နာမည်ကြီးချင်စိတ်နှင့် ယုံကြည်မှု
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက်မှာ—
“နာမည်ထက် အကျင့်က အဖွဲ့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်”
ဆိုတဲ့အကြောင်း နာခဲ့ကြတယ်။
နေ့လယ်မှာ—
လုပ်ငန်းအမည်တစ်ခုရွေးတဲ့အခါ အမှန်တရား၊ သစ္စာ၊ မလှည့်ဖြားမှုနဲ့ ရွေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့ကြတယ်။
အခု ညနေပိုင်းမှာ အဲဒီနှစ်ခုရဲ့နောက်က စိတ်တစ်ခုကို ထပ်ကြည့်ရမယ်။
နာမည်ရလာပြီ။
ဆိုင်းဘုတ်တင်လာပြီ။
လူတွေသိလာပြီ။
အွန်လိုင်းမှာ လူတွေရဲ့မျက်စိထဲ ပေါ်လာပြီ။
အဲဒီအချိန် လူ့စိတ်ထဲ ဘာဖြစ်လာနိုင်သလဲ?
“ပိုနာမည်ကြီးချင်တယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်။
ဒီစိတ်ဟာ—
နာမည်ကြီးလိုတာလုံးဝမကောင်းဘူးလို့ မဆိုသေးဘူးနော်။
ကိုယ်လုပ်တဲ့အလုပ်ကို လူသိမှ ဖောက်သည်လာနိုင်တယ်။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို လူတွေသိဖို့လိုတယ်။
ကိုယ်ထုတ်တဲ့ပစ္စည်း ဘယ်သူမှမသိရင် ဝယ်သူရှာရခက်မယ်။
အလုပ်ကောင်းတစ်ခုကို လူသိအောင် ပြောရမယ်။
ဒါ မမှားဘူး။
ဒါပေမယ့်—
လူသိစေချင်မှုက ဘယ်အချိန်မှာ “နာမည်ကြီးရမှဖြစ်မယ်” ဆိုတဲ့တဏှာ ဖြစ်သွားသလဲ?
ဒီကွာခြားချက်ကို သိဖို့လိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖွဲ့က လူသိများတယ်။
တစ်ဖွဲ့က လူယုံများတယ်။
ဘယ်ဟာပိုကောင်းလဲ?
အကောင်းဆုံးက—
လူသိလည်းများ၊ လူယုံလည်းများ။
ဒါကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နှစ်ခုထဲ တစ်ခုရွေးရမယ်ဆိုရင်—
လူသိများပေမယ့် လူမယုံတဲ့အဖွဲ့နဲ့၊
လူသိမများသေးပေမယ့် သိသူတွေက ယုံကြည်တဲ့အဖွဲ့—
ဘယ်ဟာမှာ ရေရှည်အခြေခံပိုရှိမလဲ?
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးခြင်းနဲ့ ယုံကြည်ထိုက်ခြင်း မတူဘူး။
လူတစ်သန်းက ကိုယ့်နာမည်ကို သိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
“ဒီလူ့စကား မယုံနဲ့”
ဆိုပြီး သိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
လူတစ်ရာပဲ ကိုယ့်ကို သိတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီတစ်ရာက—
“သူပြောရင် ယုံလို့ရတယ်”
ဆိုတယ်။
ဒါ မတူဘူး။
လူသိများမှုက အာရုံကိုရတယ်။
ယုံကြည်မှုက စိတ်ချမှုကိုရတယ်။
နာမည်ကြီးမှုက မြန်မြန်ရနိုင်တယ်။
ယုံကြည်မှုက ဖြည်းဖြည်းတည်ရတယ်။
နာမည်ကြီးမှု တစ်ညတည်း ရနိုင်တဲ့အခါရှိတယ်။
ယုံကြည်မှုက အများအားဖြင့် အချိန်လိုတယ်။
ဒီအချက်ကို ဘုရားရှင်ရဲ့အဆုံးအမနဲ့ စကြည့်ရအောင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၆ မှာ မြတ်စွာဘုရားက လူ့လောကထဲမှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့ လောကဓံရှစ်ပါးကို ဟောတော်မူတယ်။
လာဘ်ရခြင်း၊ လာဘ်မရခြင်း။
ဂုဏ်ရှိခြင်း၊ ဂုဏ်ကျခြင်း။
ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း။
ချမ်းသာခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း။
အဲဒီရှစ်မျိုးဟာ လောကကို လှည့်ပတ်တယ်၊ လောကကလည်း အဲဒီရှစ်မျိုးနောက် လိုက်လှည့်တတ်တယ်လို့ ဟောတော်မူတယ်။
ပညာမသင်ရသေးတဲ့ ပုထုဇဉ်မှာလည်း ဂုဏ်လာတယ်၊ ဂုဏ်ကျတယ်၊ ချီးမွမ်းခံရတယ်၊ ကဲ့ရဲ့ခံရတယ်။
အရိယာတပည့်မှာလည်း အဲဒီအခြေအနေတွေ ကြုံရတယ်။
ကွာတာက—
ပညာရှိသူက—
“ဒီဂုဏ်ဟာ မြဲတာမဟုတ်ဘူး၊ ပြောင်းလဲမယ့်အရာ”
လို့သိတယ်။
ဂုဏ်ရလာလို့ စိတ်တစ်ခုလုံး ဂုဏ်ထဲဝင်မပျောက်ဘူး။
ဂုဏ်ကျသွားလို့လည်း စိတ်တစ်ခုလုံး ပြိုမကျဘူး။
ချီးမွမ်းလို့ မူးမသွားဘူး။
ကဲ့ရဲ့လို့လည်း မီးမလောင်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအဆုံးအမကို လုပ်ငန်းရှင်ဘဝထဲ ယူလာကြည့်။
ဒီနေ့လူတွေ ကိုယ့်အဖွဲ့ကို ချီးမွမ်းတယ်။
ကောင်းတယ်။
ကျေးဇူးတင်။
နားထောင်။
ဒါပေမယ့်—
ချီးမွမ်းမှုကို ကိုယ့်တန်ဖိုးရဲ့ အထောက်အထားအဆုံးစွန် မလုပ်နဲ့။
မနက်ဖြန် လူတွေမချီးမွမ်းတော့ရင်?
ကိုယ့်တန်ဖိုးပျောက်သွားပြီလား?
မဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့ လူမှုကွန်ရက်မှာ လူတစ်သောင်းကြည့်တယ်။
မနက်ဖြန် လူတစ်ရာပဲကြည့်တယ်။
ဒါနဲ့ ကိုယ့်သီလကျသွားသလား?
မကျဘူး။
အရည်အသွေးကျသွားသလား?
မဖြစ်မနေမဟုတ်။
ဒါပေမယ့် လူက—
ဂုဏ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချိတ်ထားရင်—
အဲဒီနံပါတ်ကျတာကို ကိုယ့်အသက်ကျသလို ခံစားရတယ်။
ဒီမှာ ဒုက္ခစပြီ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လုပ်ငန်းစတုန်း—
“လူသိလာအောင် ကြိုးစားမယ်”
ဆိုတာ ကောင်းတယ်။
နောက်တော့—
“သူတို့ထက် ငါ့ကို ပိုသိရမယ်”
ဖြစ်လာတယ်။
နောက်တော့—
“နေ့တိုင်းလူတွေ ငါ့အကြောင်းပြောရမယ်”
ဖြစ်လာတယ်။
နောက်တော့—
“လူတွေမပြောရင် ငါ့အဖွဲ့ကျသွားပြီ”
ဖြစ်လာတယ်။
ဒီမှာ—
အလုပ်ကို ကိုယ်က မထိန်းတော့ဘူး။
လူ့အာရုံက ကိုယ့်စိတ်ကို ထိန်းနေပြီ။
ဒါ အန္တရာယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဓမ္မပဒ ၇၂ ကနေ ၇၅ ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပြင်းတဲ့အဆုံးအမတွေရှိတယ်။
ဂုဏ်သတင်းရလာခြင်းက ပညာမရှိသူအတွက် ပျက်စီးရာအကြောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သတိပေးတယ်။
အဆင့်အတန်းမတန်ဘဲ အဆင့်မြင့်လိုချင်ခြင်း၊ အခြားသူတို့အထက် ထင်ပေါ်လိုခြင်း၊ အာဏာရှိချင်ခြင်း၊ လူအများက “ဒီအရာအားလုံးကို သူပဲလုပ်တာ” လို့ ထင်စေချင်ခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဘာလုပ်ရမယ် ဘာမလုပ်ရဘူး ဆုံးဖြတ်ချင်ခြင်းတို့မှာ တဏှာနဲ့မာန ကြီးထွားလာတတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။
ပြီးတော့ လောကီအကျိုးအမြတ်ဆီသွားတဲ့လမ်းနဲ့ လွတ်မြောက်ရာဆီသွားတဲ့လမ်း မတူကြောင်း သတိပေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
သတိထား။
ဒီမှာ ဘုရားရှင်က—
“ဂုဏ်ရှိတာ အပြစ်”
လို့ မဟောဘူး။
ပြဿနာက—
ဂုဏ်ကို စိတ်က စားခံရတာ။
“ငါ့ကို လူသိရမယ်”
“ငါ့ကိုပဲ ချီးကျူးရမယ်”
“ဒီအလုပ်ကို ငါတစ်ယောက်တည်းလုပ်တယ်လို့ ထင်ရမယ်”
“ငါပဲဆုံးဖြတ်ရမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက် ဒီစိတ်အန္တရာယ်ကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်?
အောင်မြင်မှုကို အဖွဲ့က ဖန်တီးတယ်။
ဒါပေမယ့် ပိုင်ရှင်က—
“အားလုံး ငါ့ကြောင့်”
ဆိုလာတယ်။
ဝန်ထမ်းအကျိုးသက်ရောက်မှု မမြင်တော့ဘူး။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို မမြင်တော့ဘူး။
ဖောက်သည်ရဲ့ယုံကြည်မှု မမြင်တော့ဘူး။
အချိန်နဲ့အခြေအနေ မမြင်တော့ဘူး။
ကိုယ့်ပုံတစ်ခုတည်းကို ကြီးအောင်လုပ်လာတယ်။
ဒီမှာ—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က အဖွဲ့ရဲ့ ညီညွတ်မှုကို စားတတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ပိုင်ရှင်က အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း တင်တိုင်း—
သူ့ပုံပဲ။
သူ့စကားပဲ။
သူ့အောင်မြင်မှု။
သူ့အမြင်။
အဖွဲ့နောက်က လူတွေ ပျောက်နေတယ်။
ဒါကို ဦးဇင်းက လူတိုင်းအတွက် အပြစ်လို့ မဆိုဘူး။
အချို့လုပ်ငန်းမှာ တည်ထောင်သူရဲ့မျက်နှာကို လူသိစေဖို့ လိုတတ်တယ်။
လက်တွေ့နည်းဗျူဟာရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်ကို မေး—
“ငါ အဖွဲ့ကို လူသိစေချင်တာလား၊ ငါ့ကိုလူသိစေချင်တာလား?”
နှစ်ခု အမြဲတူသလား?
မတူဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့ရဲ့ကောင်းမှုကို ပြောတာတစ်မျိုး။
ကိုယ့်ဂုဏ်ကို ကျွေးတာတစ်မျိုး။
ဒီကွာခြားချက် သေးတယ်။
သတိမရှိရင် ရောသွားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၇ မှာ ဒေဝဒတ်ကို အကြောင်းပြုပြီး မြတ်စွာဘုရားက လာဘ်၊ လာဘ်မရမှု၊ ဂုဏ်ရှိမှု၊ ဂုဏ်မရှိမှု၊ ပူဇော်မှု၊ ပူဇော်မှုမရခြင်း၊ မကောင်းသောရည်မှန်းချက်၊ မကောင်းသောအဖော်တို့က စိတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပုံကို အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးတော်မူတယ်။
အဲဒီအရာတွေ ပေါ်လာတိုင်း ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်အနိုင်ယူဖို့ လေ့ကျင့်ရမယ်လို့ ဟောတော်မူတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ တော်တော်ကြီးတဲ့ အဆုံးအမရှိတယ်။
ဂုဏ်မရလို့ စိတ်မကျသင့်သလို၊ ဂုဏ်ရလို့လည်း စိတ်ကို ဂုဏ်က မနိုင်စေနဲ့။
လူတွေချီးကျူးတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ချီးမွမ်းမှုက ကိုယ့်ပညာကို မစားစေနဲ့။
ရောင်းအားကောင်းတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ရောင်းအားက ကိုယ့်သီလကို မဝယ်စေနဲ့။
လူတွေကိုယ့်အကြောင်းပြောတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
လူ့အာရုံရဖို့ မမှန်တာ မလုပ်နဲ့။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေ့ခေတ်မှာ လူ့အာရုံက ပိုက်ဆံဖြစ်တတ်တယ်။
လူများများကြည့်လေ၊ ဝယ်သူရနိုင်လေ။
ဒါ လောကီအခြေအနေ။
ဦးဇင်းတို့ မငြင်းဘူး။
ဒါပေမယ့်—
လူ့အာရုံကို ရဖို့ ဘာကျွေးမလဲ?
ဒေါသကျွေးမလား?
ကြောက်စိတ်ကျွေးမလား?
လိမ်ညာမှုကျွေးမလား?
အလွန်အကျွံချဲ့ပြမလား?
သူများအရှက်ခွဲမလား?
အငြင်းပွားအောင် တမင်လုပ်မလား?
ဒီမှာ သီလဝင်လာတယ်။
အာရုံရတာ အောင်မြင်မှုတစ်မျိုးဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အာရုံရဖို့ သီလပျက်ရင် အဲဒီအောင်မြင်မှုကို ဓမ္မအရ မကောင်းဘူးလို့ စစ်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်မှာ အန္တရာယ်တစ်ခုက—
ကိုယ်တကယ်ဖြစ်တာထက် ပိုကြီးပြချင်ခြင်း။
ဒီနေ့ဖောက်သည် တစ်ရာရှိတယ်။
တစ်သန်းရှိသလို ပြချင်တယ်။
လုပ်ငန်းနှစ်နှစ်ရှိတယ်။
နှစ်ဆယ်ရှိသလို ထင်စေချင်တယ်။
အဖွဲ့အသေးတစ်ခု။
အင်ပါယာကြီးလိုပုံဖော်ချင်တယ်။
ဒါ ဘာကြောင့်?
လူက နာမည်ကြီးတာကို အမှန်နဲ့ ရောထွေးထင်တတ်လို့။
“လူများများသိတာဆို ကောင်းမှာပဲ”
“လူများများလိုက်တာဆို မှန်မှာပဲ”
“လူများများချီးမွမ်းတာဆို ယုံရမှာပဲ”
အဲဒီလိုလား?
မဟုတ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်ရဲ့အဆုံးအမက—
လူအများချီးမွမ်းတာကို အဆုံးစွန်စံမထားဘူး။
ဓမ္မပဒ ၂၂၇–၂၃၀ ဝန်းကျင်မှာ—
လောကမှာ ကဲ့ရဲ့မခံရဖူးသူလည်း မရှိသလောက်၊ အားလုံးချီးမွမ်းခံရသူလည်း မရှိသလောက်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးပြီး၊ ပညာရှိတို့က နေ့စဉ်စောင့်ကြည့်၊ စိစစ်ပြီးမှ အပြစ်ကင်းသောအကျင့်၊ ပညာ၊ သီလရှိသူကို ချီးမွမ်းကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီစကားက ယုံကြည်မှုအတွက် အလွန်နက်တယ်။
တစ်နေ့အော်လို့ ယုံကြည်မှုမရဘူး။
နေ့စဉ်ကြည့်ပြီးမှ ယုံကြည်မှုရတယ်။
ဒါကို မှတ်ထား။
တစ်ခါကောင်းတာ လုံလောက်လား?
မလုံလောက်သေး။
တစ်ခါကတိတည်တယ်။
ကောင်းတယ်။
ဆယ်ခါလည်း တည်လား?
