နာမည်ထက် အကျင့်က အဖွဲ့၏အမှတ်တံဆိပ်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ကနေ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတည်ဆောက်ရေးခရီးမှာ အခန်းအသစ်တစ်ခု ဝင်လာပြီ။
အရင်ပိုင်းမှာ စတင်သူရဲ့စိတ်၊ အကြံ၊ အချက်အလက်၊ အန္တရာယ်၊ အဖော်ရွေးမှု၊ စမ်းသပ်မှု၊ ဆုံးဖြတ်မှုတို့ကို ပြောခဲ့တယ်။
အခုတော့—
လုပ်ငန်းကို တရားဝင်တည်ထောင်ခြင်း၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ စည်းမျဉ်း၊ အာဏာ၊ တာဝန် စတဲ့အပိုင်းတွေကို တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာကြမယ်။
ဒီအပိုင်းရဲ့ ပထမဆုံးတရားမှာ—
နာမည်ကို ပြောမယ်။
ဒါပေမယ့် နာမည်ရွေးနည်းကို မပြောသေးဘူး။
အဲဒါ နေ့လယ်မှာ ပြောရမယ့်အကြောင်း။
မနက်မှာ ပိုအခြေခံကျတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု အရင်မေးမယ်။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ဆိုတာ တကယ်ဘာလဲ?
နာမည်လား?
သင်္ကေတလား?
ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်လား?
လှပတဲ့အရောင်တွေလား?
ဖောက်သည်တွေမှတ်မိလွယ်တဲ့ စကားလုံးလား?
ဒကာကြီးတို့…
ဒါတွေက လိုတယ်။
နာမည်ကောင်းကောင်းရွေးတာ မမှားဘူး။
အမည်ရှင်းတာက ကောင်းတယ်။
လူမှတ်မိတာကောင်းတယ်။
လုပ်ငန်းကို စနစ်တကျတင်ပြတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
နာမည်ဟာ အဖွဲ့ရဲ့ဂုဏ်မဟုတ်သေးဘူး။
နာမည်က လူကို ပထမဆုံး တံခါးအထိ ခေါ်နိုင်တယ်။
အကျင့်ကပဲ လူကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာစေတယ်။
နာမည်က လူကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်တယ်။
အကျင့်ကပဲ လူကို ယုံစေတယ်။
နာမည်က “ကျွန်တော်တို့ဘယ်သူလဲ” လို့ ပြောနိုင်တယ်။
အကျင့်က—
“တကယ်ဘယ်သူလဲ”
ကို ပြတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကို တစ်ရက်ထဲ ရွေးလို့ရတယ်။
အမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတကို တစ်ပတ်အတွင်း ဖန်တီးလို့ရတယ်။
ဆိုင်းဘုတ်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ချက်ချင်းလုပ်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ယုံကြည်မှုကို ဝယ်လို့မရဘူး။
အပြစ်ကင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်းကို အော်ဒါတင်လို့မရဘူး။
“ကျွန်တော်တို့ကို ယုံပါ”
လို့ စာလုံးကြီးကြီးရေးလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် လူတွေတကယ်ယုံဖို့—
ကိုယ့်အကျင့်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းသက်သေပြရတယ်။
ဒီအချက်ကို ဘုရားရှင်ရဲ့အဆုံးအမနဲ့ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရအောင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ဒုကနိပါတ် ၂.၁၈ မှာ ဘုရားရှင်က အရှင်အာနန္ဒာကို ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွန်ရှင်းတဲ့အဆုံးအမတစ်ခု ဟောတော်မူတယ်။
ကိုယ်အကျင့်မကောင်းတာ၊ နှုတ်အကျင့်မကောင်းတာ၊ စိတ်အကျင့်မကောင်းတာ—
မပြုသင့်ဘူး လို့ ဟောတယ်။
ဘာအကျိုးဆက်ရှိသလဲဆိုတော့—
မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရနိုင်တယ်။
ပညာရှိပြီး စိစစ်တတ်သူတွေက စိစစ်ပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။
မကောင်းသောဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့တယ်။
အပြန်ဘက်မှာ—
ကိုယ်အကျင့်ကောင်း၊ နှုတ်အကျင့်ကောင်း၊ စိတ်အကျင့်ကောင်းကို ကျင့်သုံးသူဟာ—
မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်စရာနည်းတယ်။
ပညာရှိသူတို့ စိစစ်ပြီး ချီးမွမ်းကြတယ်။
ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဘုရားဟောဟာ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်အတွက် တိုက်ရိုက်ဆုံး မီးအိမ်ပဲ။
သတိထားကြည့်။
ဘုရားရှင်က—
နာမည်ကောင်းကောင်း ရွေးထားလို့ ဂုဏ်သတင်းကောင်းတယ်လို့ မဟောဘူး။
အပြင်အဆင်လှလို့ မဟောဘူး။
လူသိများလို့ မဟောဘူး။
ကိုယ်အကျင့်၊ နှုတ်အကျင့်၊ စိတ်အကျင့်ကောင်းမှုကနေ ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့လာတယ်။
ဒါဟာ လုပ်ငန်းဘာသာနဲ့ ပြောရရင်—
အမှတ်တံဆိပ်ဆိုတာ အဖွဲ့က ကိုယ့်အကြောင်း ဘာပြောသလဲတင်မဟုတ်ဘူး။
လူတွေက အဖွဲ့ရဲ့အကျင့်ကို တွေ့ပြီး ဘာယုံကြည်လာသလဲ ဆိုတာပါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့တစ်ခု နာမည်ကို—
“သစ္စာ”
လို့ထားလို့ရတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ဖောက်သည်ကို လိမ်ရင်—
နာမည်က “သစ္စာ”။
အကျင့်က “မသစ္စာ”။
လူတွေ ဘယ်ဟာကိုယုံမလဲ?
နာမည်လား?
အတွေ့အကြုံလား?
အတွေ့အကြုံကို ယုံမယ်။
ဆိုင်နာမည်—
“မေတ္တာ”
လို့ထား။
ဝန်ထမ်းကို နေ့တိုင်းအရှက်ခွဲ။
အချိန်ပိုလုပ်ခိုင်းပြီး မမျှတ။
ဖောက်သည်ရှေ့မှာတောင် ဝန်ထမ်းကို ဆူ။
နာမည်က မေတ္တာ။
အကျင့်က မေတ္တာလား?
မဟုတ်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းနာမည်ကို—
“ရိုးသားမှု”
“ယုံကြည်မှု”
“အရည်အသွေး”
“မိသားစု”
“မေတ္တာ”
“စေတနာ”
ဆိုတဲ့လှပတဲ့စကားလုံးတွေ တပ်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
နာမည်က သီလအစား မထိုးနိုင်ဘူး။
အပြင်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ စာလုံးဟာ အတွင်းမှာရှိတဲ့ အကျင့်ကို အလိုအလျောက် မပြောင်းပေးနိုင်ဘူး။
ဘုရားရှင်ရဲ့အဆုံးအမက ဒီနေရာမှာ အလွန်လက်တွေ့ကျတယ်။
အပြင်က နာမည်ထက်—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ခိုင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့မှာ “ကိုယ်အကျင့်” ဆိုတာ ဘာတွေလဲ?
ပစ္စည်းကို တကယ်ကတိပေးသလို ထုတ်သလား?
ငွေကို တရားသဖြင့် ကိုင်တွယ်သလား?
သူတစ်ပါးပိုင်ကို မယူဘူးလား?
လူ့ဘေးကင်းရေးကို ထိန်းသလား?
ဝန်ထမ်းကို လေးစားသလား?
ဖောက်သည်ရဲ့အခွင့်အရေးကို မချိုးဖောက်ဘူးလား?
ဒါတွေ—
အဖွဲ့ရဲ့ ကိုယ်အကျင့်။
“နှုတ်အကျင့်” က?
ကြော်ငြာမှာ အမှန်ပြောသလား?
မရှိတာကိုရှိတယ် မပြောဘူးလား?
မပေးနိုင်တာ ကတိမပေးဘူးလား?
တစ်ဖွဲ့နဲ့တစ်ဖွဲ့ မုန်းအောင် အတင်းအဖျင်းမပြောဘူးလား?
ဝန်ထမ်းကို လူရှေ့အရှက်မခွဲဘူးလား?
ဖောက်သည်တိုင်ကြားတဲ့အခါ အကြောင်းပြချက်နဲ့မဖုံးဘဲ အမှန်ပြောသလား?
ဒါ အဖွဲ့ရဲ့နှုတ်အကျင့်။
“စိတ်အကျင့်” က?
လောဘတစ်ခုတည်းနဲ့ လည်ပတ်နေလား?
ပြိုင်ဘက်ကိုဖျက်ဖို့ လုပ်နေလား?
ဝန်ထမ်းကို အသုံးချစရာအဖြစ်ပဲ မြင်သလား?
ဖောက်သည်ကို လူမမြင်ဘဲ အမြတ်ရင်းမြစ်ပဲ မြင်သလား?
ဒါ အဖွဲ့ရဲ့အတွင်းစိတ်ကို သက်ရောက်စေတဲ့ အခြေခံ။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့ဆိုတာ စိတ်မရှိတဲ့ သီးခြားသတ္တဝါကြီး မဟုတ်ဘူး။
အဖွဲ့အတွင်းက လူတွေ ဆုံးဖြတ်တယ်။
လူတွေပြောတယ်။
လူတွေ လုပ်တယ်။
လူတွေ ထပ်ခါထပ်ခါလုပ်တဲ့အကျင့်က—
နောက်ဆုံး “ဒီအဖွဲ့ဆို ဒီလိုပဲ”
ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းဖြစ်လာတယ်။
ဒါကြောင့်—
အမှတ်တံဆိပ်ကို ပုံဆွဲသူတစ်ယောက်တည်း မဖန်တီးဘူး။
နေ့တိုင်း အဖွဲ့ထဲက လူတိုင်းက ဖန်တီးနေတယ်။
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ဖောက်သည်ကို ဘယ်လိုပြောသလဲ—
အမှတ်တံဆိပ်။
ဖုန်းဖြေသူ ဘယ်လိုဖြေသလဲ—
အမှတ်တံဆိပ်။
ငွေကောက်သူ အမှားငွေတွေ့ရင် ဘာလုပ်သလဲ—
အမှတ်တံဆိပ်။
မန်နေဂျာ ဝန်ထမ်းမှားတဲ့အခါ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်သလဲ—
အမှတ်တံဆိပ်။
ပိုင်ရှင် မရှိတဲ့အချိန်မှာ အဖွဲ့က ဘယ်လိုနေသလဲ—
ပိုတောင်အမှတ်တံဆိပ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မပဒ ၅၁–၅၂ ရဲ့ အဆုံးအမဟာ အရမ်းလှတယ်။
အရောင်လှပပေမယ့် အနံ့မရှိတဲ့ပန်းလို—
ကောင်းကောင်းပြောထားတဲ့စကားကို ကိုယ်တိုင်မကျင့်ရင် အကျိုးမပြည့်စုံဘူးလို့ ဟောထားတယ်။
အရောင်လည်းလှ၊ အနံ့လည်းရှိတဲ့ပန်းလို—
ကောင်းသောစကားကို ကိုယ်တိုင်ကျင့်သုံးရင် အကျိုးရှိတယ်လို့ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီပန်းဥပမာကို အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ချိတ်ကြည့်။
အဖွဲ့ရဲ့စာအုပ်ထဲမှာ—
“ရိုးသားမှု”
ရေးထားတယ်။
“ဖောက်သည်ကို ပထမထားမယ်”
ရေးထားတယ်။
“ဝန်ထမ်းကို လေးစားမယ်”
ရေးထားတယ်။
“အရည်အသွေးကို မလျှော့ဘူး”
ရေးထားတယ်။
အဲဒါ အရောင်။
လှတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အလုပ်တကယ်လုပ်တဲ့အခါ ပြောင်းသွားရင်?
အနံ့မရှိတဲ့ပန်း။
ဒကာကြီးတို့…
ပန်းရဲ့အရောင်ကို မျက်စိနဲ့မြင်ရတယ်။
ပန်းရဲ့အနံ့ကို နီးလာမှသိရတယ်။
အဖွဲ့လည်း အဲဒီလို။
အပြင်မှာ မြင်တဲ့နာမည်၊ ဆိုင်းဘုတ်၊ ကြော်ငြာက—
အရောင်။
အဖွဲ့နဲ့ အမှန်တကယ်ဆက်ဆံလိုက်တဲ့အခါ သိရတာက—
အနံ့။
တစ်ခါဝယ်ကြည့်။
သိလာတယ်။
တစ်ခါဖုန်းဆက်ကြည့်။
သိလာတယ်။
တိုင်ကြားကြည့်။
ပိုသိလာတယ်။
ပြန်အမ်းရမယ့်ကိစ္စဖြစ်ကြည့်။
တကယ်သိလာတယ်။
ဝန်ထမ်းအဖြစ် အလုပ်ဝင်ကြည့်။
အတွင်းက ပိုသိလာတယ်။
အဲဒီတော့—
အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ အရောင်ကို ဖန်တီးတာလွယ်တယ်။
အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ ရနံ့ကို အကျင့်က ဖန်တီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒမှာ အဲဒီအကြောင်းနောက်တစ်ဆင့် ပိုလှသေးတယ်။
ပန်းရနံ့၊ စန္ဒကူးရနံ့၊ တခြားအမွှေးရနံ့တွေဟာ လေကိုဆန်ပြီး မပျံ့နိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
သီလရှိသူရဲ့ ရနံ့ဟာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့တယ် လို့ ဓမ္မပဒ ၅၄–၅၆ မှာ ဖော်ပြထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဘယ်လောက်လှတဲ့အဆုံးအမလဲ။
ဒီနေ့ခေတ်အဖွဲ့အစည်းအတွက်—
အဲဒီစကားကို ဦးဇင်းတို့ မပြောင်းဘဲ အလင်းယူကြည့်။
ကောင်းတဲ့အကျင့်ရဲ့ဂုဏ်သတင်းဟာ ကိုယ်အော်စရာမလိုဘဲ ပျံ့နိုင်တယ်။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်—
“အဲဒီဆိုင်က ဈေးအနည်းငယ်ပိုပေမယ့် အမှန်ပြောတယ်”
ဆိုတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကို ပြောမယ်။
“အဲဒီအဖွဲ့က အမှားဖြစ်ရင် မဖုံးဘူး”
ဆိုတယ်။
ပျံ့မယ်။
“အဲဒီကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းလစာနောက်မကျဘူး”
ပျံ့မယ်။
“သူတို့မနိုင်ရင် မနိုင်ဘူးပြောတယ်”
ပျံ့မယ်။
“ပြန်အမ်းရမယ့်ငွေကို မရှုပ်ဘူး”
ပျံ့မယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါတွေဟာ တစ်ခါတစ်လေ ကြော်ငြာထက် ပိုအားကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်?
