ပိုင်ဆိုင်မှုကို အစွဲမဖြစ်ဘဲ ထိန်းသိမ်းခြင်း
ဗုဒ္ဓသာသနာနှစ် — ၂၅၇၀ ခုနှစ်
မြန်မာသက္ကရာဇ် — ၁၃၈၈ ခုနှစ်
ခရစ်နှစ် — ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၁ ရက်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက်မှာ ဦးဇင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်မယ့်အကြောင်းက “ပိုင်ဆိုင်မှုကို အစွဲမဖြစ်ဘဲ ထိန်းသိမ်းခြင်း” ဆိုတဲ့အကြောင်းပါ။
မနက်အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ လူတော်တော်များများမှာ ထိန်းသိမ်းရမယ့်အရာတွေ ရှိနေပြီ။
အိမ်ရှိတယ်။
ကားရှိတယ်။
ဆိုင်ရှိတယ်။
လုပ်ငန်းရှိတယ်။
ဘဏ်စာရင်းရှိတယ်။
ဖုန်းရှိတယ်။
စာရွက်စာတမ်းတွေရှိတယ်။
မိသားစုအတွက် စုထားတဲ့ငွေရှိတယ်။
တချို့မှာ လယ်ယာရှိတယ်။
တချို့မှာ ရွှေ၊ အိမ်ခြံမြေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရှိတယ်။
တချို့မှာ စာအုပ်၊ အနုပညာပစ္စည်း၊ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အလေးအမြတ်ထားရတဲ့ ပစ္စည်းတွေရှိတယ်။
ဒါတွေကို ဘာလုပ်ရမလဲ။
“တရားကျင့်မယ်ဆိုရင် အကုန်ပစ်ထားရမလား”
မဟုတ်ဘူး။
“မစွဲရဘူးဆိုတော့ မထိန်းတော့ဘူးလား”
မဟုတ်ဘူး။
“အနိစ္စပဲဆိုတော့ မပျက်ချင်သလို ပျက်ပါစေဆိုပြီး ထားလိုက်ရမလား”
ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားမှာ အရေးကြီးဆုံး ကွာခြားချက်တစ်ခုကို ဦးဇင်းတို့ ရှင်းအောင် ခွဲကြည့်ရမယ်။
ထိန်းသိမ်းခြင်းနဲ့ ဖက်တွယ်ခြင်း မတူဘူး။
အိမ်တံခါးကို သော့ခတ်တာ ဖက်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
စာရင်းတွေကို တိတိကျကျ ထိန်းတာ ဖက်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
အရေးပေါ်ငွေ စုထားတာ ဖက်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
စီးပွားရေးအတွက် ပစ္စည်းစာရင်း စစ်တာ ဖက်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
စာချုပ်စာတမ်းကို လုံခြုံအောင် သိမ်းထားတာ ဖက်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
မိသားစုအတွက် သင့်တင့်တဲ့ ငွေကြေးစီမံကိန်း ချထားတာလည်း ဖက်တွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
ပစ္စည်းတစ်ခုကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းတာက တာဝန်ယူမှု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
အဲဒီပစ္စည်းနဲ့ ကိုယ့်ဘဝတန်ဖိုးကို ချည်ထားပြီ။
ပျက်သွားရင် ကိုယ့်ဘဝလုံးဝ ပျက်သွားသလို ခံစားတယ်။
သူများကို အဲဒီပစ္စည်းထက် တန်ဖိုးနည်းသလို ဆက်ဆံတယ်။
ပစ္စည်းမပျောက်ဖို့အတွက် မုသားပြောမယ်။
ခိုးမယ်။
ရန်ဖြစ်မယ်။
မတရားလုပ်မယ်။
နာမကျန်းဖြစ်တဲ့မိဘကို မကြည့်အားဘဲ ပစ္စည်းတစ်ခုကိုပဲ နေ့ရောညပါ စောင့်နေတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာတော့ ထိန်းသိမ်းမှုထဲကို အစွဲ ဝင်လာပြီ။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မှတ်စေချင်တဲ့ စကားတစ်ကြောင်းရှိတယ်။
အိမ်ကို သော့ခတ်ပါ။ စိတ်ကိုတော့ အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မထားပါနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဗုဒ္ဓဘာသာတရားမှာ အိမ်ထောင်ရှင်တွေကို ပစ္စည်းမထိန်းနဲ့လို့ မသင်ကြားဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ မှာ အနာထပိဏ်သူဌေးကို မြတ်စွာဘုရားက စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မှန်ကန်စွာ ရရှိထားသူအတွက် အကျိုးရှိစွာ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ လမ်းတွေကို သင်ကြားထားပါတယ်။ ကိုယ်နဲ့ မိသားစုကို သင့်တင့်စွာ ထောက်ပံ့ခြင်း၊ မိတ်ဆွေများကို ကူညီခြင်း၊ မီး၊ ရေ၊ အာဏာပိုင်သူများ၊ သူခိုးနှင့် မသင့်မြတ်သော အမွေဆက်ခံသူများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သောဆုံးရှုံးမှုများအတွက် ကာကွယ်စီမံခြင်း၊ လူမှုရေးတာဝန်များနှင့် ကောင်းမွန်သောဒါနတို့အတွက် အသုံးပြုခြင်းတို့ ပါဝင်ပါတယ်။
ဒီကျမ်းက ဦးဇင်းတို့ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ဥစ္စာရှိတာကို တန်းပြီးအပြစ်မလုပ်ဘူး။
ဥစ္စာထိန်းတာကိုလည်း တန်းပြီးအပြစ်မလုပ်ဘူး။
ဘယ်လိုရသလဲ။
ဘယ်လိုအသုံးချသလဲ။
ဘယ်သူ့အကျိုးအတွက် သုံးသလဲ။
ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းသလဲ။
ဒါတွေကို စစ်တယ်။
အထူးသဖြင့်—
မှန်ကန်စွာရရှိထားသော ဥစ္စာကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်း ဆိုတဲ့အချက်က အရေးကြီးတယ်။
ငွေက ငွေဖြစ်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး။
ဘယ်ကရတာလဲ။
လိမ်လည်ပြီးရတာလား။
သူတစ်ပါးနစ်နာမှုကနေ ရတာလား။
တရားမျှတတဲ့အလုပ်ကရတာလား။
ဒါ စစ်ရတယ်။
ရလာပြီးနောက်—
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း စုထားမလား။
မိဘမကြည့်ဘူးလား။
အိမ်သားတွေကို မထောက်ပံ့ဘူးလား။
လုပ်ငန်းအတွက် လိုတာမသုံးဘူးလား။
အရေးပေါ်အန္တရာယ်အတွက် လုံခြုံရေးမလုပ်ဘူးလား။
ကောင်းမှုအတွက် လုံးဝမသုံးဘူးလား။
ဒါလည်း စစ်ရတယ်။
ဒီတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာဟာ—
ထားရှိခြင်းအတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူး။
သုံးသင့်ရာ သုံးဖို့။
ကာကွယ်သင့်ရာ ကာကွယ်ဖို့။
မျှဝေသင့်ရာ မျှဝေဖို့။
ဒီသုံးခု အရေးကြီးတယ်။
တချို့က ပိုင်ဆိုင်တာကိုပဲ ပျော်တယ်။
အသုံးမချဘူး။
မိဘမပေးဘူး။
မိသားစုမပေးဘူး။
ကိုယ်တိုင်တောင် သင့်တင့်စွာ မသုံးဘူး။
အလှူမလုပ်ဘူး။
လိုအပ်သူမကူဘူး။
အကုန်သိမ်းတယ်။
ဘာကြောင့်။
“လျော့သွားမှာ ကြောက်လို့”
ဒီအချိန်မှာ စည်းစိမ်ကို ထိန်းတာလား။
စည်းစိမ်က ကိုယ့်ကို ထိန်းနေတာလား။
ပြန်မေးရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတစ်ယောက်မှာ ရွှေတစ်ဆယ်ကျပ်ရှိတယ်ဆိုပါစို့။
သူက ရွှေကို သိမ်းထားတယ်။
လိုရင် အသုံးချတယ်။
လိုအပ်ရင် မိသားစုကို ကူတယ်။
အရေးပေါ်ကိစ္စမှာ သုံးတယ်။
မပျက်အောင် လုံခြုံရေးလည်း လုပ်ထားတယ်။
ဒါက စီမံခန့်ခွဲမှု။
နောက်လူတစ်ယောက်မှာလည်း ရွှေတစ်ဆယ်ကျပ်ပဲ။
ဒါပေမယ့် ညတိုင်း—
“ပျောက်သွားမလား”
“ဈေးကျမလား”
“သူခိုးဝင်မလား”
“သားသမီးတွေယူသွားမလား”
“သူများက ငါ့ထက်များသလား”
ဆိုပြီး အိပ်မပျော်ဘူး။
ပစ္စည်းအရေအတွက် တူတယ်။
စိတ်အခြေအနေ မတူဘူး။
တစ်ယောက်က ပစ္စည်းကို ပိုင်တယ်။
တစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းက ပိုင်နေတယ်။
ဒီကွာခြားချက်ကို သိဖို့လိုတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃ မှာ ကာမဂုဏ်တို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှင်းပြတဲ့အခါ လူတွေ စည်းစိမ်ရှာဖွေရင်း ပူပန်ရပုံ၊ ရပြီးတဲ့အခါမှာလည်း အဲဒီဥစ္စာကို အာဏာရှိသူ၊ သူခိုး၊ မီး၊ ရေ၊ မသင့်မြတ်သောအမွေဆက်ခံသူတို့ကြောင့် ပျောက်ဆုံးမလားဆိုပြီး စောင့်ရှောက်ရင်း ပူပန်ရပုံ၊ နောက်ဆုံး အမှန်တကယ်ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ “ငါ့ဟာ မရှိတော့ဘူး” ဆိုပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးရပုံကို ဖော်ပြထားပါတယ်။
ဒီကျမ်းကို—
“ပစ္စည်းမရှိတာပဲ ကောင်းတယ်”
လို့ အလွယ်ဆုံးမယူပါနဲ့။
မူလသင်ကြားချက်က ကာမဂုဏ်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု၊ အားနည်းချက်နဲ့ လွတ်မြောက်ရာကို နက်နက်နဲနဲ ခွဲပြတာ။
ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ ဒီနေ့ယူရမယ့် အရေးကြီးတဲ့သတိက—
ရပြီးရင် အလိုအလျောက်အေးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။
မရခင်—
“ဘယ်လိုရမလဲ”
လို့ ပူတယ်။
ရပြီး—
“ဘယ်လိုမပျောက်အောင်လုပ်မလဲ”
လို့ ပူတယ်။
ပျောက်ရင်—
“ဘာကြောင့်ပျောက်သွားလဲ”
လို့ ပူတယ်။
ထပ်ရတော့—
“ပိုပြီးဘယ်လိုရမလဲ”
လို့ ပူတယ်။
ပစ္စည်းမှာ ပြဿနာရှိတာထက်—
ပစ္စည်းနဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို လုံးဝချည်ထားတဲ့အခါ ပြဿနာပိုကြီးတယ်။
ဒီနေ့မနက် ဒကာ ဒကာမတို့ ကိုယ့်စိတ်ကို မေးကြည့်ပါ။
“ငါပိုင်ထားတဲ့အရာတွေထဲမှာ ဘာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးဖို့ အတွင်းက အလွန်ကြောက်နေသလဲ”
အိမ်လား။
ငွေလား။
ရာထူးလား။
စီးပွားရေးလား။
ဖုန်းလား။
ကားလား။
နာမည်လား။
အမွေဥစ္စာလား။
ဘာလဲ။
အဲဒီအရာ ပျက်စီးသွားရင် ဆုံးရှုံးမှု မဖြစ်ဘူးလို့ ဦးဇင်းမပြောဘူးနော်။
အိမ်မီးလောင်ရင် တကယ်ဆုံးရှုံးတာပဲ။
လုပ်ငန်းပျက်ရင် တကယ်ပြဿနာပဲ။
ငွေခိုးခံရရင် တကယ်ဖြေရှင်းရမယ်။
တရားက လောကီပြဿနာကို မရှိသလို မပြောဘူး။
ဒါပေမယ့် လောကီဆုံးရှုံးမှုအပေါ်—
“ဒီဟာမရှိရင် ငါဘယ်သူမှ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ငါ့ဘဝပြီးသွားပြီ”
“ငါ့ရဲ့တန်ဖိုးအားလုံး ပျောက်သွားပြီ”
ဆိုပြီး စိတ်က ထပ်ဖက်တွယ်တတ်တယ်။
