စမ်းသပ်ခြင်းကို အရှုံးမဟုတ် သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်ခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ နာယူဆွေးနွေးကြမယ့် တရားခေါင်းစဉ်က—
“စမ်းသပ်ခြင်းကို အရှုံးမဟုတ် သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်ခြင်း”
ဆိုတဲ့အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီစကားကိုကြားလိုက်တာနဲ့ တချို့က—
“အရှုံးကို အရှုံးမပြောဘဲ နာမည်လှလှပြောင်းခေါ်တာလား”
လို့ မေးနိုင်တယ်။
မဟုတ်ဘူးနော်။
အရှုံးတကယ်ဖြစ်ရင် အရှုံးကို အရှုံးလို့ပဲ သိရမယ်။
ငွေဆုံးရင် ငွေဆုံးတယ်။
အချိန်ဆုံးရင် အချိန်ဆုံးတယ်။
လူတစ်ယောက်ထိခိုက်ရင် ထိခိုက်တယ်။
ဆုံးရှုံးမှုကို မရှိသလို ပြောတာ ဓမ္မမဟုတ်ဘူး။
ဒီနေ့ပြောချင်တာက—
အရှုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီးနောက် သင်ယူမှုတစ်ခုတောင် မယူဘူးဆိုရင် အရှုံးက နှစ်ခါဖြစ်သွားတယ်။
ပထမအကြိမ်—
ငွေဆုံးတယ်။
ဒုတိယအကြိမ်—
အမှားကနေ ဘာမှမသင်ဘူး။
ပထမအကြိမ်—
အလုပ်မဖြစ်ဘူး။
ဒုတိယအကြိမ်—
ဘာကြောင့်မဖြစ်လဲ မကြည့်ဘဲ ထပ်လုပ်တယ်။
ပထမအကြိမ်—
Customer မဝယ်ဘူး။
ဒုတိယအကြိမ်—
“လူတွေက မသိတတ်လို့” ဆိုပြီး သူတို့ကိုပဲ အပြစ်တင်တယ်။
ပထမအကြိမ်—
အစီအစဉ်တစ်ခု မအောင်မြင်ဘူး။
ဒုတိယအကြိမ်—
အကြောင်းတရားကို မစစ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှုံးသမားလို့ သတ်မှတ်လိုက်တယ်။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့တရားမှာ—
“အရှုံးမရှိဘူး”
လို့မပြောဘူး။
“အရှုံးဖြစ်တိုင်း သင်ယူမှုဖြစ်သွားတယ်”
လို့လည်း မပြောဘူး။
အဲဒီလို အလိုအလျောက်မဖြစ်ဘူး။
တကယ်သင်ယူဖို့—
ကြည့်ရမယ်။
ဆင်ခြင်ရမယ်။
အမှန်ကို လက်ခံရမယ်။
မိမိမှားတာကို ဝန်ခံနိုင်ရမယ်။
ဘာကို ထပ်လုပ်မလဲ၊ ဘာကိုရပ်မလဲ၊ ဘာကိုပြင်မလဲ ခွဲရမယ်။
အဲဒီလိုလုပ်မှ—
စမ်းသပ်မှုက သင်ယူမှုဖြစ်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းလုပ်တဲ့လူတစ်ယောက်အတွက် အန္တရာယ်အကြီးဆုံးက စမ်းသပ်ပြီးမအောင်မြင်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
ပိုကြီးတဲ့အန္တရာယ်က—
မစမ်းဘဲ သိတယ်လို့ထင်ခြင်း။
“Customer ဒီဟာကြိုက်မှာပါ”
ထင်တယ်။
မမေးဘူး။
“ဒီဈေးပေးမှာပါ”
ထင်တယ်။
မစမ်းဘူး။
“ဒီနေရာမှာ ဆိုင်ဖွင့်ရင်ရောင်းမှာပါ”
ထင်တယ်။
လူသွားလူလာ၊ ကုန်ကျစရိတ်၊ Customer အခြေအနေ မကြည့်ဘူး။
“ဝန်ထမ်းတွေ ဒီစနစ်ကို လွယ်လွယ်လက်ခံမှာပါ”
ထင်တယ်။
သူတို့နဲ့ မပြောဘူး။
“ငါ့သားသမီးကို ဒီလိုပြောရင် နားလည်မှာပါ”
ထင်တယ်။
သူ့စိတ်ကို မနားထောင်ဘူး။
“ဒီနည်းနဲ့တရားထိုင်ရင် ငါ့စိတ် ချက်ချင်းငြိမ်မှာပါ”
ထင်တယ်။
ထိုင်ကြည့်ပြီး ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို မဆင်ခြင်ဘူး။
လူ့စိတ်က—
ယူဆချက်ကို အမှန်တရားနဲ့ ရောတတ်တယ်။
“ငါထင်တယ်”
နဲ့
“ဒါအမှန်ပဲ”
ကြားမှာ အကွာအဝေးရှိတယ်။
ဒီအကွာအဝေးကို စမ်းသပ်ခြင်း၊ လေ့လာခြင်း၊ ဆင်ခြင်ခြင်းတို့နဲ့ ဖြည့်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် သတိထားနော်—
ဦးဇင်းတို့က “ဗုဒ္ဓတရားဟာ ခေတ်သစ်စီးပွားရေးစမ်းသပ်နည်းပဲ” လို့ မပြောဘူး။
အဲဒီလိုပြောရင် တရားနဲ့ ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းနည်းလမ်းကို ရောသွားမယ်။
စီးပွားရေးစမ်းသပ်မှုက လောကီနည်း။
ဘုရားဟောတရားက ဒုက္ခလွတ်မြောက်ရေးအထိ ဦးတည်တဲ့ တရား။
ဒါပေမယ့်—
အလုပ်တစ်ခုရဲ့ အကျိုးအပြစ်ကို မျက်စိမှိတ်မထားဘဲ ပြန်ဆင်ခြင်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဓမ္မအလင်း ကို လောကီဘဝထဲ ယူသုံးလို့ရတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းတို့ ပထမဆုံးမှတ်ထားရမယ့် ဘုရားဟောကျမ်းက မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁၊ အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီသုတ်တော်မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က အရှင်ရာဟုလာကို မှန်တစ်ချပ်ရဲ့ အသုံးကို မေးတယ်။
မှန်က ဘာအတွက်လဲ?