အဖွဲ့က ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်တွေ့က ပြောနေတာ။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့ရဲ့ တကယ့်အမှတ်တံဆိပ်ဟာ—
ဆိုင်ပေါ်ကစာလုံးထဲမှာပဲ မရှိဘူး။
ဖောက်သည်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှိတယ်။
ဝန်ထမ်းရဲ့အတွေ့အကြုံထဲမှာ ရှိတယ်။
ပစ္စည်းပေးသွင်းသူရဲ့ယုံကြည်မှုထဲမှာ ရှိတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်လူတွေရဲ့ စကားထဲမှာရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ ကို ပြန်သတိရ။
ဘုရားရှင်က တိုက်ရိုက်—
အကျင့်ကောင်းသူရဲ့ ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့ခြင်း ကို ပြောထားတယ်။
ဒါကို “ခေတ်သစ်အမှတ်တံဆိပ်သီအိုရီကို ဘုရားရှင်ကြိုဟောထားတယ်” လို့ မပြောရဘူး။
အဲဒီလိုပြောရင် လွဲမယ်။
ဘုရားရှင်က ကုမ္ပဏီအမှတ်တံဆိပ်ဆိုင်ရာပညာ ဟောနေတာ မဟုတ်ဘူး။
ဟောထားတာက—
ကောင်းသော ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်နှင့် ဂုဏ်သတင်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာအကျိုးဆက်။
ဦးဇင်းတို့က ဒီအလင်းကို အဖွဲ့အစည်းဘဝထဲ အသုံးချတာ။
ဒါကို ခွဲထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့တစ်ခုမှာ လူတွေ အများကြီးပြောတယ်—
“ကျွန်တော်တို့အတွက် ယုံကြည်မှုက အရေးကြီးတယ်”
တကယ်လား?
သိချင်ရင်—
သူတို့အမှားဖြစ်တဲ့နေ့ ကြည့်။
မှန်နေတဲ့အချိန်မှာ လူတိုင်း ရိုးသားလို့လွယ်တယ်။
အမှားဖြစ်တဲ့နေ့မှာ—
ဖုံးလား?
ဝန်ခံလား?
အကြောင်းပြချက်လား?
တာဝန်ယူလား?
ဖောက်သည်မသိဘူးဆိုပြီး လွှတ်ထားလား?
အဲဒီနေ့မှာ—
အဖွဲ့ရဲ့နာမည် မဟုတ်ဘဲ အကျင့် ပေါ်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို သိချင်ရင် အကောင်းဆုံးနေ့မှာပဲ မကြည့်နဲ့။
ပြဿနာဖြစ်တဲ့နေ့မှာ ကြည့်။
ပစ္စည်းမှားပို့တယ်။
ဘာလုပ်?
ပိုက်ဆံမှားယူတယ်။
ဘာလုပ်?
ဝန်ထမ်းက အမှားကြီးလုပ်တယ်။
ဘာလုပ်?
ဖောက်သည်က စိတ်ဆိုးတယ်။
ဘာလုပ်?
ပစ္စည်းပေးသွင်းသူကို ပေးရမယ့်ငွေခက်တယ်။
ဘာလုပ်?
ပိုင်ရှင်မရှိဘူး။
ဘာလုပ်?
ဒီအချိန်တွေမှာ ပေါ်လာတာ—
နာမည်မဟုတ်။
ယဉ်ကျေးမှု။
ယဉ်ကျေးမှုကို ဖန်တီးတာ—
ထပ်ခါတလဲလဲအကျင့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မပဒ ၁၉–၂၀ ကို သတိရဖို့ကောင်းတယ်။
တရားစကားတွေ အများကြီးရွတ်ဖတ်ထားပေမယ့် လိုက်မကျင့်သူကို—
တခြားသူပိုင်နွားတွေကို ရေတွက်နေတဲ့ နွားကျောင်းသားနဲ့ ဥပမာပေးထားတယ်။
အပြန်မှာ သိထားတာနည်းသော်လည်း တရားနဲ့အညီ တကယ်လိုက်နာကျင့်သုံးသူဟာ တရားလမ်းရဲ့အကျိုးကို ရရှိသူဖြစ်တယ်လို့ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း—
မူဝါဒစာအုပ်အကြီးကြီးရှိတယ်။
နံရံပေါ်မှာ တန်ဖိုးထားမှု ဆယ်ချက်ရေးထားတယ်။
နှစ်စဉ်အစည်းအဝေးမှာ—
ရိုးသားမှု၊ တာဝန်ယူမှု၊ ဖောက်သည်စောင့်ရှောက်မှု…
ပြော။
ဒါပေမယ့် မကျင့်။
ဒါဆို?
စာလုံးရေတွက်နေတာ။
အဖွဲ့မှာ တန်ဖိုးထားမှုသုံးချက်ပဲရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
တကယ်လိုက်နာတယ်။
အမှန်ပြော။
ကတိတည်။
အမှားပြင်။
ဒါဆို?
စာလုံးနည်းပေမယ့် အသက်ရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
တန်ဖိုးထားမှုကို နံရံပေါ် အများကြီးရေးနိုင်ခြင်းထက် လက်တွေ့အနည်းငယ်ကို မှန်မှန်ကျင့်နိုင်ခြင်း ပိုအရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တရားစာလုံးအများကြီးသိပြီး မကျင့်ရင် မလုံလောက်သလို—
အဖွဲ့ရဲ့တန်ဖိုးထားမှုစကား အများကြီးပြောပြီး မကျင့်ရင်လည်း လူယုံကြည်မှု မတည်ဘူး။
ဒီနေရာမှာ သတိထားစရာတစ်ခု—
ဦးဇင်းတို့က ဓမ္မပဒ ၁၉–၂၀ ကို ကုမ္ပဏီအတွက်ရေးထားတယ်လို့ မဆိုဘူး။
တရားဟာ တရား။
လောကီအသုံးချမှုဟာ အသုံးချမှု။
ဒါပေမယ့်—
စကားနဲ့အကျင့် မညီခြင်း၏အန္တရာယ် ကို ဓမ္မက တိုက်ရိုက်သင်ပေးထားတယ်။
အဲဒီအလင်းဟာ အဖွဲ့အစည်းတိုင်းအတွက် အသုံးဝင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီတော့—
“ကျွန်တော်တို့ဟာ ရိုးသားတဲ့အဖွဲ့ပါ”
မပြောခင်—
ရိုးသား။
“ကျွန်တော်တို့ ဖောက်သည်ကိုချစ်တယ်”
မပြောခင်—
ဖောက်သည်နာတဲ့အခါ နားထောင်။
“ကျွန်တော်တို့ ဝန်ထမ်းကိုမိသားစုလိုသဘောထားတယ်”
မပြောခင်—
အလုပ်ချိန်၊ လစာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အခွင့်အရေးမှာ အရင်ပြ။
“ကျွန်တော်တို့ အရည်အသွေးကို ဦးစားပေးတယ်”
မပြောခင်—
အမှားပစ္စည်းတွေ့ရင် ဖုံးမဖုံးကြည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အမှတ်တံဆိပ်က ကြေညာချက်မဟုတ်ဘူး။
ကြေညာချက်နဲ့ အကျင့် ဘယ်လောက်ညီသလဲဆိုတာ။
ဒီစကားကို မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ ၂၅၈–၂၆၃ မှာလည်း ဒီခေါင်းစဉ်နဲ့ အရမ်းဆိုင်တဲ့ အဆုံးအမရှိတယ်။
စကားအများကြီးပြောရုံနဲ့ ပညာရှိမဖြစ်ဘူး။
တရားအကြောင်း စကားများများပြောရုံနဲ့ တရားကို စောင့်ထိန်းသူ မဖြစ်ဘူး။
အပြင်ပန်းပြောကောင်းခြင်း၊ လှပခြင်းနဲ့ပဲ လူကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်ဘူး။
အတွင်းမှာ မနာလိုမှု၊ ဝန်တိုမှု၊ လှည့်ဖြားမှုတွေရှိနေသေးရင် အပြင်စကားလှတာ မလုံလောက်ဘူးလို့ အဆုံးအမပေးထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ပြန်ချိတ်။
စကားပြောသူ အရမ်းကောင်းတယ်။
ကြော်ငြာသမားက တော်တယ်။
ဆိုရှယ်စာတွေ လှတယ်။
ဓာတ်ပုံလှတယ်။
အရောင်ညီတယ်။
စာလုံးလှတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အတွင်းမှာ ဝန်ထမ်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်။
ဖောက်သည်ကို မပြည့်မစုံပြောတယ်။
စာရင်းကို မရှင်းဘူး။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို မျှတဘူး။
ဒါဆို—
အပြင်ပန်းအမှတ်တံဆိပ် လှတယ်။
အတွင်းအရည်အသွေးက?
မလှဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
လှပတဲ့အပြင်အဆင်ကို ဆန့်ကျင်တာမဟုတ်ဘူးနော်။
ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သေချာလုပ်တာ ကောင်းတယ်။
လုပ်ငန်းနာမည် ရှင်းအောင်ရွေး။
အမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတ ကောင်းအောင်လုပ်။
စာရွက်စာတမ်းကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလုပ်။
ဆိုင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ထား။
အဲဒါတွေအကုန်ကောင်းတယ်။
ဘုရားရှင်က လှပမှုကို ဆန့်ကျင်တာလို့ မယူနဲ့။
ဒီနေ့ပြောတာ—
အပြင်ပန်းက အတွင်းအကျင့်ကို အစားမထိုးနိုင်ဘူး။
အရောင်ရှိရင် အနံ့လည်းရှိအောင်လုပ်။
ဒီလောက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်ကို သုတ္တနိပါတ်ထဲက ဝသလသုတ် က ပိုနက်အောင်သင်ပေးတယ်။
အဲဒီသုတ်မှာ—
လူတစ်ယောက်ကို မွေးရာဇာတိကြောင့် ယုတ်ညံ့သူဖြစ်တယ်၊ မြင့်မြတ်သူဖြစ်တယ်လို့ မသတ်မှတ်ဘဲ—
အမှုအကျင့်ကြောင့် လူ့တန်ဖိုးပေါ်လာတယ် ဆိုတဲ့အဆုံးအမကို အလွန်ပြတ်သားစွာ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီတရားကို လုပ်ငန်းနဲ့တန်းတူတင်မထားဘဲ အလင်းယူကြည့်။
လူတစ်ယောက်ကို မွေးရာအမည်၊ မျိုးရိုးနဲ့တင် မသတ်မှတ်သလို—
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကိုလည်း သူ့နာမည်နဲ့တင် မသတ်မှတ်ရဘူး။
“အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ…”
လို့ နာမည်တပ်ထားလို့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာအရည်အသွေး အလိုလိုရလာတာ မဟုတ်။
“တော်ဝင်…”
လို့ထားလို့ ဂုဏ်ရှိလာတာ မဟုတ်။
“ယုံကြည်မှု…”
လို့ထားလို့ ယုံကြည်ရတာ မဟုတ်။
“ပရီမီယံ…”
လို့ထားလို့ အရည်အသွေးမြင့်လာတာ မဟုတ်။
နာမည်က ဆန္ဒကိုပြနိုင်တယ်။
အကျင့်က အခြေအနေမှန်ကိုပြတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက်—
နာမည်ကို အရမ်းကြီး မမူးနဲ့။
ကိုယ့်လုပ်ငန်းနာမည် လူကြားရင် အထင်ကြီးစေချင်တာ ရှိနိုင်တယ်။
ဒါ သဘာဝ။
ဒါပေမယ့်—
အဲဒီအတွက် မရှိတဲ့အရွယ်အစားကို ရှိသလို မပြောနဲ့။
မရသေးတဲ့အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရသလို မပြောနဲ့။
မရှိတဲ့ကျွမ်းကျင်မှုကို ရှိသလိုမပြောနဲ့။
လူကို ရောထွေးစေမယ့်နာမည် မရွေးနဲ့။
နေ့လယ်မှာ နာမည်ရွေးနည်းကို သီးသန့်ပြောမယ်။
ဒီမနက် အခြေခံက—
နာမည်က အမှန်ကို မဖုံးရဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ရဲ့ အမည်က အတွင်းအရည်အသွေးထက် ကြီးလာတဲ့အခါ ဘာဖြစ်လဲ?
အဖွဲ့က နာမည်ကို ကာကွယ်ရတယ်။
အမှန်ကို မကာကွယ်တော့ဘူး။
ဒီဟာ အန္တရာယ်။
ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်တယ်။
“အမှန်ကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ?”
မေးရမယ့်အစား—
“ငါတို့နာမည်မပျက်အောင် ဘယ်လိုဖုံးမလဲ?”
စမေးတယ်။
ဒီမှာ အမှတ်တံဆိပ်ကို စောင့်ရင်း သီလပျက်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
မှတ်ထား—
နာမည်ကောင်းကို ကာကွယ်ဖို့ အမှန်ကို မဖုံးနဲ့။
အမှန်ကို ကာကွယ်ရင် နာမည်ကောင်းက နောက်ကလိုက်လာနိုင်တယ်။
အဲဒီလိုပဲ—
“လူတွေသိသွားရင် နာမည်ပျက်မယ်”
ဆိုပြီး အမှားဖုံးလို့မရဘူး။
အမှားဖုံးလိုက်တဲ့အခါ—
အဖွဲ့ရဲ့အကျင့်ထဲ နောက်ထပ်အမှားတစ်ခု ထည့်လိုက်တာ။
မူလပြဿနာတစ်ခု။
ဖုံးကွယ်မှုတစ်ခု။
မုသားတစ်ခု။
တာဝန်ရှောင်မှုတစ်ခု။
အခု ပြဿနာလေးခု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ဖက်မှာ—
အမှားကို ဝန်ခံတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ မှားတယ်”
ပြောတယ်။
ဘယ်လိုပြင်မယ် ပြော။
ထိခိုက်သူကို သင့်တော်သလို လျော်ပေး။
စနစ်ပြန်တည်။
အဲဒီအချိန်မှာ—
ခဏနာမည်ထိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းလူတွေ ဘာမြင်မလဲ?
“မှားရင်တာဝန်ယူတဲ့အဖွဲ့”
ဆိုတဲ့ နာမည်အသစ် ရနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
နာမည်မပျက်အောင် အမှားမရှိဟန်ဆောင်တာထက်—
အမှားဖြစ်ရင် သီလနဲ့ ပြင်တတ်တာက ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်ကို မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့အလင်းနဲ့လည်း ကြည့်နိုင်တယ်။
ဘုရားရှင်က အရှင်ရာဟုလာကို—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုတို့ကို မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်၊ ပြုပြီးနောက် ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ ဆုံးမတော်မူတယ်။
မကောင်းတဲ့အကျိုးရှိမယ်ဆို မပြုဖို့။
လုပ်နေစဉ် ထိခိုက်မှုမြင်ရင် ရပ်ဖို့။
ပြုပြီးနောက် အမှားတွေ့ရင် ဖော်ထုတ်ပြီး နောင်ပြန်မဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ဖို့ အဆုံးအမရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းအတွက် အလင်းယူရင်—
မပြုမီ—
“ဒီကတိ မှန်လား?”