ဒီဒုတိယအလွှာကို သိဖို့လိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မပဒ ဂါထာ ၆၂ မှာ အလွန်တိုပြီး အလွန်နက်တဲ့ သတိပေးချက်ရှိတယ်။
လူမိုက်က—
“သားတွေ ငါ့မှာရှိတယ်၊ စည်းစိမ် ငါ့မှာရှိတယ်”
ဆိုပြီး ပူပန်တတ်ကြောင်း၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် အမြဲထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ရင် သားနဲ့ စည်းစိမ်ကို ဘယ်လိုအပြည့်အဝ “ငါ့ဟာ” လို့ ထိန်းထားနိုင်မလဲဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ သတိပေးထားပါတယ်။
ဒီအချက်ကို မှားနားမလည်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။
သားသမီးကို မချစ်ရဘူး မဟုတ်ဘူး။
မိသားစုကို မစောင့်ရှောက်ရဘူး မဟုတ်ဘူး။
ဥစ္စာကို မထိန်းရဘူး မဟုတ်ဘူး။
“ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အရာအားလုံးကို အဆုံးစွန် ထိန်းချုပ်နိုင်သလို ယူမထားဖို့။
သားသမီးကို စောင့်ရှောက်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် သူဟာ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ပုံစံဖြစ်ရမယ့် ပစ္စည်းမဟုတ်ဘူး။
အိမ်ကို ထိန်းရမယ်။
ဒါပေမယ့် အိမ်ဟာ မအိုမပျက်မယ့်အရာ မဟုတ်ဘူး။
ငွေကို စီမံရမယ်။
ဒါပေမယ့် ငွေဟာ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲတဲ့ လုံခြုံမှုမဟုတ်ဘူး။
ကုမ္ပဏီကို တည်ဆောက်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် Company Name နဲ့ ကိုယ့်ဖြစ်တည်မှုကို တစ်ထပ်တည်း မထားရဘူး။
အဲဒီလို ခွဲနိုင်ဖို့လိုတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
“မစွဲဘဲ ထိန်းမယ်” ဆိုတာ ဘာနဲ့တူလဲ။
ဥပမာတစ်ခုယူကြည့်မယ်။
ကိုယ်က ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ အခန်းတစ်ခန်းကို တစ်ညတာ အသုံးပြုရတယ်ဆိုပါစို့။
ကိုယ်အသုံးပြုနေချိန်—
မဖျက်ဘူး။
မညစ်ပတ်အောင်ထားတယ်။
ပစ္စည်းကို မခိုးဘူး။
တံခါးကို လုံခြုံအောင် ပိတ်တယ်။
ရေမပိတ်ဘဲ မထွက်ဘူး။
အဲဒါ တာဝန်ယူမှု။
ဒါပေမယ့် မနက် Check-out လုပ်ချိန်မှာ—
ကုတင်ကိုဖက်ပြီး
“ဒါ ငါ့ဟာ၊ ငါမထွက်ဘူး”
လို့ လုပ်မယ်ဆိုရင် ပြဿနာတက်ပြီ။
လောကမှာ ဦးဇင်းတို့ ပိုင်ထားတယ်လို့ ခေါ်တဲ့အရာတွေဟာ ဟိုတယ်အခန်းနဲ့ တစ်ထပ်တည်းလို့ မဆိုလိုဘူးနော်။
ဥပမာရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ဥပဒေအရ ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေး တကယ်ရှိတယ်။
တာဝန်ယူရတယ်။
အမွေဆက်ခံမှုရှိတယ်။
စာချုပ်ရှိတယ်။
ဒါတွေ အမှန်ပဲ။
ဒါပေမယ့် သင်ခန်းစာက—
သုံးနေချိန် တာဝန်ယူ။
ပြောင်းလဲချိန် အမှန်ကို လက်ခံ။
ဒီသဘော။
ပိုင်ဆိုင်မှုကို စွန့်ပစ်မထားဘူး။
ပိုင်ဆိုင်မှုက မပြောင်းလဲရဘူးဆိုတဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့တောင်းဆိုမှုကို စိတ်ထဲ မထားဘူး။
ဒါကြောင့်—
ကားကို Service လုပ်။
Insurance လိုရင် လုပ်။
အရေးပေါ်ငွေထား။
စာချုပ်စစ်။
Cloud Backup လိုရင် လုပ်။
Data လုံခြုံရေးလုပ်။
အိမ်မှာ မီးဘေးကာကွယ်မှုလုပ်။
ပစ္စည်းစာရင်းထား။
အမွေကိစ္စ အငြင်းပွားမှု မဖြစ်အောင် လိုအပ်တာ စီစဉ်။
ဒါတွေဟာ မစွဲတာနဲ့ မဆန့်ကျင်ဘူး။
တကယ်တော့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ ထဲမှာတောင် စည်းစိမ်ကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ထားဖို့ အကျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် တိုက်ရိုက်ဖော်ပြထားတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ ထပ်ခွဲမယ်။
ကာကွယ်ခြင်းမှာ ပညာပါလား၊ ကြောက်စိတ်ပဲပါလား။
ဒီနှစ်ခုက မတူဘူး။
ပညာနဲ့ လုံခြုံရေးလုပ်တာ—
“အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်သလောက် ကြိုတင်ပြင်မယ်”
ဆိုတဲ့သဘော။
အစွဲနဲ့လုပ်တာ—
“ဘာမှ မဖြစ်ရဘူး၊ ဘယ်တော့မှ မဆုံးရှုံးရဘူး”
ဆိုတဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့တောင်းဆိုမှု။
ပညာက Risk ကို သိတယ်။
အစွဲက Risk မရှိရဘူးလို့ တောင်းတယ်။
ပညာက လိုတာလုပ်ပြီး နားနိုင်တယ်။
အစွဲက လုပ်ပြီးသားလည်း မနားနိုင်ဘူး။
ပညာက “စနစ်တကျ ထိန်းထားပြီ” လို့ သိတယ်။
အစွဲက “ထပ်စစ်မယ်၊ ထပ်စစ်မယ်၊ ထပ်စစ်မယ်” ဆိုပြီး မဆုံးဘူး။
ဒီအချက်ကို ကိုယ့်စိတ်နဲ့ စစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ခေတ်မှာ လူတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာတွေက အရင်ခေတ်လို လယ်၊ အိမ်၊ ရွှေပဲ မဟုတ်တော့ဘူး။
ဖုန်းထဲမှာ ဒေတာတွေရှိတယ်။
ဓာတ်ပုံတွေရှိတယ်။
စာရွက်စာတမ်းတွေရှိတယ်။
Online account တွေရှိတယ်။
Digital files တွေရှိတယ်။
Business database တွေရှိတယ်။
ဒါတွေကို Backup လုပ်ရမယ်။
Password လုံခြုံရေး လုပ်ရမယ်။
Access ကို စနစ်တကျထားရမယ်။
ဒါဟာ တာဝန်ယူမှု။
ဒါပေမယ့် ဖုန်းလေးတစ်လုံး မတွေ့တာနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တရားမဲ့စွပ်စွဲလိုက်တယ်ဆိုရင်—
ပစ္စည်းက စိတ်ကို အနိုင်ယူသွားတယ်။
ကားလေးကို ခြစ်မိတာနဲ့ ကိုယ့်သားသမီးကို ဆဲတယ်။
ဖုန်းကျလို့ ဝန်ထမ်းကို လူရှေ့မှာ အရှက်ခွဲတယ်။
ငွေတစ်ချို့ပျောက်လို့ အထောက်အထားမရှိဘဲ အိမ်ထဲကလူကို သူခိုးလို့ သတ်မှတ်တယ်။
အဲဒီအခါ “ပစ္စည်းထိန်းသိမ်းမှု” မဟုတ်တော့ဘူး။
ပစ္စည်းကြောင့် သီလပျက်လာပြီ။
ဒီမှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၇ မှာ ကောသလမင်းကြီးက တရားစီရင်ရာမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီးသား လူတွေတောင် ကာမဆန္ဒနှင့် ပစ္စည်းလိုလားမှုကြောင့် ရည်ရွယ်ပြီး မုသားပြောတာကို မြင်ခဲ့ရကြောင်း ပြောပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားကလည်း လောဘဆန္ဒနောက်လိုက်ရင်း စည်းကျော်သွားနိုင်ပုံကို သတိပေးထားပါတယ်။
ဒီတရားက အလွန်ခေတ်မီတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။
လူက မရှိလို့ပဲ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူး။
ရှိပြီးသားလူလည်း ထပ်လိုလို့ လိမ်နိုင်တယ်။
“ဒီ Deal ကို မဆုံးရှုံးရဘူး”
ဆိုပြီး လိမ်တယ်။
“ဒီပစ္စည်း ငါ့လက်ထဲက မထွက်ရဘူး”
ဆိုပြီး လိမ်တယ်။
“အမွေကို သူမရရဘူး”
ဆိုပြီး စာရွက်စာတမ်း ဖုံးတယ်။
“Company ရဲ့ငွေ ငါ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိရမယ်”
ဆိုပြီး မတရားလုပ်တယ်။
ဒီအချိန် ပိုင်ဆိုင်မှုက အကျိုးပြုကိရိယာ မဟုတ်တော့ဘူး။
အကုသိုလ်လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ဖြစ်လာတယ်။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ မှတ်ရမယ့်စံတစ်ခု—
ပစ္စည်းကို ကာကွယ်ရင်း သီလပျက်လာရင် ဘယ်အရာက ပိုတန်ဖိုးရှိသလဲ ပြန်စစ်။
ငွေတစ်သောင်းကို ကယ်ဖို့ မုသားကြီးပြောရမလား။
ကားတစ်စီးကို ကယ်ဖို့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ရမလား။
အမွေတစ်ခုကိုယူဖို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ တစ်သက်လုံးရန်သူဖြစ်ရမလား။
မြေကွက်တစ်ကွက်အတွက် မိဘကို စိတ်ဆင်းရဲစေရမလား။
ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိန်းဖို့ စိတ်ကောင်းတစ်ခု ဆုံးရှုံးမလား။
ဒီမေးခွန်းတွေကို ငွေကြေးပမာဏနဲ့တင် မဖြေနဲ့။
သီလပါ ထည့်စဉ်းစား။
သူတော်ကောင်းတို့…
အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝမှာတော့ “အစွဲမထားနဲ့” ဆိုတာကို မှားသုံးလို့မရဘူး။
တချို့က—
“အရာအားလုံး အနိစ္စပဲ။ စာရင်းမလိုဘူး”
ဆိုတယ်။
မမှန်ဘူး။
“ပိုက်ဆံဆိုတာ ဒီနေ့ရှိ မနက်ဖြန်မရှိ။ Budget မလိုဘူး”
ဒါလည်း မမှန်ဘူး။
“ဘယ်သူယူယူ ပစ္စည်းပဲ။ လုံခြုံရေးမလိုဘူး”
ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝအတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ခွဲဝေစီမံတဲ့ လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက် ပါပါတယ်။ ရရှိထားသောစည်းစိမ်ကို အသုံးပြုရာပိုင်း၊ လုပ်ငန်းထဲ ပြန်သုံးရာပိုင်းနှင့် အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် သိမ်းဆည်းထားရာပိုင်းတို့ကို ခွဲထားတဲ့ သဘောပါ။
ဒီတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာအိမ်ထောင်ရှင်အတွက်—
Budget မရှိရဘူး မဟုတ်ဘူး။
Savings မရှိရဘူး မဟုတ်ဘူး။
Investment မလုပ်ရဘူး မဟုတ်ဘူး။
Business Asset မထိန်းရဘူး မဟုတ်ဘူး။
အဓိကက—
စနစ်တကျ စီမံ၊ သီလမပျက်၊ စိတ်မဖက်တွယ်။
ဒီသုံးချက်ကို အတူယူ။
ငွေကို စီမံတတ်ပြီး စိတ်က ငွေနောက်ကျွန်မဖြစ်ရဘူး။
ပစ္စည်းကို ထိန်းတတ်ပြီး ပစ္စည်းအတွက် လူမဖျက်ရဘူး။
အမြတ်ကို ကြည့်တတ်ပြီး အမြတ်အတွက် အမှန်မရောင်းရဘူး။
အနာဂတ်ကို ပြင်တတ်ပြီး အနာဂတ်အပေါ် ကြောက်စိတ်နဲ့ ဒီနေ့ဘဝကို မဖျက်ရဘူး။