ပြန်ကြည့်ဖို့။
အဲဒီလိုပဲ ကိုယ်ဖြင့်ပြုတဲ့အမှု၊ နှုတ်ဖြင့်ပြုတဲ့အမှု၊ စိတ်ဖြင့်ပြုတဲ့အမှုတို့ကိုလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဆင်ခြင်ဖို့ လမ်းညွှန်တယ်။
မပြုမီ ကြည့်။
ပြုနေစဉ် ကြည့်။
ပြုပြီးနောက် ပြန်ကြည့်။
ကိုယ့်ကိုထိခိုက်မလား။
သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်မလား။
နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်မလား။
မကောင်းတဲ့အကျိုးဆီ ဦးတည်နေတယ်ဆိုရင် မပြု၊ ပြုနေတုန်းသိရင် ရပ်၊ ပြုပြီးသွားပြီဆိုရင် ဖုံးမထားဘဲ ဝန်ခံပြင်ဆင်၍ နောင်မှာ ထိန်းသိမ်းဖို့ လမ်းညွှန်ထားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဟာကို နက်နက်စဉ်းစားကြည့်။
အလုပ်ပြီးသွားပြီဆို စဉ်းစားစရာပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။
လုပ်ပြီးနောက်မှာတောင် ဆင်ခြင်ရမယ်။
ဒါဘာကို သင်ပေးသလဲ?
အမှားဖြစ်နိုင်တဲ့ လောကမှာ—
အမှားဖုံးမထားဘဲ သင်ယူနိုင်တဲ့ စိတ်ထားရှိရမယ်။
လူတစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော်မှားတာ ဝန်မခံဘူး”
ဆိုရင် သူ့အမှားက ဘာဖြစ်မလဲ?
သင်ခန်းစာမဖြစ်ဘူး။
နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ဖို့ အစေ့ဖြစ်သွားတယ်။
တစ်ယောက်က—
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာ ကျွန်တော့်ဆုံးဖြတ်ချက်မှားတယ်။ ဘာကြောင့်မှားသလဲ ပြန်ကြည့်မယ်”
ဆိုရင်?
အရှုံးတစ်ခုရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအရှုံးကနေ ပညာတစ်ခု ထွက်လာနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့တရားရဲ့ ပထမဆုံးအချက်—
သင်ယူမှုရဲ့အစဟာ အမှန်ကိုဖုံးမထားခြင်း။
မအောင်မြင်တာကို အောင်မြင်တယ် မပြောနဲ့။
Customer မကြိုက်တာကို—
“သူတို့မသိလို့”
တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ မဖျက်နဲ့။
ကုန်ကျစရိတ်ကျော်သွားတာကို—
“နောက်မှအဆင်ပြေမှာပါ”
ဆိုပြီး မဖုံးနဲ့။
ဝန်ထမ်းတွေမနားလည်တာကို—
“ဝန်ထမ်းတွေပဲမကောင်းတာ”
လို့ မပြောနဲ့။
ကိုယ့်ရှင်းပြပုံမရှင်းလား?
စနစ်ခက်လား?
သူတို့ကိုသင်တန်းမလုံလောက်လား?
