ရင် Relationship တွေ ပိုကျန်းမာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူတော်တော်များများရဲ့ ပြဿနာက—
မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်တာကို ဘက်စုံအရည်အချင်းထောက်ခံချက်လို့ ယူလိုက်တာ။
“သူက ငါ့အပေါ်ကောင်းတယ်”
ဒါ Fact တစ်ခု။
ဒါနဲ့—
“သူ Finance တာဝန်ယူလို့ကောင်းတယ်”
သက်သေပြီလား?
မပြည့်သေး။
“သူက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှမထားခဲ့ဘူး”
ကောင်းတယ်။
ဒါနဲ့—
“သူ Operations ကောင်းမယ်”
လား?
မပြည့်သေး။
“ငါသူ့ကို ဆယ်နှစ်သိတယ်”
ကောင်းတယ်။
ဒါနဲ့—
“Partnership မှာ Conflict ကောင်းကောင်းဖြေရှင်းနိုင်မယ်”
လား?
မသေချာသေး။
ဒီလို ခွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ မိတ်ဆွေတွေကြား အခွင့်အရေးတူ တယ်။
ဒါပေမယ့် Business မှာ တာဝန်နဲ့ အာဏာ တူဖို့မဖြစ်မနေ မလိုဘူး။
တစ်ယောက်က Technology တာဝန်ယူတယ်။
တစ်ယောက်က Sales။
တစ်ယောက်က Finance။
ဒါဆို သူ့နယ်ပယ်အလိုက် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မတူနိုင်တယ်။
လူသားဂုဏ်သိက္ခာကတော့ တူတယ်။
ဒါပေမယ့် Role တူရမယ် မဟုတ်။
လူတန်းတူခြင်းနဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်တူခြင်းကို မရောနဲ့။
ဒါ အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
မိတ်ဆွေဖြစ်လို့—
“ဘာကြောင့် မင်းဆုံးဖြတ်ပြီး ငါမဆုံးဖြတ်ရတာလဲ”
ဆိုလာရင် Role မရှင်းတာ။
အစကတည်းက—
ဘယ်အပိုင်းမှာ ဘယ်သူတာဝန်ယူ?
ဘယ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နှစ်ယောက်လုံး သဘောတူရမလဲ?
ဘယ်အရွယ်ငွေကျော်ရင် အတူဆုံးဖြတ်ရမလဲ?
ရှင်းထား။
ဒီဟာ Relationship ကိုကယ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မိတ်ဆွေမှာ လက်ဆောင် ရှိတယ်။
လုပ်ငန်းမှာ ပိုင်ဆိုင်မှု ရှိတယ်။
ဒီနှစ်ခု မရောရဘူး။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို—
“ဒီတစ်ခါ ငါပေးလိုက်မယ်”
ဆိုလို့ရတယ်။
Business မှာ—
“Company ငွေပါပဲ၊ ငါ့သူငယ်ချင်းလိုအပ်လို့ပေးလိုက်တယ်”
ဆိုလို့ မဖြစ်ဘူး။
Company ငွေကို ကိုယ်တစ်ယောက်ပိုင်မဟုတ်တော့နိုင်ဘူး။
Partner၊ ဝန်ထမ်း၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ၊ creditor စတဲ့ အခြားသူတို့ရဲ့အကျိုးပါ ဆက်စပ်တတ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့်ပစ္စည်းပေးကမ်းတဲ့မေတ္တာနဲ့ အများတာဝန်ရှိတဲ့ငွေသုံးခြင်း မတူ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄၊ ဒီဃဇာဏုသုတ် ရဲ့လောကီအိမ်ထောင်သည်ဘဝဆိုင်ရာအလင်းကို သတိရလို့ကောင်းတယ်။
အဲဒီသုတ်မှာ လုံ့လရှိမှု၊ ရရှိထားတဲ့ဥစ္စာကို သတိနဲ့ကာကွယ်မှု၊ ကောင်းသောအဖော်ရှိမှု၊ ဝင်ငွေနဲ့ထွက်ငွေကို ချိန်ညှိသုံးစွဲနိုင်မှုတို့ကို ဒီဘဝကောင်းကျိုးအတွက် အရေးကြီးတဲ့အချက်တွေအဖြစ် ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါ Partner Agreement သုတ်မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ ရှင်းရှင်းမြင်ရတာ—
ကောင်းသောအဖော်ရှိခြင်းနဲ့ ငွေကြေးစည်းကမ်း နှစ်ခုစလုံးလိုတယ်။
ကောင်းတဲ့မိတ်ဆွေရှိတာနဲ့ စာရင်းမလိုတော့ဘူး မဟုတ်။
ကောင်းတဲ့အဖော်နဲ့ ငွေစည်းကမ်းတွဲရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု မိတ်ဆွေနဲ့ Business Partner ကြားမှာ အလွန်နူးညံ့တဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခု ပြောမယ်။
မိတ်ဆွေမှုမှာ တစ်ခါတလေ အချိုးမညီတဲ့ကူညီမှု ကို မတွက်ဘဲ လက်ခံနိုင်တယ်။
ကိုယ့်မိတ်ဆွေ နာမကျန်းဖြစ်နေတယ်။
ခြောက်လလုံး ကိုယ်ကပဲ ကူနေရတယ်။
“ငါခြောက်လကူပြီးပြီ၊ မင်းငါ့ကိုခြောက်လပြန်ကူ”
မပြောဘူး။
ဒီဟာ မေတ္တာ။
ဒါပေမယ့် Business Partnership မှာ—
တစ်ယောက်က နှစ်နှစ်လုံး ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအလုပ်လုပ်။
တစ်ယောက်က ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလုပ်။
အမြတ်တော့ တူတူယူ။
အစကလည်း ဒီလိုမသဘောတူထားဘူး။
ဒါဆို စိတ်ထဲမကျေနပ်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီနေရာမှာ—
“မိတ်ဆွေဆို မတွက်ရဘူး”
ဆိုပြီး ဖုံးလို့မရဘူး။
ဘာကြောင့်?
လုပ်ငန်းအခြေအနေမှာ မျှတမှု လိုလို့။
ဒါကြောင့်—
မေတ္တာက တွက်ချက်ခြင်းအားလုံးကို ဖျက်တာမဟုတ်။
တရားမျှတမှုရှိအောင် တွက်ချက်နိုင်စေဖို့ ကိလေသာမပါအောင် ကူတာ။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက်ကို ချစ်လို့—
သူမလုပ်တဲ့အလုပ်ကို ကိုယ်အမြဲကောက်လုပ်တယ်။
အစမှာအဆင်ပြေတယ်။
ခြောက်လကြာ—
ကိုယ်ပင်ပန်းလာတယ်။
တစ်နှစ်ကြာ—
ကိုယ်စိတ်နာလာတယ်။
ပြီးတော့—
“မင်းအတွက် ငါဘယ်လောက်လုပ်ပေးထားလဲ”
ဆိုပြီး အတိတ်စာရင်းအကုန်ထုတ်တယ်။
ဒါ ဘာဖြစ်လဲ?
အစမှာ မရှင်းတာ။
မေတ္တာအမည်နဲ့ မကျေနပ်မှုစုထားတာ။
ဒါကြောင့်—
အစမှာရှင်းပြောခြင်းဟာ နောက်မှာအကြွေးတင်စိတ် မဖြစ်အောင် ကာကွယ်တာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖော်ကို—
“ဒီလပိုမလုပ်နိုင်ဘူး၊ မိသားစုကိစ္စရှိတယ်”
ဆိုရင် ကူလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ?”
“သူ့တာဝန်ကို ဘယ်သူယူမလဲ?”
“Compensation၊ equity၊ role ပြင်ရမလား?”
ဒါတွေကို မေတ္တာနဲ့ ပြန်ဆွေးနွေး။
မပြောတာက ပိုကောင်းတာမဟုတ်။
ဒကာကြီးတို့…
Business Partner ဖြစ်လာတဲ့အခါ ငွေ တင်မကဘူး။
သတင်းအချက်အလက် လည်း shared responsibility ဖြစ်လာတယ်။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ကိုယ့်လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းပေးရတယ်။
မိတ္တသုတ်မှာလည်း အတွင်းရေးထိန်းသိမ်းပေးနိုင်ခြင်းကို မိတ်ဆွေကောင်းရဲ့အရည်အသွေးတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားတယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာတော့ ထပ်တိုးလာတယ်—
Customer အချက်အလက်။
ဝန်ထမ်းအချက်အလက်။
စာရင်း။
Contract။
ထုတ်ကုန်အစီအစဉ်။
Supplier ဈေးနှုန်း။
ဒီအရာတွေကို—
“ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ပြောတာပဲ”
ဆိုပြီး တခြားမိတ်ဆွေဝိုင်းထဲ မပြောရဘူး။
ဒီမှာ Role က စည်းအသစ်ပေးလိုက်ပြီ။
မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ပြောချင်တာကို လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်အနေနဲ့ မပြောသင့်တဲ့အရာ ရှိလာတယ်။
ဒါကို နားလည်ဖို့လိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ခုက ပဋိပက္ခ။
မိတ်ဆွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တယ်။
တစ်ရက်၊ နှစ်ရက် စကားမပြောဘူး။
နောက်မှ ပြန်ကောင်းတယ်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှာ?