ပြုနေစဉ်—
“အကျိုးက မူလရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကိုက်သေးလား?”
ပြုပြီးနောက်—
“ဘာမှားသွားလဲ?”
ပြန်ကြည့်။
ဒီလိုအဖွဲ့က—
နာမည်ကောင်းတစ်ခု ဖန်တီးရုံ မဟုတ်ဘူး။
ယုံကြည်လို့ရတဲ့အကျင့်စနစ်ကို တည်ဆောက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ရဲ့တန်ဖိုးကို ဘယ်လိုသိမလဲ?
ကြော်ငြာကိုဖတ်ပြီး တစ်ခါတည်း မသိဘူး။
အချိန်ယူရတယ်။
ဒီနေရာမှာ အခြားဘုရားဟောတစ်ခု အရမ်းအလင်းပေးတယ်။
ကျမ်းများမှာ—
လူတစ်ယောက်ရဲ့ သီလကို သိချင်ရင် အတူနေပြီး အချိန်ကြာကြာ ကြည့်ရတယ် ဆိုတဲ့သဘောရှိတယ်။
ခဏတစ်ဖြုတ်ကြည့်ရုံနဲ့ မလုံလောက်။
သတိရှိပြီး ပညာရှိသူက အချိန်ကြာမှ အကျင့်ညီမညီ သိနိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအချက်က အဖွဲ့အစည်းအတွက် အရမ်းမှန်တဲ့အလင်း။
ကြော်ငြာတစ်ခုကို နှစ်မိနစ်ကြည့်ပြီး—
“အဖွဲ့ကောင်းတယ်”
မသိနိုင်သေးဘူး။
တစ်ခါကတိပေးတာတည်။
ကောင်းတယ်။
တစ်နှစ်လုံးတည်လား?
ကြည့်။
ပထမဝန်ထမ်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံ။
ကောင်းတယ်။
အဖွဲ့ကြီးလာလည်း တူလား?
ကြည့်။
ငွေနည်းတဲ့အချိန် ရိုးသား။
ကောင်းတယ်။
ငွေများလာရင်လည်း ရိုးသားလား?
ကြည့်။
ဖောက်သည်ချီးကျူးတဲ့အချိန် ပျော့ပျောင်း။
ကောင်းတယ်။
တိုင်ကြားတဲ့အချိန်လည်း ယဉ်ကျေးလား?
ကြည့်။
အမှတ်တံဆိပ်ဆိုတာ အချိန်ကြာကြာ ပြန်ဖြေထားတဲ့ အကျင့်စာမေးပွဲရဲ့အဖြေ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ—
“Customer Review”
ဆိုတာမျိုးကို မြန်မာလို—
ဖောက်သည်တွေရဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေရှိတယ်။
အဲဒါ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် သုံးသပ်ချက်အနည်းငယ်က အဖွဲ့တစ်ခုလုံးရဲ့အမှန် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး။
ဒါကြောင့်—
တစ်ဖက်မှာ ကိုယ့်နာမည်ကို လှအောင်ပြင်။
တစ်ဖက်မှာ အမှန်တကယ်အကျင့်ကို ပိုအလေးထား။
အဲဒီလိုဆို—
အချိန်က ကိုယ့်ဘက်မှာလုပ်ပေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ မှာ “လူကောင်းအရည်အသွေးရှိသူ” ကို သူဘယ်လိုပြောသလဲကနေတောင် သိနိုင်တဲ့ အဆုံးအမရှိတယ်။
အရည်အသွေးမရှိသူက—
သူများရဲ့အပြစ်ကို လိုတာထက် ပိုပြောတတ်တယ်။
သူများရဲ့ကောင်းမှုကို ဖုံးတတ်တယ်။
ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးတတ်တယ်။
ကိုယ့်ကောင်းမှုကို ပိုပြောတတ်တယ်။
အရည်အသွေးရှိသူက—
သူများအပြစ်ကို မလိုအပ်ဘဲ မဖော်။
သူများကောင်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုတတ်တယ်။
ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးမထားဘဲ ပြောနိုင်တယ်။
ကိုယ့်ကောင်းမှုကို ကိုယ်အလွန်မမြှောက်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဘုရားဟောကို အဖွဲ့အစည်းရဲ့ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ ချိတ်ကြည့်။
အဖွဲ့က—
ပြိုင်ဘက်အပြစ်ပဲပြောနေသလား?
“သူတို့မကောင်းဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကောင်းတယ်”
ဆိုတာပဲလား?
ကိုယ့်အားနည်းချက်ကို ဖုံးပြီး ကိုယ့်အားသာချက်ကိုပဲ ကြီးကြီးပြောသလား?
ဖောက်သည်တိုင်ကြားမှုကို ဖုံးသလား?
ကိုယ့်အောင်မြင်မှုကိုပဲ အမြဲမြှောက်သလား?
ဒါတွေက စကားအကျင့်။
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို တည်ဆောက်နေတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖွဲ့က—
“ကျွန်တော်တို့အမှားမလုပ်ဘူး”
ဆိုရင် လူတွေယုံမလား?
မယုံသင့်ဘူး။
လူအဖွဲ့အစည်းဆို အမှားဖြစ်နိုင်တယ်။
ပိုယုံကြည်စရာက—
“အမှားဖြစ်ရင် ဖုံးမထားဘူး၊ ပြင်မယ်”
ဆိုတဲ့အဖွဲ့။
ဒီစကားကလည်း ပြောရုံနဲ့မပြီး။
အမှားဖြစ်တဲ့နေ့မှာ အကျင့်နဲ့ သက်သေပြ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီတော့ အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်တည်ဆောက်ရာမှာ—
“ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်ကောင်းကောင်းပြောခြင်း”
တစ်ခုတည်း မဟုတ်။
တစ်ခါတလေ—
ကိုယ့်အားနည်းချက်ကို ရိုးသားစွာသိခြင်း။
ပြင်ခြင်း။
သူများကောင်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း။
ပြိုင်ဘက်ကို မုန်းစကားမပြောခြင်း။
ဒါတွေလည်း နာမည်ကောင်းရဲ့အကြောင်း။
ဒကာကြီးတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၀ မှာလည်း လူကောင်းအရည်အသွေးရှိသူကို—
သူဘယ်သူနဲ့ပေါင်းသလဲ၊ ဘယ်လိုစေတနာထားသလဲ၊ ဘယ်လိုအကြံပေးသလဲ၊ ဘယ်လိုပြောသလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်သလဲ၊ ဘယ်လိုအမြင်ရှိသလဲ၊ ဘယ်လိုပေးကမ်းသလဲ—
စတဲ့ ဘဝကဏ္ဍအမျိုးမျိုးမှာ အရည်အသွေးကို ပြထားတယ်။
ဒီနေရာမှာ အဖွဲ့အစည်းအတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ဂုဏ်ရှိမှုဟာ နေရာတစ်ခုတည်းက မဖြစ်ဘူး။
ဖောက်သည်ကိုကောင်းတယ်။
ဝန်ထမ်းကိုဆိုးတယ်။
ဒါဆို မပြည့်စုံဘူး။
ဝန်ထမ်းကိုကောင်းတယ်။
ပစ္စည်းပေးသွင်းသူကို မတရားဖိတယ်။
မပြည့်စုံဘူး။
ဖောက်သည်ရှေ့ ရိုးသားတယ်။
အခွန်စာရင်းမှာ မရိုးသားဘူး။
မပြည့်စုံဘူး။
အပြင်လှူဒါန်းတယ်။
အတွင်းမှာ လစာမပေးဘူး။
မပြည့်စုံဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ဆိုတာ ဖောက်သည်မြင်တဲ့မျက်နှာတစ်ခုတည်း မဟုတ်။
အဖွဲ့ရဲ့—
အတွင်းနဲ့အပြင် ဘယ်လောက်ညီသလဲ။
လူရှိချိန်နဲ့ လူမရှိချိန် ဘယ်လောက်ညီသလဲ။
စကားနဲ့အလုပ် ဘယ်လောက်ညီသလဲ။
အမြတ်ရချိန်နဲ့ အရှုံးချိန် ဘယ်လောက်ညီသလဲ။
ဒါတွေက အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ နက်တဲ့အခြေခံ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စိတ်ကူးယဉ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ယူကြည့်မယ်။
ဒါ သမိုင်းအမှန်၊ တကယ့်ကုမ္ပဏီမဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာအတွက် စိတ်ကူးထားတာ။
ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရှိတယ်ဆိုပါစို့။
ပထမဆိုင်နာမည် အရမ်းလှတယ်။
ဆိုင်ပုံစံလှတယ်။
ထုပ်ပိုးလှတယ်။
စာရေးတာကောင်းတယ်။
အွန်လိုင်းမှာ အရမ်းလှ။
ဒုတိယဆိုင်က နာမည်ရိုးရိုး။
အပြင်အဆင်လည်း ပုံမှန်။
ဖောက်သည်ပထမဆုံးရောက်ရင်—
ပထမဆိုင်ကို ပိုစိတ်ဝင်စားနိုင်တယ်။
ဒါ သဘာဝ။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ရက် ဖောက်သည်တစ်ယောက် ပထမဆိုင်မှာ ပစ္စည်းဝယ်တယ်။
အိမ်ရောက်တော့ မှားနေတယ်။
ပြန်ဆက်တယ်။
ဆိုင်က—
“ကျွန်တော်တို့ဘက်က မဟုတ်ဘူး”
ပြော။
ဖောက်သည်ဓာတ်ပုံပြ။
“သုံးပြီးသားဖြစ်လို့ မရဘူး”
အကြောင်းပြ။
အဆုံးမှာ ပြဿနာမပြင်။
ဒုတိယဆိုင်မှာလည်း တစ်နေ့ အမှားဖြစ်တယ်။
ဆိုင်က—
“စစ်ပါမယ်”
ဆိုပြီးတကယ်စစ်။
သူတို့ဘက်က အမှားဆိုတာ သိ။
“ဒီနေရာ ကျွန်တော်တို့ မှားပါတယ်”
ပြော။
လဲပေး။
နောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်အောင် မှတ်တမ်းတင်။
ဒကာကြီးတို့…
သုံးလနောက်—
ဘယ်ဆိုင်နာမည် လူတွေရင်ထဲ ပိုခိုင်မလဲ?
ပထမဆိုင်က အမည်လှတယ်။
ဒုတိယဆိုင်က—
အကျင့်လှတယ်။
အချိန်ကြာရင် ဘယ်ဟာအနိုင်ရမယ်လို့ ဦးဇင်းက စီးပွားရေးကြိုတင်ဟောတာ မဟုတ်ဘူး။
ဈေးကွက်မှာ အခြားအကြောင်းတရားတွေအများကြီးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မဘက်က ပြောနိုင်တာက—
ဒုတိယဆိုင်ရဲ့အကျင့်ဟာ အပြစ်ကင်းခြင်းနဲ့ ယုံကြည်ရနိုင်မှုဘက် ပိုနီးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ ရဲ့အလင်းနဲ့ဆို—
ကောင်းသောကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်က ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းပျံ့လာဖို့ အကြောင်းဖြစ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့စကား—
အမှားမရှိခြင်းက အမှတ်တံဆိပ်မဟုတ်။
အမှားဖြစ်တဲ့အခါ ဘယ်လိုပြုမူသလဲကလည်း အမှတ်တံဆိပ်။
လူတိုင်းအမှားဖြစ်နိုင်တယ်။
အဖွဲ့အစည်းတိုင်း အမှားဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
“ဘယ်လိုမှားမလဲ” ထက်—
“မှားရင် ဘယ်လိုဝန်ခံမလဲ၊ ဘယ်လိုပြင်မလဲ၊ ဘယ်လိုသင်မလဲ”
ဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ အဖွဲ့ရဲ့နာမည်ကို ဖျက်တာ—
ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး။
အဖွဲ့ကိုယ်တိုင်ရဲ့နေ့စဉ်အကျင့်။
ပြိုင်ဘက်က ကိုယ့်အကြောင်းမကောင်းပြောလို့—
ခဏထိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အကျင့်က တကယ်ကောင်းနေရင်—
အချိန်ကြာရင် လူက ခွဲတတ်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
ကိုယ်ကြော်ငြာအများကြီးလုပ်။
ပြိုင်ဘက်ကိုအပြစ်တင်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အကျင့်မကောင်း။
အပြင်ကပုံကို တစ်ချိန်ထိ ထိန်းလို့ရနိုင်တယ်။
အမြဲမလွယ်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့ရဲ့နာမည်ကို ကာကွယ်ချင်ရင် ပထမဆုံးအဖွဲ့ရဲ့အကျင့်ကို ကာကွယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ခေတ်မှာ အဖွဲ့တွေ—
အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ကိုယ့်ပုံကို အရမ်းထိန်းကြတယ်။
ဒါ ကောင်းတယ်။
ဖောက်သည်နဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ်။
သတင်းပေးရမယ်။
လုပ်ငန်းတင်ပြရမယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အွန်လိုင်းပုံရိပ်ကို ပြင်ရာမှာ ကိုယ့်အတွင်းအကျင့်ကို ပြင်တာ မမေ့နဲ့။
မဟုတ်ရင်—
အပြင်ပုံ နဲ့ အတွင်းဘဝကြား ကွာဟမှုကြီးလာမယ်။
အဲဒီကွာဟမှုကို ဖုံးဖို့ ပိုပိုပြောရမယ်။
အဲဒီမှာ မုသားဝင်လာနိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအတွက် မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ ရဲ့ သမ္မာဝါစာဆိုင်ရာအဆုံးအမ အရေးကြီးတယ်။
ဘုရားရှင်က စကားတစ်ခုကို ပြောမပြော ဆုံးဖြတ်ရာမှာ—
အမှန်ဖြစ်မှု၊ အကျိုးရှိမှု၊ အချိန်သင့်မှုကို အခြေခံထားတယ်။
မမှန်တာကို လူကြိုက်မယ်ဆိုပြီး မပြော။
အမှန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာတင်လည်း မလုံလောက်ဘဲ—
အကျိုးရှိမှုနဲ့ အချိန်ကိုပါ သိတော်မူတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကြော်ငြာစကား၊ ဖောက်သည်ဆက်သွယ်မှု၊ လူမှုကွန်ရက်စာတွေ—
သမ္မာဝါစာရဲ့အလင်းနဲ့ ပြန်ကြည့်။
အမှန်လား?
ပထမ။
“လူကြိုက်မလား?”
မဟုတ်သေးဘူး။
အရင်—
အမှန်လား?
မရှိတဲ့ထောက်ခံချက် ထည့်ထားလား?
မရသေးတဲ့ဆုရထားသလို ပြထားလား?
မသေချာတဲ့အကျိုးကို သေချာသလို ပြောလား?
ပစ္စည်းရဲ့အားနည်းချက်ကို တမင်ဝှက်ထားလား?