ဒါတွေ ပြန်ကြည့်။
အမှန်ကို အရှုံးလို့ကြောက်ပြီး ဖုံးလိုက်ရင် သင်ယူမှုတံခါးပိတ်သွားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေ့ “စမ်းသပ်မှု” ဆိုတဲ့စကားကိုလည်း သေချာခွဲရမယ်။
စမ်းသပ်တယ်ဆိုတာ—
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူး။
အန္တရာယ်မတွက်ဘဲ ငွေအကုန်တင်တာ မဟုတ်ဘူး။
လူ့အသက်၊ ကျန်းမာရေး၊ သူတစ်ပါးပစ္စည်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ လောင်းကစားလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။
စမ်းသပ်ခြင်းနဲ့ လောင်းကစားခြင်း မတူဘူး။
လောင်းကစားစိတ်က—
“ကံကောင်းရင်ရမယ်”
လို့ အန္တရာယ်ယူတယ်။
ပညာရှိတဲ့စမ်းသပ်မှုက—
“ငါမသိသေးတဲ့အရာက ဘာလဲ၊ အနည်းဆုံးအန္တရာယ်နဲ့ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ”
လို့ မေးတယ်။
ဒီကွာခြားချက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ဥပမာ—
လုပ်ငန်းအသစ်တစ်ခုကို စမ်းချင်တယ်။
“ရှိသမျှငွေအကုန်ထည့်ပြီး စမ်းမယ်”
ဆိုတာ စမ်းသပ်မှုပညာလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
သိချင်တာ တစ်ခုအတွက် လိုတာထက် အန္တရာယ်အများကြီး ယူထားတယ်။
“Customer က ဒီအစားအစာအမျိုးအစားကို စိတ်ဝင်စားသလား သိချင်တယ်”
ဆိုရင်—
စက်ရုံကြီးအရင်မဆောက်ဘဲ သက်ဆိုင်ရာဥပဒေ၊ ကျန်းမာရေး၊ ဘေးကင်းရေးစံတွေကို လိုက်နာပြီး ပမာဏသေးသေးနဲ့ စမ်းလို့ရနိုင်တယ်။
“ဒီသင်တန်းပုံစံကို လူတွေ နားလည်လား”
သိချင်ရင်—
Video တစ်ရာမရိုက်ခင် လူအနည်းငယ်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြည့်လို့ရတယ်။
“ဒီစကားနဲ့ ရှင်းပြရင် ဝန်ထမ်းတွေ နားလည်လား”
သိချင်ရင်—
တစ်ဖွဲ့နဲ့ စမ်းကြည့်ပြီး မေးခွန်းတွေစုလို့ရတယ်။
ဒီဟာ—
မသိတာကို သိဖို့ သင့်တော်တဲ့အတိုင်းအတာနဲ့ တွေ့ကြည့်ခြင်း။
ဒါပေမယ့် ထပ်ပြောမယ်—
လူ့အသက်၊ ကျန်းမာရေး၊ ဘေးကင်းရေး၊ ဥပဒေ၊ ငွေကြေးယုံကြည်မှုလို တာဝန်ကြီးတဲ့ကိစ္စတွေကို—
“စမ်းတာပဲ”
လို့ သတ်မှတ်ပြီး ပေါ့ဆလို့မရဘူး။
စမ်းသပ်မှုက သီလကို မပယ်ဘူး။
စမ်းသပ်မှုက တာဝန်ယူမှုကို မပယ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအကြောင်းကို နောက်ထပ် အလင်းတစ်ခုနဲ့ကြည့်ရအောင်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉၊ ဒွေဓာဝိတက္ကသုတ် မှာ မြတ်စွာဘုရား မဘုရားဖြစ်မီ ဘုရားလောင်းအဖြစ် ကျင့်ကြံနေချိန် စိတ်အတွေးတွေကို နှစ်မျိုးခွဲပြီး ဆင်ခြင်ခဲ့ပုံကို ဟောထားတယ်။
ကာမစိတ်၊ မနာလိုမုန်းတီးစိတ်၊ ထိခိုက်လိုစိတ်တို့ ပေါ်လာတဲ့အခါ—
ဒီလိုအတွေးဟာ ကိုယ့်ကို ထိခိုက်သလား၊ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်သလား၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်သလား၊ ပညာကို ပိတ်ပင်သလား စတဲ့ အကျိုးဆက်ကို ဆင်ခြင်ပြီး ပယ်တယ်။
နက္ခမ္မဘက်၊ မမုန်းတီးဘက်၊ မထိခိုက်လိုဘက် စိတ်တွေကိုလည်း အကျိုးအပြစ်နဲ့ ကြည့်တယ်။ ထို့အပြင် ကောင်းတဲ့အတွေးတောင် အလွန်ကြာအောင် ဆက်တွေးရင် ကိုယ်ပင်ပန်းပြီး စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်နိုင်ကြောင်း သိပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေတယ်။
ဒါ ဘာပြသလဲ?
ကောင်း၊ မကောင်းကို နာမည်နဲ့တင် မဆုံးဖြတ်ဘူး။ အကျိုးဆက်ကို ကြည့်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအချက် လုပ်ငန်းဘဝမှာ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
ကိုယ့်Idea ကို ကိုယ်ကြိုက်တယ်။
ဒါနဲ့တင် ကောင်းတယ်လား?
မသေချာဘူး။
လူတွေအားလုံး သဘောကျတယ်။
ဒါနဲ့တင် ရေရှည်တည်လား?
မသေချာဘူး။
ပထမအပတ်ရောင်းအားကောင်းတယ်။
ဒါနဲ့တင် စနစ်တည်လား?
မသေချာဘူး။
မေး—
အကျိုးဆက်ဘာဖြစ်လဲ?
Customer ပြန်လာလား?
ကိုယ့်ဘက်က Delivery ပေးနိုင်လား?
Quality တည်လား?
အဖွဲ့မပျက်ဘူးလား?
စရိတ်ကိုက်လား?
လူကို ထိခိုက်တာရှိလား?
အမှန်ပြောရောင်းနေတာလား?