ဒါက အလွန်လှတဲ့ အလယ်လမ်းတစ်ခု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဥစ္စာကို မစွဲဘဲ ထိန်းဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုက—
“ဒီဟာ ဘာအတွက်လဲ” လို့ အမြဲမေးခြင်း။
ငွေ ဘာအတွက်လဲ။
အသက်မွေးဖို့။
မိသားစုထောက်ပံ့ဖို့။
ပညာရေးအတွက်။
ကျန်းမာရေးအတွက်။
လုပ်ငန်းတိုးတက်ဖို့။
အရေးပေါ်ကာကွယ်ဖို့။
ကောင်းမှုလုပ်ဖို့။
ဒါဆို ကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း—
“ငါ့မှာ ဒီလောက်ရှိတယ်လို့ သူများသိဖို့”
“သူ့ထက် ငါပိုရှိဖို့”
“ပိုက်ဆံက ငါ့တန်ဖိုးဆိုတာ သက်သေပြဖို့”
“ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘဲ စုထားဖို့”
ဆိုတဲ့ဘက်ကို လှည့်သွားနိုင်တယ်။
အစက ကိရိယာ။
နောက်မှာ Identity ဖြစ်သွားတယ်။
အစက အသုံးပြုဖို့။
နောက်မှာ ဖက်တွယ်ဖို့။
အစက မိသားစုကောင်းဖို့။
နောက်မှာ မိသားစုရန်ဖြစ်ဖို့။
ဒီနေရာကို သတိထား။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ ရဲ့ သဘောမှာ စည်းစိမ်ရဲ့ အကျိုးဟာ စုဆောင်းထားတဲ့ပမာဏကိုပဲ ကြည့်တာမဟုတ်ဘူး။
ရရှိထားတာကို အကျိုးရှိအောင် သုံးပြီးသားဖြစ်ခြင်း ကို အလွန်အရေးထားတယ်။ အသုံးချသင့်သလို အသုံးချပြီးတဲ့အခါ စည်းစိမ်လျော့သွားရင်တောင် နောင်တမရှိသင့်ကြောင်း၊ တိုးလာရင်လည်း နောင်တမရှိကြောင်း ဖော်ပြတယ်။
ဒီအချက် အရမ်းလှတယ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုကို အစွဲမဖြစ်ဘဲ ထိန်းတတ်တဲ့လူက—
“ဘယ်လောက်ရှိသလဲ”
တစ်ခုတည်း မတွက်ဘူး။
“ဘယ်လောက် အကျိုးရှိသွားပြီလဲ”
ကိုလည်း တွက်တယ်။
ငွေတစ်သိန်း ရှိတာနဲ့ ငွေတစ်သိန်း အကျိုးပြုထားတာ မတူဘူး။
မိဘအတွက်သုံးထားတယ်။
သားသမီးပညာရေးအတွက်သုံးထားတယ်။
ကျန်းမာရေးအတွက်သုံးထားတယ်။
ဝန်ထမ်းလစာ တိတိကျကျပေးထားတယ်။
အရေးပေါ်ကာကွယ်မှုလုပ်ထားတယ်။
ကုသိုလ်ကောင်းမှုအတွက် မျှဝေထားတယ်။
ဒီငွေဟာ အလုပ်လုပ်ပြီးသား။
တစ်ခုတည်း သိမ်းထားပြီး စိတ်ပူနေရတဲ့ငွေက—
စာရင်းထဲမှာ ပိုကြီးနိုင်တယ်။
ဘဝထဲမှာ အကျိုးမဖြစ်သေးနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
ဥစ္စာတန်ဖိုးမှာ ပမာဏတစ်ခုတည်း မပါဘူး။ အကျိုးပြုနိုင်စွမ်းလည်း ပါတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဥစ္စာကို ချစ်တာနဲ့ အသုံးဝင်အောင် ထိန်းတာ မတူဘူး။
မိသားစုမှာ တစ်ခါတလေ ပစ္စည်းဟောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။
မိဘလက်ထက်က သုံးခဲ့တဲ့ပစ္စည်း။
ဓာတ်ပုံဟောင်း။
စာအုပ်ဟောင်း။
အမှတ်တရပစ္စည်း။
အဲဒါကို ထိန်းထားတာ မမှားဘူး။
တန်ဖိုးက ငွေပမာဏနဲ့တင် မဟုတ်ဘူး။
သမိုင်း၊ မိသားစုမှတ်ဉာဏ်၊ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ တန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းကို အလေးထားတာနဲ့ ပစ္စည်းပျက်သွားရင် လူတစ်ယောက်ကို မုန်းတာ မတူဘူး။
ဥပမာတစ်ခု စိတ်ကူးကြည့်။
မိသားစုမှာ အဖိုးလက်ထက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ဟောင်းတစ်လုံး ရှိတယ်ဆိုပါစို့။
အိမ်သားတွေ အမှတ်တရအဖြစ် ထိန်းထားတယ်။
တစ်နေ့ ကလေးတစ်ယောက် မတော်တဆ ခွဲမိတယ်။
အဲဒီအခါ—
ပစ္စည်းတန်ဖိုးကို သိလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာ သဘာဝ။
ကလေးကို နောက်တစ်ခါ သတိထားဖို့ သင်ပေးတာလည်း သဘာဝ။
ဒါပေမယ့်—
“မင်းကြောင့် အကုန်ပျက်ပြီ”
“မင်းကို မမြင်ချင်တော့ဘူး”
ဆိုပြီး ကလေးရဲ့စိတ်ထဲ တစ်သက်လုံးဒဏ်ရာဖြစ်အောင် ပြောလိုက်ရင်—
မေးရမယ်။
ခွက်ကို ထိန်းရင်း လူကို ခွဲမိသလား။
ဒါကို သတိထား။
ပစ္စည်းတန်ဖိုးကို လျှော့ပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး။
လူတန်ဖိုးကို မမေ့ဖို့။
လူအတွက် ပစ္စည်း ရှိတာလား။
ပစ္စည်းအတွက် လူ ရှိတာလား။
ဒီမေးခွန်းကို အခက်အခဲမှာ မေးရတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်ခါတလေ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ဆိုင်တဲ့ အစွဲကို သတိမထားမိတာက—
အမွေကိစ္စ။
မိဘအသက်ရှင်တုန်း ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ချစ်ကြတယ်။
မိဘဆုံးပြီး မြေ၊ အိမ်၊ ရွှေ၊ ငွေ ခွဲရမယ့်အခါ—
နှစ်ပေါင်းများစွာရှိခဲ့တဲ့ အချစ်ကို ပစ္စည်းတစ်ခုက စမ်းသပ်တယ်။
ဒီလိုအဖြစ်အပျက်တွေကို ဦးဇင်းက သမိုင်းအဖြစ် တစ်ယောက်တစ်မျိုး အမည်တပ်ပြီး မပြောဘူး။
လူမှုဘဝမှာ တွေ့နိုင်တဲ့ အထွေထွေသဘောကို ဆင်ခြင်တာ။
မိဘက ကိုယ့်ကို မွေးခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ။
ညီအစ်ကိုမောင်နှမနဲ့ အတူကြီးခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ။
နောက်ဆုံး မြေကွက်တစ်ကွက်မှာ—
“ဒါငါ့ဟာ”
“မင်းမယူရဘူး”
ဆိုပြီး အချင်းချင်း မတွေ့မပြော ဖြစ်သွားတတ်တယ်။
ဒီအခါ ပစ္စည်းရသွားတဲ့သူ တကယ်အနိုင်ရသလား။
မြေကွက်ရတယ်။
အစ်ကိုဆုံးရှုံးတယ်။
အိမ်ရတယ်။
ညီမဆုံးရှုံးတယ်။
ရွှေရတယ်။
မိသားစုအေးချမ်းမှု ဆုံးရှုံးတယ်။
စာရင်းထဲမှာ အမြတ်ရှိနိုင်တယ်။
ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့တွက်ရင် အမြတ်မဟုတ်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုကို စီမံတဲ့အခါ—
ဥပဒေလိုတယ်။
တိကျတဲ့စာရွက်စာတမ်းလိုတယ်။
တရားမျှတမှုလိုတယ်။
ဒါပေမယ့် တဏှာ၊ ဒေါသ၊ မောဟကိုလည်း စစ်ရမယ်။
“ငါတရားမျှတတာကို ရယူနေတာလား”
ဒါမှမဟုတ်—
“သူမရအောင်လုပ်ချင်နေတာလား”
နှစ်ခုက မတူဘူး။
မိမိအခွင့်အရေးကို တည်ငြိမ်စွာ တောင်းနိုင်တယ်။
မုန်းစရာမလိုဘူး။
တရားဝင်စီမံနိုင်တယ်။
လိမ်စရာမလိုဘူး။
ဒါက မစွဲဘဲ ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ခုက လုပ်ငန်းပိုင်ဆိုင်မှု။
Business Owner တစ်ယောက်အတွက် ကုမ္ပဏီကို ချစ်တာ သဘာဝ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားတယ်။
ငွေ၊ အချိန်၊ စွမ်းအား အများကြီးထည့်ထားတယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်မှာ Founder ဟာ Company နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တစ်ထပ်တည်းထားမိတတ်တယ်။
“Company က ငါပဲ”
လို့။
ဒီအခါ ဝန်ထမ်းက မတူတဲ့အကြံပြုရင်—
Business idea ကို ဝေဖန်တာလို့ မခံစားတော့ဘူး။
“ငါ့ကို ဝေဖန်တာ”
လို့ ခံစားတယ်။
Customer က Product မကြိုက်ရင်—
Product feedback လို့ မယူတော့ဘူး။
ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ငြင်းတာလို့ ခံစားတယ်။
Company ကျရင်—
“Company အခက်အခဲကြုံတယ်”
လို့ မမြင်တော့ဘူး။
“ငါဟာ ကျရှုံးတဲ့လူ”
လို့ မြင်တယ်။
ဒီမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ Identity ပေါင်းသွားပြီ။
ပိုင်ဆိုင်မှုကို ထိန်းသိမ်းရမယ်။
ကုမ္ပဏီကို တိုးတက်အောင်လုပ်ရမယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ်ဟာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းစာရင်းထဲက Asset တစ်ခုမဟုတ်သလို၊ Asset တွေဟာလည်း ကိုယ့်ရဲ့နောက်ဆုံးဖြစ်တည်မှု မဟုတ်ဘူး။
ဒီသဘောကို သိထားရင် အခက်အခဲမှာ ပိုတည်ငြိမ်တယ်။
Company ပျက်မယ့်အန္တရာယ်ရှိရင် လိုတာလုပ်မယ်။
တိကျတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ်။
ကုန်ကျစရိတ်လျှော့မယ်။
အကြံပေးယူမယ်။
လိုရင် ပြန်ဖွဲ့မယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဒေါသနဲ့ လူမဖျက်ဘူး။
အရှက်ကြောင့် မုသားမပြောဘူး။
ကိုယ့်တန်ဖိုးကို Bank Balance တစ်ကြောင်းနဲ့ မတိုင်းဘူး။
ဒီဟာက အစွဲမရှိတဲ့ Leadership အတွက် အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ပစ္စည်းထိန်းသိမ်းခြင်းမှာ နောက်တစ်ခုက စာရင်းတိကျမှု။
လူတချို့က ဓမ္မအကြောင်း နားလည်တာနဲ့ စာရင်းမလိုတော့ဘူးလို့ ထင်တတ်တယ်။
တကယ်တော့ မိမိတာဝန်အောက်မှာ လူအများပိုင်ငွေ၊ အဖွဲ့အစည်းပိုင်ပစ္စည်း၊ မိသားစုပိုင်ငွေကို ကိုင်တွယ်ရင် ပိုပြီးတိကျရမယ်။
“ငါမစွဲဘူး”
ဆိုတာ—
“ငါမတွက်ဘူး”
လို့ မဆိုလိုဘူး။
“ငါလောဘမရှိဘူး”
ဆိုတာ—
“ဘယ်သူယူယူရတယ်”
လို့ မဆိုလိုဘူး။
ကိုယ့်ကို အပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းဟာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းရဲ့အရာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။
ဒါဆို ပိုတာဝန်ရှိတယ်။
အဖွဲ့အစည်းငွေကို—
“ငွေပဲလေ”
ဆိုပြီး ရောသုံးလို့မရဘူး။
အလှူငွေကို—
“အစွဲမထားပါနဲ့”
ဆိုပြီး မှတ်တမ်းမတင်လို့ မရဘူး။
Trust ကို ရထားရင် Accountability လိုတယ်။
ဒီဟာက အစွဲမဲ့ခြင်းနဲ့ တစ်ထပ်တည်းမဟုတ်ပေမယ့် လောကီတာဝန်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ဘက်။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ စကားလေးတစ်ကြောင်းထပ်မှတ်—
မစွဲခြင်းဟာ ပေါ့ပေါ့ဆဆလုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်မဟုတ်ဘူး။
တကယ်မစွဲတဲ့သူက ပိုတိကျနိုင်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ကိုယ့်အတ္တကာကွယ်ဖို့ စာရင်းပြင်ဖို့ မလိုဘူး။