ဒါ စစ်။
ဒကာကြီးတို့…
နောက်—
အကျိုးရှိလား?
ဖောက်သည် ဆုံးဖြတ်လို့ကောင်းအောင် ပြောလား?
ဒါမှမဟုတ် လောဘတက်အောင်၊ ကြောက်အောင်၊ အရှက်ရအောင် ဖိပြီး ရောင်းသလား?
နောက်—
အချိန်သင့်လား?
ဖောက်သည်ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ အကြောင်းပြချက်ပဲ ထပ်ပြောသလား?
အရင်နားထောင်ရမယ့်အချိန်လား?
ဒီလို။
အဖွဲ့ရဲ့စကားပုံဟာ အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ချို့အဖွဲ့တွေက ပြောကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နားမထောင်တတ်ဘူး။
ဒီဟာလည်း ပြဿနာ။
ဖောက်သည်တိုင်ကြားတယ်။
အဖြေကိုအဆင်သင့်ပြော။
“Policy အရ မရဘူး”
“စည်းမျဉ်းအရ မရဘူး”
“ကျွန်တော်တို့ဘက်က မမှားဘူး”
ပြော။
တစ်ဖက်က ဘာဖြစ်လဲ နားမထောင်။
အဲဒီအခါ စကားမှန်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် လူရင်ထဲမှာ—
“ဒီအဖွဲ့က နားမထောင်ဘူး”
ဆိုတဲ့အမှတ်တံဆိပ်ရလာတယ်။
ဒါကြောင့်—
နောက်ရက်တွေမှာ “နားထောင်ခြင်းသည် ခေါင်းဆောင်မှု” ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ် ရောက်လာမယ်။
ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်မှတ်—
လူတွေ ကိုယ်ပြောတာကိုပဲ မမှတ်ဘူး။
သူတို့ပြောတဲ့အခါ ကိုယ်ဘယ်လိုနားထောင်ခဲ့သလဲကိုပါ မှတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ရဲ့နာမည်ကို ကောင်းစေတဲ့ အကျင့်ထဲမှာ—
ကတိတည်မှု က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
“တနင်္လာပို့မယ်”
ဆိုရင်—
တနင်္လာပို့။
မရနိုင်တာသိရင်—
တနင်္လာမပြောနဲ့။
“တစ်နှစ်အာမခံ”
ဆိုရင်—
ပြဿနာလာတဲ့အခါ စာလုံးသေးတွေရှာပြီး မပြေးနဲ့။
အမှန်အတိုင်း အကောင်အထည်ဖော်။
“ပြန်ဆက်မယ်”
ဆိုရင်—
ပြန်ဆက်။
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ဟာ ကြီးကြီးမားမားကြော်ငြာထဲမှာပဲ မတည်ဘူး။
သေးသေးလေးသောကတိတွေ တည်/မတည်မှာ တည်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူတစ်ယောက်က—
“သူ့စကားယုံလို့ရတယ်”
ဆိုတာ အမြင့်ဆုံးဂုဏ်သတင်းတစ်မျိုး။
လုပ်ငန်းတစ်ခုကို—
“သူတို့ပြောတာနဲ့ လုပ်တာကိုက်တယ်”
ဆိုတာ—
ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု။
ဒါကို နေ့တိုင်းတည်ရတယ်။
တစ်ကြိမ်တည်ရုံနဲ့ မပြီး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ မှာ အနာထပိဏ်သူဌေးအား အိမ်ထောင်ရှင်ရနိုင်တဲ့ချမ်းသာလေးမျိုးကို ဟောတော်မူရာ—
တရားသဖြင့်ရသောဥစ္စာရှိခြင်း။
ဥစ္စာကို သုံးစွဲနိုင်ခြင်း။
အကြွေးကင်းခြင်း။
နောက်ဆုံး—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြစ်ကင်းခြင်း၏ ချမ်းသာ။
အဲဒီအပြစ်ကင်းချမ်းသာကို အလွန်မြင့်မားစွာ တန်ဖိုးထားထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်အတွက် ဒီအဆုံးအမဟာ အလွန်နက်တယ်။
အမြတ်ရှိတယ်။
လူသိများတယ်။
နာမည်ကြီးတယ်။
ဒါတွေက လောကီတန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ညတိုင်း—
“ငါတို့လုပ်တာ မှန်သလား”
ဆိုပြီး ရင်ထဲမအေးရင်?
ဝန်ထမ်းတွေက—
“အပြင်နာမည်ကောင်းပေမယ့် အတွင်းကို ငါတို့သိတယ်”
ဆိုရင်?
အပြစ်ကင်းချမ်းသာ ရှိလား?
မရှိ။
ဒါကြောင့်—
အပြင်လူချီးကျူးခြင်းထက် ကိုယ့်စိတ်က ကိုယ့်ကို မကဲ့ရဲ့ရအောင် နေခြင်း ပိုအခြေခံကျတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ မှာလည်း—
မကောင်းတဲ့အကျင့်ရဲ့ အကျိုးဆက်ထဲ ပထမတစ်ခုအဖြစ် မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရနိုင်ခြင်းကို ဖော်ပြတယ်။
ပြီးမှ ပညာရှိသူများကဲ့ရဲ့။
ပြီးမှ မကောင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်းပျံ့။
အပြန်မှာ ကောင်းတဲ့အကျင့်မှာ—
မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်စရာမရှိ။
ပညာရှိသူတွေချီးမွမ်း။
ကောင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်းပျံ့။
ဒီအစီအစဉ်ကို သတိထား။
အတွင်းက အရင်။
အပြင်က နောက်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် အဖွဲ့တစ်ခုက—
“လူတွေဘယ်လိုမြင်မလဲ?”
မမေးခင်—
“ငါတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အပြစ်ကင်းလား?”
အရင်မေး။
ပိုင်ရှင်၊ မန်နေဂျာ၊ ဝန်ထမ်း—
အားလုံးသိတယ်။
အပြင်က လူမသိနိုင်သေးဘူး။
ဒါပေမယ့် အတွင်းက လူသိတယ်။
အဖွဲ့အတွင်းက ယုံကြည်မှု မရှိရင် အပြင်နာမည်လှလည်း မတည်နိုင်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို အပြင်ဖောက်သည်တစ်ယောက်တည်း မဖန်တီးဘူး။
အတွင်းဝန်ထမ်းတွေလည်း ဖန်တီးတယ်။
အပြင်မှာ—
“ကျွန်တော်တို့ဟာ လူကို အဓိကထားတဲ့အဖွဲ့”
ပြော။
အတွင်းမှာ ဝန်ထမ်းတွေ—
“မဟုတ်ဘူး”
ဆိုရင်?
ဘယ်အရာက ရေရှည်ပျံ့မလဲ?
အတွင်းအတွေ့အကြုံကလည်း ထွက်လာမယ်။
ဒါကြောင့်—
လုပ်ငန်းရှင်တွေ သတိထားရမယ်။
အမှတ်တံဆိပ်စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုတာ ဖောက်သည်ဆီပဲ ဦးတည်မထားနဲ့။
ဝန်ထမ်းနဲ့ဆက်ဆံပုံကပါ အမှတ်တံဆိပ်။
ဒကာကြီးတို့…
ပိုင်ရှင်က ဝန်ထမ်းကို—
လူမရှိချိန် ဆဲတယ်။
ဖောက်သည်ရှိလာရင် ပြုံးတယ်။
ဒီနှစ်မျိုးကို ဝန်ထမ်းမြင်တယ်။
ဘာသင်မလဲ?
“အဖွဲ့ရဲ့တန်ဖိုးက တကယ်မဟုတ်ဘူး၊ လူမြင်ဖို့ပဲ”
သင်နိုင်တယ်။
နောက်ဝန်ထမ်းကလည်း ဖောက်သည်မရှိချိန်မှာ—
စည်းမလိုက်တော့။
အဲဒီတော့—
ခေါင်းဆောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အကျင့်ဟာ အဖွဲ့ရဲ့ အများပြည်သူမြင်ရမယ့်အနာဂတ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါ လောကီအဖွဲ့အစည်းအသုံးချ အမြင်ပါ။
ဘုရားရှင်ဟောတိတိကျကျ ဝန်ထမ်းစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။
အခြေခံဓမ္မက—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်ကောင်းဖြစ်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့်—
ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် နာမည်ကောင်းလိုချင်ရင်—
ဖောက်သည်မြင်တဲ့အချိန်ပဲ သီလရှိလို့မရဘူး။
ဝန်ထမ်းရှေ့မှာလည်း သီလရှိ။
စာရင်းထဲမှာလည်း သီလရှိ။
အခွန်ဆိုင်ရာကိစ္စမှာလည်း တရားသဖြင့်လုပ်။
ပစ္စည်းပေးသွင်းသူနဲ့လည်း တရားမျှတ။
ပြိုင်ဘက်အကြောင်းပြောတဲ့အခါလည်း သမ္မာဝါစာ။
ဒါမှ အတွင်းအပြင်ညီတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက် “မည်သူမျှ မကြည့်တဲ့အချိန် ဘယ်လိုပြုမူသလဲ” က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ကင်မရာမရှိဘူး။
ပိုင်ရှင်မရှိဘူး။
ဖောက်သည်မသိဘူး။
စာရင်းစစ်သူမရှိဘူး။
အဲဒီအချိန်—
ဘာလုပ်?
အဲဒါ အကျင့်။
လူမြင်မှ ကောင်းတာက ပုံရိပ်။
လူမမြင်လည်း ကောင်းတာက—
သီလ။
အမှတ်တံဆိပ်က သီလကို အခြေခံနိုင်ရင် ပိုခိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု “နာမည်ကြီးခြင်း” နဲ့ “ယုံကြည်ခြင်း” ကို နည်းနည်းခွဲမယ်။
ညနေမှာ ဒီအကြောင်းကို သီးသန့်ပြောမယ်။
မနက်တရားမှာ အလွန်မကျယ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အခြေခံတစ်ခုသိထား။
လူသိများတာနဲ့ လူယုံတာ မတူဘူး။
လူတစ်သန်းသိနိုင်တယ်။
ဘယ်သူမှ မယုံနိုင်ဘူး။
လူတစ်ထောင်ပဲသိတယ်။
ဒါပေမယ့် သိသူတိုင်း—
“ဒီလူ့စကား ယုံလို့ရတယ်”
ဆိုနိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းစစမှာ—
ဘယ်ဟာပိုလိုသလဲ?
ရေရှည်အတွက်—
ယုံကြည်မှု အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကြီးအောင် အရင်မလုပ်နဲ့။
ယုံကြည်ရအောင် အရင်လုပ်။
နာမည်ကြီးလာရင်လည်း ယုံကြည်မှုတည်နေဖို့လို။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့သေးသေးဆို—
“နာမည်မရှိသေးဘူး”
ဆိုပြီး စိတ်မလျော့နဲ့။
လူငါးယောက်ပဲရှိတယ်။
ဖောက်သည်ဆယ်ယောက်ပဲရှိတယ်။
အဲဒီဆယ်ယောက်အပေါ် ကောင်းကောင်းကျင့်။
ကတိတည်။
အမှန်ပြော။
မှားရင်ပြင်။
အဲဒီဆယ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ပထမဆုံးဂုဏ်သတင်းရင်းမြစ်။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းအသစ်တွေ တစ်ခါတလေ—
“Brand မရှိသေးဘူး”
ဆိုပြီး ပုံပန်းကို အရမ်းစိတ်ပူတယ်။
ပုံပန်းလည်းလုပ်။
ဒါပေမယ့်—
အမှတ်တံဆိပ်မရှိသေးဘူး မဟုတ်ဘူး။
ပထမနေ့ကတည်းက အမှတ်တံဆိပ်တည်နေပြီ။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုပြောတာ—
တည်နေပြီ။
Supplier တစ်ယောက်ငွေကို အချိန်မှန်ပေးတာ—
တည်နေပြီ။
ဝန်ထမ်းပထမဆုံးနေ့ ဘယ်လိုကြိုဆိုတာ—
တည်နေပြီ။
အမှားပထမဆုံးအကြိမ် ဘယ်လိုကိုင်တွယ်တာ—
တည်နေပြီ။
အဲဒီတော့ အမှတ်တံဆိပ်ဆိုတာ နောက်မှ လုပ်ရမယ့်အရာမဟုတ်။
အဖွဲ့စတင်တဲ့နေ့ကတည်းက အကျင့်နဲ့ စတင်နေတဲ့အရာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက်ရဲ့အကျင့်ကို—
တစ်ကြိမ်ကောင်းတာနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး။
အဖွဲ့လည်းတူ။
တစ်ကြိမ်ကုသိုလ်လုပ်ပြတာနဲ့ အဖွဲ့အရည်အသွေးမသတ်မှတ်နဲ့။
တစ်ခါအလှူပေးတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်အလုပ်မှာ?
တစ်ခါဝန်ထမ်းကိုဆုချတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်စကား?
တစ်ခါ Customer ကောင်းကောင်းဆက်ဆံ။
ဒါပေမယ့် တိုင်ကြားသူကို?
အမှတ်တံဆိပ်က ပွဲနေ့ရဲ့အကျင့်မဟုတ်။
ပုံမှန်နေ့ရဲ့အကျင့်။
ဒီဟာ မှတ်ထား။
ဒကာကြီးတို့…
ပွဲရှိတဲ့နေ့ အားလုံးသန့်ရှင်းတယ်။
ဧည့်သည်လာမယ့်နေ့ အားလုံးယဉ်ကျေးတယ်။
စာရင်းစစ်မယ့်နေ့ စာရွက်စုံတယ်။
ဒါနဲ့ အဖွဲ့အကျင့်ကောင်းပြီလား?
မဟုတ်သေး။
စောင့်ကြည့်သူမရှိတဲ့ ပုံမှန်နေ့ ကို ကြည့်။
ဓမ္မကလည်း လူမြင်ဖို့ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်စိတ်သန့်ဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မပဒ ၅၄–၅၆ ရဲ့ “သီလရနံ့” ကို ထပ်ပြန်ချင်တယ်။
ရနံ့ဆိုတာ—
ပန်းက “ငါမွှေးတယ်” လို့ အော်မပြောဘူး။
အနီးမှာနေရင် သိတယ်။
အဖွဲ့ရဲ့သီလရနံ့လည်း အဲဒီလိုဖြစ်သင့်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ ရိုးသားပါတယ်”
အကြိမ်တစ်ရာပြောစရာမလိုအောင်—
လူတွေ ရိုးသားတယ်လို့ သိ။
“ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ရပါတယ်”
အကြိမ်တစ်ရာပြောစရာမလိုအောင်—
အတွေ့အကြုံက ယုံစေ။
ဒါက ပိုခိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ—
ကိုယ့်ကောင်းမှုကို မပြောရဘူးလား?