တစ်လလည်း တည်လား?
တစ်နှစ်လည်း တည်လား?
အမြတ်ကောင်းတဲ့အချိန်မှာ ရိုးသားတယ်။
အရှုံးပေါ်တဲ့အချိန်မှာလည်း ရိုးသားလား?
လူအများရှေ့မှာ သဘောကောင်းတယ်။
ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်ပဲရှိတဲ့အချိန်မှာလည်း သဘောကောင်းလား?
ဒီဟာတွေကြည့်ပြီးမှ—
“ယုံရတယ်”
ဆိုတာ ဖြစ်လာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာ ဒီအချက်ကို တိုက်ရိုက်နီးပါး ပြထားတယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ သီလကို ဘယ်လိုသိမလဲ?
အတူနေပြီးမှ သိရတယ်။
အဲဒါတောင် အချိန်တိုတိုနဲ့ မဟုတ်ဘူး။
အချိန်ကြာကြာ။
သတိရှိသူက။
ပညာရှိသူက။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို—
အရောင်းအဝယ်၊ ဆက်ဆံရေးထဲမှာ သိရတယ်။
တစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အခါတစ်မျိုး၊ လူများတဲ့အခါတစ်မျိုးလား?
အစောပိုင်းဆက်ဆံပုံနဲ့ နောက်ပိုင်းဆက်ဆံပုံ ကိုက်ညီလား?
အခက်အခဲကြုံရင် ခံနိုင်ရည်ဘယ်လိုလဲ?
ဆွေးနွေးရင် ပညာဘယ်လိုပေါ်လဲ?
အဲဒီလို အချိန်ကြာစောင့်ကြည့်ရတယ်လို့ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဟာက လုပ်ငန်းယုံကြည်မှုအတွက် အလွန်ကောင်းတဲ့အလင်း။
ယုံကြည်မှုဟာ ကြော်ငြာကနေ အမိန့်ပေးလို့မရဘူး။
အချိန်က စစ်ပြီးမှ လူကပေးတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ယုံပါ”
လို့ ရေးလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
လူတွေတကယ်ယုံဖို့ ကိုယ့်အကျင့်ကို သူတို့တွေ့ရမယ်။
တစ်ခါ။
နှစ်ခါ။
ဆယ်ခါ။
ပြဿနာဖြစ်တဲ့အခါပါ။
အဲဒီတော့—
ယုံကြည်မှုကို မတောင်းနဲ့။
ယုံကြည်ထိုက်အောင် နေ။
ဒီစကား မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်တဲ့အဖွဲ့က ဘာမေးတတ်လဲ?
“လူဘယ်လောက်မြင်လဲ?”
“ဘယ်လောက်ပြောကြလဲ?”
“ဘယ်လောက်မျှဝေကြလဲ?”
မေးမယ်။
ဒီမေးခွန်းတွေ မမှားဘူး။
လုပ်ငန်းမှာ တိုင်းတာရမယ်။
ဒါပေမယ့်—
ယုံကြည်မှုတည်ချင်တဲ့အဖွဲ့က နောက်ထပ်မေးတယ်။
“ကတိဘယ်လောက်တည်လဲ?”
“ပြဿနာဘယ်လောက်ရိုးသားစွာ ဖြေရှင်းလဲ?”
“ဖောက်သည်တိုင်ကြားမှုကို ဘယ်လိုပြန်တုံ့ပြန်လဲ?”
“ငွေမကောင်းတဲ့အချိန်မှာ စံလျှော့သလား?”
“ဝန်ထမ်းအပေါ် အပြင်စကားနဲ့ အတွင်းအကျင့် ကိုက်သလား?”
ဒီမေးခွန်းတွေ ပိုနက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖက်က အာရုံကိုတိုင်းတာတယ်။
တစ်ဖက်က အကျင့်ကိုတိုင်းတာတယ်။
နှစ်ခုလုံးလိုနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
အာရုံရဖို့ အကျင့်မလဲနဲ့။
ဒီဟာ ဒီနေ့တရားရဲ့အဓိက။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂၁ မှာ ဝေဒေဟိကာအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အဖြစ်ကို ဘုရားရှင် ဥပမာပေးဟောထားတယ်။
သူမမှာ—
“သဘောပျော့တယ်၊ စိတ်အေးတယ်၊ တည်ငြိမ်တယ်”
ဆိုတဲ့ နာမည်ကောင်း ပျံ့နေတယ်။
ဒါပေမယ့် သူမနဲ့အတူနေတဲ့ အလုပ်လုပ်ပေးသူက—
“တကယ်ပဲ ဒေါသမရှိတာလား၊ ငါအလုပ်ကောင်းလို့ ဒေါသပေါ်ဖို့ အခွင့်မရတာလား”
ဆိုပြီး စမ်းတယ်။
အလုပ်နည်းနည်းနောက်ကျလာတော့ ဒေါသပေါ်လာတယ်။
ထပ်စမ်းတော့ ပိုဒေါသထွက်လာတယ်။
နောက်ဆုံးအကြမ်းဖက်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားတယ်။
အဲဒီနောက် သူမရဲ့ နာမည်ကောင်းလည်း ပြောင်းသွားတယ်။
ဘုရားရှင်က ဒီဥပမာနဲ့—
စိတ်ညစ်စရာစကားနဲ့ မထိခိုက်သေးတဲ့အချိန် “ငါသဘောကောင်းတယ်” ဆိုတာတင် မလုံလောက်ကြောင်း၊ တကယ်စမ်းသပ်ခံရတဲ့အချိန်မှ အတွင်းအရည်အသွေး သိရကြောင်း ဟောတော်မူတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဥပမာဟာ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်အတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
နာမည်ကောင်းရှိတာနဲ့ ယုံကြည်ထိုက်ပြီလို့ မဆိုနိုင်သေးဘူး။
စမ်းသပ်ခံရတဲ့အခါ သိရတယ်။
အဖွဲ့တစ်ခု—
ရောင်းအားကောင်းတဲ့အချိန် ဝန်ထမ်းကို ကောင်းတယ်။
အရှုံးပေါ်တဲ့အခါ?
ဖောက်သည်ချီးကျူးတဲ့အချိန် စိတ်ချမ်းသာတယ်။
အပြစ်တင်တဲ့အခါ?
ပစ္စည်းအဆင်ပြေတဲ့အခါ ကတိတည်တယ်။
ပြဿနာဖြစ်တဲ့အခါ?
စျေးကွက်ကောင်းတဲ့အခါ တရားမျှတတယ်။
ငွေခက်တဲ့အခါ?
အဲဒီမှာ—
အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းအရည်အသွေး ပေါ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ယုံကြည်မှုကို ကောင်းတဲ့နေ့က မတည်ဘူး။
ခက်တဲ့နေ့မှာ ပိုတည်တယ်။
ဒီစကား အရေးကြီးတယ်။
လူတွေက ကိုယ်အဆင်ပြေတဲ့အချိန် ကိုယ်ကောင်းတာကို မြင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ်မအဆင်ပြေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့အပေါ် မတရားမလုပ်တာကို မြင်ရင်—
ယုံကြည်မှု ပိုနက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
စိတ်ကူးယဉ်ဥပမာတစ်ခု ပြောမယ်။
ဒါ တကယ့်ကုမ္ပဏီသမိုင်း မဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာအတွက် ဥပမာပါ။
ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရှိတယ်ဆိုပါစို့။
ပထမဆိုင်က အလွန်နာမည်ကြီးတယ်။
လူမှုကွန်ရက်မှာ လူသိများတယ်။
ပုံတွေလှတယ်။
လူတွေ မကြာခဏပြောကြတယ်။
ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းပြဿနာဖြစ်လာရင်—
ဖုန်းမကိုင်။
အပြစ်လွှဲ။
ပြန်အမ်းရမယ့်ငွေကို ဆွဲ။
ဖောက်သည်မကျေနပ်တာကို ဖျက်ဖို့ကြိုးစား။
ဒုတိယဆိုင်က လူသိနည်းတယ်။
ကြော်ငြာလည်း အလွန်မများ။
ဒါပေမယ့်—
မှားရင် ဝန်ခံ။
ပေးရမယ့်ငွေ အချိန်မှန်ပေး။
မနိုင်တာကို မနိုင်ဘူးပြော။
ပြဿနာကို ဖြေရှင်း။
အခုမေးမယ်—
ပထမဆိုင်မှာ နာမည် ရှိတယ်။
ဒုတိယဆိုင်မှာ ဘာတည်နေလဲ?
ယုံကြည်မှု။
ဒကာကြီးတို့…
လောကီရလဒ်ကို ဦးဇင်းက မကြိုဟောဘူး။
နာမည်ကြီးဆိုင်က ပိုရောင်းရနိုင်တယ်။
အခြားအကြောင်းတရားအများကြီးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မဘက်က မေးတာ—
ဘယ်အဖွဲ့က အပြစ်ကင်းမှုဘက် ပိုနီးသလဲ?
ဒါပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ မှာ အနာထပိဏ်သူဌေးကို မြတ်စွာဘုရားက လူဝတ်ကြောင်အတွက် ချမ်းသာလေးမျိုး ဟောတော်မူတယ်။
တရားသဖြင့်ရသောဥစ္စာရှိခြင်းရဲ့ချမ်းသာ။
အဲဒီဥစ္စာကို သုံးစွဲခြင်းရဲ့ချမ်းသာ။
အကြွေးကင်းခြင်းရဲ့ချမ်းသာ။
ပြီးတော့—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် အပြစ်ကင်းခြင်းရဲ့ချမ်းသာ။
နောက်ဆုံးအပြစ်ကင်းချမ်းသာကို တခြားချမ်းသာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရာမှာ အလွန်မြင့်တန်ဖိုးထားတော်မူတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီဟာလုပ်ငန်းရှင်အတွက် အရမ်းနက်တယ်။
လူသိများတယ်။
ကောင်းတယ်။
အမြတ်ရတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ညအိပ်ရာဝင်တိုင်း—
“ငါတို့ပြောထားတာ တကယ်မမှန်ဘူး”
လို့ သိနေရတယ်။
“ဒီပစ္စည်းအန္တရာယ်ကို ဖုံးထားတာ”
သိနေရတယ်။
“ဒီဝန်ထမ်းကို မတရားလုပ်ထားတာ”
သိနေရတယ်။
“ဒီဖောက်သည်ကို လိမ်ထားတာ”
သိနေရတယ်။
အပြင်မှာ နာမည်ကြီးတယ်။
အတွင်းမှာ စိတ်မအေး။
ဒါ အောင်မြင်မှုအပြည့်လား?
မဟုတ်ဘူး။
လူတွေယုံတာမတိုင်ခင် ကိုယ့်စိတ်က ကိုယ့်ကို ယုံလို့ရသလား?
ဒီမေးခွန်း အရမ်းနက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူယုံအောင် ဟန်ဆောင်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မယုံရတော့တဲ့အဖွဲ့ မဖြစ်စေနဲ့။
ဒီလိုလူလည်း ရှိနိုင်တယ်။
အပြင်မှာ လူတိုင်းက—
“တော်တယ်”
ဆိုတယ်။
ကိုယ့်အတွင်းက—
“ငါလုပ်နေတာ ငါသိတယ်”
ဆိုပြီး မငြိမ်။
ဒီမှာ အပြစ်ကင်းချမ်းသာမရှိဘူး။
ဒါကြောင့်—
နာမည်မကြီးသေးတာက ကြောက်စရာမဟုတ်။
အပြစ်ကင်းမှုမရှိတော့တာက ပိုကြောက်စရာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ မှာလည်း—
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်မကောင်းသူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရနိုင်တယ်၊ ပညာရှိသူတွေ စိစစ်ပြီး ကဲ့ရဲ့နိုင်တယ်၊ မကောင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်း ပျံ့နိုင်တယ်။
အပြန်မှာ—
ကောင်းသောကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အကျင့်ရှိသူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်စရာမရှိ၊ ပညာရှိသူတို့ ချီးမွမ်းပြီး ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း ပျံ့နိုင်တယ်လို့ ဟောထားတယ်။
ဒီနေရာမှာ အစီအစဉ်လေးကို ကြည့်။
ကောင်းတဲ့အကျင့် → ပညာရှိတို့ စိစစ်ချီးမွမ်း → ကောင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်း။
အဲဒါက သဘာဝအစီအစဉ်။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က ဘာလုပ်ချင်သလဲ?
အစီအစဉ်ပြောင်းချင်တယ်။
အရင်နာမည်လိုချင်တယ်။
အကျင့်နောက်မှ။
ဒါ အန္တရာယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီစကား အရမ်းမှတ်ထား—
ဂုဏ်သတင်းကို အကျင့်ရဲ့အသီးထား။
အကျင့်ကို ဂုဏ်သတင်းရဖို့ သရုပ်ဆောင်မှုမလုပ်နဲ့။
ကောင်းတာကို လူမြင်ဖို့ပဲလုပ်ရင်—
လူမရှိတဲ့အခါ မလုပ်တော့ဘူး။
ချီးမွမ်းခံရဖို့ပဲ ကူညီရင်—
နာမည်မရမယ့်အကူအညီ မလုပ်တော့ဘူး။
ဓာတ်ပုံရိုက်ရမယ့်အလှူကိုလုပ်။
လူမသိမယ့် ဝန်ထမ်းအခက်အခဲကို မကူ။
ဒီမှာ စိတ်ရင်း လွဲလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကုသိုလ်ကိုပင် နာမည်ကြီးဖို့သုံးမိနိုင်တယ်။
လူသိအောင်လှူတယ်။
ဒါနဲ့ လှူတာအပြစ်လို့ မဆိုဘူး။
လှူတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
စိတ်ကို ကြည့်။
“တကယ်ပေးချင်လို့လား?”
“ဒါမှမဟုတ် လူတွေငါ့ကို မြင်စေချင်လို့လား?”
စိတ်မှာ နှစ်မျိုးလုံးရှိနိုင်တယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလိမ်နဲ့။
နာမည်လိုစိတ်ပါနေရင်—
သိ။
သိပြီး လျှော့။
ကုသိုလ်ရဲ့သန့်ရှင်းမှုကို တိုး။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းလောကမှာ—
ကုမ္ပဏီတစ်ခုက လူမှုကူညီရေးလုပ်တယ်။
ကောင်းတယ်။
အဲဒါကို သတင်းပေးလို့လည်း ရတယ်။
လူတွေသိရင် တခြားလူတွေပါ ပါဝင်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
အပြင်မှာ အလှူတစ်ခုပြပြီး အတွင်းမှာ ဝန်ထမ်းကို မတရားလုပ်နေရင်?
ပုံရိပ်နဲ့အကျင့် ကွာနေတယ်။
ဦးဇင်းတို့မေးရမယ့်အရာက—
“လူမှုကူညီရေးပုံတစ်ပုံထက် နေ့စဉ်တရားမျှတမှု ပိုရှိသလား?”
ဒါ အရေးကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်တာ ဘယ်ကစလဲ?
ကြီးကြီးမားမားကတိကနေ မစဘူး။
သေးသေးလေးက စတယ်။
“မနက်ဖြန်ပြန်ဆက်မယ်”
ပြောတယ်။
ပြန်ဆက်သလား?
“သောကြာနေ့ပို့မယ်”
ပြောတယ်။
ပို့သလား?
မပို့နိုင်ရင် ကြိုပြောသလား?
“ဒီစျေးအတိုင်း”
ပြောတယ်။
နောက်မှာ မသိမသာ ထပ်ထည့်သလား?
“အာမခံရှိတယ်”
ပြောတယ်။
တကယ်ပြဿနာဖြစ်ရင် ရှောင်သလား?