ဒီလို ပြန်ကြည့်။
ခံစားချက်က အချက်အလက်မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်စိတ်လှုပ်ရှားတာက—
လုပ်ငန်းအောင်မြင်မယ်ဆိုတဲ့ သက်သေမဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်ကြောက်နေတာက—
လုပ်ငန်းမအောင်မြင်ဘူးဆိုတဲ့ သက်သေမဟုတ်ဘူး။
နှစ်ခုလုံး စိတ်အခြေအနေ။
အဖြစ်မှန်ကို ပြန်ကြည့်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အရင်က ဦးဇင်းတို့ “မအောင်မြင်မှုကို ဆရာလုပ်ခြင်း” ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောဖူးတယ်။
ဒီနေ့က အဲဒီတရားနဲ့ အနည်းငယ်တူသလို မြင်ရပေမယ့် အဓိကမတူဘူး။
အဲဒီတရားမှာ—
မအောင်မြင်ပြီးသွားတဲ့အခါ ဘယ်လိုသင်ယူမလဲ အလေးထားတယ်။
ဒီနေ့တရားက—
အလုပ်မလုပ်ခင်ကတည်းက “ငါသိချင်တာဘာလဲ၊ ဘယ်လိုစမ်းမလဲ၊ ဘာကိုကြည့်မလဲ” ဆိုပြီး သင်ယူမှုကို အစီအစဉ်ထဲ ထည့်ထားဖို့ အလေးထားတယ်။
ဒီနှစ်ခုကွာတယ်။
စမ်းသပ်မှုမရှိတဲ့လူက—
ဖြစ်သလိုလုပ်။
အောင်မြင်ရင် ကံကောင်းတယ်ထင်။
မအောင်မြင်ရင် ကံဆိုးတယ်ထင်။
သင်ယူမှုနည်းတယ်။
ပညာရှိတဲ့လူက—
“ငါ့ယူဆချက်က ဒီလို။
ဒီအချက်ကို ဒီလိုစမ်းမယ်။
အကျိုးကို ဒီလိုကြည့်မယ်။
မကိုက်ရင် ပြင်မယ်”
ဆိုပြီး လုပ်တယ်။
ဒါဆို မအောင်မြင်ရင်တောင်—
တစ်ခုခုသိလာနိုင်တယ်။
ဒါဟာ အရှုံးမခံရအောင် လုံးဝအာမခံပေးတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့်—
အရှုံးကို မျက်စိပိတ်မခံဘဲ ပညာတိုးလာအောင် ကိုင်တွယ်တဲ့ပုံ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ စိတ်ကူးယဉ် လုပ်ငန်းအမှုတစ်ခု ကြည့်ရအောင်။
ဒီအဖြစ်အပျက်ဟာ တကယ့်ကုမ္ပဏီသမိုင်းမဟုတ်ဘူး။ တရားနားလည်ဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ ဥပမာဖြစ်ပါတယ်။
လူငယ်သုံးယောက်က ရုံးဝန်ထမ်းတွေအတွက် နေ့လယ်စာပို့ပေးတဲ့လုပ်ငန်း စချင်တယ်ဆိုပါစို့။
သူတို့ရဲ့ ယူဆချက်က—
“ရုံးဝန်ထမ်းတွေ Menu အမျိုးအစားအများကြီးလိုတယ်”
ဆိုတာ။
ဒါကြောင့် Menu သုံးဆယ်လုပ်မယ်။
မီးဖိုကြီးယူမယ်။
လူတွေခန့်မယ်။
ငွေအများကြီးထည့်မယ်။
ဒီအစား—
သူတို့က အရင်လူအနည်းငယ်နဲ့ စမ်းတယ်ဆိုပါစို့။
သက်ဆိုင်ရာစားသောက်ကုန်ဘေးကင်းရေး စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာတယ်။
Menu နည်းနည်းနဲ့ ပို့တယ်။
ပြီးတော့နားထောင်တယ်။
လူတွေ ဘာပြောလဲ?
“Menu များတာထက် အချိန်တိကျတာ ပိုလိုတယ်”
ပြောတယ်ဆိုပါစို့။
ဒါဆို ပထမယူဆချက် မပြည့်ဘူး။
အရှုံးလား?
ပမာဏသေးသေးနဲ့ စမ်းထားလို့ ထိန်းနိုင်တဲ့ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
အရေးကြီးတဲ့အမှန်တစ်ခုသိလာတယ်။
Customer အတွက် “ရွေးချယ်စရာများခြင်း” ထက် “အချိန်မှန်ခြင်း” ပိုတန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ။
ဒါဆို သူတို့ ဘာလုပ်မလဲ?
Menu သုံးဆယ်ဆောက်ဖို့ အရင်မပြေးတော့ဘူး။
Delivery system ကို ပြင်တယ်။
နောက်တစ်ကြိမ်စမ်း။
အဲဒီအခါ Customer တွေက—
“အချိန်တော့မှန်ပြီ၊ ဒါပေမယ့် Order တင်ရတာခက်တယ်”
ပြောတယ်ဆိုပါစို့။
နောက်ထပ်သင်ယူမှု။
ဒီလို။
ဒီမှာ အရေးကြီးတာ—
ပထမယူဆချက်မှားတာကို ရှက်မနေနဲ့။
မသိတာကို သိလာတဲ့အတွက် စမ်းသပ်မှုရဲ့အလုပ် ပြီးသွားတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စမ်းသပ်မှုတစ်ခုရဲ့ အောင်မြင်မှုကို—
“ငါထင်ထားသလို ဖြစ်သွားလား”
နဲ့တင် မတိုင်းသင့်ဘူး။
တစ်ခါတလေ—
ကိုယ်ထင်ထားတာ မှားတယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းသိလာတာ ကလည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဘာကြောင့်?