ပြောလို့ရတယ်။
ဖောက်သည်သိဖို့လိုတဲ့အရာကို တိတိကျကျပြော။
ကိုယ်ဘာလုပ်တယ်၊ ဘယ်လိုအရည်အသွေးရှိတယ်၊ ဘာအာမခံတယ်—
အမှန်အတိုင်းပြော။
ဒါ စီးပွားရေးဆက်သွယ်မှု။
ပြဿနာမရှိ။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အကြောင်းပြောတဲ့အရွယ်နဲ့ ကိုယ့်အကျင့်ရဲ့အရွယ် ကိုက်ပါစေ။
ကိုယ်မရသေးတာ မပြော။
သူများကောင်းတာကို နင်းပြီး ကိုယ့်ကိုမတင်။
ဒါ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ ရဲ့ လူကောင်းအရည်အသွေးဆိုင်ရာအလင်းနဲ့လည်း ကိုက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို ပျက်စေတဲ့အကျင့်တွေ စုကြည့်မယ်။
ပထမ—
မုသား။
မရှိတာရှိသလိုပြော။
မရတာရသလိုပြော။
အရည်အသွေးပိုပြော။
ဒုတိယ—
ကတိမတည်။
အချိန်မတည်။
ဈေးနှုန်းမတည်။
စည်းမတည်။
တတိယ—
တာဝန်ရှောင်။
မှားရင် သူ့အပြစ်၊ ဒီဌာနအပြစ်။
ဘယ်သူမှ တာဝန်မယူ။
စတုတ္ထ—
နှစ်မျိုးကျင့်။
လူကြီးအတွက် တစ်စည်း။
လူသေးအတွက် တစ်စည်း။
မိတ်ဆွေအတွက် တစ်မျိုး။
ဖောက်သည်ပုံမှန်အတွက် တစ်မျိုး။
ပဉ္စမ—
သတင်းဆိုးဖုံး။
အဖွဲ့ထဲ မကြားချင်တဲ့အချက်ကို မတင်ရဲ။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီအရာတွေဟာ—
နာမည်ကို တဖြည်းဖြည်းစားတယ်။
အမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတ မပြောင်းဘူး။
ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ် မပြောင်းဘူး။
ဒါပေမယ့်—
လူ့ရင်ထဲက အဓိပ္ပာယ်ပြောင်းတယ်။
ပထမ—
“ဒီနာမည်က အရည်အသွေးကောင်းတယ်”
နောက်—
“အခုတော့ မယုံတော့ဘူး”
ဒီလိုပြောင်း။
အဲဒီအခါ နာမည်တူတယ်။
ဂုဏ်မတူတော့ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် အဖွဲ့ရဲ့နာမည်ဟာ—
စာလုံးပဲ။
လူ့အတွေ့အကြုံက အဲဒီစာလုံးထဲ အဓိပ္ပာယ်ဖြည့်နေတယ်။
နေ့တိုင်း။
ဒါ အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ဥပမာ—
ကိုယ့်အမည်ကို လူတစ်ယောက်ကြားရင် သူ့စိတ်ထဲ ဘာတက်လဲ?
“ယုံရတယ်”
တက်သလား?
“သတိထားရမယ်”
တက်သလား?
အမည်တူ။
အဓိပ္ပာယ်ကို အကျင့်ဖြည့်ထားတာ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအချက်ဟာ လူတစ်ဦးချင်းဘဝအတွက်လည်း တရား။
ကိုယ့်ဘွဲ့။
ကိုယ့်ရာထူး။
ကိုယ့်အမည်ရှေ့က ဂုဏ်ပုဒ်။
အဲဒါတွေထက်—
ကိုယ့်အကျင့်က ဘာလဲ?
သုတ္တနိပါတ် ဝသလသုတ်ရဲ့ အလင်းက ဒီမှာ အလွန်ပြင်းတယ်—
လူတန်ဖိုးကို မွေးရာသတ်မှတ်ချက်နဲ့ မထားဘဲ အမှုနဲ့ချိတ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
“ကျွန်တော် Owner ပါ”
ဆိုတာ တာဝန်အမည်။
“ကျွန်တော် Manager ပါ”
တာဝန်အမည်။
“ကျွန်တော် Senior ပါ”
တာဝန်အမည်။
အဲဒီအမည်တွေက—
လူကောင်းဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက်အာမခံမပေးဘူး။
ရာထူးနာမည်ထက် အကျင့်။
ဒီအကြောင်းကို နောက်ပိုင်း Governance တရားတွေမှာ ထပ်နက်လာမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တချို့ပိုင်ရှင်က—
“Company နာမည်က ငါ့နာမည်နဲ့ ချိတ်ထားတာ”
ဆိုပြီး နာမည်ကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အဲဒီနာမည်ကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းဟာ လှပတဲ့ကြော်ငြာတစ်ခုထပ်လုပ်တာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။
မတရားအကျင့်တစ်ခုကို ရပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
လစာနောက်ကျတာ ပြင်။
တိုင်ကြားမှုဖုံးတာ ပြင်။
စာရင်းရှုပ်တာ ပြင်။
ကတိလွန်တာ ပြင်။
ပစ္စည်းအရည်အသွေး ပြင်။
ဒီအရာတွေက နာမည်ကာကွယ်မှု။
ဒကာကြီးတို့…
ပြဿနာဖြစ်ရင်—
အဖွဲ့တချို့ ပထမဆုံး “လူမှုကွန်ရက်မှာ ဘာပြောမလဲ” စဉ်းစားတယ်။
မေးသင့်တာက—
“အရင် ဘာပြင်ရမလဲ?”
အမှန်ကို ပြင်။
ထိခိုက်သူကို ကူ။
စနစ်ကို ပြင်။
ပြီးမှ ဘာပြောမလဲ စဉ်းစား။
မဟုတ်ရင်—
စကားနဲ့ ဖုံးနေမယ်။
ဓမ္မပဒ ၅၁–၅၂ ရဲ့—
စကားလှပြီး မကျင့်တဲ့ပန်းလို ဖြစ်သွားမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒါကြောင့်—
အဖွဲ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်း ပြဿနာတိုင်းဟာ ဆက်သွယ်ရေးပြဿနာ မဟုတ်။
တစ်ချို့က အကျင့်ပြဿနာ။
အကျင့်မှားတာကို စကားကောင်းနဲ့ မကု။
အကျင့်ကိုပြင်။
ဒီစကား လုပ်ငန်းရှင်တွေ အရမ်းမှတ်ထား။
လူတွေ ကိုယ့်ကိုမယုံတော့ဘူး။
အဖြေ—
ပိုကြော်ငြာ?
တစ်ခါတလေမဟုတ်။
ဘာကြောင့်မယုံတော့?
စစ်။
ကတိမတည်?
အရည်အသွေးကျ?
တိုင်ကြားမှုမဖြေ?
ဝန်ထမ်းအပြောင်းအလဲများ?
အမှန်ကိုပြင်။
ဒကာကြီးတို့…
ဓမ္မမှာလည်း—
အပြင်ဂုဏ်ထက် အတွင်းသီလကို အခြေခံထားတယ်။
ဓမ္မပဒမှာ—
ဆံပင်ပုံ၊ မျိုးရိုး၊ မွေးဖွားမှု စတဲ့ အပြင်အမှတ်အသားတွေကြောင့်ပဲ လူမြင့်မြတ်မဖြစ်ဘဲ အမှန်နဲ့ တရားအရည်အသွေးကို အလေးထားထားတယ်။
ဒီကို အဖွဲ့ဘဝမှာ အလင်းယူရင်—
ဝတ်စုံညီတယ်။
အဆောက်အဦလှတယ်။
ဆိုင်ခွဲများတယ်။
အွန်လိုင်းနောက်လိုက်များတယ်။
ဒီအရာတွေက အောင်မြင်မှုအချက်အချို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
သီလရှိမှုကို အာမခံမပေးဘူး။
အတွင်းအကျင့်ကို သီးခြားစစ်ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ထဲ စည်းကမ်းတစ်ခုထားကြည့်။
“ဖောက်သည်ကို မလိမ်ရ”
ဒါ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် Owner ကိုယ်တိုင် လိမ်ရင်?
စာရွက်ထဲကစည်း သေပြီ။
“အချိန်မှန်ရမယ်”
Manager ကိုယ်တိုင် အမြဲနောက်ကျရင်?
စည်းသေပြီ။
“အပြန်အလှန်လေးစား”
ဆိုပြီး ဝန်ထမ်းကို ဆူရင်?
စာလုံးသေပြီ။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့ရဲ့တန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံးရေးထားသူက ဥပမာပြရမယ်။
ခေါင်းဆောင်ရဲ့အကျင့်က စကားထက် ကျယ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကို ဘုရားရှင်ရဲ့ဘဝနဲ့ တိုက်ရိုက်လုပ်ငန်းခေါင်းဆောင်မှုအဖြစ် မရောချင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မအခြေခံတစ်ခုက—
သိတာနဲ့ ကျင့်တာညီဖို့။
အပြစ်ကင်းတဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှု။
ဒါကို အဖွဲ့မှာ ခေါင်းဆောင်က မလိုက်နာဘဲ အောက်လူကိုပဲ လိုက်နာခိုင်းရင်—
ယုံကြည်မှုလျော့တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီတော့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု စတင်တည်ထောင်ချိန်မှာ—
နာမည်စာရင်းသွင်းမယ်။
ကောင်းတယ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုပုံစံသတ်မှတ်မယ်။
ကောင်းတယ်။
စာချုပ်လုပ်မယ်။
ကောင်းတယ်။
မူဝါဒရေးမယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
စာရွက်ပေါ်ကဖွဲ့စည်းပုံထက် အကျင့်ပေါ်ကဖွဲ့စည်းပုံ မပျက်စေနဲ့။
ဥပဒေအရ မှတ်ပုံတင်ထားတယ်။
ဒါပေမယ့် လူ့ကျင့်ဝတ်မရှိ။
မလုံလောက်။
စည်းမျဉ်းရေးထားတယ်။
ဒါပေမယ့် တရားမျှတမှုမရှိ။
မလုံလောက်။
ရာထူးခွဲထားတယ်။
ဒါပေမယ့် တာဝန်မယူ။
မလုံလောက်။
ဒီလတစ်လလုံး ဦးဇင်းတို့က—
အဲဒီအပြင်ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ အတွင်းဓမ္မကို တွဲပြောရမှာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် ဒီအခန်းရဲ့ပထမဆုံးတရားကို နာမည်နဲ့ စတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
တရားဝင်အဖွဲ့ တည်တော့မယ်။
နာမည်တစ်ခုလိုတယ်။
ဒါပေမယ့် ပထမနေ့ကတည်းက သတိပေးထားမယ်—
နာမည်ကို အားကိုးမနေပါနဲ့။
နာမည်နဲ့ကိုက်တဲ့အကျင့် တည်ပါ။
နာမည်က မိမိတို့ ရည်မှန်းချက်ကို သတိပေးနိုင်တယ်။
အကျင့်က အဲဒီရည်မှန်းချက်ကို အသက်သွင်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည် “သစ္စာ” ဆိုရင်—
နေ့တိုင်းမေး။
ဒီနေ့ ငါတို့စကား သစ္စာရှိလား?
“မေတ္တာ” ဆိုရင်—
ဒီနေ့ ဝန်ထမ်းနဲ့ဖောက်သည်အပေါ် မေတ္တာရှိလား?
“ပညာ” ဆိုရင်—
အချက်မသိဘဲ မလောဘူးလား?
“တရားမျှတ” ဆိုရင်—
လူကြီးလူငယ် တူညီတဲ့စည်းလား?
ဒီလိုဆို—
နာမည်က ကိုယ့်ကိုပြန်သတိပေးတဲ့ အမှတ်တစ်ခုဖြစ်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
နာမည်ကို ကြေညာချက်လုပ်ပြီး အကျင့်မလိုက်ရင်—
နာမည်က ကိုယ့်ကို ပြန်စွပ်စွဲတဲ့စာလုံး ဖြစ်သွားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီတော့—
နာမည်ကို ကြီးကြီးထားမယ်ဆိုရင်—
အကျင့်ကိုလည်း ကြီးအောင်လုပ်။
“ယုံကြည်မှု” ဆိုရင်—
ယုံကြည်ရအောင်နေ။
“အရည်အသွေး” ဆိုရင်—
အရည်အသွေးကျတဲ့အခါ တာဝန်ယူ။
“ရိုးသား” ဆိုရင်—
ပိုက်ဆံရှေ့မှာပါ ရိုးသား။
“မိသားစု” ဆိုရင်—
အခက်အခဲအချိန်မှာ ဝန်ထမ်းကို ပစ်မထား။
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့တစ်ခုရဲ့ နာမည်ကောင်းဟာ—
တစ်နေ့တည်းမတည်။
စကားတစ်ခွန်းစီ။
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုစီ။
စာရင်းတစ်ကြောင်းစီ။
ပို့ဆောင်မှုတစ်ကြိမ်စီ။
တိုင်ကြားမှုတစ်ခုစီ။
ဝန်ထမ်းနဲ့စကားတစ်ကြောင်းစီ။
အဲဒီတွေ အစုလိုက်လာတာ။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကောင်းဟာ ပွဲကြီးတစ်ခုရဲ့ရလဒ်မဟုတ်။
နေ့စဉ်သေးသေးလေးသောသီလအကျင့်များရဲ့စုစုပေါင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မပဒရဲ့ ပန်းရနံ့ဥပမာကို နောက်ဆုံးတစ်ခါ ပြန်စဉ်းစား။
ပန်းက တစ်စစီမွှေးတယ်။
လေထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းပျံ့တယ်။
အဖွဲ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းလည်း—
နေ့တိုင်း တစ်ကြိမ်စီပျံ့တယ်။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့အတွေ့အကြုံကနေ။
ပစ္စည်းပေးသွင်းသူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကနေ။
မိသားစုတစ်ခုရဲ့အတွေ့အကြုံကနေ။
အဲဒါကြောင့်—
ကိုယ့်အမှတ်တံဆိပ်ကို လူတိုင်းကို ပြောပြဖို့ကြိုးစားရာထက်—
လူတစ်ယောက်ချင်းစီနဲ့တွေ့တိုင်း အကျင့်ကောင်းတစ်ခု ချန်ထား။
ဒီလိုနေရင် ဂုဏ်သတင်းက သူ့အလုပ်သူ လုပ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတာ—
ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းရဖို့ပဲ ကောင်းတာလုပ်ရင်?