အမှားရှိရင် ဝန်ခံနိုင်တယ်။
လိုတာပြင်နိုင်တယ်။
ပစ္စည်းကို ပစ္စည်းအဖြစ်မြင်နိုင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု တခြားဘက်ကိုလည်း ကြည့်ကြရအောင်။
ပစ္စည်းကို ကာကွယ်ရမယ်ဆိုပြီး အလွန်ကြောက်နေရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
လူတိုင်းကို မယုံတော့ဘူး။
အိမ်သားကို မယုံဘူး။
ဝန်ထမ်းကို မယုံဘူး။
မိတ်ဆွေကို မယုံဘူး။
အမြဲ suspicion နဲ့နေတယ်။
အဲဒီအခါ ပစ္စည်းလုံခြုံနိုင်တယ်ဆိုပါစို့။
စိတ်က လုံခြုံသလား။
မလုံခြုံဘူး။
ပြင်ပ security တိုးတယ်။
အတွင်း insecurity လည်း တိုးနေတယ်။
ဒါဆို တစ်ခုခုလွဲနေပြီ။
အပြင်က လုံခြုံရေးလုပ်ရမယ်။
အတွင်းက ကြောက်စိတ်ကိုတော့ လုံခြုံရေးပစ္စည်းနဲ့ လုံးဝပျောက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။
အိမ်မှာ Lock ဆယ်ခုတပ်လို့ရတယ်။
စိတ်ထဲက အနာဂတ်ကြောက်စိတ်ကို Lock နဲ့ မပိတ်နိုင်ဘူး။
ဘဏ်အကောင့် ခွဲထားလို့ရတယ်။
တဏှာကို Account ခွဲလို့ မရဘူး။
Insurance လုပ်လို့ရတယ်။
အနိစ္စကို Insurance နဲ့ မဖျက်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် အပြင်ဘက် လုပ်သင့်တာကို လုပ်။
အတွင်းမှာလည်း အမှန်ကို သိ။
ကာကွယ်နိုင်သလောက် ကာကွယ်။
ထိန်းချုပ်မရတာကို ထိန်းချုပ်လို့ရသလို မယူ။
ဒီနှစ်ခု ခွဲ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၇.၇ မှာ ဥဂ္ဂအမတ်က အလွန်ချမ်းသာသူတစ်ဦးရဲ့ ရွှေငွေပမာဏကို ပြောတဲ့အခါ မြတ်စွာဘုရားက အဲဒါကို စည်းစိမ်မဟုတ်ဘူးလို့ မငြင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီပြင်ပစည်းစိမ်ဟာ မီး၊ ရေ၊ အာဏာပိုင်၊ သူခိုး၊ မသင့်မြတ်သောအမွေဆက်ခံသူတို့ရဲ့ အန္တရာယ်အောက်မှာ ရှိနေကြောင်း သတိပေးပြီး၊ ယုံကြည်မှု၊ သီလ၊ မကောင်းမှုကိုရှက်ခြင်း၊ မကောင်းမှု၏အကျိုးကို သတိပြုခြင်း၊ အကြားအမြင်၊ စွန့်ကြဲခြင်းနဲ့ ပညာဆိုတဲ့ အတွင်းစည်းစိမ်ခုနစ်မျိုးကို ပိုမိုမပျက်စီးနိုင်တဲ့ စည်းစိမ်အဖြစ် ဖော်ပြပါတယ်။
ဒီသုတ်ဟာ ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ အရမ်းကိုက်တယ်။
ပြင်ပစည်းစိမ်ကို စည်းစိမ်မဟုတ်ဘူးလို့ မငြင်းဘူး။
ရှိရင်ရှိတယ်။
တန်ဖိုးရှိရင် ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
စည်းစိမ်တစ်မျိုးတည်း မထားနဲ့။
အိမ်ရှိတယ်။
သီလလည်းရှိပါစေ။
ငွေရှိတယ်။
ပညာလည်းရှိပါစေ။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရှိတယ်။
ဒါနလည်းရှိပါစေ။
အမွေရှိတယ်။
အကြားအမြင်လည်းရှိပါစေ။
လုံခြုံရေးစနစ်ရှိတယ်။
ဟိရိဩတ္တပ္ပလည်းရှိပါစေ။
အပြင် Asset တိုးသလို အတွင်း Asset လည်း တိုး။
ဒီဟာကို ဦးဇင်းတို့ “နှစ်မျိုးစည်းစိမ်” လို့ လက်တွေ့ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။
တစ်မျိုးက—
ဆုံးရှုံးနိုင်တဲ့စည်းစိမ်။
နောက်တစ်မျိုးက—
ကိုယ်လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အရည်အသွေး။
အိမ်ကို မီးလောင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် သီလကို မီးမလောင်နိုင်ဘူး။
ဘဏ်စာရင်းပျောက်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်လေ့လာထားတဲ့ ပညာကို သူခိုးအလွယ်တကူ မယူနိုင်ဘူး။
ရာထူးဆုံးနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ရိုးသားတတ်တဲ့အကျင့်ကို ရာထူးနဲ့အတူ ချွတ်သွားဖို့ မလိုဘူး။
လုပ်ငန်းတစ်ခု ပျက်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဝီရိယ၊ သတိ၊ မိတ်ဆွေကောင်းမှု၊ ပညာရှိနေသေးရင် ပြန်ထူထောင်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ Total Wealth ကို Bank Balance တစ်မျိုးတည်းနဲ့ မတွက်နဲ့။
သီလရဲ့တန်ဖိုး။
ပညာရဲ့တန်ဖိုး။
လူယုံကြည်မှုရဲ့တန်ဖိုး။
အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းရဲ့တန်ဖိုး။
ဒါနစိတ်ရဲ့တန်ဖိုး။
စိတ်တည်ငြိမ်မှုရဲ့တန်ဖိုး။
ဒီအတွင်းစည်းစိမ်တွေကိုလည်း တိုး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မနက်ခင်းဖြစ်တဲ့အတွက် လက်တွေ့ကျင့်စဉ်လေးတစ်ခု ဦးဇင်းတို့ လုပ်ကြည့်ရအောင်။
ဒီနေ့ ကိုယ်အသုံးပြုမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရွေး။
ဖုန်းဖြစ်နိုင်တယ်။
ကားဖြစ်နိုင်တယ်။
ပိုက်ဆံအိတ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
Laptop ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဆိုင်ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီပစ္စည်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုဆင်ခြင်—
“ဒီဟာကို ငါတာဝန်ယူပြီး သုံးမယ်။”
“မပျက်အောင် သင့်တင့်သလို ထိန်းမယ်။”
“ဒီဟာကြောင့် အကုသိုလ်မလုပ်ဘူး။”
“ဒီဟာပြောင်းလဲရမယ့်အချိန်မှာ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အရာဆိုတာ မမေ့ဘူး။”
ဒီလေးကြောင်းလောက်ပဲ။
ဥပမာ ဖုန်း။
သေချာသုံးမယ်။
Data Backup လုပ်မယ်။
Password ထိန်းမယ်။
သူများဖုန်းကို မခိုးဘူး။
ကိုယ့်ဖုန်းက ပိုကောင်းတယ်ဆိုပြီး မာနမတက်ဘူး။
ပျက်ရင် ပြင်မယ်။
ပြင်မရရင် အစားထိုးမယ်။
ဖုန်းပျက်တာနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုပါ မဖျက်ဘူး။
ဒီဟာက လက်တွေ့မစွဲခြင်း။
ကားလည်း ဒီလို။
Service လုပ်။
စည်းကမ်းနဲ့မောင်း။
Insurance လိုရင်လုပ်။
သန့်အောင်ထား။
ဒါပေမယ့် ကားခြစ်မိတာနဲ့ လူကို သတ်မယ့်အထိ စိတ်မတက်စေဘူး။
အိမ်လည်း ဒီလို။
ပြုပြင်ထိန်းသိမ်း။
မီး၊ လျှပ်စစ်၊ ရေ၊ လုံခြုံရေး စနစ်တကျလုပ်။
ဒါပေမယ့် အိမ်ကြောင့် မိသားစုရန်မဖြစ်စေဘူး။
ငွေလည်း ဒီလို။
စာရင်းထား။
စု။
သုံး။
ပေး။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ။
အရေးပေါ်ငွေထား။
ဒါပေမယ့် ငွေကြောင့် သီလမပျက်စေဘူး။
ဒါဟာ စကားလုံးတစ်ကြောင်းနဲ့ဆို—
စီမံပေမယ့် မစွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ “မစွဲဘူး” ဆိုတာကို နားလည်ဖို့ ပိုခက်တာက ပိုင်ဆိုင်တာနည်းတဲ့လူပဲ မစွဲနိုင်မယ်လို့ ထင်တာ။
မဟုတ်ဘူး။
ပစ္စည်းနည်းတဲ့လူလည်း အလွန်စွဲနိုင်တယ်။
ဖုန်းတစ်လုံးပဲရှိတယ်။
အဲဒီတစ်လုံးကို ဘဝတစ်ခုလုံးလို စွဲနိုင်တယ်။
ပစ္စည်းများတဲ့လူလည်း အချို့က တာဝန်ယူစီမံပြီး မဖက်တွယ်ဖို့ လေ့ကျင့်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် စွဲ/မစွဲကို ပစ္စည်းအရေအတွက်နဲ့ အတိအကျမတိုင်းနိုင်ဘူး။
ဆင်းရဲသူဟာ အလိုအလျောက် အစွဲကင်းတာ မဟုတ်ဘူး။
ချမ်းသာသူဟာ အလိုအလျောက် လောဘကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ကို စစ်ရတယ်။
ပစ္စည်းအများကြီး ပိုင်ပေမယ့်—
“ဒါတွေဟာ တာဝန်ယူအသုံးပြုရမယ့်အရာ”
လို့ မြင်နိုင်တယ်။
ပစ္စည်းနည်းနည်းပဲရှိပေမယ့်—
“ဒါပျောက်ရင် ငါသေမယ်”
ဆိုတဲ့အထိ စွဲနိုင်တယ်။
ဒီတော့ လူကို ပစ္စည်းကြည့်ပြီး ဓမ္မစီရင်ချက် မချနဲ့။
ကိုယ့်စိတ်ကိုသာ ပိုစစ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒါနဟာ ဒီအစွဲကို စစ်တဲ့ အလွန်ကောင်းတဲ့ မှန်တစ်ချပ် ဖြစ်တယ်။
ကိုယ်ပိုင်တာထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လိုအပ်သင့်ရာ ပေးနိုင်သလား။
ဒါနဆိုတာ မပိုင်ဆိုင်တော့ဖို့ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
“ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ စိတ်ကို နူးညံ့စေတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒါနလုပ်တာကိုတောင် သတိထားရမယ်။
ပေးပြီး—
“ငါပေးထားတာ”
“ငါ့ကျေးဇူးရှိတယ်”
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ဘူး”
ဆိုပြီး နောက်ကနေ ထိန်းချုပ်ရင် ပေးပြီးသားပစ္စည်းကို စိတ်ထဲက မလွှတ်သေးဘူး။
တချို့က ပစ္စည်းလှူပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးကိုတော့ စိတ်ထဲက ဆက်ကိုင်ထားတယ်။
အဲဒါလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။
ပေးမယ်ဆိုရင် ပညာနဲ့ပေး။
မှန်ကန်တဲ့နေရာကို ပေး။
လိုအပ်တဲ့ စာရင်း၊ စည်းမျဉ်းရှိရင် ထား။
ဒါပေမယ့် ပေးပြီးနောက်—
“ငါ့အလိုအတိုင်းဖြစ်မှ”
လို့ ဖက်တွယ်မှုမထားဖို့ လေ့ကျင့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ မှာ စည်းစိမ်ကို ကိုယ်နဲ့ မိသားစုအတွက် အသုံးပြုတာအပြင် မိတ်ဆွေများ၊ လူမှုရေးတာဝန်နဲ့ ကောင်းမြတ်တဲ့ဒါနဘက်ကိုလည်း လှည့်ပေးထားတာ ဒီအတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
စည်းစိမ်လည်ပတ်တယ်။
ကိုယ့်မှာရောက်တယ်။
ကိုယ်အသုံးချတယ်။
တခြားသူကို အကျိုးပြုတယ်။
နောက်တစ်နေရာကို ဆက်ရွေ့တယ်။
ဒီလိုမြင်ရင်—
“အကုန်ငါ့အတွက်ပဲ”
ဆိုတဲ့စိတ် နည်းလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ချို့လူတွေမှာ ပြဿနာက ပစ္စည်းမပေးနိုင်တာမဟုတ်ဘူး။
ပစ္စည်းဟောင်းကို မလွှတ်နိုင်တာ။
အိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မသုံးတဲ့ပစ္စည်းတွေ။
အဝတ်အစားတွေ။
စာအုပ်တွေ။
စက်ပစ္စည်းတွေ။
“တစ်နေ့ အသုံးဝင်မလား”
ဆိုပြီး အကုန်ထားတယ်။
ဒီကိစ္စမှာလည်း အလွန်အကျွံ မဆုံးဖြတ်ရဘူး။
တချို့ပစ္စည်းကို တကယ်သိမ်းသင့်တယ်။
စာရွက်စာတမ်းလိုတယ်။
အရေးပေါ်ပစ္စည်းလိုတယ်။
သမိုင်းတန်ဖိုးရှိတာရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် မေးကြည့်—
“ဒါကို ငါအသုံးဝင်လို့ ထိန်းနေတာလား”
“ကြောက်လို့ မလွှတ်နိုင်တာလား”
“အမှတ်တရကို လေးစားလို့ ထိန်းတာလား”
“ပစ္စည်းနဲ့ ကိုယ့်အတိတ်ကို ထိန်းချင်လို့လား”
အဖြေ မတူဘူး။
စွန့်ပစ်ရမယ့်အရာ အကုန်စွန့်ပစ်ဆိုတဲ့တရား မဟုတ်ဘူး။
စိတ်အခြေအနေကို သိဖို့။
ကိုယ်က ပစ္စည်းကို ထိန်းထားတာလား၊ ပစ္စည်းက ကိုယ့်စိတ်ထဲ နေရာယူထားတာလား။
ဒီမေးခွန်းပဲ။
မနက်ခင်းမှာ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ရတယ်။
ထိန်းသင့်ရင် စနစ်တကျထိန်း။
ပြင်သင့်ရင် ပြင်။
ပေးသင့်ရင် ပေး။
ဖယ်သင့်ရင် ဖယ်။
လွှတ်သင့်ရင် လွှတ်။
ဒါကို ပညာနဲ့ဆုံးဖြတ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ပြင်ပပစ္စည်းထက် ပိုစွဲတတ်တဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။
နာမည်။
“ငါ့အိမ်”
“ငါ့ကား”
“ငါ့ကုမ္ပဏီ”
ထက်—
“ငါ့ရာထူး”
“ငါ့ဂုဏ်”
“ငါ့အောင်မြင်မှု”
“ငါ့တပည့်”
“ငါ့အဖွဲ့”
ဆိုတာ ပိုနက်နိုင်တယ်။
ပစ္စည်းမဟုတ်သလို မြင်ပေမယ့် စိတ်က ပိုင်ဆိုင်မှုလုပ်ထားတယ်။
လူတစ်ယောက်ကိုတောင်—
“ငါ့လူ”
ဆိုပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုလုပ်တတ်တယ်။
သားသမီးကို—
“ငါ့သား၊ ငါ့သမီးဆိုတော့ ငါပြောသလို ဖြစ်ရမယ်”
ဆိုရင် မေတ္တာနဲ့အစွဲ ရောလာနိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းကို—
“ငါ့ဝန်ထမ်းဆိုတော့ အချိန်အားလုံး ငါ့အတွက်ပဲ”
ဆိုရင် လူကို Asset လို သဘောထားသွားနိုင်တယ်။
မိတ်ဆွေကို—
“ငါနဲ့ခင်ရင် တခြားသူနဲ့ မခင်ရဘူး”
ဆိုရင် ချစ်ခင်မှုထဲမှာ ပိုင်ဆိုင်လိုမှု ဝင်လာတယ်။
ဒီအရာတွေကို ပစ္စည်းစာရင်းထဲ မတွေ့ရဘူး။
ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ “ငါ့ဟာ” လို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
ဓမ္မပဒ ၆၂ ရဲ့ သတိပေးချက်ကို ဒီနေရာမှာ ထပ်စဉ်းစားရတယ်။
သား၊ စည်းစိမ်ဆိုတဲ့အရာတွေကို “ငါ့ဟာ” လို့ အဆုံးစွန် ယူထားတာက စိတ်ပူပန်မှုနဲ့ ဆက်စပ်နိုင်တယ်။
ချစ်ပါ။
တာဝန်ယူပါ။
ထောက်ပံ့ပါ။
ကာကွယ်ပါ။
ဒါပေမယ့်—
လူကို ပစ္စည်းမလုပ်ပါနဲ့။
သူ့ဘဝ၊ သူ့ကံ၊ သူ့ရွေးချယ်မှုမှာ ကိုယ်က အားလုံးထိန်းချုပ်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါ။
ဒီသဘောက မိဘတွေအတွက် အရေးကြီးတယ်။
သားသမီးအောင်မြင်ရင်—
“ငါ့သား”
ဆိုပြီး အလွန်မာနတက်တယ်။
မအောင်မြင်ရင်—
“ငါ့မျက်နှာပျက်တယ်”
ဆိုပြီး ကလေးကို ဖိတယ်။
အဲဒီအခါ ကလေးရဲ့ဘဝကို ကိုယ့် Image Asset အဖြစ် လုပ်နေပြီ။
ဒါဟာ မေတ္တာကို အစွဲဖြစ်စေနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ချစ်ခြင်းနဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း ခွဲ။
စောင့်ရှောက်ခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်လိုခြင်း ခွဲ။
အကြံပေးခြင်းနဲ့ အတင်းအကျပ်ပုံသွင်းခြင်း ခွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“ပိုင်ဆိုင်မှုကို မစွဲဘဲ ထိန်းသိမ်းခြင်း” ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ရဲ့ဆက်ဆံပုံ ပဲ။
တစ်အိမ်တည်း။
တစ်ကားတည်း။
တစ်ဘဏ်စာရင်းတည်း။
ဒါပေမယ့် စိတ်နှစ်မျိုးဖြစ်နိုင်တယ်။
စိတ်တစ်မျိုး—
“ဒါကို ငါတာဝန်ယူတယ်။ အသုံးဝင်အောင်ထားမယ်။ မပျက်အောင် သင့်တင့်သလိုကာကွယ်မယ်။ လိုအပ်ရင် မျှဝေမယ်။ ပြောင်းလဲရင် အမှန်ကို လက်ခံမယ်။”
နောက်စိတ်တစ်မျိုး—
“ဒါ ငါ့ဟာ။ ဘာမှ မဖြစ်ရဘူး။ ဘယ်သူမှ မထိရဘူး။ ငါမသေမချင်း မလွှတ်ဘူး။ ဒါမရှိရင် ငါမရှိတော့ဘူး။”
ပစ္စည်းတူတယ်။
စိတ်က မတူဘူး။
တရားကျင့်တာက ပစ္စည်းစာရင်းကို အမြဲလျှော့ဖို့တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
စိတ်ထဲက “ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ တင်းမာမှုကို သိဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက် လုပ်ငန်းသွားမယ့်သူတွေရှိမယ်။
ဆိုင်ဖွင့်မယ့်သူတွေရှိမယ်။
ရုံးသွားမယ့်သူတွေရှိမယ်။
နေ့စဉ်အလုပ်မစခင် ငွေကြေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတိတစ်ခုထား။
“ဒီနေ့ ငွေရှာမယ်။ ငွေနောက်တော့ မလိုက်သွားဘူး။”
စကားက နားရှုပ်နိုင်တယ်။
ငွေရှာတာဆိုတာ အလုပ်လုပ်ဖို့။
ငွေနောက်လိုက်တာဆိုတာ ငွေရဖို့ သီလစည်းကို ရွှေ့တာ။
ငွေရှာနိုင်တယ်။
မုသားမပြောဘူး။
အမြတ်ရှာနိုင်တယ်။
မတရားမလုပ်ဘူး။
ဈေးနှုန်းညှိနိုင်တယ်။
တစ်ဖက်ကို လှည့်စားစရာမလိုဘူး။
ပစ္စည်းထိန်းနိုင်တယ်။
လူကို မနာကျင်စေဘူး။
ဒါက လေ့ကျင့်ရတာ။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၇ က ကြွယ်ဝပြီးသားသူတွေလည်း ပစ္စည်းလိုလားမှုကြောင့် မုသားသုံးနိုင်ကြောင်း သတိပေးတာကို မမေ့နဲ့။
လောဘဟာ—
“လိုအပ်တာ မရှိသေးလို့”
တစ်မျိုးတည်း မလာဘူး။
“ရှိပြီးသားကို ပိုလိုလို့”
လည်းလာတယ်။
“ရှိပြီးသား မပျောက်စေချင်လို့”
လည်းလာတယ်။
ဒီသုံးနေရာစလုံးမှာ သတိလိုတယ်။
မရှိသေးလို့ လိုချင်တာ။
ရှိလို့ ပိုလိုချင်တာ။
ရှိတာ မပျောက်အောင် အကုန်လုပ်ချင်တာ။
ဒီနေရာတွေမှာ စိတ်ကို ပြန်ကြည့်။
သူတော်ကောင်းတို့…
စည်းစိမ်ထိန်းရာမှာ အလယ်အလတ် တစ်ခုလိုတယ်။
တစ်ဖက်မှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆမဖြစ်ရဘူး။
နောက်တစ်ဖက်မှာ လောဘနဲ့အကြောက်မလွန်ရဘူး။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ ရဲ့ လက်တွေ့စီမံမှုက ဒီအချက်ကို ပြန်သတိရစေတယ်။
ရသမျှ အကုန်သုံးလိုက်တာ မပညာရှိဘူး။
ရသမျှ အကုန်သိမ်းပြီး မသုံးတာလည်း မပြည့်စုံဘူး။
လက်ရှိလိုအပ်ချက်။
လုပ်ငန်းတိုးတက်မှု။
အနာဂတ်အရေးပေါ်။
မျှဝေမှု။
တာဝန်ယူမှု။
ဒီအရာတွေကို တစ်ခုချင်း ချိန်ရတယ်။
လောကမှာ လူနှစ်မျိုး တွေ့တတ်တယ်။
တစ်ယောက်က—
ရတဲ့ငွေကို အကုန်သုံးတယ်။
မနက်ဖြန်မစဉ်းစားဘူး။
“မစွဲဘူး”
လို့ အကြောင်းပြတယ်။
ဒါဟာ အစွဲကင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ မပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်နိုင်တယ်။
နောက်တစ်ယောက်က—
ရသမျှ အကုန်သိမ်းတယ်။
ကိုယ်တိုင်လည်း မသုံးရဲဘူး။
မိသားစုလည်း မသုံးရဘူး။
ပေးကမ်းမှုလည်း မရှိဘူး။
တစ်နေ့လုံး စာရင်းပဲ ကြည့်တယ်။
ဒါလည်း ပညာမပြည့်ဘူး။
စည်းစိမ်ဟာ အစာလိုပဲ။
လုံးဝမစားဘဲ သိမ်းထားလို့ အသက်မရှင်ဘူး။
တွေ့သမျှ အကုန်စားလို့လည်း ကျန်းမာမနေဘူး။
ဒါက ဥပမာပဲ။
အဓိကက—
သင့်တင့်စွာ အသုံးချခြင်း။
ဒီဟာကိုပဲ ဦးဇင်းတို့ လေ့ကျင့်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မနက်ပိုင်း တရားနာပြီးတဲ့အခါ လက်တွေ့လုပ်ဖို့ ပစ္စည်းလေးမျိုးစာရင်း လုပ်နိုင်တယ်။
ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာပဲ လုပ်လို့ရတယ်။
ပထမအမျိုးအစား—
အသုံးပြုရမယ့် ပစ္စည်း။
နေ့စဉ်ဘဝအတွက် တကယ်လိုတဲ့အရာ။
သေချာအသုံးချ။
ဒုတိယအမျိုးအစား—
ထိန်းသိမ်းရမယ့် ပစ္စည်း။
စာရွက်စာတမ်း၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ အရေးပေါ်ငွေ၊ သမိုင်းတန်ဖိုးရှိပစ္စည်း၊ အသုံးအဆောင်။
စနစ်တကျထိန်း။
တတိယအမျိုးအစား—
မျှဝေရမယ့် ပစ္စည်း။
ကိုယ့်မှာပိုပြီး တခြားသူအတွက် အကျိုးရှိတာ။
ကောင်းတဲ့နေရာမှာ မျှဝေ။
စတုတ္ထအမျိုးအစား—
လွှတ်ရမယ့် ပစ္စည်း။
မလိုတော့ဘူး။
အသုံးမဝင်တော့ဘူး။
ထားရင်ဝန်ပိုတယ်။
သင့်တင့်ရာလွှတ်။
ဒါကို တစ်ခါတည်း အကုန်လုပ်ရမယ်မဟုတ်ဘူး။
တစ်နေ့တစ်မျိုးစစ်လို့ရတယ်။
အဲဒီထက် ပိုအရေးကြီးတာ—
ပစ္စည်းလေးမျိုးနောက်မှာ စိတ်လေးမျိုးကို စစ်။
အသုံးပြုရာမှာ လောဘရှိသလား။
ထိန်းရာမှာ ကြောက်စိတ်လွန်သလား။
မျှဝေရာမှာ မာနရှိသလား။
လွှတ်ရာမှာ အလွန်နာကျင်သလား။
ဒီမှာ အတွင်းအလုပ် စတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်မှာ အစွဲရှိမရှိ သိချင်ရင်—
ဆုံးရှုံးမှုအသေးလေးတစ်ခုမှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ကြည့်။
စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းကို တခြားသူ ရွှေ့လိုက်တယ်။
စိတ်တိုသလား။
ကားပါကင်နေရာကို တစ်ယောက်က ယူလိုက်တယ်။
ဒေါသတက်သလား။
ကိုယ်သုံးနေကျခွက်ကို တစ်ယောက်ယူသုံးလိုက်တယ်။
စိတ်ထဲ “ငါ့ဟာ” လို့ တင်းလာသလား။
ဒါဟာ ပစ္စည်းမပိုင်ရဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။
ကိုယ့်ပစ္စည်းကို ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူတာ မှန်ကန်တယ်လို့လည်း မဆိုလိုဘူး။
Boundary ရှိတယ်။
ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်ဘယ်လောက်လောင်သလဲ ကြည့်။
ကိစ္စလေးနဲ့ စိတ်မီးကြီး ဖြစ်သလား။
အဲဒီမှာ စွဲလမ်းမှုကို သိနိုင်တယ်။
အမှားကို တည်ငြိမ်စွာပြောလို့ရတယ်။
“နောက်တစ်ခါ မယူခင် ပြောပေးပါ”
လို့။
ဒေါသမလိုဘူး။
ဒီလိုနေ့စဉ်အသေးလေးတွေမှာပဲ မစွဲမှုကို လေ့ကျင့်ရတယ်။
ပစ္စည်းကြီးဆုံးရှုံးမှ လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် နောက်ကျနိုင်တယ်။
အသေးလေးကစ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု အတွင်းစည်းစိမ်ကို နည်းနည်း ပြန်ကြည့်မယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၇.၇ မှာ ပြင်ပစည်းစိမ်နဲ့ အတွင်းစည်းစိမ်ကို ခွဲပြထားတာ အလွန်အရေးကြီးတယ်။
ဒီနေ့ မနက် အလုပ်သွားတဲ့အခါ—
ဘဏ်စာရင်းတိုးဖို့ အလုပ်လုပ်သလို သီလစာရင်းတိုးဖို့လည်း လုပ်။
ပညာရေးအတွက် သင်။
ဒါနစိတ်အတွက်လည်း လေ့ကျင့်။
ဝင်ငွေတိုးဖို့ ကျွမ်းကျင်မှုတိုး။
မကောင်းတာကို ရှက်တတ်တဲ့စိတ်လည်း တိုး။
အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ Insurance လုပ်သလို အကုသိုလ်အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သတိလည်းထား။
အပြင် Portfolio ရှိသလို အတွင်း Portfolio တစ်ခု ဆောက်ကြည့်။
သဒ္ဓါ။
သီလ။
ဟိရိ။
ဩတ္တပ္ပ။
သုတ။
ဒါန။
ပညာ။
ဒီအတွင်းစည်းစိမ်တွေကို တိုးလာအောင်လုပ်။
ငွေစာရင်းထဲက အရေအတွက်ကျသွားလို့ စိတ်ထိခိုက်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အတွင်းစည်းစိမ်ရှိရင် ဆုံးရှုံးမှုကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အင်အားရှိတယ်။
ပစ္စည်းအကုန်မပျောက်အောင် တားနိုင်မယ်လို့ မပြောဘူး။
ပျောက်သွားတဲ့အခါ ကိုယ်ပါမပျောက်ဖို့ အတွင်းအင်အား တည်ဆောက်တာ။
ဒါက ဓမ္မရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အလုပ်တစ်ခု။
သူတော်ကောင်းတို့…
ငွေမရှိရင် ဘာလုပ်မလဲ။
အလုပ်လုပ်ရမယ်။
သင်ယူရမယ်။
အကူအညီလိုရင် သင့်တင့်သလို ရှာရမယ်။
ဘဝလက်တွေ့ကို ဖြေရှင်းရမယ်။
တရားက—
“အားလုံးစိတ်ပဲ”
လို့ ပြောပြီး အပြင်ပြဿနာကို မဖျက်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ပြဿနာတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ကိုယ့်တန်ဖိုးအကုန်ဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။
ငွေနည်းတယ်။
ဒါဟာ Financial condition။
“ငါတန်ဖိုးမရှိဘူး”
ဒါက စိတ်က ထပ်တည်ဆောက်တဲ့ Identity ဖြစ်နိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းကျတယ်။
ဒါဟာ Business condition။
“ငါဟာ ဘဝမှာ အပြီးပျက်ပြီ”
ဒါက အခြားတစ်လွှာ။
ဒီနှစ်ခုကို ခွဲဖို့လိုတယ်။
အပြင်ပြဿနာကို ဖြေရှင်း။
အတွင်းမှာ ကိုယ့်ကို ပစ္စည်းနဲ့ အဆုံးစွန်မသတ်မှတ်။
ဒီလိုဆို လက်တွေ့လည်း မလွတ်၊ တရားလည်း မလွတ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မစွဲဘဲထိန်းတဲ့လူမှာ နောက်ထပ်လက္ခဏာတစ်ခုရှိတယ်။
ကျေးဇူးတင်တတ်တယ်။
ပစ္စည်းကို “ငါ့အခွင့်အရေးပဲ” လို့ မယူဘဲ—
“ဒီနေ့ အသုံးပြုခွင့်ရနေတယ်”
လို့ ကျေးဇူးတင်တယ်။
အိမ်ရှိရင် အိမ်အတွက် ကျေးဇူးတင်။
ကားရှိရင် သွားလာနိုင်တာအတွက် ကျေးဇူးတင်။
ဖုန်းရှိရင် ဆက်သွယ်နိုင်တာအတွက် ကျေးဇူးတင်။
ငွေရှိရင် တာဝန်တွေ ဖြည့်နိုင်တာအတွက် ကျေးဇူးတင်။
အစားအစာရှိရင် အသက်ရှင်နိုင်တာအတွက် ကျေးဇူးတင်။
ကျေးဇူးတင်စိတ်ရှိရင် ပစ္စည်းကို တန်ဖိုးထားတယ်။
ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းကို ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးဘုရားအဖြစ် မထားဘူး။
ကျေးဇူးတင်စိတ်နဲ့ အစွဲ မတူဘူး။
အစွဲက—
“ဒါမရှိရင် မရဘူး”
လို့ ပြောတယ်။
ကျေးဇူးတင်စိတ်က—
“ရှိနေချိန် တန်ဖိုးထားမယ်”
လို့ ပြောတယ်။
ဒီနှစ်ခုအရသာ မတူဘူး။
မနက်တိုင်း ကိုယ့်အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကိုကြည့်ပြီး—
“ငါ့ဟာ”
ဆိုတာထက်—
“အသုံးပြုခွင့်ရနေတာ”
လို့ ခဏဆင်ခြင်ကြည့်။
စိတ်အရသာပြောင်းတတ်တယ်။
ဒါဟာ ဥပဒေပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ဖျက်တာမဟုတ်ဘူး။
စိတ်ထဲက အစွဲအမာကို နူးညံ့စေတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မစွဲဖို့ အကြောင်းပြောရင်း ဆင်းရဲခြင်းကို Romanticize မလုပ်ရဘူး။
ဆင်းရဲတာကို တရားကျင့်ပြီးသားလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
စည်းစိမ်ရှိတာကို အပြစ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
တကယ့်မေးခွန်းက—
ဘယ်လိုရသလဲ။
ဘယ်လိုသုံးသလဲ။
ဘယ်လိုထိန်းသလဲ။
ဘယ်လိုလွှတ်နိုင်သလဲ။
ဒီလေးခု။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ က—
မှန်ကန်စွာရခြင်းနဲ့ အကျိုးရှိစွာသုံးခြင်းကို ပြတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ က—
စနစ်တကျခွဲဝေသုံးစွဲခြင်းနဲ့ အရေးပေါ်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းကို ပြတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃ က—
ပိုင်ဆိုင်မှုကို ကာကွယ်ရင်း ပူပန်မှု၊ ဆုံးရှုံးရင်း ဝမ်းနည်းမှု ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အားနည်းချက်ကို ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၇.၇ က—
ပျက်စီးနိုင်တဲ့ ပြင်ပစည်းစိမ်ထက် အတွင်းစည်းစိမ်ကိုလည်း တိုးဖို့ သတိပေးတယ်။
ဓမ္မပဒ ၆၂ က—
“ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ စိတ်ရဲ့ အခြေခံထင်မှတ်မှုကို ပြန်ကြည့်စေတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၇ က—
ပစ္စည်းဆန္ဒကြောင့် သီလစည်းတောင် ကျော်သွားနိုင်ကြောင်း သတိပေးတယ်။
ဒီကျမ်းတွေ အားလုံးကို တစ်ချက်တည်း ချုပ်ရင်—
ပိုင်ပါ။
တာဝန်ယူပါ။
သုံးပါ။
မျှဝေပါ။
ကာကွယ်ပါ။
ဒါပေမယ့် စိတ်ကို မချည်ပါနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။
“ဘယ်အချိန်မှာ အစွဲဖြစ်သွားမှန်း ဘယ်လိုသိမလဲ”
စမ်းသပ်ချက်ငါးခု လုပ်ကြည့်။
ပထမ—
ဆုံးရှုံးမှုစမ်းသပ်ချက်။
အသေးလေးဆုံးရှုံးရင် အလွန်ဒေါသထွက်သလား။
ဒုတိယ—
မျှဝေမှုစမ်းသပ်ချက်။
သင့်တင့်တဲ့အချိန်မှာ ပေးနိုင်သလား။
တတိယ—
သီလစမ်းသပ်ချက်။
ပစ္စည်းကာကွယ်ဖို့ မုသား၊ မတရားမှု သုံးချင်သလား။
စတုတ္ထ—
Identity စမ်းသပ်ချက်။
ဒီပစ္စည်းမရှိရင် ကိုယ့်တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားသလား။
ပဉ္စမ—
နားနိုင်မှုစမ်းသပ်ချက်။
လိုအပ်တဲ့စီမံခန့်ခွဲမှုလုပ်ပြီးနောက် စိတ်က နားနိုင်သလား။
ဒီစမ်းသပ်ချက်တွေဟာ ကျမ်းထဲက တိတိကျကျ “ငါးချက်စာရင်း” မဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်ကို လက်တွေ့ဆင်ခြင်ဖို့ စုစည်းပေးထားတဲ့ လေ့ကျင့်နည်း။
ကိုယ့်ဘဝထဲ စမ်းကြည့်။
အဖြေတွေက ကိုယ့်အစွဲဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲ ပြနိုင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်ခါတလေ “အစွဲမရှိဘူး” ဆိုတာကို သက်သေပြချင်ပြီး ကိုယ့်ပစ္စည်းကို အကြမ်းဖျင်းပစ်တာမျိုး မလိုဘူး။
ဖုန်းကို—
“မစွဲဘူး”
ဆိုပြီး စားပွဲပေါ်ကနေ ပစ်ချစရာမလိုဘူး။
ဒါ ပညာမဟုတ်ဘူး။
ကားကို မပြင်ဘဲ—
“အနိစ္စပဲ”
ဆိုပြီး မောင်းတာက ကိုယ်နဲ့ သူများအန္တရာယ်ရှိတယ်။
အိမ်ကို မပြင်ဘဲ—
“တစ်နေ့ပျက်မှာပဲ”
ဆိုတာလည်း တာဝန်မဲ့နိုင်တယ်။
အနိစ္စကို သိတာနဲ့ maintenance မလုပ်ရတာ မတူဘူး။
တကယ် အနိစ္စသိရင်—
ပျက်နိုင်လို့ ပိုဂရုစိုက်နိုင်တယ်။
ခန္ဓာကိုယ်အနိစ္စသိလို့ ကျန်းမာရေးလုံးဝမကြည့်ဘဲ နေရမလား။
မဟုတ်ဘူး။
စားသင့်တာစား။
ဆေးကုသသင့်ရင် ကု။
အနားယူ။
ဒါပေမယ့် ဘယ်တော့မှ မအိုရဘူးဆိုတဲ့ အစွဲ မထား။
ပစ္စည်းလည်း ဒီလိုပဲ။
ထိန်းသင့်တာ ထိန်း။
ပျက်နိုင်တာ သိ။
အဲဒီပညာနဲ့နေ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ပိုင်ဆိုင်မှုထဲမှာ အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှိုင်းယှဉ်ခြင်း။
သူ့အိမ် ဘယ်လောက်ကြီးလဲ။
သူ့ကား ဘာကားလဲ။
သူ့မှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။
သူ့အကောင့်မှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။
သူ့သားသမီး ဘယ်နိုင်ငံတက်လဲ။
အဲဒီလိုနှိုင်းယှဉ်သွားရင် ကိုယ့်မှာရှိတာကို အသုံးမချနိုင်တော့ဘူး။
လုံလောက်မှု ပျောက်သွားတယ်။
တစ်သိန်းရှိတုန်း ဆယ်သိန်းလိုတယ်။
ဆယ်သိန်းရရင် သိန်းတစ်ရာရှိသူကို မြင်တယ်။
သိန်းတစ်ရာရရင် သန်းကြွယ်သူကို ကြည့်တယ်။
ပြိုင်ပွဲက မဆုံးဘူး။
ဒီနေရာမှာ စည်းစိမ်က ကိုယ့်အသုံးအတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။
တခြားသူနဲ့ Comparison အတွက် ဖြစ်သွားတယ်။
အဲဒီအချိန် ကိုယ့်ပစ္စည်းနဲ့ ကိုယ်မပျော်နိုင်တော့ဘူး။
ပစ္စည်းရှိပေမယ့် စိတ်က ဆင်းရဲနေတယ်။
ဒီအခြေအနေက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။
အပြင်ပစ္စည်းတိုးတယ်။