နှစ်ရက်စကားမပြောရင်—
Salary approval ရပ်နိုင်တယ်။
Customer contract ရပ်နိုင်တယ်။
အဖွဲ့သားမသိဘဲ ရှုပ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
Business Partner တွေအနေနဲ့—
“စိတ်ဆိုးလို့ မပြောဘူး”
ဆိုတဲ့ luxury အမြဲမရှိဘူး။
စိတ်ဆိုးနေလည်း—
လိုအပ်တဲ့လုပ်ငန်းဆက်သွယ်မှုကို လေးစားစွာဆက်လုပ်ရမယ်။
ဒီဟာ Professional role ရဲ့စည်း။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အဖြစ် အချိန်ယူအေးချင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Company က ရပ်နေလို့မရဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် ကောင်းတဲ့ Partnership မှာ—
Relationship conflict နဲ့ Business decision ကို တတ်နိုင်သလောက် ခွဲနိုင်ရမယ်။
“ငါမင်းကို စိတ်ဆိုးတယ်”
ဆိုတာ တစ်ခု။
“ဒီဈေးနှုန်းပြောင်းသင့်သလား”
ဆိုတာ တစ်ခု။
ပထမပြဿနာကြောင့်—
ဒုတိယမှာ မတရားမဲပေးမယ်ဆို?
Company ပျက်တယ်။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဒေါသကို သတိထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိတ်ဆွေစိတ်ရှိတဲ့ Partner ဆိုရင်—
တစ်ဖက်ကို အနိုင်ယူချင်တာမဟုတ်ဘဲ ပြဿနာကို အနိုင်ယူချင်တယ်။
ဒီစကားလေး မှတ်ထား။
ငါနဲ့မင်း တိုက်တာမဟုတ်။
ငါတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ပြဿနာ တိုက်တာ။
ဒီစိတ်ထားရှိရင် Conflict က ပိုကျန်းမာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ မိတ်ဆွေတွေ Business စရတဲ့အခါ အရမ်းခက်တဲ့စကားကို မပြောရဲဘူး။
“Equity ဘယ်လောက်?”
မေးရင် အားနာတယ်။
“Salary ဘယ်လောက်?”
အားနာတယ်။
“မင်းမလုပ်တော့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?”
မေးရင် သူ့ကိုမယုံသလို ဖြစ်မှာစိုးတယ်။
“မင်းမိသားစုဝင်ကို Company ထဲခန့်ရင် ဘယ်စံသုံးမလဲ?”
မေးရင် မျက်နှာပူတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီမေးခွန်းတွေကို မစခင်မေးရင်—
နည်းနည်းအဆင်မပြေဘူး။
မမေးဘဲ ငါးနှစ်နောက်မှ ရန်ဖြစ်ရင်—
အများကြီးအဆင်မပြေဘူး။
ဒါကြောင့်—
ခက်တဲ့စကားကို စောစောပြောနိုင်တာ Partnership ကို ကာကွယ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မိတ်ဆွေဆိုရင် တစ်ယောက်ရဲ့အိပ်မက်ကို တစ်ယောက်အားပေးရတယ်။
ဒါပေမယ့် Business Partner ဆိုရင်—
အားပေးရုံမက အဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင်လည်း ပြန်စစ်ပေးရမယ်။
မိတ်ဆွေက—
“လုပ်ပါ၊ မင်းလုပ်နိုင်တယ်”
ပြောတာ ကောင်းတယ်။
Partner က—
“လုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်ရှိငွေ၊ လူ၊ အချိန်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ပြန်တွက်ရအောင်”
ဆိုဖို့လိုတယ်။
ဒီလိုပြောတာ အားမပေးတာမဟုတ်။
အိပ်မက်ကို မြေပြင်ပေါ် ချဖို့ကူတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဟာ အထူးကွာတယ်။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို Emotional support ပေးတယ်။
Business Partner က Emotional support ပေးနိုင်သလို operational challenge လည်း ပေးရမယ်။
“ဒီidea ကြိုက်တယ်”
နဲ့ မပြီး။
“ဖောက်သည်ဘယ်သူ?”
“ကုန်ကျစရိတ်ဘယ်လောက်?”
“ဘယ်သူတာဝန်ယူ?”
“ဘယ်အချိန်စမ်း?”
“မဖြစ်ရင် ဘယ်အချိန်ရပ်?”
ဒီလို။
ဒါကြောင့်—
Partner က ကိုယ့်အိပ်မက်ကို ချစ်သူတင်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အိပ်မက်ကို စစ်ပေးနိုင်သူလည်းဖြစ်ရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါပေမယ့် အမြဲဆန့်ကျင်နေတဲ့လူက Partner ကောင်းလား?
မဖြစ်မနေမဟုတ်။
အမြဲ—
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“မလုပ်နဲ့”
“မရဘူး”
ဆိုနေတဲ့သူကလည်း လုပ်ငန်းကို သတ်နိုင်တယ်။
ကောင်းတဲ့Partner က—
လိုအပ်ရင် အားပေး။
လိုအပ်ရင် စိန်ခေါ်။
Evidence ရရင် ပြောင်း။
ဒီBalance လိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ရဲ့ ဆွေးနွေးမှုကနေ ပညာကိုသိနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အလင်း ဒီနေရာမှာ အရမ်းကောင်းတယ်။
Partner အဖြစ်မစခင်—
အမြင်မတူတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးကြည့်။
သူက—
မေးခွန်းနားထောင်လား?
အချက်နဲ့ ပြောလား?
မသိတာကို မသိဘူးပြောလား?
ကိုယ့်အမြင်ကို challenge လုပ်ရင် လူကိုရန်သူလုပ်လား?
အချက်အသစ်နဲ့ အမြင်ပြောင်းနိုင်လား?
ဒီအရာတွေက—
မိတ်ဆွေစားပွဲဝိုင်းမှာ မပေါ်နိုင်ဘူး။
အလုပ်ဆွေးနွေးပွဲမှာ ပေါ်တတ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မိတ်ဆွေမှုမှာ—
ကိုယ့်ဘဝကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတာ ကောင်းတယ်။
Business Partnership မှာ—
ကိုယ့်လုပ်ငန်းအမှန်ကို ပွင့်လင်းပြောတာ လိုတယ်။
နှစ်ခုမတူ။
မိတ်ဆွေကို—
“ဒီနေ့ စိတ်ညစ်တယ်”
ပြောနိုင်တယ်။
Partner ကို—
“ဒီလ Cash မလုံလောက်တော့ဘူး”
ပြောရဲရမယ်။
ဒါက ပိုခက်တတ်တယ်။
ဘာကြောင့်?
ကိုယ့်အရည်အချင်းကို ထိခိုက်သလို ခံစားရလို့။
ဒါပေမယ့် မပြောရင်?
Partner မသိဘူး။
ဆုံးဖြတ်ချက်မှားမယ်။
အဲဒီတော့—
Business honesty ဆိုတာ စိတ်ရင်ဖွင့်မှုတင်မဟုတ်။ အဖြစ်မှန်ရင်ဖွင့်မှု။
ဒကာကြီးတို့…
Revenue ကျတယ်။
ပြော။
Debt တက်တယ်။
ပြော။
Project နောက်ကျတယ်။
ပြော။
Customer အကြီးတစ်ယောက် ထွက်တော့မယ်။
ပြော။
ကိုယ့်အပိုင်းမနိုင်တော့ဘူး။
ပြော။
စောစောပြော။
မိတ်ဆွေမို့—
“သူစိတ်ပူမှာစိုးလို့ မပြောဘူး”
ဆိုတာ လုပ်ငန်းမှာ အမြဲကောင်းတဲ့မေတ္တာမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ အမှန်ကို နောက်ကျပြောတာကြောင့် အန္တရာယ်ပိုကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ မုသားကို အလွန်အလေးထားသတိပေးမှုနဲ့ ပြုလုပ်ချက်ကို ပြန်ဆင်ခြင်ခြင်းရဲ့အလင်းကို သတိရသင့်တယ်။
Partner ကို—
အမှန်အတိုင်းပြောနိုင်လား?
အမြဲသက်သာအောင်သာပြောသလား?
Company ကအခက်အခဲရှိနေတာကို—
“အဆင်ပြေတယ်”
လို့ ဖုံးနေရင်—
မိတ်ဆွေစိတ်ကောင်းလို့မဟုတ်တော့ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမှာ သစ္စာ ကို အထူးထား။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကြားက ယုံကြည်မှုတစ်ခါပျက်ရင် ပြန်တည်ရခက်တယ်။
Business Partner ကြား ယုံကြည်မှုပျက်ရင်—
ပိုခက်တယ်။
ဘာကြောင့်?
ခံစားချက်တင်မဟုတ်ဘဲ ငွေ၊ အဖွဲ့၊ စာချုပ်၊ Customer ပါဆက်သွားလို့။
ဒါကြောင့် လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ဖြစ်သွားတဲ့မိတ်ဆွေများမှာ—
မုသားရဲ့ဈေးနှုန်း ပိုကြီးတယ်။
အသေးလေးပဲလို့ မယူနဲ့။
Expense တစ်ခု ဖုံးတာ။
Customer promise တစ်ခု ဖုံးတာ။
ပိုက်ဆံသုံးတာ ဖုံးတာ။
တစ်ကြိမ်ပေါ်သွားရင်—
နောက်ပိုင်း မှန်တဲ့စကားတောင် သံသယဝင်လာတယ်။
Trust က ဒါမျိုးပဲ။
တည်တာနှေးတယ်။
ပျက်တာမြန်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ ရဲ့အလင်းတစ်ခုကိုလည်း ထည့်ကြည့်ရမယ်။
အဲဒီသုတ်မှာ လူဝတ်ကြောင်တစ်ယောက် မလုပ်သင့်တဲ့ ကုန်သွယ်မှုအမျိုးအစားငါးမျိုးကို ဖော်ပြထားတယ်—လက်နက်၊ သက်ရှိသတ္တဝါ၊ အသား၊ မူးယစ်စေတဲ့ပစ္စည်းနဲ့ အဆိပ်တို့ဆိုင်ရာ ကုန်သွယ်မှု။
ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ပြောချင်တာ—
Partner နှစ်ယောက် အလွန်ခင်တယ်။
Skill လည်းကောင်းတယ်။
ငွေလည်းကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဘယ်လုပ်ငန်းလုပ်မယ်ဆိုတဲ့ ကျင့်ဝတ်အခြေခံ မတူရင်လည်း Partner မဖြစ်သင့်နိုင်ဘူး။
တစ်ယောက်က—
“အမြတ်ရှိရင်လုပ်”
ဆို။
တစ်ယောက်က—
“သီလနဲ့မကိုက်ရင် မလုပ်”
ဆို။
အစမှာ မပြောထား။
အမြတ်ကြီးတဲ့အခွင့်အရေးလာချိန် နှစ်ယောက်ကွဲမယ်။
ဒါကြောင့်—
မိတ်ဆွေဖြစ်တာမှာ အလုပ်အကိုင်အမြင်တူဖို့ မလိုအပ်နိုင်ဘူး။
Business Partner ဖြစ်တာမှာတော့—
လုပ်ငန်းရဲ့ကျင့်ဝတ်ကန့်သတ်ချက် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ တူဖို့ အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“ငါတို့ ဘာလုပ်မလဲ”
ပြော။
ဒါပေမယ့်—
“ဘာကိုတော့ မလုပ်ဘူးလဲ”
လည်းပြော။
Customer ကို လိမ်ပြီးအမြတ်မယူ။
မမှန်တဲ့အချက်မပြ။
ပိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ငွေမယူ။
အဖွဲ့သားကို တမင်မတရားမလုပ်။
ဒီလို ကိုယ့်တန်ဖိုးစံကို ပြောထား။
ဒါ Relationship ကောင်းဖို့ အရမ်းလိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
Business Partner က မိတ်ဆွေထက် “ပိုမြင့်” တယ်လား?