စိတ်ရင်းကို ပြန်စစ်။
“လူတွေချီးကျူးအောင် ရိုးသားမယ်”
ဆိုတာထက်—
“ရိုးသားသင့်လို့ ရိုးသားမယ်”
ဆိုတာ ပိုကောင်းတယ်။
ဘုရားရှင်အဆုံးအမကို လိုက်နာတာ—
လူချီးကျူးဖို့ပဲ မဟုတ်။
ကိုယ့်စိတ်သန့်ဖို့။
ကုသိုလ်တိုးဖို့။
ဒုက္ခလျော့ဖို့။
လွတ်မြောက်မှုဘက်ကို ဦးတည်ဖို့။
ဂုဏ်သတင်းက—
အကျိုးဆက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ပန်းတိုင်မဖြစ်သင့်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါ မနက်တရားနဲ့ ညနေတရားကြား ဆက်စပ်မယ့်အချက်။
နာမည်ကောင်း လိုချင်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နာမည်ကြီးချင်တဲ့တဏှာက အကြီးလာရင်—
နာမည်ကို ထိန်းဖို့ မုသားပြောလာနိုင်တယ်။
အဲဒါကို ညနေမှာ ဆက်ပြောမယ်။
မနက်မှာ အခုသိထား—
ဂုဏ်သတင်းကို ရည်မှန်းတာထက် ဂုဏ်ရှိတဲ့အကျင့်ကို ရည်မှန်း။
ဂုဏ်သတင်းလာရင် လာပါစေ။
မလာသေးရင်လည်း အကျင့်ကို မလဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လောကမှာ အကျင့်ကောင်းတဲ့လူတိုင်း ချက်ချင်းနာမည်ကောင်းရမယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
တစ်ခါတလေ မတရားကဲ့ရဲ့ခံရနိုင်တယ်။
အမှားနားလည်ခံရနိုင်တယ်။
ကောင်းတာလုပ်ပေမယ့် လူမသိနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
“သီလရှိရင် အမြဲစီးပွားရေးနာမည်ကောင်းမယ်”
လို့ ဦးဇင်းတို့ မကြီးမားစွာမပြောဘူး။
ဘုရားရှင်ဟောမှာ ကောင်းသောအကျင့်နှင့် ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းပျံ့မှုကို အကျိုးတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါပေမယ့် လောကီဈေးကွက်ရလဒ်မှာ အခြားအကြောင်းတွေပါမယ်။
ဒီကွာခြားချက် ရှင်းထား။
ဒကာကြီးတို့…
တကယ့်အရေးကြီးတာက—
နာမည်ကောင်းရမရ မသေချာတောင်—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြစ်ကင်းခြင်းက တန်ဖိုးရှိနေတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ က ဒီအချက်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားတယ်။
ဒီတော့—
Customer မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်မှန်တာလုပ်။
ဝန်ထမ်းမသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ပိုင်ရှင်မှန်တာလုပ်။
လူမှုကွန်ရက်မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် အဖွဲ့မှန်တာလုပ်။
အဲဒီနေရာက—
တကယ့်ဂုဏ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ “Brand Value” ဆိုပြီး လောကမှာ ငွေကြေးတန်ဖိုးတောင် တွက်ကြတယ်။
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ အဲဒီဘက်မသွားဘူး။
ဓမ္မဘက်က ပိုနက်တဲ့တန်ဖိုးကို ပြောမယ်။
“ဒီနာမည်ကို ကြားရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ထဲ ဘာပေါ်လာသလဲ?”
ကြောက်?
သံသယ?
အမြတ်လိုက်တာ?
ဒါမှမဟုတ်—
ယုံကြည်မှု?
ရိုးသားမှု?
တရားမျှတမှု?
တာဝန်ယူမှု?
ဒါကို ငွေနဲ့တင် မတိုင်းနိုင်ဘူး။
ဒီဟာ အကျင့်ကချန်ထားတဲ့ စိတ်ရာ။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်ရဲ့အဆုံးအမတွေကို စုကြည့်ရင် ဒီနေ့ခေါင်းစဉ် အလွန်ရှင်းတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ က—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ကောင်းသောအကျင့်က ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းပျံ့စေတယ်။
ဓမ္မပဒ ၅၁–၅၂ က—
စကားလှရုံနဲ့ မလုံလောက်၊ ကျင့်သုံးမှ အကျိုးရှိတယ်။
ဓမ္မပဒ ၅၄–၅၆ က—
သီလရနံ့ဟာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့တယ်။
ဓမ္မပဒ ၁၉–၂၀ က—
သိ၊ ပြော၊ ရွတ်ဖတ်တာထက် တရားနဲ့အညီ ကျင့်သုံးမှုကို အလေးထားတယ်။
ဓမ္မပဒ ၂၅၈–၂၆၃ က—
စကားပြောတော်မှု၊ အပြင်လှပမှု၊ အသက်၊ ပုံစံတို့တင် မလုံလောက်ဘဲ အတွင်းအရည်အသွေးကို အလေးထားတယ်။
ဝသလသုတ် က—
မွေးရာနဲ့မဟုတ်၊ အမှုအကျင့်နဲ့ လူ့ဂုဏ်အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လာတယ်ဆိုတဲ့ အားကြီးတဲ့အဆုံးအမပေးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ က—
လူကောင်းအရည်အသွေးရှိမှုကို သူ့စကားပုံ၊ ကိုယ့်အပြစ်/သူများကောင်းမှုအပေါ် တုံ့ပြန်ပုံနဲ့ပင် ခွဲသိနိုင်ကြောင်း အလင်းပေးတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၀ က—
အရည်အသွေးရှိသူဟာ မိတ်ဆွေရွေးမှု၊ စိတ်ရင်း၊ အကြံပေးမှု၊ စကား၊ လုပ်ရပ်၊ အမြင်၊ ပေးကမ်းမှုစတဲ့ ဘဝကဏ္ဍများမှာ အရည်အသွေးကို ပြရကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
ဒီနေ့တရားဟာ လောကီအမှတ်တံဆိပ်ပညာအပေါ် ဓမ္မကို အလှဆင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။
အပြန်ဖြစ်ရမယ်။
ဘုရားရှင်၏အဆုံးအမအပေါ်ကနေ အဖွဲ့၏နာမည်နဲ့ဂုဏ်ကို ပြန်နားလည်တာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု လက်တွေ့ဘဝအတွက် မေးခွန်းတချို့ထားခဲ့မယ်။
ကိုယ့်အဖွဲ့နာမည်ကို စိတ်ထဲယူ။
မေး—
“ဒီနာမည်ကြားရင် လူတွေဘာကို သတိရစေချင်သလဲ?”
အရည်အသွေး?
ရိုးသားမှု?
မြန်ဆန်မှု?
ဂရုစိုက်မှု?
တရားမျှတမှု?
အခု နောက်မေး—
“အဲဒီအရာကို နေ့တိုင်း ဘယ်အကျင့်နဲ့ သက်သေပြနေသလဲ?”
ဒါ အရေးကြီးဆုံး။
“ရိုးသားမှု” ကို သက်သေပြတဲ့အကျင့်ဘာ?
အမှားဖုံးမထားခြင်း။
“အရည်အသွေး” ကို သက်သေပြတဲ့အကျင့်ဘာ?
စစ်ဆေးပြီးမှ ပို့ခြင်း။
“ဖောက်သည်ဂရုစိုက်မှု” ကို သက်သေပြတဲ့အကျင့်ဘာ?
နားထောင်ပြီးပြန်ဖြေခြင်း။
“တရားမျှတမှု” ကို သက်သေပြတဲ့အကျင့်ဘာ?
လူမရွေး စည်းတူခြင်း။
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
စကားလုံးတစ်ခုစီကို—
လက်တွေ့အကျင့်တစ်ခုနဲ့ ချိတ်။
မဟုတ်ရင် အဖွဲ့ရဲ့တန်ဖိုးထားမှုဟာ အလှဆင်စာသာ ဖြစ်မယ်။
ဥပမာ—
“ယုံကြည်မှု”
ဆိုရင်—
“ကတိပေးထားတာ မှတ်တမ်းတင်မယ်၊ ပြန်စစ်မယ်၊ မရနိုင်ရင် ကြိုပြောမယ်”
လို လက်တွေ့အကျင့်ရှိ။
“တာဝန်ယူမှု”
ဆိုရင်—
“အမှားဖြစ်ရင် လွှဲမချဘူး၊ တာဝန်ရှင်က ဖြေရှင်းမယ်”
အကျင့်ရှိ။
“လေးစားမှု”
ဆိုရင်—
“လူရှေ့အရှက်မခွဲဘူး”
အကျင့်ရှိ။
ဒီလိုဆို—
နာမည်က အသက်ဝင်လာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ရဲ့အကျင့်ကောင်းကို တည်ဆောက်ဖို့ အရာငါးခုလောက် သတိထား။
ဒါ ဘုရားရှင်ဟောထားတဲ့ “ငါးချက်စာရင်း” မဟုတ်ဘူးနော်။
ဒီနေ့ကျမ်းအလင်းကို လုပ်ငန်းဘဝထဲ စုစည်းအသုံးချတာ။
ပထမ—
အမှန်ပြော။
ဒုတိယ—
ကတိပေးသလောက် တည်။
တတိယ—
မှားရင် ဖုံးမထားဘဲ ပြင်။
စတုတ္ထ—
လူမရွေး တရားမျှတ။
ပဉ္စမ—
လူမမြင်လည်း စည်းကိုလိုက်။
ဒီငါးခု နေ့တိုင်းဖြစ်လာရင်—
အမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတ အရမ်းမလှသေးလည်း—
အကျင့်ရဲ့ရနံ့ ရှိနေပြီ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ တစ်ခုပြောချင်တယ်။
နာမည်ကောင်းရှိပြီးသား အဖွဲ့တွေ ပိုသတိထားရတယ်။
ဘာကြောင့်?
လူတွေ ယုံထားပြီးသား။
ယုံကြည်မှုကြီးလေ—
တာဝန်ကြီးလေ။
လူတစ်ရာယုံတဲ့အဖွဲ့နဲ့ လူတစ်သန်းယုံတဲ့အဖွဲ့—
တူတဲ့အမှားတစ်ခုဖြစ်ရင် သက်ရောက်မှုမတူ။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကြီးလာတာနဲ့ စိတ်လွတ်မနေ။
ယုံကြည်မှုပမာဏကြီးလာလေ သီလတာဝန်ပိုကြီးလာလေ။
ဒီသဘောက ဒီလရဲ့နောက်ပိုင်း—
အာဏာများလာလေ တာဝန်ယူမှုများရမယ်ဆိုတဲ့တရားဆီလည်း ချိတ်သွားမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းသေးတုန်း—
“ငါတို့ကို လူမသိသေးဘူး”
ဆိုပြီး စည်းလျှော့မထားနဲ့။
အဖွဲ့သေးတုန်းက အကျင့်ဟာ—
ကြီးလာရင် ယဉ်ကျေးမှုဖြစ်လာမယ်။
လူနှစ်ယောက်တုန်း မမှန်တဲ့စာရင်းလုပ်ရင်—
လူနှစ်ရာဖြစ်တဲ့အခါ အဲဒီအကျင့်ကို ပြန်ဖြုတ်ရခက်တယ်။
လူငါးယောက်တုန်း အချင်းချင်းမလေးစားရင်—
လူငါးရာဖြစ်တဲ့အခါ အဲဒီယဉ်ကျေးမှု ကြီးလာမယ်။
ဒါကြောင့်—
အမှတ်တံဆိပ်ကို ကြီးလာမှ မတည်နဲ့။
အကျင့်ကို သေးတုန်းကတည်းက တည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့မှာ တစ်ခါတလေ—
“ငါတို့နာမည်ကောင်းရှိပြီးသား”
ဆိုပြီး မာနဝင်တတ်တယ်။
အဲဒါအန္တရာယ်။
မနေ့က နာမည်ကောင်းတယ်။
ဒီနေ့အကျင့်မကောင်းရင်?
မနက်ဖြန်နာမည်ပြောင်းမယ်။
နာမည်ကောင်းဟာ အတိတ်အကျင့်ရဲ့ အရင်းအနှီးတစ်ခု။
အခုအကျင့်နဲ့ ဆက်ထိန်းရတယ်။
ဂုဏ်ဟောင်းနဲ့ သီလအသစ်မဝယ်နိုင်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
လူတစ်ယောက်လည်း—
“အရင်က ငါကောင်းတာတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့တာ”
ဆိုပြီး အခုမကောင်းတာ လုပ်ခွင့်မရှိသလို—
အဖွဲ့လည်း—
“နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နာမည်ကောင်းရှိတာ”
ဆိုပြီး ဒီနေ့ဖောက်သည်ကို လိမ်ခွင့်မရှိဘူး။
နာမည်ဟောင်းက ဒီနေ့အကျင့်ကို အစားမထိုးနိုင်။
ဒါကြောင့်—
နေ့တိုင်းအသစ်ပြန်သက်သေပြရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ဖက်မှာ အဖွဲ့တစ်ခု အရင်က နာမည်မကောင်းခဲ့ရင်?
ပြန်ပြင်နိုင်သလား?
နိုင်တယ်။
ခက်နိုင်တယ်။
ယုံကြည်မှုပျက်ရင် ပြန်တည်ရ အချိန်ကြာနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်။
ဘယ်လိုစ?
ကြော်ငြာအသစ်နဲ့ မစနဲ့။
အကျင့်အသစ်နဲ့စ။
အမှားဝန်ခံ။
မူဝါဒပြင်။
လူကိုလျော်။
ကတိအသစ်ကို နည်းနည်းပဲပေးပြီး တည်။
တဖြည်းဖြည်း။
ဒီလို။
ဂုဏ်သတင်းပြန်တည်ဖို့—
စကားထက် အချိန်နဲ့ အကျင့်လိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါလည်း ဘဝတရား။
ကိုယ့်အမည်ဟောင်းက မကောင်းခဲ့ရင်—
“ငါကဒီလိုပဲ”
မပိတ်နဲ့။
အကျင့်ပြင်။
လူတွေ ချက်ချင်းမယုံသေးနိုင်ဘူး။
သူတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။
ယုံကြည်မှု ပြန်တည်ဖို့ အချိန်ပေး။
ကိုယ့်တာဝန်က—
နေ့တိုင်း အကျင့်သစ်ကို တည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်က—
လုပ်ငန်းအဖွဲ့ကို ပြောနေပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝကိုလည်း တိုက်ရိုက်ပြန်မေးတယ်။
“ငါ့နာမည်ကြားရင် လူတွေဘာကို သတိရသလဲ?”
ဒေါသ?
ကတိမတည်?
အချိန်နောက်ကျ?
အတင်းအဖျင်း?
ဒါမှမဟုတ်—
အမှန်ပြောတတ်?
ကူညီတတ်?
ကတိတည်?
တရားမျှတ?
နားထောင်တတ်?
ဒီအဖြေက ဘယ်ကလာသလဲ?