အတွင်း “မလုံလောက်ဘူး” ဆိုတဲ့အသံလည်း တိုးတယ်။
ဒါကြောင့် မနက်တိုင်း—
“ပိုရှိဖို့ ဘာလုပ်မလဲ”
တစ်ခုတည်းမမေးနဲ့။
“ရှိနေတဲ့အရာကို ပညာနဲ့ ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ”
ကိုလည်းမေး။
ဒါက စိတ်ကို Balance ပြန်ပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စီးပွားရေးမှာ Asset Protection လိုတယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မဘက်က Mind Protection လည်း လိုတယ်။
Asset ကို သူခိုးက ခိုးနိုင်တယ်။
စိတ်အေးချမ်းမှုကိုတော့ ကိုယ့်လောဘက ခိုးတတ်တယ်။
Asset ကို မီးလောင်နိုင်တယ်။
မိသားစုချစ်ခင်မှုကိုတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုရန်ပွဲက လောင်စေနိုင်တယ်။
ငွေကို ရေတိုက်သွားနိုင်တယ်။
သီလကိုတော့ ငွေကာကွယ်ချင်တဲ့စိတ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်ဖျက်နိုင်တယ်။
အဲဒီတော့ ဘာက ပိုကြီးတဲ့ Loss လဲ။
တစ်ခါတလေ Financial Loss က ပြန်ရှာလို့ရတယ်။
Trust Loss ပြန်တည်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာနိုင်တယ်။
ငွေဆုံးရှုံးတယ်။
ပြန်ရှာနိုင်တယ်။
ညီအစ်ကိုမောင်နှမ အချင်းချင်း အမုန်းဖြစ်သွားတယ်။
ဘယ်လောက်ပေးရင် ပြန်ရမလဲ။
မလွယ်ဘူး။
ပစ္စည်းကာကွယ်ရာမှာ ပိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာကို မဆုံးရှုံးမိဖို့လိုတယ်။
ဒါကြောင့်—
Asset Protection လုပ်ရင်း Sīla Protection မပျက်နဲ့။
သီလကို ပိုကာကွယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်နေ့မှာ အားလုံးကို လွှတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အမှန်ကို တရားနာသူက မမေ့ရဘူး။
ဒါကို ကြားပြီး စိတ်ညစ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
လက်ရှိတာဝန်ကို မှန်မှန်လုပ်ဖို့။
“တစ်နေ့ထားခဲ့ရမှာပဲ”
ဆိုတဲ့အသိရှိတဲ့သူဟာ—
ရှိနေချိန် ပိုကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်တယ်။
ရန်ဖြစ်ရတာ လျော့တယ်။
အမြဲငါ့ဟာလို့ ထိန်းထားရတာ အားနည်းလာတယ်။
ပေးသင့်တာ ပေးနိုင်တယ်။
အမွေကိစ္စကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းနိုင်တယ်။
မိသားစုကို အချိန်ပေးနိုင်တယ်။
ပစ္စည်းထက် လူကို တန်ဖိုးထားနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် မရဏကိုသတိရခြင်းက ပစ္စည်းမထိန်းတော့ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတာနဲ့ အရေးမကြီးတာ ခွဲတတ်ဖို့။
တစ်နေ့အကုန်ထားခဲ့ရမယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင် ကိုယ့်မှာရှိတာကို ဘယ်လိုအသုံးပြုခဲ့သလဲက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။
မိဘကို ကူခဲ့သလား။
သားသမီးကို ပညာသင်ပေးခဲ့သလား။
အလုပ်သမားကို မျှတစွာပေးခဲ့သလား။
လိုအပ်သူကူခဲ့သလား။
တရားမျှတတဲ့လုပ်ငန်းတည်ဆောက်ခဲ့သလား။
ကောင်းမှုအတွက် အသုံးချခဲ့သလား။
အဲဒါတွေက ပစ္စည်းကို “ငါ့ဟာ” အဖြစ်ပဲ ထားတာနဲ့ မတူဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒီနေရာမှာ ပြန်လင်းလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့မနက် အလုပ်မစခင် လုပ်လို့ရတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုထပ်ပေးမယ်။
ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်မှုထဲက အရေးကြီးတဲ့အရာ သုံးခုကို စိတ်ထဲရွေး။
ဥပမာ—
အိမ်။
ငွေစု။
လုပ်ငန်း။
တစ်ခုချင်းကို မေး။
“ဒီဟာကို ဘယ်လို တာဝန်ယူမလဲ”
ပြီးရင်—
“ဒီဟာအပေါ် ဘယ်အစွဲကို လျော့မလဲ”
အိမ်ဆိုရင်—
တာဝန်ယူမှု—ပြုပြင်မယ်၊ သန့်ရှင်းမယ်၊ လုံခြုံမယ်။
အစွဲလျော့မှု—အိမ်ကြောင့် အချင်းချင်း မရန်ဖြစ်ဘူး။
ငွေဆိုရင်—
တာဝန်ယူမှု—စာရင်းထားမယ်၊ အရေးပေါ်ငွေထားမယ်၊ မတရားမရဘူး။
အစွဲလျော့မှု—ငွေနဲ့ ကိုယ့်တန်ဖိုး မတိုင်းဘူး။
လုပ်ငန်းဆိုရင်—
တာဝန်ယူမှု—Quality၊ ဝန်ထမ်း၊ Customer၊ Finance စနစ်တကျထားမယ်။
အစွဲလျော့မှု—Company အခက်အခဲကို ကိုယ့်ဘဝတန်ဖိုးအဆုံးလို့ မယူဘူး။
ဒီလို တစ်ခုချင်း ခွဲ။
ထိန်းသိမ်းခြင်းနဲ့ မဖက်တွယ်ခြင်းကို အတူလေ့ကျင့်။
ဒီဟာပဲ ဒီနေ့မနက်အတွက် လက်တွေ့ Dhamma Practice ဖြစ်နိုင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
စိတ်ထဲ လွှတ်တယ်ဆိုတာ တာဝန်လွှတ်တာမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ လူတွေ ဒီနှစ်ခုကို ရောတယ်။
မိဘက—
“သားသမီးကို မစွဲတော့ဘူး”
ဆိုပြီး စောင့်ရှောက်မှုမလုပ်ဘူးဆိုရင် မမှန်ဘူး။
လုပ်ငန်းရှင်က—
“ငွေကို မစွဲဘူး”
ဆိုပြီး ဝန်ထမ်းလစာ မစီမံဘူးဆိုရင် မမှန်ဘူး။
ဘုန်းကြီးကျောင်း၊ အဖွဲ့အစည်းမှာ—
“ပစ္စည်းဆိုတာ အနိစ္စပဲ”
ဆိုပြီး အများပိုင်ပစ္စည်း မထိန်းဘူးဆိုရင် မမှန်ဘူး။
အရာတစ်ခုကို အပ်နှံခံထားရရင် ထိန်းရမယ်။
ဒါက သီလနဲ့ တာဝန်ယူမှုအပိုင်း။
တစ်ဖက်မှာ—
ထိန်းနေရင်း “ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ မာနအတွင်း မပိတ်မိဖို့။
ဒီဟာက ပညာအပိုင်း။
သီလနဲ့ ပညာ နှစ်ခုအတူလိုတယ်။
သီလက ပစ္စည်းကို မတရားမသုံးအောင် ထိန်းတယ်။
ပညာက ပစ္စည်းကို “ငါ” လို့ မမှားအောင် ထိန်းတယ်။
ဒီစကားလေးကို မှတ်ထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ချို့လူတွေက သေချာထိန်းတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ယုံတယ်။
အရာအားလုံးကို ကိုယ်ပဲကိုင်ထားတယ်။
စာရင်းဘယ်သူမှ မသိရဘူး။
Password ဘယ်သူမှ မသိရဘူး။
ဘာမှ မလွှဲပေးဘူး။
အသက်ကြီးသွားလည်း အားလုံးကို ကိုယ်ပဲထိန်း။
အဲဒီအခါ ကိုယ့်နောက်မှာ အဖွဲ့အစည်း၊ မိသားစု ရှုပ်သွားနိုင်တယ်။
အရာအားလုံးကို လွှတ်ပစ်ရမယ်မဟုတ်ဘူး။
စနစ်တကျ လွှဲပြောင်းနိုင်ခြင်းလည်း ထိန်းသိမ်းခြင်းတစ်မျိုး။
တာဝန်ပေးရမယ့်အချိန် တာဝန်ပေး။
စာရွက်စာတမ်းရှင်း။
အမွေကိစ္စရှင်း။
လုပ်ငန်း succession ရှင်း။
ဘယ်သူဘာတာဝန်ရှိလဲ ရှင်း။
ဒါဟာ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ကောင်းကောင်းထိန်းပြီး ကိုယ့်လက်နဲ့ အမြဲချည်မထားတဲ့ပုံစံ။
“ငါမရှိရင် ဘာမှမဖြစ်ရဘူး”
ဆိုတာ တစ်ခါတလေ တာဝန်ယူမှုမဟုတ်ဘူး။
မာနဖြစ်နိုင်တယ်။
စနစ်ကောင်းဆိုတာ ကိုယ်မရှိတဲ့အခါတောင် ဆက်လည်နိုင်ဖို့။
ဒါက လောကီအဖွဲ့အစည်းစီမံမှုဘက်က ဆင်ခြင်ချက်။
ဓမ္မဘက်ကတော့—
“ငါပဲ”
ဆိုတဲ့စိတ်ကို ပြန်စစ်စေတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခုနောက်ဆုံးပိုင်းမှာ ဦးဇင်းတို့ “ပိုင်ဆိုင်မှု” ဆိုတဲ့ စကားကို ပိုနက်တဲ့နေရာဆီ ဆင်းကြည့်မယ်။
ပစ္စည်းကို “ငါ့ဟာ” လို့ ပြောတယ်။
ကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း—
“ငါ့ကိုယ်”
လို့ ပြောတယ်။
ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကို—
“မအိုနဲ့”
လို့ အမိန့်ပေးလို့ ရသလား။
“မနာနဲ့”
လို့ အမိန့်ပေးလို့ရသလား။
“ဘယ်တော့မှ မပြောင်းနဲ့”
လို့ အမိန့်ပေးလို့ရသလား။
မရဘူး။
ဒီလို စဉ်းစားလာရင်—
ပြင်ပပစ္စည်းအပေါ် အစွဲကနေ ကိုယ်နဲ့ခန္ဓာအပေါ် အစွဲဆီ တရားပိုနက်လာတယ်။
ဒါကြောင့် ပစ္စည်းတစ်ခု ပျက်တဲ့အခါ သတိထားခြင်းက—
“ပစ္စည်းပျက်တာပဲ”
နဲ့ မဆုံးဘူး။
ပြောင်းလဲတတ်တဲ့သဘောကို မြင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဦးဇင်းတို့ တရားကို အလွန်မြန်မြန် နက်အောင်ဆွဲပြီး လက်တွေ့တာဝန်တွေ မပျောက်စေချင်ဘူး။
ဒီမနက်အတွက် အရင်လုပ်ရမယ့်အလုပ်က ရှင်းတယ်။
ပစ္စည်းရှိရင် ထိန်း။
ပစ္စည်းကို မတရားမရ။
မတရားမသုံး။
သုံးသင့်ရာသုံး။
မျှဝေသင့်ရာမျှဝေ။
အရေးပေါ်အတွက် ပြင်ဆင်။
စိတ်ထဲမှာတော့ မတည်မြဲမှုကို မမေ့။
ဒီအခြေခံကနေ ပိုနက်တဲ့ ပညာဘက်ကို သွား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးဆီ ဒီတရားကို ဆင်းသက်ကြည့်ရအောင်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၅၆.၁၁ မှာ ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာနဲ့ မဂ္ဂသစ္စာတို့ကို ရှင်းပြီး ဒုက္ခကို သိရမယ်၊ ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်းတဏှာကို ပယ်ရမယ်၊ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာကို မျက်မှောက်ပြုရမယ်၊ အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ပွားများရမယ်ဆိုတဲ့ လုပ်ဆောင်ရမယ့်တာဝန်တွေကိုပါ သင်ကြားထားပါတယ်။
ဒီနေ့ ပိုင်ဆိုင်မှုခေါင်းစဉ်နဲ့ ဆက်ကြည့်မယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
ပိုင်ဆိုင်မှုကို ထိန်းရခြင်းမှာ လက်တွေ့ဝန်ရှိတယ်။
ရှာရတယ်။
ထိန်းရတယ်။
ပြင်ရတယ်။
စာရင်းလုပ်ရတယ်။
အန္တရာယ်ကာကွယ်ရတယ်။
ပျက်လို့ရှိရင် ဖြေရှင်းရတယ်။
ဒါတွေဟာ ဘဝလက်တွေ့။
ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်စိတ်ဒုက္ခက—
“မပျောက်ရဘူး”
“မလျော့ရဘူး”
“ငါ့ဟာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“သူများမရရဘူး”