ဒီနေရာတွေမှာ ယုံကြည်မှု တစ်စတစ်စ တည်တယ်။
ယုံကြည်မှုဟာ စကားကြီးကြီးနဲ့ မတည်ဘူး။
ကတိသေးသေးတွေ တည်တာနဲ့တည်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးမှုမှာ မြင်ရတဲ့အရာတွေ အရေးကြီးတယ်။
ယုံကြည်မှုမှာ—
လူမမြင်တဲ့အရာတွေတောင် အရေးကြီးတယ်။
လူမမြင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် စာရင်းမှန်ထားတယ်။
ဖောက်သည်မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ပိုယူထားတဲ့ငွေပြန်ပေးတယ်။
ပိုင်ရှင်မရှိဘူး။
ဒါပေမယ့် ဝန်ထမ်းစည်းလိုက်တယ်။
ပြိုင်ဘက်မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် သူ့အကြောင်း မမှန်တာမပြောဘူး။
ဒါ—
ယုံကြည်မှုအမြစ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူမြင်တဲ့အချိန် ကောင်းတာကို “ပုံရိပ်” က ကူညီနိုင်တယ်။
လူမမြင်တဲ့အချိန် ကောင်းတာကို “သီလ” က ထိန်းတယ်။
ဒီနှစ်ခုက မတူဘူး။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်အရမ်းကြီးရင်—
လူမြင်တဲ့နေရာကို ပိုဂရုစိုက်တယ်။
ယုံကြည်မှုတည်ချင်ရင်—
လူမမြင်တဲ့နေရာကိုပါ ဂရုစိုက်ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ကို ပြန်ကြည့်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ဆက်ဆံကြည့်မှ သိတယ်။
တစ်ယောက်နဲ့နေတဲ့အခါတစ်မျိုး၊ လူအများရှေ့တစ်မျိုးဆို—
သန့်ရှင်းမှုမပြည့်ဘူး။
အစောပိုင်းဆက်ဆံပုံနဲ့ နောက်ပိုင်းဆက်ဆံပုံ ကိုက်ရမယ်။
ဒါက ယုံကြည်မှုရဲ့အဓိကပဲ။
တူညီမှု။
ဒီနေ့တစ်မျိုး။
မနက်ဖြန်တစ်မျိုး။
နာမည်ကြီးသူရှေ့တစ်မျိုး။
သာမန်လူရှေ့တစ်မျိုး။
ဖောက်သည်ကြီးတစ်မျိုး။
ဖောက်သည်ငယ်တစ်မျိုး။
မိတ်ဆွေတစ်မျိုး။
အခြားသူတစ်မျိုး။
ဒီလိုဆို—
လူက ဘာယုံမလဲ?
မသိတော့ဘူး။
ယုံကြည်မှုကျတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ယုံကြည်မှုမှာ ခန့်မှန်းနိုင်မှု တစ်မျိုးလည်း ပါတယ်။
“ဒီလူဆို ဘယ်အခြေအနေမှာမဆို ဒီသီလစည်းတော့ မကျော်ဘူး”
လို့ သိရတယ်။
အဲဒီအခါ စိတ်ချတယ်။
“ငွေဘယ်လောက်များများ မပိုင်တာမယူဘူး”
သိတယ်။
“ဒေါသထွက်လည်း မုသားမပြောဘူး”
သိတယ်။
“အမြတ်လျော့လည်း ပစ္စည်းအန္တရာယ် မဖုံးဘူး”
သိတယ်။
အဲဒီလို အချိန်ကြာလာရင်—
ယုံကြည်မှု။
ဒါကို ကြော်ငြာလို့ မရဘူး။
ပြသရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ဖက်မှာ—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က မြန်တယ်။
“အခုလူသိရမယ်”
“အခုနံပါတ်တက်ရမယ်”
“အခုအာရုံရမယ်”
ယုံကြည်မှုက မမြန်ဘူး။
လူ့စိတ်က ဒါကို စိတ်မရှည်ဘူး။
ဒါကြောင့် လမ်းတိုရှာတယ်။
လိုက်ကြည့်သူဝယ်။
သုံးသပ်ချက်အတုလုပ်။
အောင်မြင်မှုကို ချဲ့ပြ။
ပြဿနာကိုဖျက်။
အပြစ်တင်သူကို နှုတ်ပိတ်။
ဒီလိုဖြစ်လာရင်—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က သစ္စာကို စားနေပြီ။
ဒကာကြီးတို့…
ယုံကြည်မှုကို လမ်းတိုမရှိဘူး။
တစ်ခါတလေ နှစ်ပေါင်းများစွာတည်ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဖျက်ရတာ တစ်ရက်ပဲလိုနိုင်တယ်။
ဒီစကား လောကီအသုံးချမှု။
တိကျတဲ့စီးပွားရေးသီအိုရီအဖြစ် ဘုရားဟောမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဘုရားရှင်က လူ့သီလကို အချိန်ကြာစောင့်ကြည့်မှ သိရကြောင်း ဟောထားတာနဲ့ အလွန်သဟဇာတဖြစ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီတော့—
ယုံကြည်မှုတည်ဖို့ စိတ်ရှည်ရတယ်။
ဒီနေ့ကောင်းတယ်။
မနက်ဖြန်လူတွေ မယုံသေးဘူး။
ဆက်ကောင်း။
“ကျွန်တော်အမှားပြင်ပြီးပြီ၊ ဘာလို့သူတို့မယုံသေးလဲ?”
သူတို့မှာ အချိန်လိုနိုင်တယ်။
ကိုယ်အရင်က ဆယ်ခါကတိပျက်ပြီး—
အခုတစ်ခါတည်လိုက်လို့ အားလုံးချက်ချင်းယုံရမလား?
မဖြစ်မနေမဟုတ်။
သူတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။
ယုံကြည်မှုတောင်းတာထက် အချိန်ပေးပြီး သက်သေပြ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်က မိသားစုဘဝမှာလည်းတူတယ်။
လင်မယားအကြား ယုံကြည်မှု ပျက်ခဲ့တယ်။
“ငါတောင်းပန်ပြီးပြီလေ”
ဆိုတာနဲ့ ပြီးလား?
မဖြစ်မနေမပြီးသေး။
တောင်းပန်တာအစ။
နောက်က—
နေ့စဉ်အကျင့်။
တူညီမှု။
မှန်မှန်ပြောမှု။
ကတိတည်မှု။
ဒါနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ယုံကြည်မှု ပြန်တည်တယ်။
သားသမီးက မိဘကို ယုံဖို့လည်း အဲဒီလို။
မိဘက—
“ဘာဖြစ်ဖြစ်ပြော၊ မဆူဘူး”
ဆိုပြီး ကလေးပြောလာတော့ ဆူရင်?
နောက်တစ်ခါ ဘာဖြစ်?
မပြောတော့ဘူး။
ဘာပျက်?
ယုံကြည်မှု။
ဒီဟာ စကားတစ်ခွန်းရဲ့တန်ဖိုး။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းလည်းတူ။
“တိုင်ကြားလို့ရပါတယ်”
ဆိုတယ်။
ဖောက်သည်တိုင်ကြားတော့—
ပြန်စိတ်ဆိုး။
ဘာဖြစ်?
နောက်လူက မတိုင်ကြားတော့ဘူး။
ဒါ အောင်မြင်မှုလား?
မဟုတ်။
တိတ်သွားတာကို ပြဿနာမရှိဘူးလို့ထင်မယ်။
အတွင်းမှာ ယုံကြည်မှုကျနေပြီ။
ဒါကြောင့်—
လူတွေ မပြောတော့တာကို လူတွေ ကျေနပ်ပြီလို့ မယူနဲ့။
တစ်ခါတလေ—
သူတို့ မယုံတော့လို့ မပြောတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုရှိတဲ့အဖွဲ့က သတင်းဆိုးကိုတောင် နားထောင်နိုင်ရမယ်။
ဘာကြောင့်?
အဖွဲ့က ပုံရိပ်ကို မကာကွယ်ဘဲ အမှန်ကို ကာကွယ်လို့။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်ကြီးတဲ့အဖွဲ့က ဘာကြောက်သလဲ?
မကောင်းတဲ့သတင်းထွက်မှာကြောက်တယ်။
ဒါနဲ့—
အတွင်းလူ သတင်းဆိုးမပြောရဲ။
အမှားဖုံး။
ဖောက်သည်တိုင်ကြားမှု တင်မရ။
နံပါတ်ကို လှအောင်ပြင်။
နောက်ဆုံး—
ပုံရိပ်ကောင်းတယ်။
အတွင်းက ဆိုးနေတယ်။
ဒီဟာ အလွန်အန္တရာယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ယုံကြည်မှုရှိတဲ့အဖွဲ့မှာ သတင်းဆိုးပြောသူကို အပြစ်မပေးသင့်ဘူး။
တိကျမှန်ကန်တဲ့ သတင်းဆိုရင်—
နားထောင်။
ဘာပြင်ရမလဲ စစ်။
ဒါက နောက်ပိုင်း အစီရင်ခံစနစ်၊ သတင်းဆိုးဖုံးကွယ်မှုအန္တရာယ်တွေမှာ ဆက်နာရမယ့်အကြောင်း။
ဒီညတရားမှာ—
ယုံကြည်မှုဟာ “ကောင်းတဲ့စကားကြားချင်မှု” မဟုတ်ကြောင်း သိထား။
အမှန်ကြားရဲမှု။
ဒါပါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို—
“အရမ်းတော်တယ်”
ပြောရင် ဝမ်းသာတယ်။
“ဒီနေရာမှားတယ်”
ဆိုရင် စိတ်ဆိုးတယ်။
ဒီလိုဆို—
ကိုယ် အမှန်လိုချင်တာလား?
ချီးမွမ်းမှုလိုချင်တာလား?
မေး။
ဒီမေးခွန်း လုပ်ငန်းရှင်တိုင်း မေးသင့်တယ်။
“ငါ့အဖွဲ့ကို တိုးတက်စေမယ့်အမှန်လိုသလား၊ ငါ့နာမည်ကို ချိုစေမယ့်စကားလိုသလား?”
နှစ်ခု မတူဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ မှာ လူကောင်းအရည်အသွေးရှိသူဟာ သူများရဲ့အပြစ်ကို မလိုအပ်ဘဲ အလွန်ဖော်ပြမနေ၊ သူများကောင်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုတတ်၊ ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးဖို့မကြိုးစား၊ ကိုယ့်ကောင်းမှုကိုလည်း အလွန်မမြှောက်တတ်ကြောင်း ဟောထားတယ်။
ဒီဟာ နာမည်ကြီးချင်စိတ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဆိုင်တယ်။
နာမည်လိုချင်သူ ဘာလုပ်တတ်လဲ?
သူများအပြစ်ကို ကြီးပြ။
ကိုယ့်ကောင်းမှုကို ကြီးပြ။
ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံး။
သူများကောင်းမှုကို လျှော့။
ဒီနည်းနဲ့ ကိုယ့်ကို မြှင့်မယ်။
ဒါဟာ ယုံကြည်မှုတည်တဲ့လမ်းလား?
မဟုတ်။
ပညာရှိသူတွေ အချိန်ကြာစောင့်ကြည့်ရင် သိလာမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းပြိုင်ဘက်ကို အမြဲတမ်းအပြစ်ပြောတဲ့အဖွဲ့ကို စဉ်းစားကြည့်။
“သူတို့မကောင်းဘူး”
“သူတို့အရည်အသွေးမရှိဘူး”
“သူတို့ကဒီလို”
ကိုယ့်အကြောင်းမပြောဘူး။
သူများအပြစ်ပဲ။
ဒီလိုနဲ့ကိုယ့်နာမည်ကြီးချင်တယ်။
ခဏအာရုံရနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
လူ့စိတ်ထဲ ဘာတည်မလဲ?
“ဒီအဖွဲ့က ကိုယ့်ကောင်းမှုထက် သူများဆိုးမှုကို ရောင်းတယ်”
ဆိုတဲ့အမြင်တည်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့်ဂုဏ်ကို သူများဂုဏ်ဖျက်ပြီး မတည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ခု—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က “မြင်ရဖို့” ကို အလွန်လိုတယ်။
ယုံကြည်မှုက “ဖြစ်ရဖို့” ကိုလိုတယ်။
နာမည်ကြီးချင်တဲ့စိတ်က—
“ငါရိုးသားတယ်လို့ လူတွေမြင်ရမယ်”
ဆိုတယ်။
ဓမ္မက—
“အရင်ရိုးသား”
ဆိုတယ်။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က—
“ငါကောင်းတယ်လို့ လူတွေသိရမယ်”
ဆိုတယ်။
ဓမ္မက—
“အရင်ကောင်း”
ဆိုတယ်။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က—
“ငါ့ကိုချီးမွမ်းရမယ်”
ဆိုတယ်။
ဓမ္မက—
“ချီးမွမ်းခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်း နှစ်ခုလုံး လောကဓံ”
ဆိုတယ်။
ဒီကွာခြားချက် အရမ်းကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ လုပ်ငန်းရှင်က အရမ်းအလုပ်များတာဟာ လုပ်ငန်းအတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။
ကိုယ့်နာမည် မကျသွားဖို့။
နေ့တိုင်းတစ်ခုခုတင်ရမယ်။
လူတွေကိုယ့်ကို မမေ့အောင်။
တစ်ခုပြီးတစ်ခု အာရုံရှာရမယ်။
တစ်ယောက်ထက်ပိုကြီးအောင် ပြရမယ်။
စိတ်အနားမရတော့ဘူး။
ဒါ လောကဓံကို မသိလို့။
ဂုဏ်က—
အနိစ္စ။
တက်လည်းတက်မယ်။
ကျလည်းကျမယ်။
လူတွေ ဒီနေ့စိတ်ဝင်စား။
မနက်ဖြန် တခြားအရာသွားမယ်။
အဲဒီအရာကို မြဲအောင်လုပ်မယ်ဆိုရင်—
မမြဲတဲ့အရာနဲ့ တိုက်နေရတယ်။
ဒါနဲ့ စိတ်ပင်ပန်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးမှုကို အပြစ်မမြင်နဲ့။
အဲဒါကို အနိစ္စအဖြစ် မြင်။
ဒီနေ့ရှိရင် အသုံးချ။
ကောင်းတဲ့အလုပ်ပြော။
လူအကျိုးရှိအောင် သုံး။
မနက်ဖြန်မရှိတော့ရင်—
စိတ်မပျက်။
ကိုယ့်အကျင့်ကို ဆက်လုပ်။
ဒီလိုဆို—
ဂုဏ်ကို ကိုယ်က သုံးတယ်။
ဂုဏ်က ကိုယ့်ကို မသုံးနိုင်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကြီးလာတဲ့အဖွဲ့တစ်ခုမှာ အန္တရာယ်တစ်ခု ထပ်ရှိတယ်။
ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်ယုံလာတယ်။
လူတွေ—
“ကောင်းတယ်”
ဆိုတာများလာတယ်။
ကိုယ်က—
“ငါတို့မှာ အမှားမရှိတော့ဘူး”
ထင်လာတယ်။
ဒီဟာ မောဟ။
နာမည်ကောင်းတယ်ဆိုတာ အမှားမရှိတာမဟုတ်။
ယုံကြည်မှုရှိတယ်ဆိုတာလည်း အမှားမဖြစ်တော့တာမဟုတ်။
ယုံကြည်မှုရှိသူက—
အမှားဖြစ်ရင် ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မယ်ဆိုတာ ယုံလို့ရတာ။
ဒါ ပိုမှန်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မည်သည့်အဖွဲ့မဆို အမှားဖြစ်နိုင်တယ်။
ပစ္စည်းမှားနိုင်တယ်။
လူမှားနိုင်တယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်မှားနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ယုံကြည်မှုရှိတဲ့အဖွဲ့က—
အမှားကို ဝန်ခံမလား?
ဖုံးမလား?
ပြင်မလား?
လွှဲချမလား?