ကိုယ်နေ့တိုင်း လုပ်ထားတာကလာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ကိုယ့်အမည်ကို မိဘကပေးတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အမည်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ့်အကျင့်က ဆက်ရေးတယ်။
လုပ်ငန်းနာမည်ကို Founder ရွေးတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အဲဒီနာမည်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဝန်ထမ်းအားလုံးရဲ့အကျင့်က ဆက်ရေးတယ်။
ဒီစကားကို မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးနဲ့ ဒီတရားကို နက်နက်ချုပ်ကြရအောင်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
နာမည်နဲ့အကျင့်မညီတဲ့အဖွဲ့မှာ ဒုက္ခရှိတယ်။
အပြင်မှာ ကောင်းတယ်ဟန်ဆောင်ရတယ်။
အတွင်းမှာ မကောင်းတာဖုံးရတယ်။
ဖောက်သည်သိသွားမှာကြောက်ရတယ်။
ဝန်ထမ်းတွေ မယုံကြဘူး။
ခေါင်းဆောင်က လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရတယ်။
အမှားတစ်ခုဖြစ်ရင် အမှန်ပြောမယ့်အစား နာမည်မပျက်အောင် ဘယ်လိုဖုံးမလဲ စဉ်းစားရတယ်။
ဒါ ဒုက္ခ။
နာမည်ကြီးလေ ဖုံးရတာပိုကြီးလေ။
ဒါလည်း ဒုက္ခ။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်က—
“ရိုးသားမှု”
အကျင့်က မရိုးသား။
ဒီကွာဟမှုက ဒုက္ခ။
“မေတ္တာ”
ဆိုပြီး အတွင်းမှာဒေါသများ။
ဒါ ဒုက္ခ။
“ယုံကြည်မှု”
ဆိုပြီး လူတိုင်းသံသယရှိ။
ဒါ ဒုက္ခ။
အပြင်ပုံနဲ့ အတွင်းအမှန် ကွာလေလေ စိတ်ဖိစီးမှုကြီးလေလေ။
ဒါကို ဒုက္ခအဖြစ် သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သမုဒယသစ္စာ။
ဒီကွာဟမှုဘာကြောင့်ဖြစ်?
တဏှာ။
လူအထင်ကြီးချင်တယ်။
နာမည်ကြီးချင်တယ်။
အမြတ်မြန်မြန်ရချင်တယ်။
အရှက်မခံချင်ဘူး။
“ငါတို့မှားတယ်”
မပြောချင်ဘူး။
အဲဒီမှာ—
အကျင့်ကို မပြင်ဘဲ ပုံကိုပြင်ချင်လာတယ်။
အမှန်ကို မပြင်ဘဲ သတင်းကိုထိန်းချင်လာတယ်။
အဲဒါ တဏှာနဲ့ မာန။
ဒကာကြီးတို့…
လောဘက—
“လူတွေဝယ်အောင် လိုတာထက်ပိုပြော”
ဆိုတယ်။
မာနက—
“ကိုယ့်အမှား မဖော်နဲ့”
ဆိုတယ်။
ဒေါသက—
“တိုင်ကြားသူကိုပြန်တိုက်”
ဆိုတယ်။
မောဟက—
“နာမည်ကောင်းရှိရင် အတွင်းအကျင့်အရေးမကြီး”
ဆိုတယ်။
ဒီအမြစ်တွေက သမုဒယ။
ဒါကြောင့်—
အမှတ်တံဆိပ်ပြဿနာကို အပြင်မှာပဲ မရှာနဲ့။
ကိုယ့်အတွင်း တဏှာ၊ မာန၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟကိုပါ ကြည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နိရောဓသစ္စာ။
နာမည်ကြီးရမယ်ဆိုတဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှုကို လျော့လိုက်ရင် ဘာဖြစ်?
ပိုရိုးသားလာတယ်။
“ဒီအရာ ကျွန်တော်တို့ မလုပ်နိုင်သေးဘူး”
ပြောရဲလာတယ်။
“ဒီနေရာမှားတယ်”
ပြောရဲလာတယ်။
“ပြိုင်ဘက်ရဲ့ဒီအချက်က ကျွန်တော်တို့ထက်ကောင်းတယ်”
ပြောရဲလာတယ်။
ကိုယ့်ပုံကို ကာကွယ်ရတာနည်းလာတယ်။
အမှန်နဲ့ နီးလာတယ်။
စိတ်ပေါ့လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဆုံးစွန်နိရောဓကတော့—
တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်။
လုပ်ငန်းနာမည်ကောင်းတာ နိဗ္ဗာန်မဟုတ်ဘူး။
ဂုဏ်သတင်းကောင်းတာ နိဗ္ဗာန်မဟုတ်ဘူး။
ဒါကို မရော။
တကယ်တမ်း—
နာမည်ကောင်းကိုတောင် မစွဲဖို့လိုတယ်။
လူချီးကျူးမှုမှာ မမူးဖို့လိုတယ်။
သီလကို ကျင့်တာ လူချီးကျူးမှုအတွက် မဟုတ်။ ကိလေသာလျော့ဖို့။
ဒီအထိ နက်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဂ္ဂသစ္စာ။
ဒီခေါင်းစဉ်ထဲ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ကြည့်။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ။
နာမည်နဲ့အကျင့် မတူနိုင်ကြောင်း သိ။
အပြင်ပုံနဲ့ အတွင်းဂုဏ် ခွဲသိ။
ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းရဲ့အကြောင်းမှာ ကောင်းသောကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်ရှိကြောင်း သိ။
အမြတ်ရှိတာနဲ့ အပြစ်ကင်းတာ မတူကြောင်း သိ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ။
လုပ်ငန်းတည်ရတဲ့စိတ်ရင်းကို သန့်စင်။
သူများထက်နာမည်ကြီးဖို့ပဲ မလုပ်။
လောဘနဲ့မလုပ်။
မုန်းတီးမှုနဲ့ပြိုင်မလုပ်။
လူ့အကျိုး၊ မထိခိုက်မှု၊ တရားသဖြင့်အသက်မွေးမှုဘက် ဦးတည်။
သမ္မာဝါစာ။
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်အတွက် အလွန်တိုက်ရိုက်။
မုသားမပြော။
ကွဲပြားအောင်မပြော။
ရိုင်းစိုင်းမပြော။
အကျိုးမဲ့စကားမပြော။
အမှန်၊ အကျိုး၊ အချိန်သင့်မှုကို သိ။
ဖောက်သည်ဆီပြောတဲ့စကား၊ ဝန်ထမ်းဆီပြောတဲ့စကား၊ အွန်လိုင်းရေးတဲ့စကားမှာ သတိရှိ။
သမ္မာကမ္မန္တ။
အဖွဲ့က ဘာလုပ်သလဲ?
သူတစ်ပါးကို မတရားမထိခိုက်။
မပိုင်တာမယူ။
ကောင်းသောကိုယ်အမှုကို တည်။
စကားကောင်းတယ်ဆိုတာတင် မလုံလောက်။
အကျင့်ကောင်းရမယ်။
သမ္မာအာဇီဝ။
လုပ်ငန်းရဲ့နာမည်လှအောင်လုပ်ပြီး အသက်မွေးမှုမမှန်ရင် မရ။
တရားသဖြင့်အသက်မွေး။
အမြတ်အတွက် အကျင့်မလဲ။
အပြစ်ကင်းမှုကို အခြေခံထား။
သမ္မာဝါယာမ။
မဖြစ်သေးတဲ့ အကျင့်ဆိုး မဖြစ်အောင်တား။
ဖြစ်လာတဲ့အကျင့်ဆိုးကို ပြင်။
မဖြစ်သေးတဲ့အကျင့်ကောင်းကို စ။
ရှိပြီးသားကောင်းမှုကို ဆက်တိုး။
အဖွဲ့ရဲ့နာမည်ဟာ ဒီနေ့တစ်ရက်နဲ့ မတည်တာကြောင့်—
နေ့တိုင်းဝီရိယလိုတယ်။
သမ္မာသတိ။
အဖွဲ့ရဲ့ အကျင့်နဲ့ ကြေညာထားတဲ့တန်ဖိုး ကိုက်သေးလား?
သတိထား။
ဖောက်သည်ကို မုသားနည်းနည်းစလာပြီလား?
ဝန်ထမ်းအပေါ် ဒေါသများလာပြီလား?
စာရင်းမှာ လွတ်လာပြီလား?
နာမည်ကြီးလာလို့ မာနတက်လာပြီလား?
သတိနဲ့သိ။
သမ္မာသမာဓိ။
ဈေးကွက်ဖိအား၊ အမြတ်ဖိအား၊ ပြိုင်ဘက်ဖိအား၊ လူထုအမြင်ဖိအားကြားမှာ—
ကိုယ့်သီလအခြေခံကို မပျောက်စေ။
အမှန်ပေါ် တည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီလိုမဂ္ဂလမ်းနဲ့ ကြည့်လိုက်ရင်—
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ဟာ လောကီနာမည်ကောင်းတစ်ခုထက် ပိုနက်သွားတယ်။
အဖွဲ့ထဲမှာ သမ္မာဝါစာရှိလား?
သမ္မာကမ္မန္တရှိလား?
သမ္မာအာဇီဝရှိလား?
ဒီမေးခွန်းတွေဖြစ်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါကြောင့် ဒီနေ့တရားရဲ့ အဓိကစကားကို ပြန်ယူကြမယ်။
နာမည်က ကိုယ့်ကို မိတ်ဆက်တယ်။
အကျင့်က ကိုယ့်ကို သက်သေပြတယ်။
နောက်တစ်ကြောင်း—
လူသိများမှုကို နာမည်က စတင်နိုင်တယ်။
ယုံကြည်မှုကို အကျင့်ကသာ တည်ဆောက်နိုင်တယ်။
နောက်တစ်ကြောင်း—
ကြော်ငြာက ကိုယ်ပြောချင်တာကို ပြောတယ်။
အကျင့်က လူတွေကို ကိုယ့်အကြောင်း ဘာပြောရမလဲ သင်ပေးတယ်။
နောက်တစ်ကြောင်း—
အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို ဈေးကွက်ဌာနတစ်ခုတည်း မဖန်တီးဘူး။
အဖွဲ့သားတိုင်းရဲ့ နေ့စဉ်အကျင့်က ဖန်တီးတယ်။
နောက်ဆုံး—
နာမည်ကောင်းကို မလိုက်ရှာခင် အကျင့်ကောင်းကို တည်။
သီလရနံ့ရှိရင် ဂုဏ်သတင်းက ကိုယ့်ထက်ဝေးဝေး သွားနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယနေ့နာယူရသော ဓမ္မကုသိုလ်အကြောင်းကြောင့်—
မိမိတို့၏နာမည်ထက် မိမိတို့၏အကျင့်ကို ပိုဂရုစိုက်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏လုပ်ငန်းအမည်ထက် လုပ်ငန်း၏သီလကို ပိုဂရုစိုက်နိုင်ကြပါစေ။
လှပသောအမှတ်တံဆိပ်သင်္ကေတရှိသကဲ့သို့ လှပသောကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်လည်း ရှိနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ၌ ဖော်ပြသကဲ့သို့ အရောင်လှ၍ အနံ့မရှိသောပန်းကဲ့သို့ စကားလှသော်လည်း လက်တွေ့မရှိသောအဖွဲ့ မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
အရောင်လည်းလှ၊ အနံ့လည်းရှိသောပန်းကဲ့သို့ ပြောသောစကားနှင့် လုပ်သောအကျင့် ကိုက်ညီနိုင်ကြပါစေ။
သီလရှိသူ၏ရနံ့သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နိုင်သကဲ့သို့ မိမိတို့၏ရိုးသားသောအကျင့်ကြောင့် ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း ဖြစ်ထွန်းနိုင်ကြပါစေ။
သို့သော် ဂုဏ်သတင်းအတွက်သာ သီလကျင့်ခြင်းမဖြစ်ဘဲ သီလကို သီလဖြစ်သောကြောင့် ချစ်မြတ်နိုးနိုင်ကြပါစေ။
လူသိမများသေးသောအချိန်မှာလည်း ရိုးသားနိုင်ကြပါစေ။
လူသိများလာသောအချိန်မှာလည်း ရိုးသားမှုမလျော့ကြပါစေနှင့်။
အမြတ်နည်းသောအချိန်မှာလည်း ကတိတည်နိုင်ကြပါစေ။
အမြတ်များလာသောအချိန်မှာလည်း မာနမတက်ကြပါစေနှင့်။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်ရှိသောအချိန်မှာလည်း လေးစားနိုင်ကြပါစေ။
ဖောက်သည်တစ်သိန်းရှိလာသောအချိန်မှာလည်း လူတစ်ယောက်ချင်းကို နံပါတ်သက်သက် မမြင်ကြပါစေနှင့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ ၏အလင်းအတိုင်း ကိုယ်အကျင့်ကောင်း၊ နှုတ်အကျင့်ကောင်း၊ စိတ်အကျင့်ကောင်းတို့ကို ပွားများနိုင်ကြပါစေ။
မိမိကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ရသော အကျင့်ရှိနိုင်ကြပါစေ။
ပညာရှိတို့ စိစစ်သောအခါ ချီးမွမ်းထိုက်သောအကျင့်ရှိနိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းသည် အကျင့်ကောင်း၏နောက်တွင် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ထွန်းနိုင်ကြပါစေ။
မုသားကြောင့် မကောင်းသောဂုဏ်သတင်း မပျံ့ကြပါစေနှင့်။
ကတိမတည်မှုကြောင့် ယုံကြည်မှု မပျက်ကြပါစေနှင့်။
တာဝန်ရှောင်မှုကြောင့် အဖွဲ့အတွင်း အပြစ်ပုံချမှုမဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
လူကြီးတစ်စည်း၊ လူငယ်တစ်စည်း မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
ဖောက်သည်ကြီးတစ်စည်း၊ ဖောက်သည်ငယ်တစ်စည်း မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
မိတ်ဆွေတစ်စည်း၊ အခြားသူတစ်စည်း မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
တရားမျှတမှုရှိနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ ၁၉–၂၀ ၏အလင်းအတိုင်း စကားအများကြီးပြောခြင်းထက် လက်တွေ့ကျင့်ခြင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့၏တန်ဖိုးထားမှုစာများကို နံရံပေါ်ရေးရုံမက လက်တွေ့အကျင့်ထဲ သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
“ရိုးသားမှု” ဟုရေးလျှင် ရိုးသားနိုင်ကြပါစေ။
“တာဝန်ယူမှု” ဟုရေးလျှင် တာဝန်ယူနိုင်ကြပါစေ။
“လေးစားမှု” ဟုရေးလျှင် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစားနိုင်ကြပါစေ။
“ဖောက်သည်ဂရုစိုက်မှု” ဟုရေးလျှင် ဖောက်သည်စကားကို နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။
“အရည်အသွေး” ဟုရေးလျှင် အမှားကို ဖုံးမထားဘဲ ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ ၂၅၈–၂၆၃ ၏အလင်းအတိုင်း စကားတော်ခြင်း၊ အပြင်လှပခြင်းတို့တင်မက အတွင်းအရည်အသွေးကို တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
အပြင်ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်ကို သန့်ရှင်းသကဲ့သို့ အတွင်းစိတ်ကိုလည်း သန့်ရှင်းစေနိုင်ကြပါစေ။
အပြင်ပုံရိပ်ကို ဂရုစိုက်သကဲ့သို့ ဝန်ထမ်းတို့၏နေ့စဉ်အတွေ့အကြုံကိုလည်း ဂရုစိုက်နိုင်ကြပါစေ။
ဖောက်သည်ရှေ့မှာသာ ကောင်းခြင်းမဖြစ်ဘဲ လူမမြင်သောအချိန်မှာလည်း ကောင်းနိုင်ကြပါစေ။
ဝသလသုတ်၏အလင်းအတိုင်း အမည်၊ မျိုးရိုး၊ အပြင်သတ်မှတ်ချက်ထက် အမှုအကျင့်ကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
ရာထူးတက်၍ လူတန်ဖိုးတက်သည်ဟု မယူကြပါစေနှင့်။
အမည်ကြီး၍ သီလကြီးသည်ဟု မယူကြပါစေနှင့်။
အဖွဲ့ကြီး၍ အကျင့်ကောင်းသည်ဟု မယူကြပါစေနှင့်။
အကျင့်ကို အကျင့်ဖြင့်သက်သေပြနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ ၏အလင်းအတိုင်း သူတစ်ပါးအပြစ်ကို မလိုအပ်ဘဲ မချဲ့ကားကြပါစေနှင့်။
သူတစ်ပါး၏ကောင်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