မဟုတ်။
မိတ်ဆွေက Partner ထက် “ပိုနက်” တယ်လား?
အမြဲမဟုတ်။
Relationship နှစ်မျိုးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မတူတာ။
မိတ်ဆွေမှုမှာ—
လူတစ်ယောက်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကြား ခင်မင်မှု၊ အပြန်အလှန်ကောင်းကျိုး၊ စိတ်အားပေးမှု။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှုမှာ—
အဲဒီလူနှစ်ယောက်အပြင် လုပ်ငန်းရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု၊ တာဝန်တစ်ခု၊ စီးပွားရေးအကျိုးအပြစ်တစ်ခု ထပ်ဝင်လာတယ်။
ဒီတတိယအရာကို မမေ့နဲ့။
Friendship မှာ “ငါနဲ့မင်း” ရှိတယ်။
Business Partnership မှာ “ငါ၊ မင်းနဲ့ ငါတို့ထမ်းထားတဲ့လုပ်ငန်းတာဝန်” ရှိတယ်။
ဒီကွာခြားချက် မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Partner နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်လွန်းလို့—
Company က တတိယလူလိုဖြစ်သွားတယ်။
နှစ်ယောက်ပျော်ဖို့ပဲ ကြည့်။
Company ရဲ့လိုအပ်ချက် မကြည့်။
ကိုယ့်နီးစပ်သူတွေ အလွယ်ခန့်။
အကျိုးအမြတ်လွယ်လွယ်ထုတ်။
Company ပစ္စည်းကို အိမ်ပစ္စည်းလိုသုံး။
နောက်ဆုံး Company မတည်တော့ဘူး။
ဒါကြောင့်—
လုပ်ငန်းဟာ ဘုရားမဟုတ်။
Company ကို လူထက် ပိုကြီးမထားရဘူး။
ဒါပေမယ့်—
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ဖြစ်ပြီးသားဆို လုပ်ငန်းပေါ်က တာဝန်ကိုလည်း မပေါ့ရဘူး။
ဒီအလယ်လမ်း။
ဒကာကြီးတို့…
လူကို Company အတွက် စတေးမထားနဲ့။
Company ကိုလည်း မိတ်ဆွေစိတ်ကြောင့် စည်းမဲ့မထားနဲ့။
ဒါဟာ balance။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သင်ခန်းစာအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ဖြစ်ရပ် တစ်ခု ကြည့်ကြရအောင်။
ဒါ တကယ့်လူ၊ တကယ့်ကုမ္ပဏီသမိုင်းမဟုတ်ပါဘူး။
လူနှစ်ယောက်ဟာ အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းတွေဆိုပါစို့။
နှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ခင်လာတယ်။
တစ်ယောက်အိမ်ကိစ္စ တစ်ယောက်သိတယ်။
တစ်ယောက်ငွေလိုရင် တစ်ယောက်ချေးတယ်။
တစ်ခါမှ စာချုပ်မလိုခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့ နှစ်ယောက် ဆိုင်တစ်ဆိုင် အတူဖွင့်တယ်။
အစမှာ—
“ငါတို့ကြား စာချုပ်ဘာလိုလဲ”
ဆိုကြတယ်။
ငွေတူတူထည့်။
ပိုင်ဆိုင်မှုတူတူလို့ ပြော။
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူဘာလုပ်မလဲ မရှင်း။
ပထမသုံးလ ပျော်တယ်။
နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်က နေ့တိုင်းဆိုင်မှာနေ။
တစ်ယောက်က အပြင်အလုပ်ရှိလို့ တစ်ပတ်နှစ်ရက်လာ။
ဒါပေမယ့် အမြတ်တူတူယူ။
ဆိုင်မှာနေတဲ့သူ စိတ်ထဲ—
“ငါပဲအလုပ်လုပ်ရတာ”
ဆိုတယ်။
မပြောဘူး။
သူငယ်ချင်းပျက်မှာစိုးလို့။
နောက်တစ်ယောက်က Company ငွေနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း Customer တွေကို Credit ပေးတယ်။
“ရပါတယ်၊ ငါသိတဲ့လူတွေ”
ဆိုတယ်။
တစ်ဖက်က မကြိုက်။
ဒါပေမယ့်—
“သူ့ကိုမယုံသလိုဖြစ်မှာစိုးလို့”
မပြော။
ဒကာကြီးတို့…
ခြောက်လကြာတော့ အကြွေးပြန်မရ။
တစ်ဖက်က စိတ်ပေါက်ကွဲ။
“ငါအစကတည်းက မကြိုက်တာ”
ပြော။
နောက်တစ်ဖက်—
“မကြိုက်ရင် အစကဘာလို့မပြောတာလဲ”
ဆို။
အခု ရန်ဖြစ်တယ်။
တကယ့်ပြဿနာ ဘာလဲ?
သူတို့ မိတ်ဆွေမကောင်းလို့လား?
မဖြစ်မနေ မဟုတ်။
မိတ်ဆွေစည်းကို Business စည်းအစား သုံးလိုက်တာ။
ဒါ။
Friendship မှာ—
“ငါနားလည်ပေးမယ်”
အရေးကြီး။
Business မှာ—
“ငါနားလည်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ Rule ကိုရှင်းမယ်”
လိုတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်ဟာ သင်ခန်းစာအတွက် ဖန်တီးထားတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု တခြားစိတ်ကူးယဉ်အခြေအနေတစ်ခုကြည့်။
လူနှစ်ယောက် အရင်က မိတ်ဆွေအရင်းမဟုတ်ဘူး။
အလုပ်တစ်ခုမှာ အတူတွေ့တယ်။
တစ်ယောက်ရဲ့အလုပ်ပုံကို တစ်ယောက်သိလာတယ်။
တစ်ယောက်က Product တော်တယ်။
တစ်ယောက်က Operations တော်တယ်။
နှစ်ယောက်လုံး စာရင်းရှင်းတယ်။
မသိတာကို မသိဘူးပြောတယ်။
အမြင်မတူရင် ရန်မဖြစ်ဘဲ Evidence ကြည့်တယ်။
တစ်နှစ်အတူ Project လုပ်ပြီးနောက် Company တည်တယ်။
အစကတည်းက—
တာဝန်။
ပိုင်ဆိုင်မှု။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်။
Salary။
အမြတ်ပြန်ရင်းနှီးမှု။
တစ်ယောက်ထွက်ချင်ရင် ဘာလုပ်မလဲ။
အကုန်ပြောထား။
နှစ်နှစ်ကြာတော့—
သူတို့က အရင်ထက်တောင် အရင်းနှီးလာတယ်။
ဘာကြောင့်?
စာချုပ်ရှိလို့ပဲလား?