ဒီမှာ အဖြေရှိတယ်။
ယုံကြည်မှုဟာ “မမှားဘူး” ဆိုတဲ့ကတိမဟုတ်။
“မှားရင် မလိမ်ဘူး” ဆိုတဲ့အကျင့်လည်း ပါတယ်။
ဒီစကား အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့ရဲ့ယုံကြည်မှုကို လွယ်လွယ်စစ်ချင်ရင်—
ဖောက်သည်နဲ့မိတ်ဆက်ပွဲမှာ မကြည့်နဲ့။
တိုင်ကြားမှုအခန်းမှာ ကြည့်။
ဝန်ထမ်းအသစ်ဝင်တဲ့နေ့ မကြည့်နဲ့။
ဝန်ထမ်းထွက်ချင်တဲ့နေ့ ကြည့်။
အမြတ်တက်တဲ့လ မကြည့်နဲ့။
ငွေရှားတဲ့လ ကြည့်။
နာမည်တက်တဲ့နေ့ မကြည့်နဲ့။
ကဲ့ရဲ့ခံရတဲ့နေ့ ကြည့်။
အဲဒီမှာ အဖွဲ့ရဲ့သီလ ဘယ်လောက်တည်သလဲ သိရတယ်။
ဒါဟာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ရဲ့—
အခက်အခဲမှာ ခံနိုင်ရည်ကို သိရခြင်းနဲ့လည်း အလင်းချင်း ကိုက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နောက်တစ်ခု—
လူယုံတာကိုလည်း မစွဲနဲ့။
ဒါ အရေးကြီးတယ်။
ဒီနေ့တရားခေါင်းစဉ်က—
“နာမည်ကြီးချင်စိတ်နဲ့ ယုံကြည်မှု”
ဆိုတော့—
“နာမည်ကြီးတာ မကောင်း၊ ယုံကြည်မှုက အဆုံးစွန်ကောင်း”
လို့မယူနဲ့။
ယုံကြည်မှုက လောကီဘဝမှာ အရေးကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“လူတိုင်း ငါ့ကို ယုံရမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်လည်း တဏှာဖြစ်နိုင်တယ်။
ကိုယ့်တာဝန်က—
ယုံကြည်ထိုက်အောင် နေဖို့။
သူယုံမယုံ—
သူ့အတွေ့အကြုံ၊ သူ့ပညာ၊ သူ့အခြေအနေရှိတယ်။
လူတိုင်းကို အတင်းယုံခိုင်းလို့မရဘူး။
ဒီသဘောက ပိုလွတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ်မှန်တာလုပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်က မယုံဘူး။
ဘာလုပ်မလဲ?
အချက်ရှိရင်ရှင်း။
သက်သေရှိရင်ပြ။
အမှားရှိရင်ပြင်။
ဒါပြီးရင်—
သူ့စိတ်ကို အတင်းမထိန်းနဲ့။
လောကမှာ ကဲ့ရဲ့မှု၊ ချီးမွမ်းမှု နှစ်ခုလုံးရှိတယ်။
ဒါကို မသိရင်—
ယုံကြည်မှုကတောင် ကိုယ့်ကိုချုပ်မယ်။
“လူတွေယုံမှ ငါစိတ်ချမ်းသာမယ်”
ဆိုရင်—
ကိုယ့်ချမ်းသာကို သူများလက်ထဲ အပ်ထားတာ။
ပညာရှိသူက—
ယုံကြည်ထိုက်အောင်နေ။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်စိတ်ကို လူ့အမြင်ပေါ် မချိတ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဘုရားရှင်က—
လူ့ချီးမွမ်းမှုထက် အပြစ်ကင်းမှုကို မြင့်ထားတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ မှာ—
အပြစ်ကင်းသော ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုကနေ ရလာတဲ့ချမ်းသာကို မြင့်တန်ဖိုးထားတော်မူတယ်။
အဲဒီတော့—
လူတွေချီးမွမ်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အကျင့်မကောင်းဘူး။
ဘယ်ဟာကိုရွေး?
အကျင့်ပြင်။
လူတွေကဲ့ရဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ပြန်စစ်လိုက်တော့ ကိုယ်အပြစ်မရှိ၊ သီလနဲ့ကိုက်တယ်။
ဘယ်လိုလုပ်?
စိတ်ကို တည်။
ဒါပဲ။
အတွင်းအပြစ်ကင်းမှုကို အပြင်ချီးမွမ်းမှုထက် ကြီးထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်က အဖွဲ့အတွက် အလွန်ကြီးတဲ့ ကာကွယ်မှု။
ဘာကြောင့်?
တစ်ခါတလေ လူထုကြိုက်တာနဲ့ မှန်တာ မတူနိုင်ဘူး။
ဖောက်သည်က တစ်ခုတောင်းတယ်။
အဲဒါ အန္တရာယ်ရှိတယ်။
လုပ်ပေးရင် လူကြိုက်မယ်။
မလုပ်ပေးရင် မကြိုက်နိုင်ဘူး။
ဘယ်ဟာရွေး?
သီလ၊ ဥပဒေ၊ ဘေးကင်းရေးနဲ့ ကိုက်တဲ့ဘက်ကို ရွေး။
လူကြိုက်မှုကို အဆုံးစွန်မထား။
လူကြိုက်တာနဲ့ အမှန်ကို မတိုင်း။
ဒကာကြီးတို့…
ဥပမာ—
ဖောက်သည်က—
“စာရွက်ရက်စွဲလေးပြင်ပေးပါ”
ဆိုတယ်။
ကိုယ့်စည်းနဲ့မကိုက်ဘူး။
မလုပ်ပေးရင် ဖောက်သည်မကြိုက်နိုင်ဘူး။
ဒီအခါ—
ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုနားလည်မလဲ?
သူ့စိတ်ကြိုက်လုပ်ပေးတာက ယုံကြည်မှုလား?
မဟုတ်။
တကယ့်ယုံကြည်မှုက—
“ဒီအဖွဲ့ကို မမှန်တာခိုင်းလို့မရဘူး”
ဆိုတဲ့ယုံကြည်မှုတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါ အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ လူက—
“Customer is always right” လို့ ခေတ်သစ်စကားသုံးတတ်ကြတယ်။
ဦးဇင်းတို့ ဒီစကားကို ဓမ္မအဖြစ်မယူရဘူး။
ဖောက်သည်လည်း လူ။
မှားနိုင်တယ်။
ပိုင်ရှင်လည်းလူ။
မှားနိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းလည်းလူ။
မှားနိုင်တယ်။
အဆုံးစွန်စံက—
လူဘယ်သူဖြစ်တာမဟုတ်။
အမှန်၊ သီလ၊ တရားမျှတမှု။
ဒီလိုထားရမယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ယုံကြည်မှုတည်တဲ့အဖွဲ့က—
“ဖောက်သည်ကြိုက်သမျှလုပ်”
မဟုတ်။
“ဖောက်သည်ကို မလှည့်စားဘဲ၊ တရားမျှတစွာဆက်ဆံ”
ဒါ။
ဝန်ထမ်းကြိုက်သမျှလုပ်—
မဟုတ်။
စည်းကိုမျှတစွာထား။
ပိုင်ရှင်ကြိုက်သမျှလုပ်—
မဟုတ်။
တာဝန်နဲ့အာဏာကို ခွဲ။
ဒါ Governance ဆီ ရောက်လာတော့မယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်မှာ တစ်ခုရှိတယ်—
ကိုယ့်အကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် အမြဲပြောရတယ်။
ယုံကြည်မှုကတော့—
အချိန်ကြာလာရင် တခြားသူတွေ ကိုယ့်အကြောင်းပြောလာတယ်။
ဒီကွာခြားချက် လှတယ်။
ကိုယ်က—
“ကျွန်တော်တို့ယုံကြည်ရတယ်”
ပြောတာနဲ့—
ဖောက်သည်တစ်ယောက်က—
“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ယုံရတယ်”
ပြောတာ—
တူလား?
မတူ။
ဘာကြောင့်?
ဒုတိယစကားမှာ ကိုယ်တွေ့ရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့က ကိုယ့်ကောင်းမှုကို အလွန်အော်နေဖို့ထက်—
အတွေ့အကြုံက ပြောနိုင်အောင်လုပ်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ က ကိုယ့်ကောင်းမှုကို ကိုယ်အလွန်ဖော်ပြမနေတဲ့ လူကောင်းအရည်အသွေးကို ပြထားတယ်။
ဒါကြောင့်—
လုပ်ငန်းဆက်သွယ်ရေးမှာ ကိုယ့်အရည်အသွေးကို အမှန်အတိုင်းတင်ပြတာ ကောင်းတယ်။
မပြောရဘူး မဟုတ်။
ဒါပေမယ့်—
အမှန်ထက်ပိုမပြော။
သူများကိုနင်းပြီး ကိုယ့်ကိုမတင်။
တကယ်ရသလောက်ပဲ ပြော။
ကျန်တာ အကျင့်က ပြောပါစေ။
ဒကာကြီးတို့…
“ပြောတာထက် သက်သေပြ”
ဒီစကားကို လက်တွေ့ယူ။
“အချိန်မှန်”
ပြောမယ့်အစား အချိန်မှန်။
“အရည်အသွေး”
ပြောမယ့်အစား စစ်ပြီးပို့။
“ဂရုစိုက်”
ပြောမယ့်အစား ပြဿနာဖြစ်ရင် ဖုန်းကိုင်။
“ရိုးသား”
ပြောမယ့်အစား မကောင်းသတင်းကိုပါပြော။
အဲဒီလိုဆို—
စာလုံးတွေ အသက်ဝင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုတည်ဖို့ အခြေခံလေးချက်လောက် စုကြည့်မယ်။
ဒါ ဘုရားရှင်ဟောထားတဲ့ “ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး လေးချက်” ဆိုတာမဟုတ်ပါဘူး။
ဓမ္မအလင်းနဲ့ လောကီအသုံးချမှုကို စုတာ။
ပထမ—
သစ္စာ။
ပြောတာမှန်ရမယ်။
ဒုတိယ—
တူညီမှု။
ဒီနေ့နဲ့မနက်ဖြန် အခြေခံစံမပြောင်းရ။
တတိယ—
တာဝန်ယူမှု။
မှားရင်ဖုံးမထား။
စတုတ္ထ—
အချိန်။
အဲဒီသုံးခုကို အချိန်ကြာကြာ ပြန်သက်သေပြရတယ်။
ဒါနဲ့ ယုံကြည်မှု တည်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
သစ္စာမရှိဘဲ ယုံကြည်မှုတည်မလား?
ခဏရနိုင်တယ်။
တစ်ဖက်က အမှန်မသိသေးလို့။
ဒါပေမယ့် အမှန်ပေါ်လာရင်?
ပျက်မယ်။
ဒါကြောင့်—
လိမ်ပြီးရတဲ့ ယုံကြည်မှုက ယုံကြည်မှုအမှန်မဟုတ်။
မသိသေးခြင်းအပေါ် တည်ထားတဲ့ယုံကြည်မှု။
ဒါ အန္တရာယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တူညီမှုမရှိရင်လည်း—
လူက ယုံမရ။
ဒီနေ့အရမ်းကောင်း။
မနက်ဖြန်အရမ်းဆိုး။
ပိုင်ရှင်စိတ်ကောင်းတဲ့နေ့ စည်းတစ်မျိုး။
စိတ်ဆိုးတဲ့နေ့ စည်းတစ်မျိုး။
ဒီလိုဆို—
လူက စည်းကိုမယုံဘူး။
ပိုင်ရှင်စိတ်ကို ခန့်မှန်းနေရတယ်။
အဖွဲ့အစည်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေပေါ်မူတည်နေတယ်။
ဒီဟာ နောက်ပိုင်း Governance အပိုင်းမှာ အရမ်းအရေးကြီးလာမယ်။
ယုံကြည်မှုက လူကောင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ် မတည်သင့်ဘူး။
စနစ်ကောင်းပေါ်ပါ တည်ရမယ်။
ဒါ လောကီအသုံးချမှု။
ဒကာကြီးတို့…
ဥပမာ—
ပိုင်ရှင်ရှိရင် ဝန်ထမ်းအချိန်မှန်။
ပိုင်ရှင်မရှိရင် မမှန်။
ဒါ ယုံကြည်မှုစနစ်မဟုတ်သေး။
ပိုင်ရှင်မရှိလည်း အလုပ်စံတည်။
အဲဒီအခါ အဖွဲ့က ပိုခိုင်လာတယ်။
ဒါကြောင့်—
ညနေတရားက နာမည်ကြီးချင်စိတ်နဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပြောပေမယ့်—
နောက်လတစ်လုံးမှာ သွားမယ့် Governance နဲ့ လုံးဝဆက်တယ်။
အဖွဲ့က လူ့အာရုံကိုမလိုက်ဘဲ စည်းကိုတည်နိုင်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ပိုင်ရှင်က—
“ငါ့ကိုလူယုံတယ်”
ဆိုပြီး စနစ်မတည်ဘူး။
သူမရှိရင် အားလုံးရပ်။
ဒါလည်း မပြည့်စုံဘူး။
လူတွေ ပိုင်ရှင်ကိုယုံတာက ကောင်းတယ်။
နောက်တစ်ဆင့်—
အဖွဲ့ရဲ့စနစ်ကိုပါ ယုံလို့ရအောင်လုပ်။
“သူမရှိလည်း စာရင်းမှန်မယ်”
“သူမရှိလည်း တိုင်ကြားမှုကို ဖြေမယ်”
“သူမရှိလည်း စည်းတူမယ်”
ဒီလို။
ယုံကြည်မှုကို လူတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ထဲ ပိတ်မထားနဲ့။
အဖွဲ့စနစ်ထဲထည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်တစ်ခုက—
အဖွဲ့ကို ပိုင်ရှင်နာမည်နဲ့ အလွန်ချိတ်တတ်တယ်။
ပိုင်ရှင်ကျရင် အဖွဲ့ကျ။
ပိုင်ရှင်စိတ်ဆိုးရင် အဖွဲ့စိတ်ဆိုး။
ဒါရေရှည်အတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
အဖွဲ့ရဲ့အမည်နဲ့ ပိုင်ရှင်က လုံးဝမဆိုင်ဘူးလို့လည်း မဆိုဘူး။
တာဝန်ရှိတယ်။
ပိုင်ရှင်အကျင့်က အဖွဲ့ကို ထိတယ်။
ဒါပေမယ့် အဖွဲ့ကြီးလာရင်—
“ငါ့နာမည်” ကနေ “ငါတို့စည်း” ဆီ ပြောင်းရမယ်။
ဒီလိုမှ Governance တည်မယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုတည်ရာမှာ—
နားထောင်နိုင်မှု လည်းပါမယ်။
လူတွေကိုယ့်ကို ချီးမွမ်းရင်ပဲ နားထောင်ပြီး ဝေဖန်ရင်ပိတ်ရင်—
ယုံကြည်မှုကျတယ်။
ဘာကြောင့်?
လူကသိတယ်—
“ဒီအဖွဲ့မှာ အမှန်ပြောလို့မရဘူး”
ဆိုတာ။
အဲဒီအခါ ကောင်းတဲ့ဝန်ထမ်းတွေတောင် တိတ်လာမယ်။
တိတ်လာတော့ ပိုင်ရှင်ထင်မယ်—
“အားလုံးကောင်းတယ်”
တကယ်က—
လူတွေ မပြောတော့တာ။
ဒီအန္တရာယ်ကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ချီးမွမ်းမှုကိုပဲ နားထောင်တဲ့အဖွဲ့ဟာ တဖြည်းဖြည်း အမှန်ကို မကြားတော့ဘူး။
ဒါကို အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၆ ရဲ့ ချီးမွမ်း/ကဲ့ရဲ့ လောကဓံနဲ့ ပြန်ကြည့်။
ချီးမွမ်းတာမှာ မူးမနေ။
ကဲ့ရဲ့တာမှာ မီးမလောင်။
နှစ်ခုလုံးထဲက—
အမှန်ဘာလဲ?
စစ်။
ဒါ ပညာ။
ဒကာကြီးတို့…
ကဲ့ရဲ့တိုင်း မှန်လား?
မမှန်။
ချီးမွမ်းတိုင်းမှန်လား?