အကြီးကြီးဆောက်မိမယ့်လမ်းကို စောစောပြန်လှည့်နိုင်လို့။
ကိုယ်စိတ်ကတော့—
“ငါ့ယူဆချက် မှန်စေချင်တယ်”
ဆိုတယ်။
ပညာက—
“ဘယ်ဟာအမှန်လဲ သိချင်တယ်”
ဆိုတယ်။
ဒီနှစ်ခု အရမ်းကွာတယ်။
ကိုယ်မှန်ချင်တာနဲ့ အမှန်သိချင်တာ မတူဘူး။
ကိုယ်မှန်ချင်တဲ့လူက—
အချက်အလက်ကို ကိုယ့်ဘက်ကနေရွေးကြည့်တယ်။
Customer ဆယ်ယောက်ထဲ ကိုးယောက်မကြိုက်ဘူး။
တစ်ယောက်ကြိုက်တယ်။
“တွေ့ပြီ၊ အလုပ်ဖြစ်တယ်”
ဆိုတယ်။
ဒါ အမှန်ရှာတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်လိုချင်တဲ့အဖြေ ရှာတာ။
အမှန်သိချင်တဲ့လူက—
ကြိုက်တဲ့လူကိုလည်း နားထောင်။
မကြိုက်တဲ့လူကိုလည်း နားထောင်။
ပြီးတော့—
ဘာကြောင့်ကွာလဲ?
ဘယ်သူ့အတွက်ကောင်းလဲ?
ဘယ်သူ့အတွက်မကောင်းလဲ?
ပြန်ကြည့်။
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေရာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၉၅၊ စင်္ကီသုတ် မှာ အလွန်နက်တဲ့ အချက်တစ်ခုရှိတယ်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်က ယုံကြည်ခြင်း၊ ကိုယ်နှစ်သက်ခြင်း၊ ရိုးရာအစဉ်အလာ၊ အကြောင်းပြဆင်ခြင်မှု၊ ကိုယ်စဉ်းစားသဘောတူထားမှု စတာတွေဟာ မှန်လည်းဖြစ်နိုင်၊ မမှန်လည်းဖြစ်နိုင်တာကြောင့်—ကိုယ်ယုံတာကို “ဒီတစ်ခုတည်းသာ အမှန်” လို့ အလျင်စလိုမဆုံးဖြတ်ဖို့ ရှင်းပြတယ်။ ထို့နောက် အမှန်ကိုသိမြင်ရာမှာ လူကို စိစစ်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ မှတ်သားခြင်း၊ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားခြင်း၊ လက်တွေ့အားထုတ်ခြင်း စတဲ့ အဆင့်လိုက်လမ်းကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒီသုတ်တော်ကို စီးပွားရေးစမ်းသပ်နည်းအဖြစ် မပြောရဘူးနော်။
ဒါပေမယ့် လောကီဘဝအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ စိတ်ထားတစ်ခုကို အလင်းပေးတယ်—
ကိုယ်ယုံထားတာကို အမှန်တရားနဲ့ တန်းတူမထားနဲ့။
“ငါထင်တာ ဒီလို”
လို့ ပြောနိုင်တယ်။
ဒါ အမှန်ကိုကာကွယ်တာ။
“ငါ့အတွေ့အကြုံအရ ဒီလိုမြင်တယ်”
ပြောနိုင်တယ်။
“ဒီအချက်က မသေချာသေးဘူး”
ပြောနိုင်တယ်။
ဒါ ပညာနည်းတာလား?
မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်သိသလောက်နဲ့ မသိသေးတာကို ခွဲနိုင်တဲ့ပညာ။
လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်မှာ ဒီအရည်အသွေး အရမ်းလိုတယ်။
ကိုယ့်Product ကို ချစ်တာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
Product ကိုချစ်လို့ အမှန်မမြင်တော့ရင် အန္တရာယ်။
ကိုယ့်Team ကို ယုံတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ပြဿနာတွေကို မမြင်ချင်တော့ရင် အန္တရာယ်။
ကိုယ့်ဆရာ၊ ကိုယ့်အကြံပေးကို လေးစားတာကောင်းတယ်။
ဒါပေမယ့်—
သူပြောတာကို ကိုယ်နားမလည်ဘဲ ထပ်ပြောရင် အန္တရာယ်။
ဒါကြောင့်—
သင်ယူတတ်တဲ့စိတ်ဟာ “ငါမသိသေးတာ ရှိတယ်” ဆိုတာကို ဝန်ခံနိုင်တဲ့စိတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စမ်းသပ်မှုကို သင်ယူမှုဖြစ်စေဖို့ အရေးကြီးတာ—
မေးခွန်းကောင်းတစ်ခု ရှိရမယ်။
“ဒီ Product အောင်မြင်မလား?”
ဆိုတာ ကြီးလွန်းတယ်။
ဘာကိုစစ်မှာလဲ?
မရှင်းဘူး။
“ဒီ Customer အုပ်စုက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ငွေပေးလိုစိတ်ရှိသလား?”
ပိုရှင်းတယ်။
“ဒီပို့ဆောင်ချိန်ကို Customer လက်ခံလား?”