မဟုတ်။
စည်းရှင်းလို့ သံသယနည်းတာ။
သံသယနည်းလို့ ယုံကြည်မှုတိုးတာ။
ဒါလည်း သင်ခန်းစာအတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပါ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် စကားလေးတစ်ခု မှတ်ထား။
ရှင်းလင်းမှုက မိတ်ဆွေမှုရဲ့ ရန်သူမဟုတ်ဘူး။
မရှင်းလင်းမှုကသာ နောက်ကျရင် မိတ်ဆွေမှုရဲ့ ရန်သူဖြစ်တတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Business Partner တွေကြား “တရားမျှတမှု” ဆိုတာ “အရာရာ ၅၀–၅၀” လို့ထင်တယ်။
မဖြစ်မနေမဟုတ်။
တစ်ယောက်က ပိုငွေထည့်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က ပိုအချိန်ထည့်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်မှုအများရနိုင်တယ်။
တစ်ယောက် Salary ပိုရနိုင်တယ်။
အဓိက—
ဘာကြောင့်ဒီလိုခွဲထားတယ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံးနားလည်ပြီး သဘောတူသလား။
တရားမျှတမှုဟာ အမြဲတူညီမှုမဟုတ်။
တစ်ခါတလေ သက်ဆိုင်ရာတာဝန်နဲ့အညီ ခွဲခြားမှု။
ဒီအချက်ကို မိတ်ဆွေစိတ်နဲ့မရော။
“ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဘာလို့ share နည်းပေးရမှာလဲ”
ထက်—
“Contribution နဲ့ Responsibility ကို ဘယ်လိုမျှတစွာထားမလဲ”
မေး။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခု သတိထား။
လူကို ငွေနဲ့တိုင်းဖို့ မပြောဘူး။
မိတ်ဆွေတန်ဖိုးကို ငွေနဲ့မတိုင်းရဘူး။
ဒါပေမယ့် Company ownership ဟာ စီးပွားရေးအခွင့်အရေးနဲ့ တာဝန်ဆိုင်ရာအရာ။
ဒါကြောင့် အဲဒီနေရာမှာ စနစ်ရှိဖို့လိုတယ်။
မိတ်ဆွေတန်ဖိုးနဲ့ Equity တန်ဖိုးကို မရော။
မိတ်ဆွေကောင်းလို့ သူ့ကို Company share ပိုပေးတာမဟုတ်။
Company share နည်းတယ်ဆိုပြီး သူ့ကို မိတ်ဆွေနည်းတယ်လို့လည်း မဆိုရ။
Role ခွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Business Partner ရွေးရင် အလုပ်ကျွမ်းကျင်မှု လိုတယ်။
မိတ်ဆွေရွေးရင် Skill အထူးမလို။
ကိုယ့်မိတ်ဆွေ မချက်ပြုတ်တတ်လည်း မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ရတယ်။
စာရင်းမကိုင်တတ်လည်း ခင်လို့ရတယ်။
အင်္ဂလိပ်မပြောတတ်လည်း ခင်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် Finance Partner အဖြစ်ရွေးမယ်ဆို—
Finance ကိုလုပ်နိုင်ရမယ်။
Operations တာဝန်ယူမယ်ဆို—
အဲဒီတာဝန်ထမ်းနိုင်ရမယ်။
ဒါကြောင့်—
ချစ်ခြင်းဟာ Capability အစား မဖြစ်နိုင်။
အဲဒီလိုပဲ—
Capability ဟာ Character အစား မဖြစ်နိုင်။
နှစ်ခုလိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ယောက်က အလွန်တော်တယ်။
ဒါပေမယ့် မယုံရဘူး။
မသင့်။
တစ်ယောက်က အလွန်ယုံရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုင်မယ့်တာဝန်အတွက် မကျွမ်းကျင်သေး။
ဘာလုပ်?
သင်ပေးလို့ရသလား?
Role ပြောင်းလို့ရသလား?
အခြားသူခန့်လို့ရသလား?
ကြည့်။
မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ တာဝန်မတတ်တဲ့နေရာမှာ ထည့်ထားရင်—
သူ့အတွက်လည်း မကောင်း။
Company အတွက်လည်း မကောင်း။
နောက်ဆုံး မိတ်ဆွေမှုအတွက်ပါ မကောင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီလိုဆို တစ်ခါတလေ ကိုယ့်မိတ်ဆွေကို—
“မင်းနဲ့ ငါ အရမ်းခင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလုပ်ငန်းမှာ Partner မဖြစ်သင့်ဘူးထင်တယ်”
လို့ ပြောရနိုင်တယ်။
ဒီစကား ခက်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဒါ မိတ်ဆွေကို မချစ်တာမဟုတ်။
Role fit မရှိတာကို ရိုးသားစွာ ခွဲနိုင်တာ။
တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆွေဘဝ တစ်သက်လုံးကောင်းကောင်းနေပြီး Business မလုပ်တာဟာ—
မအောင်မြင်မှုမဟုတ်။
တစ်ခါတလေ အကောင်းဆုံးဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေ့ကစပြီး—
“ဒီလူကို ငါယုံတယ်”
ဆိုတာနဲ့အတူ နောက်မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေး။
“ဘယ်အခန်းကဏ္ဍအတွက် ယုံတာလဲ?”
ဒါအရမ်းအသုံးဝင်တယ်။
လျှို့ဝှက်ချက်အတွက် ယုံတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါနဲ့ Accounting တာဝန်အတွက် ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ မဟုတ်။
မိသားစုအခက်အခဲပြောဖို့ ယုံတယ်။
ဒါနဲ့ Contract negotiate ကောင်းမယ် မဟုတ်။
ဒါကြောင့်—
Trust ကို Role-specific လုပ်။
ဒါလောကီလုပ်ငန်းအသုံးချမှုပါ။
လူတစ်ယောက်ကို အပြည့်မယုံရဘူးဆိုတာမဟုတ်။
ဘယ်အရာအတွက် ဘယ်လောက်ယုံသင့်သလဲ သိတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ရဲ့ “သီလကိုအတူနေကြည့်၊ သန့်ရှင်းမှုကို ဆက်ဆံလုပ်ကိုင်ကြည့်၊ ခံနိုင်ရည်ကို အခက်အခဲမှာကြည့်၊ ပညာကို ဆွေးနွေးကြည့်” ဆိုတဲ့အလင်းဟာ ဒီနေရာမှာ နောက်တစ်ခါအသက်ဝင်တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို—
Role တစ်ခုမှာကောင်းတာနဲ့ အခြား Role အားလုံးကောင်းမယ် မယူနဲ့။
Context နဲ့ကြည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ မိတ်ဆွေတွေ Business လုပ်တဲ့အခါ အန္တရာယ်တစ်ခုရှိတယ်။
Feedback မပေးရဲတာ။
“သူစိတ်မကောင်းဖြစ်မယ်”
“ခင်မင်မှု ပျက်မယ်”
ဆိုပြီး မပြော။
ဥပမာ—
Partner ရဲ့ Customer ဆက်ဆံပုံကြမ်းတယ်။
မပြော။
ငွေစာရင်းအမြဲနောက်ကျ။
မပြော။
ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် ဒေါသကြီး။
မပြော။
ခြောက်လနောက် အရာအားလုံးကြီးသွားတယ်။
ဒါကြောင့်—
Business Partner ကောင်းဖြစ်ချင်ရင် သူငယ်ချင်းမပျက်စေချင်လို့ မပြောဘဲနေသူ မဖြစ်နဲ့။
မေတ္တာနဲ့ပြော။
အချိန်မှန်ပြော။
အချက်နဲ့ပြော။
လူကိုမတိုက်ခိုက်ဘဲ အပြုအမူကိုပြော။
“မင်းအသုံးမကျဘူး”
မပြော။
“ဒီလ သုံးကြိမ် invoice နောက်ကျလို့ cash planning ထိခိုက်တယ်”
ဆို။
တိကျတယ်။
ဒီလိုဆို Relationship ကို နည်းနည်းကာကွယ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ သူငယ်ချင်းစကားမှာ—
“မင်းကအမြဲဒီလိုပဲ”
ပြောလို့ရကောင်းရတယ်။
Business feedback မှာ အဲဒီလိုမလုပ်။
Fact နဲ့ပြော။
Date နဲ့ပြော။
Impact နဲ့ပြော။
Next action နဲ့ပြော။
ဒါ Professional discipline။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လုပ်ငန်းထဲမှာ မိတ်ဆွေကို ရာထူးပေးရင် နောက်တစ်ခု—
ဝန်ထမ်းတွေ မျက်နှာသာပေးမှုမမြင်စေဖို့။
Partner နှစ်ယောက် သူငယ်ချင်းအရင်း။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အမှားလုပ်ရင် စည်းအတိုင်း။
Partner သူငယ်ချင်းအမှားလုပ်ရင်—
“ရပါတယ်”
ဆို။
အဖွဲ့က ဘာသင်မလဲ?
Rule က လူပေါ်မူတည်တယ်။
ယုံကြည်မှုကျမယ်။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့်မိတ်ဆွေကို ကာကွယ်ဖို့ Company justice ကို မဖျက်နဲ့။
တကယ့်မိတ်ဆွေကောင်းဆို—
သူကတောင် မလိုချင်သင့်ဘူး။
“ငါ့ကို rule အတိုင်းပဲ”
ပြောနိုင်ရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကလည်း မှန်ကန်သောမိတ်ဆွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တစ်မျိုး။
ကိုယ့်မိတ်ဆွေကို မတရားအခွင့်အရေးပေးတာက သူ့ကိုချစ်တာမဟုတ်။
သူ့ Character ကို အားနည်းစေတယ်။
သူ့အတွက် အဖွဲ့မုန်းစေတယ်။
ဒါကြောင့်—
မိတ်ဆွေကို တရားမျှတမှုကနေ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးတာ မေတ္တာမဟုတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ခု—
Business Partner မှာ Exit ရှိနိုင်တယ်။
မိတ်ဆွေမှုမှာ—
“တစ်နေ့မိတ်ဆွေမှုကိုရောင်းထုတ်မယ်”
မရှိဘူး။
Business မှာ—
တစ်ယောက်ထွက်ချင်နိုင်တယ်။
ရှယ်ယာရောင်းချင်နိုင်တယ်။
အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့နိုင်တယ်။
နာမကျန်းနိုင်တယ်။
မိသားစုအခြေအနေပြောင်းနိုင်တယ်။
နိုင်ငံပြောင်းနိုင်တယ်။
အမြင်ပြောင်းနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ခွဲထွက်မှုအကြောင်း ကြိုပြောတာဟာ ဆိုးတာခေါ်တာမဟုတ်။
အနိစ္စရှိတဲ့ဘဝမှာ အခြေအနေပြောင်းနိုင်ကြောင်း ဝန်ခံတာ။
ဒီနေရာမှာ ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းစနစ်အရ စာချုပ်နဲ့အခွင့်အရေးတွေကို ဒေသဆိုင်ရာပညာရှင်နဲ့ ရှင်းထားသင့်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မဘက်က—
ခွဲရတဲ့နေ့မှာလည်း မေတ္တာမပျောက်စေ။
မတရားမလုပ်။
တစ်ယောက်ရဲ့အတွင်းရေးကို လက်နက်မလုပ်။
အတိတ်ကခင်မင်မှုကို စော်ကားဖို့ မသုံး။
ဒကာကြီးတို့…
ကောင်းတဲ့ Partnership ရဲ့အရည်အသွေးကို စတင်ပုံနဲ့တင် မတိုင်းနဲ့။ ခွဲရပုံနဲ့တောင် တိုင်းလို့ရတယ်။
အတူနေလို့မရတော့ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
စာရင်းရှင်း။
အခွင့်အရေးရှင်း။
မတရားသတင်းမဖြန့်။
Customer ကို မလှည့်စား။
ဝန်ထမ်းကို မခွဲခြမ်းခိုင်း။
ဒီလိုခွဲနိုင်ရင် Character ရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Partnership မအောင်မြင်တာနဲ့ Friendship ကိုပါ ဖျက်ရမယ်လို့ မဆိုရဘူး။
အလုပ်အတူလုပ်လို့ မကိုက်နိုင်ပေမယ့်—
လူအနေနဲ့ လေးစားနိုင်သေးတယ်။
ဒါဟာလည်း ရင့်ကျက်မှု။
“ငါတို့ Business အတူလုပ်ဖို့ မသင့်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လူချင်းရန်သူမဖြစ်ရဘူး”
ဒီလိုထားနိုင်ရင် ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် လိမ်လည်မှု၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ အန္တရာယ်၊ ဥပဒေဆိုင်ရာ ပြဿနာလို အရေးကြီးကိစ္စရှိရင်တော့ မေတ္တာဆိုတဲ့နာမည်နဲ့ လိုအပ်တဲ့ကာကွယ်မှု၊ ပညာရှင်အကူအညီကို မပယ်ရဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ ရဲ့ ကောင်းသောအဖော်နဲ့ ငွေကြေးစည်းကမ်းအလင်းကို ထပ်သတိရ။
ကောင်းတဲ့လောကီဘဝမှာ—
မိတ်ဆွေကောင်းလည်းလို။
လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှုလည်းလို။
ဥစ္စာကာကွယ်မှုလည်းလို။
ဝင်ငွေထွက်ငွေညီမျှမှုလည်းလို။
တစ်ခုရှိတာနဲ့ ကျန်တာတွေ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်။
ဒီအချက်က ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ကို အရမ်းတိကျစေတယ်။
Friendship is not a substitute for management.