မမှန်။
ဒါကြောင့် အဲဒီနှစ်ခုကို ခံစားချက်နဲ့ မဆုံးဖြတ်။
အချက်စစ်။
အပြစ်ရှိရင် ပြင်။
မရှိရင် လွှတ်။
ဒီလိုဆို—
အဖွဲ့က လူ့အမြင်ကို နားထောင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အဖွဲ့ကို လူ့အမြင်က မောင်းမနေဘူး။
ဒီကွာခြားချက် အရမ်းလှတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်အဖွဲ့နာမည်က ပျောက်မလား?
တစ်နေ့ ပျောက်နိုင်တယ်။
ကုမ္ပဏီတိုင်း အမြဲမနေဘူး။
နာမည်ကြီးသူတိုင်း အမြဲမကြီးဘူး။
လောကဓံပဲ။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အကျင့်က ဘယ်လိုကမ္မဖြစ်သွားသလဲ?
ဒါက ပိုနက်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အဖွဲ့ရဲ့နာမည်ကို ထာဝရလုပ်ဖို့ကြိုးစားတာထက် ကိုယ့်ကမ္မကို သန့်အောင်လုပ်။
နာမည်ပျောက်သွားနိုင်တယ်။
အကျင့်က ကိုယ့်စိတ်ကို ပုံဖော်ထားပြီးသား။
ဒီဟာ ဓမ္မဘက်က အရမ်းနက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်နေ့ အဖွဲ့ကို တခြားသူလက်လွှဲရမယ်။
ကိုယ်အနားယူရမယ်။
လူငယ်တွေယူမယ်။
အဲဒီအချိန်—
ဘာချန်ခဲ့မလဲ?
နာမည်တစ်ခုပဲလား?
ဒါမှမဟုတ်—
ယုံကြည်ထိုက်တဲ့အကျင့်စနစ်တစ်ခုလား?
ဒီမေးခွန်းက မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုအထိ သွားတယ်။
နာမည်ကောင်းတစ်ခု ချန်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်လူတွေက အကျင့်မထိန်းရင်—
နာမည်ပျက်မယ်။
အကျင့်စနစ်၊ စံ၊ တာဝန်ယူမှုကို ချန်နိုင်ရင်—
နာမည်ထက်ပိုခိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ လူတွေက—
“ငါသေပြီးရင်တောင် လူတွေငါ့နာမည်သိရမယ်”
ဆိုတယ်။
ဒီလိုအလိုရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မနဲ့ မေး—
“နာမည်ကျန်တာ ပိုအရေးကြီးသလား၊ ကုသိုလ်ကျန်တာ ပိုအရေးကြီးသလား?”
နာမည်ကို တခြားလူမေ့နိုင်တယ်။
ဒါ သဘာဝ။
ဘုရားရှင်က အနိစ္စကို ဟောတော်မူတယ်။
အဲဒီတော့—
ကိုယ့်အသက်တာကို လူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲ ထာဝရထားချင်တာ—
မမြဲတဲ့အရာကို မြဲချင်တဲ့တဏှာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကို သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့နာမည်ကြီးလာရင်—
ဝမ်းသာနိုင်တယ်။
မပိတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် သတိနဲ့ဝမ်းသာ။
“ဒီဟာလည်း ပြောင်းမယ်”
သိ။
ဒီနေ့လူတွေယုံရင်—
တာဝန်ပိုကြီးလာတယ်။
“လူတွေ ငါ့ကိုယုံတယ်”
ဆိုပြီး အလွဲသုံးစားမလုပ်နဲ့။
ယုံကြည်မှုကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချမိရင်—
ယုံကြည်မှုက အန္တရာယ်ဖြစ်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူတွေယုံတာကြောင့်—
စျေးပိုတင်ပြီး မမှန်လုပ်မလား?
“သူတို့ငါပြောတာ ယုံမှာပဲ”
ဆိုပြီး အချက်မပြည့်တာပြောမလား?
မလုပ်သင့်ဘူး။
ယုံကြည်မှုများလေ တာဝန်များလေ။
ဒီစကားကို နောက်ပိုင်း—
“အာဏာများလာလေ တာဝန်ယူမှုများရမည်”
ဆိုတဲ့တရားမှာ ထပ်တွေ့မယ်။
ဒီနေ့တော့—
လူတွေယုံလာလေ ပိုရိုးသားရမယ်။
ဒါမှန်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုတည်ဖို့—
ခက်ခဲတဲ့အချက်တစ်ခုရှိတယ်။
ကိုယ့်အကျိုးကို တစ်ခါတလေ နောက်ထားရတယ်။
ဖောက်သည်မှားပို့ထားတဲ့ငွေ ပိုလာတယ်။
ပြန်ပေး။
ကိုယ့်အကျိုးလျော့တယ်။
ဒါပေမယ့် ယုံကြည်မှုတည်တယ်။
ဝန်ထမ်းကို မပေးရင် ကိုယ်အမြတ်ပိုတယ်။
ပေးသင့်တာပေး။
ကိုယ့်အကျိုးခဏလျော့တယ်။
သီလတည်တယ်။
ပစ္စည်းမပြည့်မီရင် ပို့လိုက်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် မပို့။
အချိန်ထပ်ယူ။
ခဏအမြတ်နှောင့်နှေးတယ်။
ယုံကြည်မှုကာကွယ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ယုံကြည်မှုဟာ တစ်ခါတလေ ချက်ချင်းအမြတ်နဲ့ မကိုက်နိုင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ တရားဟောနေတဲ့အရာက—
စီးပွားရေးအမြတ်ရေရှည်ဘယ်လောက်တိုးမလဲဆိုတဲ့သီအိုရီ မဟုတ်ဘူး။
သီလအရ—
မမှန်တာမလုပ်ဖို့။
ဒီဟာပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ မှာ “တရားသဖြင့်ရသောဥစ္စာ” လို့ အခြေခံထားတယ်။
အဲဒီတော့—
အမြတ်ရတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုရလဲ အရေးကြီးတယ်။
နာမည်ကြီးတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်ကြီးလဲ အရေးကြီးတယ်။
ယုံကြည်မှုရှိတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုသုံးလဲ အရေးကြီးတယ်။
ဓမ္မက အမြဲ အကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ခိုင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခု သတိထားရမှာက—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး “ငါ့မှာမရှိဘူး” မလုပ်နဲ့။
ရှိရင်ရှိတယ်လို့သိ။
လူတွေချီးမွမ်းရင် ဝမ်းသာတယ်။
သဘာဝ။
ကိုယ့်အလုပ်လူသိရင် ဝမ်းသာတယ်။
သဘာဝ။
ဒါပေမယ့်—
ဝမ်းသာတာကို သတိနဲ့သိ။
နောက်အဆင့်—
“ထပ်လိုချင်နေပြီလား?”
သိ။
“မရရင် စိတ်ပူနေပြီလား?”
သိ။
“ရဖို့ မမှန်တာလုပ်ချင်လာပြီလား?”
သိ။
ဒီလိုသတိထည့်။
ဒကာကြီးတို့…
ကိလေသာကို အနိုင်ယူတာ—
ကိလေသာမရှိဟန်ဆောင်တာ မဟုတ်။
ရှိတာကို မှန်မှန်သိပြီး မလိုက်တာ။
နာမည်လိုချင်စိတ်ပေါ်။
သိ။
အဲဒီစိတ်ကြောင့် သူများကိုနင်းမလား?
မလိုက်။
လိမ်မလား?
မလိုက်။
ချဲ့ပြမလား?
မလိုက်။
အမှန်အတိုင်းတင်ပြ။
အဲဒီလို လေ့ကျင့်ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုအကြောင်းပြောလို့—
မိတ်ဆွေဘဝမှာလည်း အတူတူ။
မိတ်ဆွေများတာနဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းရှိတာ မတူ။
လူတစ်ထောင်ကိုသိတာနဲ့—
အခက်အခဲမှာ ဖုန်းဆက်လို့ရတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတာ မတူ။
လုပ်ငန်းမှာလည်း—
ဖောက်သည်အများကြီးရှိတာနဲ့ ယုံကြည်တဲ့ဖောက်သည်ရှိတာ မတူ။
ဒါကြောင့် လူအရေအတွက်ကိုပဲ မတိုင်း။
ဆက်ဆံရေးအရည်အသွေးကိုပါ ကြည့်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒါပေမယ့် အရေအတွက်မလိုဘူးဆိုတာလည်း မဟုတ်။
လုပ်ငန်းမှာ ဖောက်သည်အရေအတွက်လိုနိုင်တယ်။
အဖွဲ့မှာ ဝင်ငွေလိုတယ်။
တရားဟောက စီးပွားရေးကို အရေအတွက်မတိုင်းနဲ့လို့ မပြောဘူး။
ပြောတာက—
အရေအတွက်ကို အရည်အသွေးအစား မထားနဲ့။
လူတစ်သိန်းလိုက်တယ်ဆိုတာ—
တစ်သိန်းယုံတယ်ဆိုတာ မဟုတ်။
ရောင်းအားတစ်သန်းဆိုတာ—
သီလတစ်သန်းဆိုတာ မဟုတ်။
ဒါကိုခွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က အပြင်တိုင်းတာမှု ကို အရမ်းကြည့်တယ်။
ဘယ်သူတွေမြင်?
ဘယ်လောက်ကြည့်?
ဘယ်လောက်ချီးမွမ်း?
ယုံကြည်မှုနဲ့ ဓမ္မဘဝက—
အတွင်းတိုင်းတာမှု တစ်ခုလည်းရှိတယ်။
“ဒီနေ့ ငါမုသားပြောမိလား?”
“မတရားယူမိလား?”
“အမှားဖုံးမိလား?”
“မသိတာကို သိတယ်လုပ်မိလား?”
“လူကို အသုံးချမိလား?”
ဒီမေးခွန်းတွေ။
အဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီနှစ်မျိုးလုံးရှိရမယ်။
အပြင်ရလဒ်တိုင်း။
အတွင်းသီလတိုင်း။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ အဲဒီအတွင်းတိုင်းတာမှုမရှိရင်—
အမြတ်က အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်လာမယ်။
“ရောင်းရင်ကောင်း”
ဖြစ်လာမယ်။
ဒါနဲ့ အန္တရာယ်ပစ္စည်းလည်း ရောင်းရင်ကောင်း။
မမှန်ကြော်ငြာလည်း ရောင်းရင်ကောင်း။
ဝန်ထမ်းဖိနှိပ်လည်း အမြတ်တက်ရင်ကောင်း။
ဒါ မဖြစ်သင့်။
အမြတ်ကို တိုင်း။
ဒါပေမယ့်—
အပြစ်ကင်းမှုကိုပါ တိုင်း။
ဒါ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ရဲ့ အလင်းအောက်မှာ အလွန်အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လုပ်ငန်းအောင်မြင်မှုကို ဦးဇင်းတို့ ဒီနေ့ ဓမ္မနဲ့ တစ်ခုထပ်ဖြည့်ကြည့်မယ်။
အမြတ်ရှိလား?
ရှိ။
လူသိလား?
သိ။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ရလား?
ပညာရှိသူတွေ စိစစ်ရင် ချီးမွမ်းထိုက်လား?
ဒီနှစ်ချက်ထည့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ ရဲ့ စံနဲ့။
ဒီလိုဆို အောင်မြင်မှုရဲ့အဓိပ္ပာယ် ပြောင်းသွားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ နာမည်ကြီးတဲ့လူကို လူတွေယုံကြတာ ဘာကြောင့်?
“သူ့ကိုလူတိုင်းသိတာပဲ”
ဆိုတဲ့အကြောင်းတစ်ခုတည်း။
ဒါ လုံလောက်လား?
မလုံလောက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ က—
သီလကို အချိန်ကြာကြာအတူနေကြည့်မှ သိတယ်လို့ ဟောတယ်။
ဒီအလင်းနဲ့—
နာမည်ကြီးမှုကို သက်သေမလုပ်နဲ့။
လူသိများတာက အချက်တစ်ခု။
ယုံကြည်ထိုက်မှုက သီးခြားစစ်ရမယ့်အချက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့တစ်ခုကို မိတ်ဖက်ရွေးမယ်ဆိုရင်—
သူ့နာမည်ကြီးတာပဲ မကြည့်နဲ့။
အရင်တရားတွေမှာလည်း မိတ်ဖက်ရွေးမှု ပြောခဲ့ကြတယ်။
ဒီနေ့မှာ ထပ်ချိတ်—
အရောင်းအဝယ်လုပ်ကြည့်။
ကတိတည်လား?
စာရင်းရှင်းလား?
အခက်အခဲမှာ ပျောက်သွားလား?
လူမရှိချိန် ပြောထားတာနဲ့ လူများရှေ့ပြောတာ ကိုက်လား?
အဲဒီလိုစစ်။
နာမည်ကြီးမိတ်ဖက်ထက် ယုံကြည်ထိုက်မိတ်ဖက်က ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်။
ဒါ လောကီဆုံးဖြတ်ချက်။
တရားကတော့—
အကျင့်ကို အချိန်ကြာကြာစစ်ဖို့ အလင်းပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အဲဒီလိုစစ်။
“ငါ့ကိုလူတွေယုံလား?”
မေးတာထက်—
“ငါယုံကြည်ထိုက်သလား?”
မေး။
ဒီမေးခွန်း ပိုအရေးကြီးတယ်။
လူတွေယုံတာကို ကိုယ်မထိန်းနိုင်။
ယုံကြည်ထိုက်တာကို ကိုယ်လေ့ကျင့်နိုင်တယ်။
“ငါ့ကိုလူတွေချီးမွမ်းလား?”
မေးတာထက်—
“ငါ့အကျင့်က ပညာရှိတို့စိစစ်ပြီး ချီးမွမ်းထိုက်သလား?”