ပိုရှင်းတယ်။
“ဒီရှင်းပြပုံကို ဝန်ထမ်းတွေ မှန်ကန်စွာနားလည်လား?”
ပိုရှင်းတယ်။
“မနက်ပိုင်း တရားထိုင်ရင် ကျွန်တော်နေ့စဉ်အလေ့အထ တည်ဖို့ ပိုလွယ်သလား?”
ကိုယ့်ဘဝအတွက် ရှင်းတယ်။
မေးခွန်းမရှင်းရင် စမ်းသပ်ပြီးလည်း ဘာသင်ရမလဲ မရှင်းဘူး။
ဒါကြောင့် စမ်းဖို့မစခင်—
“ငါဘာသိချင်တာလဲ?”
မေး။
ဒီမေးခွန်းက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
တစ်ခါတလေ လူတွေ ဘာမှမသိချင်ဘဲ စမ်းတယ်။
ပျင်းလို့ပြောင်း။
အဲဒါစမ်းသပ်တာမဟုတ်ဘူး။
စိတ်မရှည်တာ။
တစ်ခါတလေ Tool အသစ်တွေ့လို့ စမ်း။
အဟောင်းဘာပြဿနာလဲ မသိ။
နှစ်ပတ်နောက် နောက်Tool။
ဘာသင်လဲ?
မသိ။
ဒီဟာ သင်ယူမှုစက်ဝန်းမဟုတ်ဘူး။
အသစ်အဆန်းနောက် လိုက်ခြင်း။
ဒါကြောင့်—
စမ်းသပ်မှုတိုင်းမှာ သိချင်တဲ့အရာ တစ်ခုရှိ။
ဒကာကြီးတို့…
နောက်အချက်—
စမ်းသပ်မှုကို သေးအောင်လုပ်။
ဒီဟာမှာ “သေး” ဆိုတာ အမြင်သေးတယ် မဟုတ်ဘူး။
အန္တရာယ်ထိန်းတာ။
လုပ်ငန်းအသစ်တစ်ခုရဲ့ စိတ်ကူးကို စမ်းဖို့—
တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ဖွင့်စရာ မလိုဘူး။
နေရာတစ်ခု။
Customer အုပ်စုတစ်ခု။
ကာလတစ်ခု။
အရင်စမ်းလို့ရနိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းစနစ်အသစ်—
ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံး အခုချက်ချင်းပြောင်းစရာမလိုရင် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုမှာ စမ်း။
ပြီးတော့ ကြည့်။
မိသားစုဘဝမှာ—
“အိမ်စည်းကမ်းအကုန်ပြောင်းမယ်”
မလုပ်ဘဲ—
ညစာအချိန် တစ်ပတ်လောက် ဖုန်းမသုံးဘဲ အတူထိုင်ကြည့်။
ဘာပြောင်းလဲလာလဲ ကြည့်။
ဒါဟာ ဘဝကို စမ်းသပ်ခန်းလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။
အသေးစားပြောင်းလဲမှုနဲ့ အကျိုးကို သတိရှိရှိကြည့်တာ။
ဒါပေမယ့်—
အချို့ကိစ္စမှာ စမ်းလို့မရဘူး။
ဥပမာ—
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ဆိုင်တဲ့ ဆေးကို “ကိုယ်တိုင်စမ်းကြည့်” လို့ မပြောရဘူး။
ပညာရှင်၊ လုံခြုံရေးစည်းမျဉ်း၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအထောက်အထားကို လိုက်ရမယ်။
လူ့အသက်က “စမ်းကြည့်တဲ့ပစ္စည်း” မဟုတ်ဘူး။
စီးပွားရေးထဲမှာလည်း—
Customer ငွေ၊ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်၊ ဘေးကင်းရေးကို မသိအောင် စမ်းလို့မရဘူး။
ဒါကြောင့်—
အန္တရာယ်ကန့်သတ်ခြင်းဟာ စမ်းသပ်မှုရဲ့ သီလဘက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ချက်—
စမ်းသပ်မှု မအောင်မြင်ရင် စိတ်ကို အရင်စစ်။
ဘာကြောင့်?
လူ့စိတ်က အရှုံးကိုတွေ့ရင် ဘာလုပ်လဲ?
အကြောင်းပြချက်ရှာတယ်။
သူများကို အပြစ်တင်တယ်။
ကိုယ့်ပုံရိပ်ကာကွယ်တယ်။
ဒီအချိန်မှာ သင်ယူဖို့ အခက်ဆုံး။
Customer မဝယ်ဘူး။
“Customer တွေမသိဘူး”
တစ်ကြောင်းတည်း။
Presentation မကောင်းဘူး။
“ပရိသတ်မကောင်းလို့”
အလုပ်မပြီး။
“Team မကောင်းလို့”
ကလေးနဲ့စကားမပြေလည်။
“သူက နားမလည်လို့”
ဒီလိုပြောရင်—
ကိုယ့်ဘက်က ပြင်စရာမရှိတော့ဘူး။
ဘာကြောင့်?
အပြစ်အကုန် တစ်ဖက်မှာ။
ဒါပေမယ့် ပညာရှိစိတ်က—
“သူ့ဘက်အကြောင်းလည်း ရှိနိုင်တယ်။ ငါ့ဘက်အကြောင်းက ဘာလဲ?”