ဒီအင်္ဂလိပ်စကားကို မြန်မာလို ရှင်းရရင်—
ခင်မင်မှုဟာ စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်အစား မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဒါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အပြန်ဘက်လည်း ပြောမယ်။
Management is not a substitute for humanity.
မြန်မာလို—
စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်ဟာ လူသားဆန်မှုအစား မဖြစ်နိုင်ဘူး။
Rule ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် လူနာနေရင် နားလည်ပေး။
Contract ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် အခက်အခဲဖြစ်ရင် ဆွေးနွေး။
Metric ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် လူကို နံပါတ်သက်သက်မမြင်။
ဒီနှစ်ဖက်ကိုတွဲ။
ဒကာကြီးတို့…
မိတ်ဆွေစိတ်မရှိတဲ့ Business Partner ဟာ တစ်ခါတလေ အရမ်းအေးတယ်။
“စာချုပ်ထဲ မပါဘူး”
ပဲပြော။
အခက်အခဲ မကြည့်။
“ငါ့အပိုင်းမဟုတ်”
ပဲပြော။
ဒီလိုဆို ပူးပေါင်းမှုအင်အားနည်းတယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
Business discipline မရှိတဲ့ မိတ်ဆွေ Partner ကလည်း အရမ်းရှုပ်တယ်။
“သူငယ်ချင်းပဲ”
နဲ့ အရာအားလုံးကျော်။
ဒီနှစ်မျိုးကြား အလယ်လမ်းလိုတယ်။
ကောင်းတဲ့ Partner မှာ သစ္စာနဲ့ စည်း နှစ်ခုလုံးရှိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာကနေ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၂၊ ဥပဍ္ဎသုတ် ရဲ့ ကလျာဏမိတ္တအလင်းကို သတိရလို့ကောင်းတယ်။
ကောင်းမြတ်သောအဖော်အပေါင်းဟာ မြတ်သောအကျင့်လမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍရှိကြောင်း ဟောထားတယ်။
ဒီသုတ်တော်ဟာ Business Partnership ကို ဟောတာမဟုတ်။
ဒါကို မရောရဘူး။
ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ ယူရမယ့်သတိက—
ကိုယ့်နားကလူဟာ ကိုယ့်အကျင့်ကို ပြောင်းစေတယ်။
Business Partner က ကိုယ့်နေ့စဉ်အနီးဆုံးလူတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
သူ့စံက ကိုယ့်စံကို ဖိအားပေးမယ်။
သူက—
“ဒီလောက်လိမ်တာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
ဆိုရင် နေ့တိုင်းကြားရမယ်။
သူက—
“မပိုင်တာ မယူနဲ့”
ဆိုရင်လည်း နေ့တိုင်းကြားရမယ်။
ဒါကြောင့် Partner ရွေးတာဟာ Company အတွက်တင်မဟုတ်။
ကိုယ့်Character အတွက်ပါ ပတ်ဝန်းကျင်ရွေးတာ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီလိုဆို—
Business Partner ကို မိတ်ဆွေလို မချစ်ရတော့ဘူးလား?
ချစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ချစ်ခြင်းနဲ့ တာဝန်ခွဲခြင်းကို လိုက်ဖက်အောင်လုပ်။
ဥပမာ—
Partner အမှားလုပ်တယ်။
လူရှေ့မရှက်ခွဲ။
ဒါ မိတ်ဆွေစိတ်။
ဒါပေမယ့် အမှားကို Documentation လုပ်ပြီး System ပြင်။
ဒါ Business responsibility။
Partner အခက်အခဲရှိတယ်။
အချိန်ပေး။
ဒါ မိတ်ဆွေစိတ်။
ဒါပေမယ့် သူ့တာဝန်ကို ဘယ်လို cover လုပ်မလဲ ရှင်း။
ဒါ Business responsibility။
Partner ပင်ပန်းတယ်။
နားပေး။
ဒါ မိတ်ဆွေစိတ်။
ဒါပေမယ့် Customer ကတိကို ဘယ်သူယူမလဲ သတ်မှတ်။
ဒါ Business responsibility။
ဒီလို နှစ်ခုတူတူသွား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကို လက်တွေ့ကျအောင်—
Partner မဖြစ်ခင် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် မဖြစ်မနေ စကားပြောသင့်တဲ့အရာတွေရှိတယ်။
ဦးဇင်းတို့ ဒီဟာကို ဗုဒ္ဓဟောစာရင်းလို့ မပြောဘူး။
ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းအသုံးချမှုအဖြစ် စုစည်းပေးတာ။
နှစ်ယောက်လုံး—
လုပ်ငန်းကနေ ဘာလိုချင်ကြသလဲ ပြော။
တစ်ယောက်က အသက်မွေးမှုတည်ငြိမ်ရုံလိုတယ်။
တစ်ယောက်က အကြီးအကျယ်ချဲ့ချင်တယ်။
မတူရင် အစကသိ။
ငွေဘယ်လောက်ထည့်မလဲ?
အလုပ်ချိန်ဘယ်လောက်ပေးမလဲ?
Salary ယူမလား?
အမြတ်ဘယ်လောက်ပြန်ရင်းနှီးမလဲ?
ဘယ်သူ ဘာဆုံးဖြတ်မလဲ?
တစ်ယောက်မလုပ်နိုင်တော့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?
တစ်ယောက်ထွက်ချင်ရင် ဘယ်လို?
မိသားစုဝင် Company ထဲဝင်လို့ရလား?
Company ငွေကို ဘယ်စည်းနဲ့သုံးမလဲ?
ဘယ်လုပ်ငန်းမျိုးကို အမြတ်ရလည်း မလုပ်ဘူးလဲ?
ဒီဟာတွေပြော။
ဒကာကြီးတို့…
သဘောတူကြရင် ရေးထား။
တိကျတဲ့ ဥပဒေစာချုပ်လိုအပ်တာရှိရင် ပညာရှင်နဲ့စစ်။
မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ မပေါ့။
ဒီနေ့ နည်းနည်းအဆင်မပြေတဲ့စကားက—
နောက်နေ့ ပိုကြီးတဲ့ရန်ကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက်ဟာ မိတ်ဆွေကောင်းရင်—
ကိုယ့်အောင်မြင်မှုမှာ ဝမ်းမြောက်ပေးနိုင်ရမယ်။
Business Partner မှာ ဒါ ပိုအရေးကြီးလာတယ်။
Partner တစ်ယောက် Media မှာပိုနာမည်ရတယ်။
တစ်ယောက်အလုပ်ကောင်းလို့ Customer ချီးကျူးတယ်။
မနာလိုဘူးလား?
Credit ကို ခွဲပေးနိုင်လား?
ဒီနေရာမှာ မုဒိတာလိုတယ်။
မဟုတ်ရင်—
Company အောင်မြင်နေတာကိုယ်တိုင် Relationship ကိုပျက်စေတတ်တယ်။
အရှုံးကိုသာ Partnership စမ်းတာမဟုတ်။ အောင်မြင်မှုကလည်း Partnership ကို စမ်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အရှုံးလာရင်—
“မင်းကြောင့်”
လို့မပစ်။
အောင်မြင်ရင်—
“ငါ့ကြောင့်”
လို့မယူ။
အဲဒီလို Partnership က ရှည်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Partner တွေက—
“ငါတို့က မိတ်ဆွေမို့ Review မလို”
ဆိုတတ်တယ်။
မဟုတ်ဘူး။
ပိုလိုနိုင်တယ်။
မိတ်ဆွေတွေဆိုတော့ နာကျင်စရာကို ဖုံးထားတတ်လို့။
တစ်လတစ်ခါဖြစ်ဖြစ် သင့်တော်တဲ့ကာလမှာ—
“ဘာကောင်းလဲ?”