မေး။
ဒီလို မေးခွန်းပြောင်းလိုက်တာနဲ့ စိတ်အလွန်ပေါ့တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က—
ရလဒ်ကို ထိန်းချင်တယ်။
ယုံကြည်ထိုက်အောင်နေခြင်းက—
အကြောင်းကို ထိန်းတယ်။
အကြောင်းတရားကို ကောင်းအောင်လုပ်။
ရလဒ်က အခြေအနေအလိုက် ဖြစ်မယ်။
ဒါ ဓမ္မအမြင်နဲ့ နီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ အလွန်ကောင်းတဲ့အဖွဲ့တစ်ခုကို လူမသိနိုင်သေးဘူး။
ဒါကြောင့် စျေးကွက်ဆက်သွယ်မှုလုပ်။
လူသိအောင်လုပ်။
ဒါ အလုပ်တာဝန်။
ဒါပေမယ့်—
“လူမသိသေးတာ = ငါတို့တန်ဖိုးမရှိ”
မယူနဲ့။
နာမည်ကြီးမှုက တန်ဖိုးရဲ့အတည်ပြုချက်တစ်ခုတည်းမဟုတ်။
ဒီလိုသိရင်—
ကြော်ငြာလုပ်လည်း စိတ်တည်တယ်။
မလောဘူး။
မလိမ်ဘူး။
လူ့အာရုံရဖို့ ကိုယ့်ဂုဏ်မရောင်းဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ လူတွေက—
“Fake it till you make it”
ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ အမှန်ထက်ပိုကြီးပြရမယ်လို့ ပြောတတ်တယ်။
ဦးဇင်းတို့ ဒီမှာ အင်္ဂလိပ်စကားကို ဓမ္မအဖြစ် မယူဘူး။
ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်၊ ရဲရင့်မှုကို တိုးဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းအဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဖောက်သည်ကို မဟုတ်တာ ဟုတ်သလို ပြောခြင်းကိုတော့ သစ္စာလို့ မခေါ်နိုင်ဘူး။
နာမည်ကြီးဖို့ လိမ်ခြင်းကို ဓမ္မနဲ့ အတည်ပြုလို့မရဘူး။
ဒါ တိကျတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုရဲ့အကြောင်းမှာ သစ္စာ အရေးကြီးပေမယ့် သစ္စာတစ်ခုတည်းလည်း မလုံလောက်နိုင်ဘူး။
ကိုယ်ပြောတာမှန်တယ်။
ဒါပေမယ့် အမြဲနောက်ကျတယ်။
ယုံကြည်မှုကျနိုင်တယ်။
ကိုယ်မလိမ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အလုပ်တာဝန်ယူမှုမရှိ။
ယုံကြည်မှုကျနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ယုံကြည်မှုမှာ—
သစ္စာ။
ကျွမ်းကျင်မှု။
တည်ငြိမ်မှု။
တာဝန်ယူမှု။
ဒါတွေ လောကီအသုံးချမှုအရ တွဲလာနိုင်တယ်။
ဘုရားရှင်ရဲ့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာ သီလ၊ ဆက်ဆံရေးသန့်ရှင်းမှု၊ အခက်အခဲခံနိုင်ရည်၊ ပညာတို့ကို အချိန်ကြာကြာ စစ်ရတယ်လို့ ဟောထားတာကြောင့်—
ယုံကြည်ထိုက်မှုဟာ တစ်ဖက်တည်းအရည်အသွေး မဟုတ်ကြောင်း အလင်းရတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်ကို တိုက်ရိုက်ပယ်ရမယ်ဆိုတာထက်—
တည်နေရာမှန်ပေးရမယ်။
နာမည်ကြီးမှု—
ရည်ရွယ်ချက်အကြီးဆုံးမဖြစ်စေ။
ကိရိယာဖြစ်နိုင်တယ်။
ကောင်းတဲ့အလုပ်ကို လူသိစေဖို့။
ပိုများတဲ့လူကို ကူဖို့။
ပစ္စည်းကောင်းကို သင့်တော်တဲ့လူဆီရောက်ဖို့။
ဒါဆို အသုံးဝင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
“နာမည်ကြီးတာကိုယ်တိုင် ဘဝရဲ့အဓိပ္ပာယ်”
ဖြစ်လာရင်—
တဏှာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီအခါ အဆင့်လိုက်ပြောင်းတယ်။
ပထမ—
လူသိချင်တယ်။
နောက်—
လူတိုင်းသိချင်တယ်။
နောက်—
လူတိုင်းချီးမွမ်းချင်တယ်။
နောက်—
ကဲ့ရဲ့သူ မရှိချင်ဘူး။
ဒါ ဖြစ်နိုင်လား?
လောကမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်။
ဓမ္မပဒမှာ လူတိုင်းချီးမွမ်းခံရသူ၊ လူတိုင်းကဲ့ရဲ့ခံရသူ မရှိကြောင်း သတိပေးတယ်။
ဒါကို နားမလည်ရင်—
မဖြစ်နိုင်တာကို လိုက်နေတယ်။
အဲဒီလို လိုက်ရင်း စိတ်ပင်ပန်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လူတွေကိုယ့်ကို မကြိုက်နိုင်ဘူး။
တချို့ဖောက်သည် မကြိုက်နိုင်ဘူး။
ဒါနဲ့ လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ရမလား?
မရ။
ပညာရှိတဲ့အဖွဲ့က—
ဘယ်သူ့အတွက် ဘာတန်ဖိုးပေးမလဲ ရှင်းတယ်။
အဲဒီလူတွေအပေါ် ရိုးသားတယ်။
တခြားသူကို မမုန်း။
ဒါပေမယ့် လူတိုင်းကို နှစ်သက်စေမယ့်အဖွဲ့လုပ်ဖို့ မကြိုးစား။
လူတိုင်းနှစ်သက်မှုထက် တရားမျှတမှုကို ရွေး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုကို တည်ဖို့ နောက်တစ်ချက်—
ကိုယ့်စကားကို ကိုယ်မှတ်ထား။
ကတိပေးပြီး မေ့ရင်?
ဖောက်သည်မမေ့ဘူး။
ဝန်ထမ်းမမေ့ဘူး။
ဒါကြောင့် စနစ်လိုတယ်။
ပြောထားတာ မှတ်တမ်းတင်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ရေး။
ဘယ်သူတာဝန်ယူမယ် ရှင်း။
ဒီလိုက—
ယုံကြည်မှုကို လူတစ်ယောက်ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ပေါ်ကနေ စနစ်ထဲပြောင်းပေးတယ်။
နောက်ပိုင်း စာရွက်စာတမ်း၊ ဆုံးဖြတ်ချက်မှတ်တမ်း၊ အစီရင်ခံစနစ်တွေမှာ ဆက်ပြောမယ်။
ဒီညမှာ သိထား—
စိတ်ကောင်းတင် မလုံလောက်။
ယုံကြည်မှုကို ထိန်းဖို့ စနစ်ကူရတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ပိုင်ရှင်က သဘောကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ကတိတွေမေ့တယ်။
သူ့စိတ်မဆိုးဘူး။
ဒါပေမယ့် ဖောက်သည်အတွက် အကျိုးဆက်က?
တူနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ယုံကြည်ထိုက်မှုမှာ—
စိတ်ရင်းကောင်းမှုအပြင် စွမ်းဆောင်နိုင်မှုလည်း လိုတယ်။
အဲဒီအချက်ကို လောကီလုပ်ငန်းဘက်က သိထား။
ဓမ္မဘက်ကတော့—
မနိုင်တဲ့ကတိကို မပေးတာ အရင်။
ဒါ သမ္မာဝါစာနဲ့နီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးလာလို့ မာနတက်လာရင်—
ကိုယ့်အဖွဲ့ကို ပထမဆုံးတည်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေကို မေ့တတ်တယ်။
ဖောက်သည်အဟောင်း။
ဝန်ထမ်းအဟောင်း။
အကူအညီပေးခဲ့သူ။
ဒါမကောင်းဘူး။
နာမည်ကြီးလာလေ—
ကျေးဇူးသိမှု ပိုလိုတယ်။
“အားလုံးငါ့ကြောင့်”
ဆိုတဲ့စိတ်က—
ဓမ္မပဒ ၇၂–၇၄ ရဲ့ မိုက်မဲသူက “ဒါအားလုံး ငါ့ကြောင့်ဖြစ်တယ်လို့ လူတွေထင်ပါစေ” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ အလွန်နီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အောင်မြင်ရင်—
ဘယ်သူပါလဲ ပြန်ကြည့်။
ဝန်ထမ်း။
ဖောက်သည်။
ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ။
အကြံပေးသူ။
မိသားစု။
အချိန်။
အခြေအနေ။
အများကြီး။
ဒီလိုမြင်ရင် မာနလျော့တယ်။
တစ်ယောက်တည်းအောင်မြင်မှု မဟုတ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးလာတာနဲ့—
အဖွဲ့ရဲ့အရေးကြီးဆုံးလူက Founder ပဲလား?
မဟုတ်နိုင်ဘူး။
အဖွဲ့အလိုက်ကွာမယ်။
တစ်ခါတလေ ဖောက်သည်နဲ့ နေ့တိုင်းတွေ့တဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က—
လူ့ယုံကြည်မှုကို ပိုထိန်းပေးနေတယ်။
Reception မှာ စကားပြောသူ။
ပစ္စည်းပို့သူ။
ငွေရှင်းသူ။
ပြဿနာဖြေရှင်းသူ။
အဲဒီသူတွေက အဖွဲ့နာမည်ကို နေ့တိုင်း ထမ်းနေတယ်။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကြီးမှုကို ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ပိုင်မယူနဲ့။
ယုံကြည်မှုကို အဖွဲ့လုံးတည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က တစ်ယောက်ကို အလယ်ထားတယ်။
ယုံကြည်မှုက ဆက်ဆံရေးကို အလယ်ထားတယ်။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က—
“ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ?”
မေးတယ်။
ယုံကြည်မှုက—
“ငါနဲ့ဆက်ဆံပြီး သူဘယ်လိုခံစားရလဲ?”
မေးတယ်။
ဒီမေးခွန်းပြောင်းသွားရင် အဖွဲ့ရဲ့အကျင့်ပြောင်းတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဖောက်သည်ကို—
“ငါတို့ကို ကြိုက်လား?”
မေးတာထက်—
“ငါတို့ကတိတည်လား?”
မေး။
ဝန်ထမ်းကို—
“ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်ကောင်းထင်လား?”
မေးတာထက်—
“ငါနဲ့အတူ အမှန်ပြောလို့ရလား?”
မေး။
ဒီမေးခွန်းက ပိုနက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်နဲ့ ယုံကြည်မှုကြားမှာ မာန အရေးကြီးတယ်။
နာမည်ကြီးလို့ မာနတက်။
နာမည်မကြီးလို့ သိမ်ငယ်။
နှစ်ခုစလုံးမှာ “ငါ့နာမည်” ကို အလွန်ဖမ်းထားတယ်။
ပညာရှိသူက—
ဂုဏ်ရင်လည်း—
“ဒီဟာအကြောင်းတရားတွေကြောင့် ဖြစ်လာတာ”
သိ။
ဂုဏ်ကျရင်လည်း—
“ဒီဟာလည်း လောကဓံ”
သိ။
အမှားရှိရင်ပြင်။
မရှိရင် စိတ်မပျက်။
ဒီလိုနေရင်—
နာမည်က ကိုယ့်ပေါ်မတက်ဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ကိုယ်နာမည်ကြီးနေချိန်—
ကိုယ့်ကို အမှန်ပြောမယ့်လူရှိလား?
ဒီမေးခွန်းအရေးကြီးတယ်။
လူတိုင်း Yes ပဲပြောတယ်။
ချီးမွမ်းတယ်။
အပြစ်မပြောရဲဘူး။
ဒီဟာ အန္တရာယ်။
ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ—
“ဒီနေရာမှားတယ်”
ပြောရဲတဲ့ မိတ်ဆွေရှိရမယ်။
အဖွဲ့မှာ—
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက် မကောင်းဘူး”
ပြောရဲတဲ့လူရှိရမယ်။
သူ့ကိုရန်သူမထင်နဲ့။
တကယ်မှန်ရင်—
ကယ်တင်သူဖြစ်နိုင်တယ်။
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က ချီးမွမ်းသူကိုစုတယ်။
ပညာက—
အမှန်ပြောသူကို လေးစားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ အဖွဲ့ရဲ့ယုံကြည်မှုကျသွားပြီ။
ဘယ်လိုပြန်တည်မလဲ?
ပထမ—
အကြောင်းရင်းကို အမှန်အတိုင်းသိ။
ဒုတိယ—
အမှားရှိရင် ဝန်ခံ။
တတိယ—
ထိခိုက်သူကို သင့်တော်သလို ပြင်ဆင်ပေး။
စတုတ္ထ—
စနစ်ကို ပြင်။
ပဉ္စမ—
အချိန်ပေး။
ဒီအရာတွေ လောကီအသုံးချမှု။
ယုံကြည်မှုကျတာကို နာမည်အသစ်၊ ပုံအသစ်နဲ့ပဲ မကု။
အကြောင်းကိုကု။
ဒကာကြီးတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂၁ က ဝေဒေဟိကာရဲ့ နာမည်ကောင်းဟာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာ ပြိုသွားပုံကိုပြတယ်။
ဒီဟာက သတိပေးတယ်—
နာမည်ကောင်းကို ထိန်းချင်ရင်—
အပြင်စကားထက် အတွင်းဒေါသကို လေ့ကျင့်။
အဖွဲ့ဂုဏ်ကို ထိန်းချင်ရင်—
သတင်းစာရှင်းလင်းချက်ထက် အတွင်းအကျင့်ပြင်။
ဒီလိုမှ ရေရှည်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယုံကြည်မှုကျပြီးသားကို ပြန်တည်ရာမှာ—
လူတွေမယုံတာကို စိတ်မဆိုးနဲ့။
ကိုယ့်အကျင့်ကို ဆက်သက်သေပြ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ က—
အချိန်ကြာမှ သီလကို သိတယ်ဆိုတာကို သတိရ။
ကိုယ်အမှားကို တစ်ရက်လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်—
တစ်ရက်တည်းပြင်လို့မရနိုင်တာရှိတယ်။
ဒါမျှတတယ်။
စိတ်ရှည်။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီတော့ ယုံကြည်မှုမှာ အချိန်ကို အတင်းမြန်လို့မရဘူး။
ပန်းပင်စိုက်ပြီး နောက်နေ့ပွင့်ရမယ်ပြောလို့မရဘူး။
ရေလောင်း။
စောင့်။
ယုံကြည်မှုလည်း—
ကတိတည်။
အမှန်ပြော။
တာဝန်ယူ။
ဆက်လုပ်။
နောက်တော့ လူတွေ သူတို့ကိုယ်တိုင် ခွဲသိလာမယ်။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်က မြန်မြန်ရလဒ်လိုတယ်။
ယုံကြည်မှုက မှန်မှန်အကျင့်လိုတယ်။
ဒီစကားကို မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု ကိုယ့်စိတ်ကို လက်တွေ့စစ်ရအောင်။
မေး—
“ငါ့အဖွဲ့နာမည် လူတွေမသိသေးရင် ငါအရှက်ရသလား?”
ဘာကြောင့်?
“တခြားအဖွဲ့ လူသိများတာမြင်ရင် မနာလိုဖြစ်သလား?”
ဘာကြောင့်?
“လူတွေချီးမွမ်းတဲ့စာတင်ရင် အရမ်းဝမ်းသာပြီး ဝေဖန်ချက်တင်ရင် အရမ်းဒေါသထွက်သလား?”
ဒါ လောကဓံနဲ့ စိတ်ချိတ်နေသလား?
“နာမည်ကြီးဖို့ မမှန်တာနည်းနည်းလုပ်ရင် ရတယ်ထင်သလား?”
ဒါ သီလစည်းအန္တရာယ်။
“လူတွေအမှန်တကယ်ယုံရအောင် ကတိတည်နေသလား?”
ဒီမေးခွန်းက အဓိက။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်ကို လျှော့ဖို့—
လူမသိတဲ့ ကောင်းမှုလေးတွေ လုပ်ကြည့်။
မပြောဘဲ ကတိတည်။
မတင်ဘဲ ကူညီ။
လူမမြင်လည်း စည်းလိုက်။
ဒါနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို စစ်လို့ရတယ်။
“လူမသိရင် ငါဒီကောင်းမှုကို လုပ်ချင်သေးလား?”
ဒီမေးခွန်း အရမ်းကောင်းတယ်။
လုပ်ချင်သေးတယ်ဆို—
စိတ်ပိုသန့်လာတယ်။
မလုပ်ချင်တော့ဘူးဆို—
ချီးမွမ်းမှုက အင်အားကြီးနေသေးတယ်ဆိုတာ သိရတယ်။
သိပြီး လေ့ကျင့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လုပ်ငန်းမှာ အားလုံးလျှို့ဝှက်လုပ်ပါလို့ မဆိုဘူး။
လုပ်ငန်းက ပြောရမယ်။
ကြော်ငြာရမယ်။
လူသိအောင်လုပ်ရမယ်။
ဦးဇင်းက ပြောတာ—
ကြော်ငြာစိတ်နဲ့ ကုသိုလ်စိတ်ကို မရောနဲ့။
ဆက်သွယ်ရေးလုပ်ရင်—
တာဝန်အဖြစ်လုပ်။
လူသိရင်—
အကျိုးရှိရာသုံး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အတ္တကို အစာမကျွေး။
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
အခု ဒီနေ့တရားရဲ့ လက်တွေ့နည်းလေး တစ်ခုထားခဲ့မယ်။
နေ့တိုင်း ညနေပြန်သုံးသပ်။
“ဒီနေ့ ငါ နာမည်ရဖို့ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ?”
ပြီးတော့—
“ဒီနေ့ ယုံကြည်ထိုက်ဖို့ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ?”
နှစ်ခုနှိုင်း။
နာမည်ရဖို့—
ပုံတင်တယ်။
စာရေးတယ်။
ကြော်ငြာတယ်။
ကောင်းတယ်။
ယုံကြည်ထိုက်ဖို့—
ကတိတည်လား?