မေးတယ်။
ဒီမေးခွန်းက သင်ယူမှုကို ပြန်ဖွင့်ပေးတယ်။
ကိုယ်အပြစ်ပဲလို့လည်း မယူနဲ့။
အရာတိုင်းကို ကိုယ့်အပြစ်လုပ်ရင်လည်း မမှန်ဘူး။
တစ်ချို့ဟာ Market။
တစ်ချို့ဟာ Timing။
တစ်ချို့ဟာ အခြားလူရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်။
တစ်ချို့ဟာ မျှော်လင့်မထားတဲ့အခြေအနေ။
ဒါကြောင့်—
အပြစ်ရှာတာမဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းရှာတာ။
ဒီနှစ်ခုကွာတယ်။
အပြစ်ရှာရင် လူကိုရှာတယ်။
အကြောင်းရှာရင် အခြေအနေကိုရှာတယ်။
ဘယ်အကြောင်းက ဘယ်အကျိုးကို ကူညီသလဲ?
ဘာကို ပြင်နိုင်?
ဘာကိုမပြင်နိုင်?
ဒီလို။
ဒကာကြီးတို့…
အကြောင်းနဲ့အကျိုးကြည့်တာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ ရဲ့အလင်းကို ပြန်သတိရ။
ဘုရားလောင်းအနေနဲ့ စိတ်တစ်မျိုးဖြစ်လာတဲ့အခါ—
“ဒီစိတ်ဟာ ဘာဆီဦးတည်လဲ”
ကြည့်တယ်။
ဒီသဘောကို ကိုယ့်ဘဝမှာ—
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာဆီဦးတည်နေလဲ”
ကြည့်။
“ဒီအလေ့အထက ဘာဖြစ်လာစေလဲ”
ကြည့်။
“ဒီစကားပြောပုံက အဖွဲ့ရဲ့ယုံကြည်မှုကို တိုးစေလား၊ လျော့စေလား”
ကြည့်။
အကျိုးဆက်ကိုကြည့်တတ်တဲ့လူက သင်ယူတတ်တဲ့လူ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၅၊ သောဏသုတ် ကလည်း အလွန်လှတယ်။
အရှင်သောဏဟာ အလွန်အားထုတ်နေပြီး စိတ်ပျက်လာတဲ့အခါ မြတ်စွာဘုရားရှင်က သူအိမ်ရှင်ဘဝတုန်းက တီးမှုတ်ကျွမ်းကျင်ခဲ့တဲ့ ဗီဏာကြိုးကို မေးတယ်။
ကြိုးအရမ်းတင်းရင် ကောင်းကောင်းတီးလို့ရလား?
မရ။
အရမ်းလျော့ရင်?
မရ။
သင့်တော်စွာညှိထားမှ တီးလို့ကောင်းတယ်။
အဲဒီလို အားထုတ်မှုကိုလည်း သင့်တော်အောင်ညှိဖို့ လမ်းညွှန်တယ်။
ဒီဟာကို ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်မှာ အထူးကြည့်။
အရှင်သောဏရဲ့အခြေအနေမှာ—
အရမ်းအားထုတ်တယ်။
ရလဒ်မရသေးဘူး။
စိတ်ပျက်တယ်။
အဲဒီမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က—
“မင်းအားမထုတ်နဲ့တော့”
မပြောဘူး။
“အရင်နည်းအတိုင်းပဲ ပိုအင်အားထည့်”
လည်း မပြောဘူး။
ညှိ။
ဒီဟာ သင်ယူမှု။
အလုပ်တစ်ခုမဖြစ်ရင်—
အမြဲနှစ်ဆကြိုးစားရမလား?
မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ နည်းလမ်းပြောင်းရမယ်။
အချိန်ပြောင်းရမယ်။
ပမာဏပြောင်းရမယ်။
ဈေးပြောင်းရမယ်။
Customer အုပ်စုပြောင်းရမယ်။
တာဝန်ခွဲပုံပြောင်းရမယ်။
တရားအားထုတ်မှုမှာလည်း—
အလွန်တင်းနေလား?
အလွန်လျော့နေလား?
ညှိ။
ဒီလို။
ကြိုးစားမှုထပ်ထည့်တာတစ်ခုတည်း သင်ယူမှုမဟုတ်ဘူး။ လိုအပ်ရင် ညှိတတ်တာပါ သင်ယူမှု။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတချို့မှာ အယူအဆတစ်ခုရှိတယ်—
“မနားမနေ ဆက်လုပ်ရင် အောင်မြင်မယ်”
အမြဲမှန်လား?
မမှန်ဘူး။
မှားတဲ့လမ်းကို မနားမနေ ဆက်သွားရင်?