“ဘာအဆင်မပြေလဲ?”
“ဘယ်တာဝန်မညီလဲ?”
“ဘာစိတ်နာနေသလဲ?”
“ဘာပြင်မလဲ?”
ပြော။
ဒါ စိတ်ကုထုံးမဟုတ်။
ရိုးရိုး Relationship maintenance။
ဒကာကြီးတို့…
မပြောဘဲစုထားတဲ့ မကျေနပ်မှုဟာ အတိုးတက်တဲ့အကြွေးလိုပဲ။
အစမှာ သေးတယ်။
နောက်မှာ ကြီးတယ်။
ဒါ ဥပမာပါ။
အမှန်တကယ်ငွေကြေးသက်သေမဟုတ်။
ဒါပေမယ့် နားလည်ဖို့ကောင်းတယ်။
ပြဿနာကို စောစောပြောရင် ဈေးသက်သာတယ်။
အရမ်းကြာမှပြောရင် Relationship cost ကြီးတတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခု အထူးပြောချင်တယ်။
မိတ်ဆွေကို Partner လုပ်ပြီးနောက်—
သူ့ကို “မိတ်ဆွေဟောင်း” အဖြစ်ပဲ မမြင်နဲ့။
သူ့မှာ အခု Role အသစ်ရှိပြီ။
ဒီ Role ကို လေးစား။
တစ်ဖက်ကလည်း—
Partner ဖြစ်သွားပြီဆိုပြီး မိတ်ဆွေစိတ်အကုန်မဖျက်။
အလုပ်ပြီးရင် လူလည်းဖြစ်သေးတယ်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်။
တစ်ခါတလေ Business မပြောတဲ့အချိန်ထား။
မိတ်ဆွေဘဝကို ကာကွယ်။
ဘာကြောင့်?
Partnership က Relationship အားလုံးကို စားမပစ်ဖို့။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ အိမ်ထောင်ဖက်နှစ်ယောက် Business အတူလုပ်တယ်။
တစ်ခါတလေ မောင်နှမ။
တစ်ခါတလေ သူငယ်ချင်း။
ဘယ်Relationship ဖြစ်ဖြစ်—
Role boundary မရှိရင် အလုပ်က အိမ်ထဲရောက်၊ အိမ်ကအလုပ်ထဲရောက်။
နောက်ဆုံး အရာအားလုံး Conflict ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်၊ နေရာ၊ Role ကို သင့်တော်သလို ခွဲ။
ဒါ ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းစီမံမှုအကြံသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု အခြားဘက်က မေးမယ်။
မိတ်ဆွေမှုနဲ့ Business Partnership ကြား ဘာတွေ တူသလဲ?
သစ္စာလိုတယ်။
ယုံကြည်မှုလိုတယ်။
အခက်အခဲမှာ မစွန့်ချင်တဲ့စိတ်လိုတယ်။
တစ်ဖက်ကောင်းကျိုးလိုချင်မှုလိုတယ်။
လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းနိုင်မှုလိုတယ်။
မှားရင်ကောင်းရာညွှန်နိုင်မှုလိုတယ်။
အဲဒီဟာတွေက မိတ္တသုတ်၊ သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းအလင်းနဲ့ ကိုက်တယ်။
ဒါကြောင့် လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှုဟာ ခင်မင်မှုကို ဖယ်ပြီး Contract ပဲထားတာမဟုတ်။
အခြေခံလူသားဂုဏ်တွေကို ထား။
ပြီးတော့—
လုပ်ငန်းတာဝန်စနစ် ထပ်တင်။
ဒီလိုနားလည်ရင် ပိုရှင်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်ကို Partner မလုပ်ဘူးဆိုတာ—
သူ့ကိုတန်ဖိုးမထားတာ မဟုတ်။
“ဒီလူနဲ့ ငွေကြေးအလုပ် အတူမလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်”
ဆိုတာ ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ခါတလေ မိတ်ဆွေမှုကို ကာကွယ်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေက Business idea လာပြောတာနဲ့—
“ငါတို့အရင်းကြီးပဲ၊ သွားမယ်”
မမြန်နဲ့။
အရင်စမ်း။
Project သေးသေးအတူလုပ်။
ဘယ်လိုလုပ်သလဲ ကြည့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ရဲ့ အချိန်ယူလေ့လာမှုအလင်းနဲ့ ကိုက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖက်မှာ သူငယ်ချင်းမဟုတ်တဲ့သူနဲ့ Partner လုပ်မယ်ဆို—
စာချုပ်ကောင်းရုံနဲ့မပြီး။
Character ကြည့်။
သီလကြည့်။
အခက်အခဲမှာဘယ်လိုကြည့်။
တစ်ယောက်က—
“အလုပ်ပဲ၊ friendship မလို”
ဆိုရင် အရမ်းအေးနိုင်တယ်။
ပူးပေါင်းမှုမှာ သနားမှု၊ နားလည်မှု၊ မေတ္တာ တစ်စုံတစ်ရာလိုတယ်။
လူဟာ စက်မဟုတ်လို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကို တစ်ကြောင်းနဲ့ဆို—
မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ စည်းမဲ့မလုပ်နဲ့။
Business Partner ဖြစ်လို့ မေတ္တာမဲ့မလုပ်နဲ့။
ဒီနှစ်ကြောင်း မှတ်ထား။
မိတ်ဆွေဆို—
မေတ္တာရှိ။
Partner ဆို—
တာဝန်ရှိ။
မိတ်ဆွေ Partner ဖြစ်ရင်—
မေတ္တာနဲ့ တာဝန် နှစ်ခုလုံးရှိ။
ဒါပါပဲ။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ဒီအကြောင်းကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ နက်နက်ဆင်းကြည့်ကြရအောင်။
ဒုက္ခသစ္စာကို အရင်ကြည့်။
မိတ်ဆွေမှုနဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်ကို ရောလိုက်တဲ့အခါ ဒုက္ခဖြစ်တယ်။
အားနာလို့ မပြော။
နောက်မှာ စိတ်နာ။
မရှင်းလို့ နားလည်မှုကွဲ။
ငွေကြောင့် ရန်ဖြစ်။
အလုပ်မညီလို့ အငြိုးဖြစ်။
စာချုပ်မရှိလို့ အမှတ်မတူ။
အဖွဲ့သားတွေကိုမျက်နှာသာပေးလို့ ယုံကြည်မှုကျ။
Partner ကိုကာကွယ်ရင်း Company ကိုထိခိုက်။
Company ကိုကာကွယ်ရင်း မိတ်ဆွေကို လူမဟုတ်သလို ဆက်ဆံ။
ဒါတွေ ဒုက္ခ။
နောက်ဆုံး—
Company ပျက်ရုံမက သူငယ်ချင်းပျက်။
မိသားစုနှစ်ခုကတောင် မဆက်ဆံတော့။
ဒီဟာ ဒုက္ခ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါပေမယ့် ဒုက္ခရဲ့အကြောင်းကို တခြားသူပေါ်ပဲ မတင်နဲ့။
သမုဒယသစ္စာကိုကြည့်။
ဘာကြောင့် စည်းမရှင်းသလဲ?
ချစ်ခင်ခံချင်တဲ့တဏှာ ရှိတယ်။
“ငါငွေကိစ္စပြောရင် သူငါ့ကို ငွေမက်တယ်ထင်မယ်”
ဆိုပြီး မပြော။
အရှုံးမခံချင်တဲ့မာန ရှိတယ်။
“ငါရွေးထားတဲ့သူမှားလို့မရဘူး”
ဆိုပြီး ပြဿနာပေါ်လည်းမပြင်။
အမြတ်လိုချင်တဲ့လောဘ ရှိတယ်။
Partner ရဲ့မရိုးသားမှုတွေ့လည်း—
“သူတော်လို့ Company အမြတ်တက်တယ်”
ဆိုပြီး ဖုံး။
အဖွဲ့ပိုင်စိတ် ရှိတယ်။
“သူငါ့သူငယ်ချင်း”
ဆိုပြီး မျက်နှာသာပေး။
ဒီအရာတွေ သမုဒယ။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ မိတ်ဆွေကို မဆုံးရှုံးချင်တဲ့တဏှာက—
မပြောသင့်တာပြောစေတယ်။
ပြောသင့်တာ မပြောစေတယ်။
စည်းထားသင့်တာ မထားစေတယ်။
နောက်ဆုံး အဲဒီမိတ်ဆွေမှုကိုပဲ ဆုံးရှုံးရစေတယ်။
ဒါ တဏှာရဲ့သဘာဝ။
လိုချင်တာကို ကာကွယ်ရင်း အဲဒါကိုပဲ ပျက်စေနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နိရောဓသစ္စာအလင်းက ဘာလဲ?