ငွေမှန်လား?
အမှားဝန်ခံလား?
ဝန်ထမ်းကို တရားမျှတလား?
ဒါတွေရှိလား?
ဒီနှစ်မျိုးအကြား ချိန်။
နာမည်အတွက်အလုပ်များပြီး ယုံကြည်မှုအတွက် အလုပ်မရှိဘူးဆို ပြန်ညှိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီလိုပဲ ကိုယ့်ဘဝမှာ—
လူတွေအထင်ကြီးဖို့ အသုံးပြုတဲ့အချိန်နဲ့—
ကိုယ့်အကျင့်တကယ်တိုးဖို့ အသုံးပြုတဲ့အချိန်—
ဘယ်ဟာပိုများသလဲ?
ဓာတ်ပုံပြင်တာ တစ်နာရီ။
ကိုယ့်အမှားပြင်တာ ဘယ်လောက်?
လူ့ပုံရိပ် စီမံတာ အများကြီး။
စိတ်စီမံတာ ဘယ်လောက်?
ဒီမေးခွန်းတွေ ဓမ္မဘဝအတွက်လည်း အသုံးဝင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကြီးချင်စိတ်အောက်မှာ—
တစ်ခါတလေ မလုံခြုံမှု ရှိတယ်။
“လူတွေငါ့ကို မသိရင် ငါတန်ဖိုးမရှိဘူး”
ဆိုတဲ့စိတ်။
ဒါ မှန်လား?
မမှန်ဘူး။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ သီလတန်ဖိုးကို လူ့အရေအတွက်နဲ့ မတိုင်းဘူး။
တောထဲ တစ်ယောက်တည်း ကုသိုလ်လုပ်သူကို လူမမြင်ဘူး။
ဒါနဲ့ ကုသိုလ်ပျောက်လား?
မပျောက်။
ဒါကြောင့်—
လူ့အာရုံနဲ့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို မတိုင်း။
ကိုယ့်သီလ၊ ပညာ၊ စိတ်လေ့ကျင့်မှုနဲ့ ပြန်ကြည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့အစည်းလည်း—
“ကျွန်တော်တို့ကို လူမသိသေးလို့ ငါတို့မကောင်းဘူး”
မယူနဲ့။
အဖွဲ့အသစ်။
လူမသိသေးတာ သဘာဝ။
အရင်ဆုံး—
ကောင်းတဲ့အကျင့်။
ကောင်းတဲ့ဝန်ဆောင်မှု။
ရိုးသားတဲ့အရောင်းအဝယ်။
စနစ်။
ဒါတွေတည်။
ပြီးမှ လူသိအောင် မှန်မှန်ပြော။
ဒါပိုသန်မာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ တစ်ဖက်က—
“ဂုဏ်ကို လုံးဝမလိုဘူး”
ဆိုပြီး ကိုယ့်အလုပ်ကို လူမသိအောင် ထားတယ်။
ဒါလည်း အမြဲပညာမဟုတ်။
ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းကို လူသိဖို့လိုတယ်။
ကူညီမှုကို လိုသူသိဖို့လိုတယ်။
လုပ်ငန်းတည်ဖို့ လူသိမှုလိုတယ်။
ဒါကြောင့် ဓမ္မက—
အလယ်အလတ်တစ်မျိုး ကို သင်ပေးတယ်။
လူသိမှုကို ကိရိယာအဖြစ်သုံး။
ကိုယ့်အတ္တရဲ့အစားအစာ မလုပ်။
ဒါပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နာမည်ကြီးလာရင်—
စိတ်ကိုစောင့်။
နာမည်မကြီးသေးရင်—
ဝီရိယကိုစောင့်။
နှစ်ဖက်လုံးလိုတယ်။
နာမည်ကြီးတဲ့သူ—
မာနအန္တရာယ်။
မကြီးသေးတဲ့သူ—
သိမ်ငယ်မှု၊ မနာလိုမှု အန္တရာယ်။
နှစ်ဖက်လုံးမှာ—
လောကဓံကို သိ။
အကျင့်ကို ဆက်တည်။
ဒကာကြီးတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၆ မှာ လာဘ်၊ လာဘ်ဆုံးရှုံးမှု၊ ဂုဏ်၊ အဂုဏ်၊ ကဲ့ရဲ့၊ ချီးမွမ်း၊ ချမ်းသာ၊ ဆင်းရဲ—
ဒီအရာတွေကို ပညာရှိသူက အနိစ္စ၊ ပြောင်းလဲတတ်တဲ့အရာအဖြစ် သိတယ်။
ဒါဆို—
ကိုယ့်အဖွဲ့ယနေ့ ထိပ်ရောက်တယ်။
သိ—
ပြောင်းမယ်။
အောက်ကျတယ်။
သိ—
လည်းပြောင်းမယ်။
ဒီသိမှုက စိတ်တည်စေတယ်။
အမြတ်ကောင်းတဲ့အချိန် အရမ်းမမူး။
ကျတဲ့အချိန် အရမ်းမပြို။
ဒါက ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် အလွန်လိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အဖွဲ့တစ်ခုရဲ့ယုံကြည်မှုကို အများဆုံးဖျက်နိုင်တာ—
စကားနဲ့ အလုပ် မညီခြင်း။
ပြောတာ—
“ဝန်ထမ်းကိုတန်ဖိုးထားတယ်”
လုပ်တာ—
အရှက်ခွဲ။
ပြောတာ—
“ဖောက်သည်ကို ဦးစားပေး”
လုပ်တာ—
တိုင်ကြားရင်ပျောက်။
ပြောတာ—
“ရိုးသားမှု”
လုပ်တာ—
နံပါတ်ပြင်။
ပြောတာ—
“တာဝန်ယူ”
လုပ်တာ—
အပြစ်လွှဲ။
ဒီလိုရင်—
နာမည်ကြီးလေတောင် ကွာဟမှု ပိုမြင်ရတယ်။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကြီးမှုက အကျင့်ကောင်းကို ကြီးအောင်ပြနိုင်သလို အကျင့်ဆိုးကိုလည်း ကြီးအောင်ပြနိုင်တယ်။
ဒီဟာ လောကီအလင်း။
လူသိများလာရင်—
လူတွေ ပိုကြည့်မယ်။
အကျင့်ကို ပိုဂရုစိုက်။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကြီးလာတာကို—
“ငါ့အကျင့်လျှော့လို့ရပြီ”
လို့မယူ။
အပြန်—
“ငါ့တာဝန်ကြီးလာပြီ”
လို့ယူ။
ဘာကြောင့်?
လူတွေယုံပြီး လိုက်နိုင်လို့။
အမှားပြောရင် လူပိုများသက်ရောက်နိုင်တယ်။
အဲဒီတော့—
အာရုံများလာလေ သတိများရမယ်။
ဒီစကား လုပ်ငန်းရှင်၊ ဆရာ၊ ခေါင်းဆောင်အားလုံးအတွက် သင့်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု တရားရဲ့နက်တဲ့ဘက်ကို ဆင်းကြမယ်။
ဘာကြောင့် နာမည်ကြီးချင်တာလဲ?
လူတွေချီးမွမ်းတဲ့အခါ ခံစားချက်ကောင်းတယ်။
အဲဒီခံစားချက်ကို ထပ်လိုချင်တယ်။
တဏှာ။
လူမသိရင် မနေလို့ရတော့ဘူး။
ဥပါဒါန်။
“ငါနာမည်ကြီးသူ”
ဆိုတဲ့အတ္တအဓိပ္ပာယ် တည်ဆောက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့ နာမည်ကျရင်—
“ငါဘယ်သူဖြစ်သွားပြီလဲ?”
လို့ခံစားရတယ်။
ဒါကြောင့်—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်ဟာ စီးပွားရေးပြဿနာတစ်ခုတည်း မဟုတ်။
အတ္တဖမ်းဆုပ်မှုနဲ့ ဆက်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ယုံကြည်မှုကိုလည်း အတ္တလုပ်မိနိုင်တယ်။
“ငါက လူတိုင်းယုံတဲ့သူ”
ဆိုတဲ့အတ္တ။
တစ်ယောက် မယုံရင် အရမ်းဒေါသထွက်။
ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ—
နာမည်ကြီးမှုကိုလည်း မစွဲ။
ယုံကြည်မှုကိုလည်း မစွဲ။
သီလကိုကျင့်၊ အကျင့်ကိုကောင်း၊ ရလဒ်ကို အလွန်မဖမ်း။
ဒီကနေ မဂ္ဂလမ်းဆီသွားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးနဲ့ ဒီတရားတစ်ပုဒ်လုံးကို ချုပ်ကြရအောင်။
ဒုက္ခသစ္စာဘက်က ကြည့်ရင်—
နာမည်ကြီးရမှ စိတ်ချမ်းသာမယ်ဆိုတဲ့လူဟာ—
အမြဲလူ့အာရုံကို စောင့်နေရတယ်။
ဒီနေ့ ဘယ်လောက်လူကြည့်?
ဘယ်သူချီးမွမ်း?
ဘယ်သူကဲ့ရဲ့?
ဘယ်သူက မပြောတော့ဘူး?
ပြိုင်ဘက် ဘယ်လောက်လူသိ?
ကိုယ်ဘယ်လောက်နောက်ကျ?
စိတ်မအေး။
ဒီဟာ ဒုက္ခ။
လူ့အာရုံက ပြောင်းတတ်လို့—
ကိုယ့်စိတ်လည်း အတက်အကျဖြစ်။
ဒီဟာ ဒုက္ခ။
ဒကာကြီးတို့…
နာမည်ကို ကာကွယ်ဖို့ အမှားဖုံးရ။
ဒါ ဒုက္ခ။
ယုံကြည်မှုမရှိတော့လို့ လူတွေကို အမြဲသံသယနဲ့ကြည့်ရ။
ဒါ ဒုက္ခ။
အပြင်ပုံနဲ့ အတွင်းအမှန် ကွာဟလေလေ—
ဖုံးကွယ်ရတာများလေလေ။
ဒါ ဒုက္ခ။
ဒီဟာကို ဒုက္ခသစ္စာအဖြစ် သိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သမုဒယသစ္စာဘက်မှာ—
ဘာကြောင့် နာမည်ကြီးရမှဖြစ်မယ်လို့ ဖြစ်လာသလဲ?
တဏှာ။
ချီးမွမ်းခံချင်တယ်။
လူအထင်ကြီးချင်တယ်။
ပြိုင်ဘက်ထက်ကြီးချင်တယ်။
မေ့ခံရမှာကြောက်တယ်။
မာန။
“ဒီအောင်မြင်မှုအားလုံး ငါ့ကြောင့်”
ဆိုချင်တယ်။
ဓမ္မပဒ ၇၂–၇၄ မှာ သတိပေးထားတဲ့ အထင်ပေါ်မှု၊ အာဏာ၊ ဂုဏ်ကို မတရားလိုချင်မှုနဲ့ ဒီစိတ် တိုက်ဆိုင်ရာရှိတယ်။
ဒါ သမုဒယ။
ဒကာကြီးတို့…
လူတွေယုံစေချင်လို့ မုသားပြောတယ်။
ဘာကြောင့်?
တဏှာ။
ယုံကြည်မှုဆုံးရှုံးမှာ မခံနိုင်လို့ အမှားဖုံးတယ်။
ဥပါဒါန်။
“ငါ့အဖွဲ့က အမြဲမှန်ရမယ်”
ဆိုတဲ့မာန။
ဒီအမြစ်ကို မမြင်ရင်—
အပြင်ပုံကိုပဲ ပြင်ပြီး အတွင်းမပြင်။
ဒါကြောင့် အကြောင်းကို မြင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နိရောဓသစ္စာဘက်က—
နာမည်ကြီးရမှဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှု လျော့လိုက်ရင်—
စိတ်ပေါ့တယ်။
လူတွေ ဒီနေ့ချီးမွမ်း—
ဝမ်းသာပေမယ့် မမူး။
မနက်ဖြန်ကဲ့ရဲ့—
အမှန်စစ်ပြီး မီးမလောင်။
အဲဒီမှာ စိတ်လွတ်လပ်လာတယ်။
“လူတွေငါ့ကိုယုံမှဖြစ်မယ်”
ဆိုတာလျှော့ပြီး—
“ငါယုံကြည်ထိုက်အောင်နေမယ်”
လို့ပြောင်းရင်—
ကိုယ်လုပ်နိုင်တာကို လုပ်ပြီး မလုပ်နိုင်တာကို မဖမ်းတော့ဘူး။
စိတ်ပေါ့တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဆုံးစွန်နိရောဓကတော့—
နာမည်ကြီးချင်စိတ်လေးလျော့တာတင် မဟုတ်။
တဏှာအကြွင်းမဲ့ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်။
လုပ်ငန်းယုံကြည်မှုက နိဗ္ဗာန်မဟုတ်ဘူး။
နာမည်မလိုတော့တာတစ်ခုတည်းလည်း နိဗ္ဗာန်မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
ချီးမွမ်းမှု၊ ဂုဏ်၊ လာဘ်တို့ပေါ် ဖမ်းဆုပ်မှုကို သိပြီး လျှော့ခြင်းက—
လွတ်မြောက်ရာဘက် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဂ္ဂသစ္စာဘက်မှာ—
သမ္မာဒိဋ္ဌိ။
နာမည်ကြီးမှုနဲ့ ယုံကြည်ထိုက်မှု မတူကြောင်းသိ။
ဂုဏ်နဲ့အဂုဏ်၊ ချီးမွမ်းနဲ့ကဲ့ရဲ့တို့ဟာ လောကဓံ၊ အနိစ္စ၊ ပြောင်းလဲတတ်ကြောင်းသိ။
နာမည်ကြီးမှုကို ကိုယ့်တန်ဖိုးနဲ့ မရော။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ။
ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်။
လူကိုကူဖို့ လူသိချင်တာလား?
အတ္တကျွေးဖို့ နာမည်ကြီးချင်တာလား?
သူများထက်ကြီးချင်တာလား?