မိမိအပြစ်ကို ဖုံးမထားဘဲ ရိုးသားစွာကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိကောင်းမှုကို ကိုယ်တိုင်အလွန်အမင်း ကြော်ငြာ၍ မာနမတက်ကြပါစေနှင့်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၀ ၏အလင်းအတိုင်း ပေါင်းသင်းမှု၊ စိတ်ရင်း၊ အကြံပေးမှု၊ စကား၊ လုပ်ရပ်၊ အမြင်၊ ပေးကမ်းမှု စသည့်ကဏ္ဍအသီးသီးတွင် အရည်အသွေးရှိနိုင်ကြပါစေ။
ဖောက်သည်အပေါ်ကောင်းသော်လည်း ဝန်ထမ်းအပေါ်ဆိုးသောအဖွဲ့ မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
ဝန်ထမ်းအပေါ်ကောင်းသော်လည်း ပစ္စည်းပေးသွင်းသူကို မတရားဖိနှိပ်သောအဖွဲ့ မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
လှူဒါန်းမှုကောင်းသော်လည်း စာရင်းမရိုးသားသောအဖွဲ့ မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
အပြင်နှင့်အတွင်းညီနိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ ၏အလင်းအတိုင်း အဖွဲ့၏စကားသည် အမှန်ဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
အကျိုးရှိနိုင်ကြပါစေ။
အချိန်အခါသင့်တော်နိုင်ကြပါစေ။
ဖောက်သည်ရရန် မမှန်သောကတိ မပေးကြပါစေနှင့်။
မရှိသောအရည်အသွေးကို ရှိသည်ဟု မပြောကြပါစေနှင့်။
မရရှိသေးသောအသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိပြီးသကဲ့သို့ မပြကြပါစေနှင့်။
လူ၏ကြောက်စိတ်၊ အားနည်းချက်ကို တမင်အသုံးချ၍ ရောင်းချခြင်း မပြုကြပါစေနှင့်။
အမှန်ကို အကျိုးရှိစွာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ၏အလင်းအတိုင်း အမှုတစ်ခုမပြုမီ ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
ပြုနေစဉ် အကျိုးအပြစ် ပြန်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
ပြုပြီးနောက် အမှားရှိလျှင် ဖုံးမထားဘဲ ပြင်ဆင်နိုင်ကြပါစေ။
အမှားတစ်ခုကြောင့် နာမည်ပျက်မှာကို ကြောက်သဖြင့် နောက်ထပ်မုသားတစ်ခု မစကြပါစေနှင့်။
“ကျွန်တော်တို့မှားပါတယ်” ဟု ပြောသင့်သောအချိန်မှာ ပြောရဲကြပါစေ။
“ပြင်ပေးပါမယ်” ဟု ပြောပြီး တကယ်ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ၏အလင်းအတိုင်း တရားသဖြင့်ရသောဥစ္စာ၏ချမ်းသာကို ရရှိနိုင်ကြပါစေ။
အကြွေးကင်းခြင်း၏ချမ်းသာကို ရရှိနိုင်ကြပါစေ။
အထူးသဖြင့် ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် အပြစ်ကင်းခြင်း၏ချမ်းသာကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ကြီးခြင်းနှင့် အပြစ်ကင်းခြင်းကြား ရွေးရသောအခါ အပြစ်ကင်းခြင်းကို ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
အမြတ်နှင့်သီလကြား ရွေးရသောအခါ သီလကို မရောင်းကြပါစေနှင့်။
ပုံရိပ်နှင့်အမှန်ကြား ရွေးရသောအခါ အမှန်ကို ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းသေးသေးဖြစ်သော်လည်း သီလမသေးကြပါစေနှင့်။
အဖွဲ့သေးသေးဖြစ်သော်လည်း တာဝန်မသေးကြပါစေနှင့်။
ဖောက်သည်နည်းသော်လည်း ယုံကြည်မှုကို မပေါ့ကြပါစေနှင့်။
ဝင်ငွေနည်းသော်လည်း ရိုးသားမှုကို မလျှော့ကြပါစေနှင့်။
မိမိတို့၏အဖွဲ့နာမည်သည် ကြီးသောစာလုံးတစ်လုံးသာ မဖြစ်ဘဲ ကောင်းသောအကျင့်၏သင်္ကေတဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
လူတို့ မိမိတို့၏နာမည်ကြားသောအခါ—
“ယုံကြည်ရတယ်”
ဟု အတွေ့အကြုံအရ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“အမှားဖြစ်ရင် ပြင်တတ်တယ်”
ဟု ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“ကတိတည်တယ်”
ဟု ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“လူကိုလေးစားတယ်”
ဟု ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“မနိုင်တာကို နိုင်တယ်မပြောဘူး”
ဟု ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“လူမမြင်လည်း စည်းလိုက်တယ်”
ဟု ပြောနိုင်ကြပါစေ။
သို့သော် ထိုချီးမွမ်းမှုတို့၌ မိမိတို့စိတ် မစွဲကြပါစေနှင့်။
ဂုဏ်သတင်း၌ မာနမတက်ကြပါစေနှင့်။
လူချီးမွမ်းမှုကောင်းသော်လည်း ထိုချီးမွမ်းမှုကိုပင် အနိစ္စဟု သိနိုင်ကြပါစေ။
ကဲ့ရဲ့ခံရသောအခါလည်း ဒေါသမတက်ဘဲ အမှန်ရှိမရှိ ပြန်စစ်နိုင်ကြပါစေ။
မှန်သောဝေဖန်ချက်ကို လက်ခံနိုင်ကြပါစေ။
မမှန်သောဝေဖန်ချက်ကို သမ္မာဝါစာနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏အဖွဲ့သည် ပုံရိပ်ကိုသာ မစီမံဘဲ ကိလေသာကိုလည်း စောင့်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
လောဘကြောင့် ကတိလွန်ခြင်း မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
ဒေါသကြောင့် ဖောက်သည်နှင့်ဝန်ထမ်းကို နာကျင်စေသောစကား မပြောကြပါစေနှင့်။
မောဟကြောင့် မသိသောအရာကို သိသည်ဟု မပြောကြပါစေနှင့်။
မာနကြောင့် အမှားမဝန်ခံခြင်း မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
ဒုက္ခသစ္စာကို မှန်ကန်စွာ သိနိုင်ကြပါစေ။
နာမည်နှင့်အကျင့်မညီခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော ဖုံးကွယ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ သံသယ၊ ယုံကြည်မှုကျဆင်းမှုတို့ကို ဒုက္ခအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
သမုဒယသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ကြီးလိုမှု၊ အမြတ်ကိုအလွန်လိုမှု၊ လူအထင်ကြီးလိုမှု၊ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ဖမ်းဆုပ်မှုတို့အောက်ရှိ တဏှာ၊ မာန၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ကို မြင်နိုင်ကြပါစေ။
နိရောဓသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ပုံရိပ်ကို အလွန်မဖမ်းဘဲ အမှန်ကို လက်ခံနိုင်ကြပါစေ။
အမှားရှိလျှင် ဝန်ခံနိုင်ကြပါစေ။
မမှန်သောပုံရိပ်ကို စွန့်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာနည်းလာသော စိတ်၏ပေါ့ပါးမှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အဆုံးစွန်တဏှာချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို ရည်မှန်းနိုင်ကြပါစေ။
မဂ္ဂသစ္စာကို လက်တွေ့ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြင့် နာမည်နှင့်အကျင့်ကို ခွဲသိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သန့်စင်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါစာဖြင့် အဖွဲ့၏စကားကို အမှန်တရားပေါ် တည်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာကမ္မန္တဖြင့် အဖွဲ့၏အကျင့်ကို အပြစ်ကင်းစေနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝဖြင့် တရားသဖြင့် အသက်မွေးနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါယာမဖြင့် အကျင့်ဆိုးကို မဖြစ်မီတား၍ ဖြစ်ပြီးသားကို ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောအကျင့်အသစ်ကို စတင်ပြီး ရှိပြီးသားကောင်းမှုကို တိုးပွားစေနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသတိဖြင့် စကားနှင့်အကျင့် ကွာလာသည့်အချိန်ကို စောစောသိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသမာဓိဖြင့် အမြတ်၊ လူကြိုက်များမှု၊ ချီးကျူးမှုတို့ကြား အမှန်နှင့်သီလပေါ် တည်နိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ထက် အကျင့်ကို ကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
ပုံရိပ်ထက် အတွင်းအရည်အသွေးကို ကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
ကြော်ငြာထက် ကတိတည်မှုကို ကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
လူသိများမှုထက် ယုံကြည်ထိုက်မှုကို ကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
လူချီးကျူးမှုထက် အပြစ်ကင်းမှုကို ကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့အစည်းတိုင်းသည် နာမည်ဖြင့်သာ မသိရဘဲ ကောင်းသောအကျင့်ဖြင့် သိရသောအဖွဲ့ ဖြစ်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏အမည်သည် သီလ၏ရနံ့ကို သယ်ဆောင်နိုင်သော အမည်ဖြစ်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏လုပ်ငန်းသည် အမြတ်ရရာနေရာသာ မဖြစ်ဘဲ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ကောင်းမှုတို့ကို လေ့ကျင့်ရာနေရာလည်း ဖြစ်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းဘဝမှ သီလတိုး။
သီလမှ စိတ်တည်။
စိတ်တည်မှုမှ ပညာတိုး။
ပညာဖြင့် တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ၊ ဥပါဒါန်တို့ကို တဖြည်းဖြည်းပယ်ရှား၍—
ဒုက္ခခပ်သိမ်းချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
အဓိကမှီငြမ်းထားသော ဘုရားရှင်၏အဆုံးအမများ
၁။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ — ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်မကောင်းမှုကို မပြုသင့်ကြောင်းနှင့် ထိုအကျင့်မှ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရခြင်း၊ ပညာရှိတို့ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ မကောင်းသောဂုဏ်သတင်းပျံ့နှံ့ခြင်းတို့ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ အပြန်မှာ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်ကောင်းမှုမှ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်စရာမရှိခြင်း၊ ပညာရှိတို့ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းပျံ့နှံ့ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြောင်း ဟောထားသည်။ ဒီတရား၏အဓိကကျမ်းအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။
၂။ ဓမ္မပဒ ၅၁–၅၆ — စကားလှပသော်လည်း လက်တွေ့မကျင့်သုံးလျှင် အနံ့မရှိသောအရောင်လှပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း၊ စကားနှင့်အကျင့်ညီလျှင် အရောင်နှင့်ရနံ့ပြည့်စုံသောပန်းကဲ့သို့ အကျိုးရှိကြောင်း၊ သီလရှိသူ၏ရနံ့သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
၃။ ဓမ္မပဒ ၁၉–၂၀ — တရားစကားအများကြီးသိ၊ ရွတ်ဖတ်သော်လည်း လိုက်မကျင့်လျှင် မလုံလောက်ကြောင်းနှင့် သိထားမှုနည်းသော်လည်း တရားနှင့်အညီ လက်တွေ့ကျင့်သူကို တန်ဖိုးထားကြောင်း ဟောထားသည်။
၄။ ဓမ္မပဒ ၂၅၈–၂၆၃ — စကားများခြင်း၊ ပြောကောင်းခြင်း၊ အပြင်ပန်းလှပခြင်းတို့တစ်ခုတည်းဖြင့် ပညာရှိ၊ လူကောင်း မဖြစ်ကြောင်းနှင့် အမှန်တရား၊ ထိန်းသိမ်းမှု၊ အတွင်းအရည်အသွေးတို့ကို အလေးထားသည်။
၅။ သုတ္တနိပါတ် ၁.၇၊ ဝသလသုတ် — မွေးရာဇာတိကြောင့်သာ လူယုတ်၊ လူမြတ်မဖြစ်ဘဲ အမှုအကျင့်က အရေးပါကြောင်း တိုက်ရိုက်အဆုံးအမပေးထားသည်။
၆။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ — လူကောင်းအရည်အသွေးရှိသူနှင့် မရှိသူကို မိမိနှင့်သူတစ်ပါး၏ အပြစ်၊ ကောင်းမှုတို့အကြောင်း ဘယ်လိုပြောသလဲဆိုသည့် စကားအကျင့်ဖြင့်ပင် ခွဲခြားသိနိုင်ပုံကို ဟောထားသည်။
၇။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၀ — လူကောင်းအရည်အသွေးကို မိတ်ဆွေရွေးမှု၊ ရည်ရွယ်ချက်၊ အကြံပေးမှု၊ စကား၊ လုပ်ရပ်၊ အမြင်၊ ပေးကမ်းမှုတို့၌ ဖော်ပြထားပြီး အရည်အသွေးသည် ဘဝကဏ္ဍတစ်ခုတည်းမဟုတ်ကြောင်း အလင်းပေးထားသည်။
၈။ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ — စကားပြောရာတွင် အမှန်ဖြစ်မှု၊ အကျိုးရှိမှုနှင့် အချိန်အခါသင့်မှုတို့ကို ထည့်သွင်းဆင်ခြင်သော ဘုရားရှင်၏သမ္မာဝါစာဆိုင်ရာ အဆုံးအမဖြစ်သည်။ အဖွဲ့၏ကြော်ငြာ၊ ဖောက်သည်ဆက်သွယ်မှုနှင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာစကားတို့ကို ဓမ္မအလင်းဖြင့် စိစစ်ရာ၌ အထူးအသုံးဝင်သည်။
၉။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ — လူဝတ်ကြောင်တို့အတွက် တရားသဖြင့်ရရှိသောဥစ္စာရှိခြင်း၊ သုံးစွဲခြင်း၊ အကြွေးကင်းခြင်းနှင့် ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြစ်ကင်းခြင်း၏ ချမ်းသာတို့ကို ဟောထားပြီး အပြစ်ကင်းခြင်း၏ချမ်းသာကို အထူးတန်ဖိုးထားသည်။