“ငါ့သူငယ်ချင်းဆိုတာ မပြောင်းရဘူး”
ဆိုတဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့။
သူ့ Role အသစ်ကို အမှန်အတိုင်းမြင်။
“ဒီအချက်ကို မပြောရင် သူစိတ်ကောင်းမယ်”
ဆိုတဲ့တဏှာလျော့။
အမှန်ကို မေတ္တာနဲ့ပြော။
“ငါမှန်ရမယ်”
ဆိုတဲ့မာနလျော့။
Partner ပြောတဲ့အချက်မှန်ရင် လက်ခံ။
“ငါတို့ Business မဖြစ်မနေအတူလုပ်ရမယ်”
ဆိုတဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့။
မကိုက်ရင် Partner မလုပ်ဘဲ မိတ်ဆွေလိုဆက်နေ။
အဲဒီလိုဖမ်းဆုပ်မှု လျော့လာရင် စိတ်လွတ်လပ်တယ်။
Relationship ပိုရှင်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နိရောဓရဲ့ အဆုံးစွန်အဓိပ္ပာယ်ကတော့ တဏှာနဲ့ ဥပါဒါန်တို့ အပြီးချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်။
Business စနစ်က နိဗ္ဗာန်မဟုတ်။
စာချုပ်က နိဗ္ဗာန်မဟုတ်။
ဒါပေမယ့်—
တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှု နည်းပြီး ပညာနဲ့ဆက်ဆံတတ်လာတာက ဒုက္ခလျော့တဲ့ဘဝဆီ အားပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဂ္ဂသစ္စာအလင်းနဲ့ကြည့်ရင်—
သမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့ မိတ်ဆွေနဲ့ လုပ်ငန်းမိတ်ဖက် Role မတူကြောင်းမြင်။
မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်တာနဲ့ Business competence တန်းမတူကြောင်း သိ။
Business competence ကောင်းတာနဲ့ သီလကောင်းတယ်လို့ တန်းမယူ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပနဲ့—
မိတ်ဆွေကို သူ့ငွေ၊ သူ့Connection၊ သူ့Skill အသုံးချဖို့ Partner မလုပ်။
နှစ်ဖက်ကောင်းကျိုးကို ရည်ရွယ်။
သူ့ကိုမထိခိုက်ချင်၊ ကိုယ့်အကျိုးပဲမကြည့်။
သမ္မာဝါစာနဲ့—
မပြောရခက်တာကို ရိုးသားစွာပြော။
ငွေကိစ္စဖုံးမထား။
အလုပ်မနိုင်တာ ဖုံးမထား။
Customer ကို မလိမ်။
Partner ကို မလိမ်။
အဖွဲ့သားကို မတစ်မျိုးပြောတစ်မျိုးလုပ်။
သမ္မာကမ္မန္တနဲ့—
သူငယ်ချင်းဖြစ်လို့ Company resource ကို မတရားသုံးခွင့်မပေး။
တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် မတရားမလုပ်။
ဝန်ထမ်းကို မျက်နှာမလိုက်။
သမ္မာအာဇီဝနဲ့—
Partner နှစ်ယောက်လုံး အမြတ်နောက်လိုက်ပြီး မသင့်တော်တဲ့အသက်မွေးမှုထဲ မဝင်ကြပါစေနှင့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ ရဲ့ လောကီအသက်မွေးမှုအပေါ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကို သတိထား။
သမ္မာဝါယာမနဲ့—
မကျေနပ်မှုသေးသေးကို စောစောပြင်။
အမှားအလေ့အထဖြစ်မလာစေ။
ရိုးသားမှု၊ ပွင့်လင်းမှု၊ တာဝန်ယူမှုကို တိုးပွားစေ။
သမ္မာသတိနဲ့—
Partner အပေါ် စိတ်ဆိုးနေသလား သိ။
မနာလိုနေလား သိ။
“သူငါ့သူငယ်ချင်းမို့” ဆိုပြီး ဘက်လိုက်နေလား သိ။
“Company အကျိုး” နာမည်နဲ့ လောဘကို ကာကွယ်နေလား သိ။
သမ္မာသမာဓိနဲ့—
နေ့စဉ်ဖိအားတွေကြား အဓိကတန်ဖိုးစံပေါ် စိတ်တည်။
ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာခင်လာတဲ့လူကို တစ်ခါတည်းရန်သူမလုပ်။
တစ်ဖက်မှာ ခင်မင်မှုကြောင့် အမှန်ကို မပျောက်။
ဒါ မဂ္ဂအလင်းနဲ့ လောကီဘဝကို သန့်စင်သုံးတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကနေ ယူသွားစေချင်တာ—
မိတ်ဆွေနဲ့ Business Partner ဟာ တူတဲ့လူဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Role တူတာ မဟုတ်။
မိတ်ဆွေဘဝမှာ—
ယုံကြည်မှု၊ အားပေးမှု၊ မေတ္တာ၊ သစ္စာ။
Business Partnership မှာ—
အဲဒီအရည်အသွေးတွေ အပြင်
တာဝန်ရှင်းလင်းမှု။
ကျွမ်းကျင်မှု။
ငွေကြေးပွင့်လင်းမှု။
ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်။
အကျိုးအမြတ်နဲ့ ဆုံးရှုံးမှုမျှဝေမှု။
ပဋိပက္ခဖြေရှင်းပုံ။
စာချုပ်နဲ့ မှတ်တမ်း။
ခွဲထွက်ရင် ဘယ်လိုခွဲမလဲ။
ဒါတွေ ထပ်လိုတယ်။
ဒါကြောင့်—
မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်တာကို Partner ဖြစ်ခွင့်လက်မှတ် မလုပ်နဲ့။
အရင်ကြည့်။
အတူလုပ်။
ဆွေးနွေး။
ရှင်း။
ပြီးမှဆုံးဖြတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Partner လုပ်ပြီးသား မိတ်ဆွေတွေဆိုလည်း—
“အရင်ကမပြောခဲ့ဘူး”
ဆိုပြီး နောက်ကျပြီမထင်နဲ့။
အခုထိုင်ပြော။
Role ပြန်ရှင်း။
ငွေစာရင်းပြန်ရှင်း။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပြန်ရှင်း။
မကျေနပ်မှုရှိရင် မေတ္တာနဲ့ပြော။
တစ်ယောက်စကား တစ်ယောက်နားထောင်။
ပြင်လို့ရသေးတာ ပြင်။
အရင်အမှားကို ပြန်လက်နက်မလုပ်နဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
အတူမလုပ်သင့်တော့ရင်လည်း—
မိတ်ဆွေဘဝကို တတ်နိုင်သလောက် မကွဲစေနဲ့။
အလုပ်နဲ့လူကို ခွဲ။
“ငါတို့ Business အတူမလုပ်နိုင်တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မုန်းဖို့မလိုဘူး”
ဆိုနိုင်တဲ့ ရင့်ကျက်မှုရှိစေ။
တကယ်တော့—
ကိုယ့်မိတ်ဆွေကို အတူလုပ်မိလို့ အဆုံးမှာ ရန်သူဖြစ်သွားတာထက်—
အစကတည်းက “ဒီRole မကိုက်ဘူး” လို့ ရိုးသားစွာထားနိုင်တာ ပိုကောင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယနေ့နာယူရသော ဓမ္မကုသိုလ်အကြောင်းကြောင့်—
မိတ်ဆွေမှုနှင့် လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှုကို ပညာဖြင့်ခွဲခြားနိုင်ကြပါစေ။
မိတ်ဆွေကောင်းကို Partner ဖြစ်ရမည်ဟု မဖိအားပေးကြပါစေနှင့်။
Partner မဖြစ်ခြင်းကြောင့် မိတ်ဆွေမဟုတ်တော့ဟု မယူကြပါစေနှင့်။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်ကောင်းကိုလည်း ရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်မှ ကောင်းမည်ဟု မယူကြပါစေနှင့်။
Relationship အမျိုးအစားအလိုက် တာဝန်ကို နားလည်နိုင်ကြပါစေ။
ခင်မင်မှုကို ရှင်းလင်းမှုနှင့် တွဲနိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်မှုကို စနစ်နှင့် တွဲနိုင်ကြပါစေ။
မေတ္တာကို တာဝန်ယူမှုနှင့် တွဲနိုင်ကြပါစေ။
ခွင့်လွှတ်မှုကို ပြင်ဆင်မှုနှင့် တွဲနိုင်ကြပါစေ။
လူသားဆန်မှုကို တရားမျှတမှုနှင့် တွဲနိုင်ကြပါစေ။
မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ မျက်နှာမလိုက်ကြပါစေနှင့်။
Partner ဖြစ်လို့ မေတ္တာမဲ့မဆက်ဆံကြပါစေနှင့်။
Company ငွေနှင့် ကိုယ်ပိုင်ငွေကို မရောကြပါစေနှင့်။
လက်ဆောင်နှင့် လုပ်ငန်းပိုင်ဆိုင်မှုကို ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
ကူညီခြင်းနှင့် တာဝန်အစားထိုးလုပ်ပေးနေခြင်းကို ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် အမှားကို အားပေးခြင်းကို ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မစစ်ဆေးတော့ခြင်းကို ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
အမြင်မတူမှုနှင့် ရန်ဖြစ်မှုကို ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ဖက်လူ၏အမှားနှင့် လူတစ်ယောက်လုံး၏တန်ဖိုးကို မရောကြပါစေနှင့်။
အလုပ်မကိုက်ခြင်းနှင့် လူမကောင်းခြင်းကို မရောကြပါစေနှင့်။
မိတ်ဆွေတစ်ယောက်၏ သစ္စာကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်တစ်ယောက်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကိုလည်း အမှန်အတိုင်း အကဲဖြတ်နိုင်ကြပါစေ။
ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသေးသူအား မိတ်ဆွေဆိုပြီး မသင့်သောတာဝန် မတင်ကြပါစေနှင့်။
မိတ်ဆွေ၏မျက်နှာကိုကာကွယ်ရင်း အဖွဲ့သားတို့၏တရားမျှတမှု မပျက်ကြပါစေနှင့်။
အဖွဲ့သားတစ်ယောက်အပေါ် သုံးသောစည်းကို မိတ်ဆွေ Partner အပေါ်လည်း တရားမျှတစွာသုံးနိုင်ကြပါစေ။
Partner ရဲ့အခက်အခဲကို နားလည်နိုင်ကြပါစေ။
ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်ချက်နှင့်တာဝန်ကို ပြန်လည်ရှင်းနိုင်ကြပါစေ။
စိတ်နာမှုကို မစုကြပါစေနှင့်။
ပြောသင့်သည်ကို အချိန်မီပြောနိုင်ကြပါစေ။
မပြောသင့်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းနိုင်ကြပါစေ။