အဲဒီစိတ်ကို သန့်စင်။
သမ္မာဝါစာ။
နာမည်ကြီးဖို့ မုသားမပြော။
အောင်မြင်မှုမချဲ့။
သူများအပြစ်ကို မတရားမဖြန့်။
ကိုယ့်အမှားကို မဖုံး။
အမှန်ကို သင့်တော်စွာပြော။
သမ္မာကမ္မန္တ။
လူ့ပုံရိပ်ကောင်းဖို့ အပြင်မှာပဲ ကောင်းမနေ။
နေ့စဉ်ကိုယ်အမှုကို သန့်စင်။
မပိုင်တာမယူ။
သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်။
သမ္မာအာဇီဝ။
လုပ်ငန်းနာမည်ကြီးဖို့ အသက်မွေးမှုမမှန်တာ မလုပ်။
တရားသဖြင့်ရှာ။
အပြစ်ကင်းတဲ့ဝင်ငွေကို တန်ဖိုးထား။
သမ္မာဝါယာမ။
နာမည်လိုချင်စိတ်ပေါ်လာရင် သိပြီး မကောင်းတဲ့လမ်းကို မလိုက်။
ရှိပြီးသားမာန၊ မနာလိုမှု၊ ပြိုင်ချင်မှုကို လျှော့။
ရိုးသားမှု၊ ကျေးဇူးသိမှု၊ တာဝန်ယူမှုကို တိုး။
သမ္မာသတိ။
လူချီးမွမ်းတဲ့အချိန် စိတ်ဘာဖြစ်နေလဲ သိ။
ကဲ့ရဲ့တဲ့အချိန် ဘာဖြစ်နေလဲ သိ။
တခြားသူနာမည်ကြီးတာမြင်တဲ့အခါ မနာလိုဖြစ်သလား သိ။
အဲဒီသိမှုနဲ့ မလိုက်။
သမ္မာသမာဓိ။
လူ့အာရုံတက်ကျမှုကြား စိတ်ကို တည်စေ။
ဂုဏ်ရလည်း အမှန်ပေါ်တည်။
ဂုဏ်ကျလည်း အမှန်ပေါ်တည်။
ဒီလိုနဲ့ မဂ္ဂလမ်းကို နေ့စဉ်လုပ်ငန်းထဲ အသက်သွင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားရဲ့ အနှစ်ချုပ်ကို လွယ်လွယ်မှတ်မယ်။
လူသိအောင် လုပ်လို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် လူသိဖို့ မလိမ်နဲ့။
ချီးမွမ်းခံရလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ချီးမွမ်းမှုကို ကိုယ့်တန်ဖိုးမလုပ်နဲ့။
နာမည်ကြီးလာလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ဂုဏ်က ကိုယ့်စိတ်ကို မနိုင်စေနဲ့။
ယုံကြည်မှုကို မတောင်းနဲ့။
ယုံကြည်ထိုက်အောင် နေ။
ယုံကြည်မှုကို ကြော်ငြာနဲ့မတည်။
ကတိတည်မှုနဲ့တည်။
ပုံရိပ်ကို မကာကွယ်ခင် အမှန်ကို ကာကွယ်။
လူအများမြင်တဲ့ကောင်းမှုထက် လူမမြင်လည်း မပျက်တဲ့သီလကို တန်ဖိုးထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယနေ့နာယူရသော ဓမ္မကုသိုလ်အကြောင်းကြောင့်—
မိမိတို့သည် လောကဓံကို လောကဓံအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
လာဘ်ရသောအခါ မမူးကြပါစေနှင့်။
လာဘ်မရသောအခါ စိတ်မပျက်ကြပါစေနှင့်။
ဂုဏ်ရသောအခါ မာနမတက်ကြပါစေနှင့်။
ဂုဏ်ကျသောအခါ ကိုယ့်တန်ဖိုးဆုံးပြီဟု မယူကြပါစေနှင့်။
ချီးမွမ်းခံရသောအခါ ချီးမွမ်းစကားထဲ ကိုယ့်စိတ် မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
ကဲ့ရဲ့ခံရသောအခါ ဒေါသဖြင့် မတုံ့ပြန်မီ အမှန်ရှိမရှိ စိစစ်နိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၆ ၏အလင်းအတိုင်း ဂုဏ်–အဂုဏ်၊ ချီးမွမ်း–ကဲ့ရဲ့တို့သည် ပြောင်းလဲတတ်သောလောကဓံဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ ၇၂–၇၅ ၏အလင်းအတိုင်း မတန်မရာဂုဏ်လိုခြင်း၊ အထင်ပေါ်လိုခြင်း၊ အာဏာကို ကိုယ်တစ်ဦးတည်းယူလိုခြင်း၊ လူတို့က “အားလုံးသူပဲလုပ်တယ်” ဟု ထင်စေလိုခြင်းတို့အောက်ရှိ တဏှာနှင့်မာနကို သိနိုင်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းအောင်မြင်မှုကို ကိုယ်တစ်ဦးတည်း ပိုင်မယူကြပါစေနှင့်။
အဖွဲ့သားတို့၏အားကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဖောက်သည်တို့၏ယုံကြည်မှုကို ကျေးဇူးသိနိုင်ကြပါစေ။
အကူအညီပေးခဲ့သူတို့၏ကျေးဇူးကို မမေ့ကြပါစေနှင့်။
နာမည်ကြီးလာလေလေ နှိမ့်ချမှု ပိုရှိနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၇ ၏အလင်းအတိုင်း လာဘ်၊ ဂုဏ်၊ ပူဇော်မှုနှင့် မကောင်းသောရည်မှန်းချက်တို့က စိတ်ကို လွှမ်းမိုးမသွားစေရန် အမြဲပြန်အနိုင်ယူနိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်မှုကို အလျင်မလိုကြပါစေနှင့်။
အချိန်ကြာကြာ ကောင်းသောအကျင့်ဖြင့် သက်သေပြနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ ၏အလင်းအတိုင်း သီလကို အတူနေ၍ အချိန်ကြာကြာမှ သိရကြောင်း၊ ဆက်ဆံရေးထဲတွင် သန့်ရှင်းမှုကို သိရကြောင်း၊ အခက်အခဲတွင် ခံနိုင်ရည်ကို သိရကြောင်း၊ ဆွေးနွေးမှုတွင် ပညာကို သိရကြောင်း နားလည်နိုင်ကြပါစေ။
“ကျွန်တော်တို့ကို ယုံပါ” ဟု ပြောရုံဖြင့် မရပ်ကြပါစေနှင့်။
ယုံကြည်ထိုက်အောင် နေနိုင်ကြပါစေ။
ကတိသေးသေးကို တည်နိုင်ကြပါစေ။
မနိုင်သောကတိကို မပေးကြပါစေနှင့်။
ပေးပြီးသောကတိကို မမေ့ကြပါစေနှင့်။
မရနိုင်လျှင် ကြိုတင်အမှန်ပြောနိုင်ကြပါစေ။
အမှားဖြစ်လျှင် ဖုံးမထားကြပါစေနှင့်။
ပြင်ဆင်နိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၂၁ ၏ ဝေဒေဟိကာအကြောင်းအလင်းအတိုင်း နာမည်ကောင်းနှင့် အတွင်းအကျင့် မတူနိုင်ကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
အဆင်ပြေသောအချိန်မှာသာ ကောင်းသောသူ မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
မကြိုက်သောစကားကြားရသောအခါလည်း သီလမပျက်ကြပါစေနှင့်။
အရှုံးပေါ်သောအခါလည်း ရိုးသားနိုင်ကြပါစေ။
ဝေဖန်ခံရသောအခါလည်း တာဝန်ယူနိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ကောင်းကို ကာကွယ်ဖို့ အမှန်ကို မဖုံးကြပါစေနှင့်။
အမှန်ကို ကာကွယ်ခြင်းဖြင့်သာ နာမည်ကို ထမ်းနိုင်ကြပါစေ။
ဓမ္မပဒ ၂၂၉–၂၃၀ ၏အလင်းအတိုင်း ပညာရှိတို့က နေ့စဉ်စောင့်ကြည့်စိစစ်ပြီး ချီးမွမ်းထိုက်သော အပြစ်ကင်းမှု၊ သီလနှင့် ပညာကို တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
တစ်ရက်ကောင်းပြခြင်းထက် နေ့စဉ်ကောင်းနိုင်ကြပါစေ။
လူရှေ့ကောင်းခြင်းထက် လူမမြင်လည်း ကောင်းနိုင်ကြပါစေ။
ပွဲနေ့ကောင်းခြင်းထက် ပုံမှန်နေ့ကောင်းနိုင်ကြပါစေ။
ကြော်ငြာကောင်းခြင်းထက် အတွေ့အကြုံကောင်းနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ ၏အလင်းအတိုင်း ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ကောင်းသောအကျင့်များကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်စရာမရှိသောဘဝ၊ ပညာရှိတို့စိစစ်၍ ချီးမွမ်းထိုက်သောဘဝ၊ ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာနိုင်သောဘဝ ဖြစ်ကြပါစေ။
ဂုဏ်သတင်းကို အကျင့်၏အသီးအဖြစ် ထားနိုင်ကြပါစေ။
အကျင့်ကို ဂုဏ်သတင်းရရန် သရုပ်ဆောင်မှု မလုပ်ကြပါစေနှင့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ၏အလင်းအတိုင်း တရားသဖြင့်ရသောဥစ္စာကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အကြွေးကင်းခြင်းကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အထူးသဖြင့် ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် အပြစ်ကင်းခြင်း၏ချမ်းသာကို နာမည်ကြီးမှုထက် ပိုတန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
လူတိုင်းချီးမွမ်းမှ စိတ်ချမ်းသာမယ်ဆိုသော ဖမ်းဆုပ်မှုကို လျှော့နိုင်ကြပါစေ။
လူတိုင်းယုံမှ စိတ်ချမ်းသာမယ်ဆိုသော ဖမ်းဆုပ်မှုကို လျှော့နိုင်ကြပါစေ။
မိမိလုပ်နိုင်သောတာဝန်—
ယုံကြည်ထိုက်အောင်နေခြင်းကို ကောင်းစွာပြုနိုင်ကြပါစေ။
အခြားသူ၏စိတ်ကို အတင်းမထိန်းကြပါစေနှင့်။
ကိုယ့်အကျင့်ကို ကိုယ်ထိန်းနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၃ ၏အလင်းအတိုင်း ကိုယ့်ကောင်းမှုကို အလွန်မမြှောက်တင်ကြပါစေနှင့်။
သူတစ်ပါးကောင်းမှုကို ဖုံးကွယ်ခြင်း မပြုကြပါစေနှင့်။
ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း မပြုကြပါစေနှင့်။
ပြိုင်ဘက်၏အပြစ်ကို ချဲ့၍ ကိုယ့်ဂုဏ်မတည်ကြပါစေနှင့်။
နာမည်ကြီးမှုကို ကိရိယာအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောပစ္စည်း၊ ကောင်းသောဝန်ဆောင်မှု၊ ကောင်းသောအလုပ်ကို လိုအပ်သူများ သိရှိစေရန် သင့်တော်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်ကြပါစေ။
သို့သော် လူ့အာရုံရရန် ဒေါသကို မကျွေးကြပါစေနှင့်။
ကြောက်စိတ်ကို မရောင်းကြပါစေနှင့်။
မုသားကို မသုံးကြပါစေနှင့်။
အခြားသူ၏ဂုဏ်ကို မဖျက်ကြပါစေနှင့်။
နာမည်ကြီးလာလေလေ တာဝန်ယူမှု ပိုတိုးနိုင်ကြပါစေ။
လူများယုံကြည်လာလေလေ ရိုးသားမှု ပိုတိုးနိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်မှုကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် အလွဲသုံးစားမလုပ်ကြပါစေနှင့်။
မိမိ၏အမည်ကို အတ္တမလုပ်နိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့၏အောင်မြင်မှုကို “ငါတစ်ယောက်တည်း” ဟု မပိုင်ယူကြပါစေနှင့်။
ကျေးဇူးရှိသူတို့ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့သားများ၏ပံ့ပိုးမှုကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်၏နာမည်ထက် အဖွဲ့၏စည်းနှင့်သီလကို ပိုခိုင်အောင်တည်နိုင်ကြပါစေ။
လူမြင်သောအချိန်မှာသာ စည်းလိုက်ခြင်းမဖြစ်ဘဲ လူမမြင်သောအချိန်မှာလည်း စည်းတည်နိုင်ကြပါစေ။
ပိုင်ရှင်ရှိမှအမှန်ပြောခြင်းမဖြစ်ဘဲ ပိုင်ရှင်မရှိလည်း အမှန်ပြောနိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်မှုကို လူတစ်ဦးပေါ်တင်မထားဘဲ အဖွဲ့၏လုပ်ပုံလုပ်နည်းထဲ ထည့်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
ချီးမွမ်းသံကိုသာ ကြားလိုသောအဖွဲ့ မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
သတင်းဆိုးကိုလည်း နားထောင်ရဲသောအဖွဲ့ ဖြစ်ကြပါစေ။
အမှားပြောပြသူကို ရန်သူမမြင်ကြပါစေနှင့်။
အမှန်ပြောသူကို တန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့၏ပုံရိပ်ထက် အဖွဲ့၏အမှန်ကို ပိုကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်မှုပျက်ခဲ့လျှင် အမည်အသစ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်းထက် အကျင့်အသစ်ဖြင့် ပြန်တည်နိုင်ကြပါစေ။
အမှားဝန်ခံနိုင်ကြပါစေ။
ထိခိုက်သူကို ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ကြပါစေ။
စနစ်ကို ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
ယုံကြည်မှုပြန်ရရန် အချိန်ပေးနိုင်ကြပါစေ။
လူတို့ ချက်ချင်းမယုံသေးခြင်းကို မနာလိုမဒေါသဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
နေ့စဉ်ကတိတည်ခြင်းဖြင့် သက်သေပြနိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ရဖို့ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဟု မေးသကဲ့သို့—
ယုံကြည်ထိုက်ဖို့ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဟု နေ့စဉ်ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးနိုင်ကြပါစေ။
လူ့ပုံရိပ်ကို ပြင်သလောက် ကိုယ့်အကျင့်ကိုလည်း ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့၏အပြင်ပုံကို စီမံသလောက် အတွင်းသီလကိုလည်း စီမံနိုင်ကြပါစေ။
လူမသိသောကောင်းမှုကိုလည်း လုပ်နိုင်ကြပါစေ။
လူမချီးမွမ်းသောတာဝန်ကိုလည်း ကျေပွန်နိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ရှာဖွေခြင်းထက် အပြစ်ကင်းမှုကို ရှာနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
နာမည်ကြီးရမှဖြစ်မယ်ဆိုသော စိတ်ကြောင့် ဖြစ်လာသော ပူပန်မှု၊ ပြိုင်ဆိုင်မှု၊ မနာလိုမှု၊ ပုံရိပ်ထိန်းရမှု၊ အမှားဖုံးရမှုတို့ကို ဒုက္ခအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
သမုဒယသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ချီးမွမ်းခံလိုမှု၊ ဂုဏ်လိုမှု၊ အာရုံလိုမှု၊ မာန၊ တဏှာနှင့် ဥပါဒါန်တို့ကို ဒုက္ခ၏အကြောင်းအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
နိရောဓသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဂုဏ်ကို ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့နိုင်ကြပါစေ။
လူ့ချီးမွမ်းမှုမရှိလည်း သီလကိုမလျှော့နိုင်ကြပါစေ။
လူ့ကဲ့ရဲ့မှုရှိလည်း အမှန်ကို မစွန့်နိုင်ကြပါစေ။
“လူတွေယုံမှဖြစ်မယ်” ဟူသောတဏှာထက် “ယုံကြည်ထိုက်အောင်နေမယ်” ဟူသောတာဝန်ကို ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
အဆုံးစွန်တဏှာချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို ရည်မှန်းနိုင်ကြပါစေ။
မဂ္ဂသစ္စာကို လက်တွေ့ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိဖြင့် နာမည်ကြီးမှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် အပြစ်ကင်းမှုတို့၏ ကွာခြားချက်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပဖြင့် လူ့အာရုံရလိုသောစိတ်ကို သန့်စင်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါစာဖြင့် နာမည်ရရန် မုသားမပြောနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာကမ္မန္တဖြင့် လူမမြင်လည်း ကောင်းသောအကျင့်ကို ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝဖြင့် နာမည်ကြီးမှုထက် တရားသဖြင့်အသက်မွေးမှုကို ပိုတန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဝါယာမဖြင့် မာန၊ မနာလိုမှု၊ အလွန်အကျွံဂုဏ်လိုမှုတို့ကို လျှော့ချနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသတိဖြင့် ချီးမွမ်း–ကဲ့ရဲ့တို့အောက် မိမိစိတ်ကို အချိန်မီ သိနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာသမာဓိဖြင့် လောကဓံတက်ကျမှုကြား အမှန်နှင့်သီလပေါ် တည်နိုင်ကြပါစေ။
လူသိများသောအဖွဲ့ ဖြစ်ချင်လျှင် ဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
သို့သော် လူသိများမှုထက် လူယုံကြည်ထိုက်မှုကို ပိုကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
လူယုံကြည်ထိုက်မှုထက်လည်း အပြစ်ကင်းမှုကို ပိုကြီးထားနိုင်ကြပါစေ။
အပြစ်ကင်းမှုမှ စိတ်ချမ်းသာမှု။
စိတ်ချမ်းသာမှုမှ သမာဓိ။
သမာဓိမှ ပညာ။
ပညာဖြင့် နာမည်၊ ဂုဏ်၊ ချီးမွမ်းမှု၊ လာဘ်တို့ကို အနိစ္စအဖြစ် မှန်ကန်စွာမြင်၍—
တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ၊ ဥပါဒါန်တို့ကို တဖြည်းဖြည်းပယ်ရှားနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