“ဒီဟာနဲ့ပဲ ငါတန်ဖိုးရှိတယ်”
ဆိုတဲ့ ဖက်တွယ်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃ မှာ ပစ္စည်းရှာဖွေခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ ဆုံးရှုံးခြင်းတို့နဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ ပူပန်မှုကို သတိပေးထားတာ ဒီဒုက္ခဘက်ကို မြင်စေတယ်။
ဒုက္ခကို သိရမယ်။
ပစ္စည်းကို အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ဘယ်လိုပူလဲ သိဖို့။
သမုဒယသစ္စာ။
ဒီပူလောင်မှုနောက်က အမြစ်က ဘာလဲ။
တဏှာ။
“ရချင်တယ်”
ဆိုတာတစ်မျိုး။
“ရှိတာ မပျောက်ချင်ဘူး”
ဆိုတာတစ်မျိုး။
“သူများမရစေချင်ဘူး”
ဆိုတာတစ်မျိုး။
“ဒီပစ္စည်းကြောင့် ငါဟာ ဒီလိုလူ”
ဆိုတဲ့ Identity ဖက်တွယ်မှုတစ်မျိုး။
“ငါ့ဟာ”
ဆိုတဲ့ အစွဲ။
အဲဒီတဏှာကို စစ်ရမယ်။
စည်းစိမ်ကို စနစ်တကျ ထိန်းတာ သမုဒယမဟုတ်ဘူး။
ထိန်းသိမ်းမှုထဲက မလွှတ်နိုင်တဲ့တဏှာ ကို ပယ်ရမှာ။
ဒီကွာခြားချက် အရေးကြီးတယ်။
နိရောဓသစ္စာ။
တဏှာလျော့လာရင်—
ပစ္စည်းရှိနေတယ်။
စိတ်က ပိုပေါ့နိုင်တယ်။
ကားရှိတယ်။
ခြစ်မိရင် ဖြေရှင်းတယ်။
လူကို မဖျက်ဘူး။
ငွေရှိတယ်။
စာရင်းလုပ်တယ်။
ပေးသင့်ရင်ပေးနိုင်တယ်။
အိမ်ရှိတယ်။
ထိန်းတယ်။
အိမ်ကြောင့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမ မုန်းတီးမှုမတိုးစေဘူး။
လုပ်ငန်းရှိတယ်။
ကြိုးစားတယ်။
ပျက်မယ့်အန္တရာယ်ရှိရင် အမှန်ကိုကြည့်တယ်။
လိမ်ပြီး ကိုယ့်မျက်နှာမကယ်ဘူး။
ဒါဟာ စိတ်အေးလာတဲ့ ဦးတည်ချက်။
ဒါကို နိဗ္ဗာန်နဲ့ လောကီအေးချမ်းမှု တစ်ထပ်တည်းလုပ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။
နိရောဓသစ္စာရဲ့ အဆုံးစွန်ဟာ တဏှာချုပ်ငြိမ်းမှုနဲ့ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းမှု။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ကစပြီး တဏှာလျော့ရာ အလေ့အကျင့်ကို ကိုယ့်ပစ္စည်းဆက်ဆံပုံကနေ စနိုင်တယ်။
မဂ္ဂသစ္စာ။
ဘယ်လိုလေ့ကျင့်မလဲ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ—
ပိုင်ဆိုင်မှုဟာ အသုံးချနိုင်တဲ့ လောကီအမှန်ဖြစ်ပေမယ့် မပြောင်းလဲတဲ့ အမြဲတမ်းအရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိ။
ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို တစ်ထပ်တည်း မထား။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ—
ရလိုမှုတစ်ခုတည်း မမောင်းစေ။
တခြားသူကို မထိခိုက်လိုတဲ့စိတ်နဲ့ စီမံ။
သမ္မာဝါစာ—
ပစ္စည်းအတွက် မုသားမပြော။
အမွေကိစ္စမှာ စကားနဲ့မဖျက်။
ငွေကြေးကိစ္စမှာ အမှန်ကို မဖုံး။
သမ္မာကမ္မန္တ—
မခိုး။
မတရားမယူ။
သူတစ်ပါးပိုင်ကို ကိုယ့်ပိုင်မလုပ်။
သမ္မာအာဇီဝ—
ပိုင်ဆိုင်မှုတိုးဖို့ အသက်မွေးမှုကို မတရားဘက် မလွှတ်။
သမ္မာဝါယာမ—
လောဘဖြစ်လာရင် ပယ်ဖို့ အားထုတ်။
ဝန်တိုမှုဖြစ်လာရင် လျော့။
ပေးကမ်းစိတ်ကို တိုး။
သမ္မာသတိ—
ပစ္စည်းနဲ့ ထိတွေ့တိုင်း—
“တာဝန်လား၊ အစွဲလား”
သိနေ။
သမ္မာသမာဓိ—
ပိုင်ဆိုင်မှု အတက်အကျနဲ့ စိတ်အမြဲလိုက်တုန်မနေဘဲ တည်စေ။
ဒီမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးဟာ ပစ္စည်းစီမံရေးနည်းပညာစာအုပ် မဟုတ်ဘူး။
ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာလမ်း။
ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ဘဝမှာ ပစ္စည်းနဲ့ ဆက်ဆံရာကနေ မဂ္ဂင်အလေ့အကျင့်ကို အသက်သွင်းနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် တရားပြီးတာနဲ့ စကားတစ်ကြောင်းပဲ ယူသွားမယ်ဆိုရင်—
“ငါ့လက်ထဲမှာ ထားမယ်၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ မချည်ထားဘူး”
အဲဒီစကားကို ပစ္စည်းတိုင်းနဲ့ လေ့ကျင့်။
ငွေ—
လက်ထဲမှာ စီမံ။
နှလုံးသားမှာ မချည်။
အိမ်—
တာဝန်ယူထိန်း။
ဘဝတန်ဖိုးအဖြစ် မချည်။
ကား—
သေချာသုံး။
မာနအဖြစ် မချည်။
လုပ်ငန်း—
ကြိုးစားတည်ဆောက်။
“ငါပဲ” ဆိုတဲ့ အတ္တနဲ့ မချည်။
သားသမီး—
မေတ္တာနဲ့ စောင့်ရှောက်။
ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလို မချည်။
ရာထူး—
တာဝန်ယူ။
ဖြစ်တည်မှုအဖြစ် မချည်။
ဒါမှ လွတ်လပ်မှု ရှိတယ်။
ထိန်းသိမ်းမှုလည်း ရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၇.၇ ရဲ့ အတွင်းစည်းစိမ်ကိုလည်း မမေ့နဲ့။
မနက်ထပြီး Bank Account ကြည့်သလို ကိုယ့်သီလ Account ကိုလည်းကြည့်။
အပြင် Asset တွေတိုးရင် ဝမ်းသာ။
အတွင်း Asset တိုးရင် ပိုဝမ်းသာ။
ငွေတိုးတယ်။
လောဘလျော့သလား။
ပစ္စည်းတိုးတယ်။
ဒါနစိတ်တိုးသလား။
အာဏာတိုးတယ်။
ကရုဏာတိုးသလား။
လုပ်ငန်းကြီးတယ်။
တာဝန်ယူမှုကြီးသလား။
နာမည်ကြီးတယ်။
မာနလျော့သလား။
ဒီလို စစ်။
အပြင် Asset တိုးတိုင်း အတွင်း Liability မတိုးစေနဲ့။
ငွေတိုးပြီး မနာလိုစိတ်တိုးတာ မဖြစ်စေနဲ့။
ပစ္စည်းတိုးပြီး ကြောက်စိတ်တိုးတာ မဖြစ်စေနဲ့။
အာဏာတိုးပြီး မာနတိုးတာ မဖြစ်စေနဲ့။
အတွင်းစည်းစိမ်ပါ အတူတိုးစေ။
သူတော်ကောင်းတို့…
တစ်နေ့ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ အများကြီးရှိနိုင်တယ်။
တစ်နေ့ နည်းသွားနိုင်တယ်။
လောကဓံကို ဘယ်သူမှ အပြီးတားမရဘူး။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်မှာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိတယ်။
ရှိနေချိန် ဘယ်လိုနေမလဲ။
ရှိနေချိန် မာနမတက်။
ရှိနေချိန် အကျိုးရှိအောင် သုံး။
ရှိနေချိန် ထိန်းသိမ်း။
ရှိနေချိန် မျှဝေ။
ရှိနေချိန် သီလမပျက်။
လျော့သွားချိန်—
ဖြေရှင်းသင့်တာ ဖြေရှင်း။
ဝမ်းနည်းမှုရှိရင် သိ။
အမှန်ကို လက်ခံ။
အကုသိုလ်နဲ့ ပြန်မဆွဲ။
ဒီလိုဆို ပိုင်ဆိုင်မှုက တရားကျင့်ရာနေရာ ဖြစ်လာတယ်။
ဈေးကွက်ထဲမှာ တရားကျင့်လို့ရတယ်။
စာရင်းစာအုပ်ရှေ့မှာ တရားကျင့်လို့ရတယ်။
ATM ရှေ့မှာ တရားကျင့်လို့ရတယ်။
အမွေစာချုပ်ရှေ့မှာ တရားကျင့်လို့ရတယ်။
ပစ္စည်းပျက်တဲ့အချိန်မှာ တရားကျင့်လို့ရတယ်။
တစ်ခုခု မဝယ်ခင်တောင်—
“လိုလို့ဝယ်တာလား၊ သူများကိုပြချင်လို့ဝယ်တာလား”
လို့ မေးတာ တရားကျင့်တာပဲ။
ဒီလို ဓမ္မကို ဘဝနဲ့ မခွဲနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ တရားနာယူရသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုအဖို့ကို မိဘဆရာသမားများ၊ ကျေးဇူးရှင်များ၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား အမျှပေးဝေပါ၏။
မိမိတို့ ရရှိထားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တရားမျှတစွာ ရရှိနိုင်ကြပါစေ။
ရရှိထားသည်များကို ပညာဖြင့် စီမံနိုင်ကြပါစေ။
ကာကွယ်သင့်သည်များကို တာဝန်ယူစွာ ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
အသုံးပြုသင့်သည်များကို သင့်တင့်စွာ အသုံးပြုနိုင်ကြပါစေ။
မျှဝေသင့်သည်များကို ရက်ရောစွာ မျှဝေနိုင်ကြပါစေ။
လွှတ်သင့်သည်များကို အချိန်တန်လျှင် လွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
ပစ္စည်းကို ထိန်းရင်း သီလမပျက်ကြပါစေနဲ့။
အမွေကို ထိန်းရင်း မိသားစုမပျက်ကြပါစေနဲ့။
ငွေကို ထိန်းရင်း မေတ္တာမပျက်ကြပါစေနဲ့။
အောင်မြင်မှုကို ထိန်းရင်း သတိမပျက်ကြပါစေနဲ့။
လုပ်ငန်းကို ထိန်းရင်း ကိုယ့်စိတ်ကို မဆုံးရှုံးကြပါစေနဲ့။
“ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ ဖက်တွယ်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့ပါစေ။
“တာဝန်ယူရမယ့်အရာ” ဆိုတဲ့ ပညာဟာ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာပါစေ။
ပြင်ပစည်းစိမ် ရှိကြပါစေ။
အတွင်းစည်းစိမ်လည်း တိုးပွားကြပါစေ။
သဒ္ဓါ တိုးပါစေ။
သီလ တိုးပါစေ။
ဟိရိဩတ္တပ္ပ တိုးပါစေ။
သုတ တိုးပါစေ။
ဒါန တိုးပါစေ။
ပညာ တိုးပါစေ။
ဆုံးရှုံးမှုကြုံရသည့်အခါ အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ရရှိမှုကြုံရသည့်အခါ မာနမတက်ကြပါစေနဲ့။
ချမ်းသာလာသည့်အခါ ပေးကမ်းတတ်ကြပါစေ။
အခက်အခဲကြုံသည့်အခါ သီလမကျိုးကြပါစေနဲ့။
ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခဖြစ်ရာ တဏှာကို ပယ်နိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာသို့ ပို့ဆောင်သော အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ ပွားများနိုင်ကြပါစေ။
ပိုင်ဆိုင်ရာများကို ကောင်းကျိုးအတွက် အသုံးချရင်း—
ပိုင်ဆိုင်ရာများက မိမိတို့၏စိတ်ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေနဲ့။
မိမိတို့၏လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းရှိနိုင်ပါစေ။
မိမိတို့၏စိတ်ထဲတွင် လွတ်လပ်မှုရှိနိုင်ပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ကျမ်းကိုးမှတ်စု
ကျမ်းစာရင်း
ဓမ္မပဒ။ ဂါထာ ၆၂။
ဒီဃနိကာယ်။ သုတ်အမှတ် ၃၁။
မဇ္ဈိမနိကာယ်။ သုတ်အမှတ် ၁၃။
သံယုတ္တနိကာယ်။ သုတ်အမှတ် ၃.၇၊ ၅၆.၁၁။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်။ သုတ်အမှတ် ၅.၄၁၊ ၇.၇။