Partner အောင်မြင်လျှင် မုဒိတာပွားနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ်အောင်မြင်သောအခါ Credit ကို မိမိတစ်ယောက်တည်း မယူကြပါစေနှင့်။
အရှုံးရောက်လျှင် တစ်ဖက်ကို အပြစ်မပုံချကြပါစေနှင့်။
အတူရှာသောအမြတ်ကို တရားမျှတစွာ ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
အတူခံရသောဆုံးရှုံးမှုကို သဘောတူထားသောစည်းအတိုင်း တာဝန်ယူနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ၏အလင်းအတိုင်း လူတစ်ယောက်၏အရည်အသွေးကို အချိန်တိုအတွင်း အလျင်စလိုမဆုံးဖြတ်ဘဲ အတူလုပ်ကိုင်ခြင်း၊ အခက်အခဲနှင့် ဆွေးနွေးမှုတို့အတွင်း သတိပညာဖြင့် လေ့လာနိုင်ကြပါစေ။
မိတ္တသုတ်၏အလင်းအတိုင်း ပေးဖို့ခက်သည်ကိုပေးနိုင်ခြင်း၊ လုပ်ဖို့ခက်သည်ကိုလုပ်ပေးခြင်း၊ အခက်အခဲမှာ မစွန့်ခြင်း၊ အတွင်းရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ရှိသော မိတ်ဆွေစိတ်ကို မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်၏အလင်းအတိုင်း Relationship တစ်မျိုးစီ၏ အပြန်အလှန်တာဝန်များကို လေးစားနိုင်ကြပါစေ။ ချီးမွမ်းလိုက်လျောနေသူနှင့် ကောင်းရာသို့ တကယ်ညွှန်ပြပေးသူတို့ကို ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
ဒီဃဇာဏုသုတ်၏အလင်းအတိုင်း ကောင်းသောအဖော်ရှိခြင်း၊ လုံ့လဝီရိယ၊ ဥစ္စာကာကွယ်မှုနှင့် ဝင်ငွေထွက်ငွေမျှတမှုတို့ကို အတူထိန်းနိုင်ကြပါစေ။
အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ်၏အလင်းအတိုင်း မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်၊ ပြုပြီးနောက် ကိုယ့်လုပ်ရပ်၏ အကျိုးအပြစ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။ ကိုယ်၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်စေသောအမှုကို စောစောသိ၍ ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောအဖော်အပေါင်း၏တန်ဖိုးကို သိနိုင်ကြပါစေ။
Partner က ကိုယ့်ကို လောဘပိုကြီးစေသလား၊ သီလပိုတည်စေသလား သိနိုင်ကြပါစေ။
Partner က ကိုယ့်မာနကိုပဲ ကျွေးနေသလား၊ ပညာတိုးအောင် ကူနေသလား သိနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ပါးသူအတွက် ကောင်းသောမိတ်ဆွေနှင့် တာဝန်ယူတတ်သောလုပ်ငန်းမိတ်ဖက် ဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
ငွေကြောင့် မိတ်ဆွေမပျက်ကြပါစေနှင့်။
မိတ်ဆွေကြောင့် တရားမျှတမှု မပျက်ကြပါစေနှင့်။
Business ကြောင့် သီလမပျက်ကြပါစေနှင့်။
အမြတ်ကြောင့် လူသားဆန်မှု မပျက်ကြပါစေနှင့်။
Company ကြောင့် မိမိ၏အကျင့်သိက္ခာ မလဲလှယ်ကြပါစေနှင့်။
မိတ်ဆွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်မှုသဖွယ် မဖမ်းကြပါစေနှင့်။
Partner ကိုလည်း အကျိုးထုတ်ကိရိယာလို မမြင်ကြပါစေနှင့်။
လူကို လူလိုမြင်နိုင်ကြပါစေ။
တာဝန်ကို တာဝန်လို ထမ်းနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
မရှင်းလင်းမှု၊ မျက်နှာလိုမှု၊ မာန၊ လောဘနှင့် ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်လာသော Relationship ဒုက္ခကို မြင်နိုင်ကြပါစေ။
“သူငါ့ကို ချစ်ရမယ်၊ သဘောတူရမယ်၊ အမြဲအတူရှိရမယ်” ဟူသော တဏှာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
“ဒီ Business မဖြစ်မနေ အောင်မြင်ရမယ်” ဟူသော တဏှာကြောင့် အမှန်နှင့်သီလကို မဖုံးကြပါစေနှင့်။
“ငါ့သူငယ်ချင်း” ဟူသော ဖမ်းဆုပ်မှုကြောင့် တရားမျှတမှု မပျက်ကြပါစေနှင့်။
သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြင့် Role ကိုမှန်မှန်မြင်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဖြင့် နှစ်ဖက်ကောင်းကျိုးကို ရည်ရွယ်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါစာဖြင့် အမှန်ကို မေတ္တာနဲ့ပြောနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာကမ္မန္တဖြင့် တရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝဖြင့် သန့်ရှင်းသောလုပ်ငန်းကို ပူးပေါင်းတည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါယာမဖြင့် ပြဿနာသေးစဉ် ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသတိဖြင့် မိမိဘက်လိုက်မှု၊ မာနနဲ့ မနာလိုမှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသမာဓိဖြင့် ငွေ၊ အာဏာ၊ ချီးကျူးမှု၊ ကဲ့ရဲ့မှုတို့ကြား သီလနဲ့ပညာပေါ် တည်နိုင်ကြပါစေ။
မိတ်ဆွေကောင်းများနှင့် ဆုံကြပါစေ။
မှန်ကန်သောလုပ်ငန်းမိတ်ဖက်များနှင့် ဆုံကြပါစေ။
နှစ်ခုတစ်ယောက်တည်းတွင် ဆုံရပါကလည်း အဲဒီဆက်ဆံရေးကို ပညာဖြင့် ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
မိတ်ဆွေမှုမှာ မေတ္တာတိုးပွားကြပါစေ။
လုပ်ငန်းမှာ သစ္စာတိုးပွားကြပါစေ။
တာဝန်မှာ သတိတိုးပွားကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပညာတိုးပွားကြပါစေ။
ထိုပညာဖြင့် တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ၊ ဥပါဒါန်တို့ကို တဖြည်းဖြည်းပယ်ရှား၍ ဒုက္ခခပ်သိမ်းချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
အဓိကမှီငြမ်းထားသော ဘုရားဟောကျမ်းများ
၁။ ဒီဃနိကာယ် ၃၁ — သိင်္ဂါလောဝါဒသုတ်။ လူမှုဆက်ဆံရေးအမျိုးမျိုး၌ အပြန်အလှန်တာဝန်များ မတူကြောင်းနှင့် မိတ်ဆွေစစ်၊ မိတ်ဆွေအယောင်ဆောင်သူတို့၏ အပြုအမူကို ခွဲခြားထားသည်။ ခေတ်သစ် Business Partnership ကို တိုက်ရိုက်မဟောသော်လည်း Relationship အမျိုးအစားအလိုက် တာဝန်ကွဲပြားကြောင်းအတွက် အဓိကအလင်းဖြစ်သည်။
၂။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၇.၃၅ — မိတ္တသုတ်။ ပေးဖို့ခက်တာကိုပေးခြင်း၊ လုပ်ဖို့ခက်တာကိုလုပ်ပေးခြင်း၊ သည်းခံခြင်း၊ အတွင်းရေးထိန်းခြင်း၊ အခက်အခဲမှာ မစွန့်ခြင်း၊ ကျဆင်းချိန်အထင်မသေးခြင်းတို့ကို ပေါင်းသင်းထိုက်သောမိတ်ဆွေ၏ အရည်အသွေးအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
၃။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂။ လူတစ်ယောက်၏ သီလ၊ သန့်ရှင်းရိုးသားမှု၊ ခံနိုင်ရည်နှင့် ပညာတို့ကို အတူနေထိုင်မှု၊ အပြန်အလှန်လုပ်ကိုင်မှု၊ အခက်အခဲနှင့် ဆွေးနွေးမှုတို့မှ အချိန်ယူ၍ သတိပညာဖြင့် သိလာနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
၄။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ — ဒီဃဇာဏုသုတ်။ လောကီဘဝကောင်းကျိုးအတွက် လုံ့လဝီရိယ၊ ရရှိထားသောဥစ္စာကို သတိနဲ့ကာကွယ်မှု၊ ကောင်းသောအဖော်အပေါင်းနှင့် ဝင်ငွေထွက်ငွေကို ချိန်ညှိနေထိုင်မှုတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။
၅။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ — အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ်။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုတို့ကို မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်နှင့် ပြုပြီးနောက် ပြန်လည်ဆင်ခြင်၍ မိမိနှင့် သူတစ်ပါးအပေါ် ထိခိုက်မှုရှိမရှိ စိစစ်ရန် လမ်းညွှန်ထားသည်။
၆။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇။ လူဝတ်ကြောင်တို့ မလုပ်သင့်သော ကုန်သွယ်မှုအမျိုးအစားငါးမျိုးကို ဖော်ပြထားပြီး လုပ်ငန်းရွေးချယ်မှုကိုလည်း သီလနဲ့ခွဲမထားသင့်ကြောင်း အရေးကြီးသောအလင်းပေးသည်။
၇။ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၂ — ဥပဍ္ဎသုတ်။ ကောင်းမြတ်သောအဖော်အပေါင်း၏ မြတ်သောအကျင့်လမ်းအပေါ် အလွန်ကြီးမားသော အရေးပါမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းမိတ်ဖက်မှုကို တိုက်ရိုက်ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အနီးကပ်ပေါင်းသင်းသူ၏ အကျင့်အပေါ်သက်ရောက်မှုကို နားလည်ရန် အလင်းအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။