မှားတဲ့နေရာ ပိုဝေးရောက်မယ်။
ဒါကြောင့်—
ဇွဲရှိရမယ်၊ ဒါပေမယ့် မျက်စိမမှိတ်ရဘူး။
ဇွဲ + ပြန်ကြည့်မှု။
အားထုတ်မှု + ပညာ။
ဒီနှစ်ခုတွဲ။
ဒီနေရာမှာ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈၊ မဂ္ဂဝိဘင်္ဂသုတ် ရဲ့ သမ္မာဝါယာမက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
မှန်ကန်သောအားထုတ်မှုမှာ—
မဖြစ်သေးတဲ့အကုသိုလ် မဖြစ်စေဖို့၊ ဖြစ်ပြီးသားအကုသိုလ်ကို ပယ်ဖို့၊ မဖြစ်သေးတဲ့ကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေဖို့၊ ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ်ကို ထိန်းသိမ်းတိုးပွားစေဖို့ အားထုတ်ရကြောင်း ဟောထားတယ်။
ဒီအချက်ကို စမ်းသပ်သင်ယူမှုအတွက် အလင်းယူလို့ကောင်းတယ်။
မကောင်းတာတွေ့ပြီ—
ပယ်။
ကောင်းတာမရှိသေးဘူး—
ဖြစ်အောင်လုပ်။
ကောင်းတာတွေ့ပြီ—
ထိန်းပြီးတိုး။
ဒီဟာပဲ ပြန်လည်တိုးတက်မှုရဲ့ အခြေခံပုံ။
တစ်ခုစမ်းတယ်။
မကောင်းတဲ့Feature တွေ့—
ဖြုတ်။
ကောင်းတဲ့အရာတွေ့—
တိုး။
အဖွဲ့အစည်းမှာ စကားပြောစနစ်တစ်ခု စမ်းတယ်။
မလိုအပ်တဲ့Meeting တွေ့—
လျှော့။
ထိရောက်တဲ့ပုံတွေ့—
ထိန်း။
ကိုယ့်နေ့စဉ်ဘဝမှာ—
ညနက်အိပ်တာကြောင့် မနက်တရားထိုင်မှုမတည်တာ သိလာတယ်။
ညအိပ်ချိန်ပြင်။
ဒီလို။
ဒါကို ဗုဒ္ဓဟောလုပ်ငန်းစီမံနည်းလို့ မတင်ဘူး။
ဒါပေမယ့် မကောင်းတာကိုပယ်၊ ကောင်းတာကိုဖွံ့ဖြိုးစေ ဆိုတဲ့ ဓမ္မအလင်းက လက်တွေ့ဘဝမှာ တန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
စမ်းသပ်မှုကို သင်ယူမှုဖြစ်စေဖို့ နောက်ထပ်လိုအပ်တာ—
ရလဒ်ကြည့်မယ့်အချိန်ကို ကြိုသတ်မှတ်ထား။
မဟုတ်ရင် လူ့စိတ်က—
မကြိုက်တဲ့ရလဒ်ရတိုင်း စမ်းသပ်မှုစည်းကမ်းကို ပြောင်းတတ်တယ်။
ဥပမာ—
တစ်ပတ်စမ်းမယ်ဆို။
သုံးရက်နဲ့ ရလဒ်ကောင်း။
“အောင်မြင်ပြီ”
ပြော။
မကောင်းရင်—
“နောက်ထပ်တစ်လစောင့်”
ပြော။
ကိုယ်လိုချင်တဲ့အဖြေ ရအောင် စည်းကမ်းပြောင်းနေတယ်။
ဒါပညာမဟုတ်ဘူး။
အလုပ်အမျိုးအစားအလိုက်—
ကြိုတင်စဉ်းစား။
ဘယ်ကာလမှာပြန်ကြည့်မလဲ?
ဘာအချက်ကြည့်မလဲ?
ဘာဖြစ်ရင် ဆက်မလဲ?
ဘာဖြစ်ရင် ပြင်မလဲ?
ဘာဖြစ်ရင် ရပ်မလဲ?
ဒီမေးခွန်းတွေက ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းလက်တွေ့အတွက်ပါ။
ဗုဒ္ဓဟောစာရင်းမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့—
မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်၊ ပြုပြီးနောက် ဆင်ခြင်ခြင်း—
နဲ့ အလွန်ကောင်းစွာ ဆက်သုံးလို့ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ စမ်းသပ်မှုမအောင်မြင်တာကို လူရှေ့မပြောချင်ဘူး။
ဘာကြောင့်?
အရှက်။
Founder တစ်ယောက်က—
“ငါဒီ Idea ကြီးအရမ်းကောင်းတယ်ပြောထားတာ၊ အခုမရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
စိတ်ပူတယ်။
Leader တစ်ယောက်က—
“ဒီစနစ်ကို ငါအမိန့်နဲ့ပြောင်းထားတာ၊ အခုမကောင်းဘူးဆို ပြန်ပြောင်းရင် ငါမှားတယ်ဆိုတာ လူတွေသိမယ်”
စိတ်ပူတယ်။
မိဘတစ်ယောက်က—
“ဒီနည်းနဲ့ကလေးကို ပြောတာ ငါမှန်တယ်ထင်ခဲ့တာ၊ အခုမှားတယ်ပြောရင် မိဘအာဏာကျမလား”
စိတ်ပူတယ်။
အဲဒီမှာ အတ္တဝင်တယ်။
အတ္တဝင်ရင်—
အမှားပြင်ဖို့ခက်လာတယ်။
ဒါကြောင့် သင်ယူမှုမှာ မာနလျော့ရတယ်။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ ငါမဟုတ်ဘူး။”
“ဒီစမ်းသပ်မှုရလဒ်ဟာ ငါ့တန်ဖိုးမဟုတ်ဘူး။”
ဒီခွဲခြားမှု အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
လုပ်ငန်းတစ်ခု မဖြစ်တာ—
လူတစ်ယောက် အလကားလူဖြစ်သွားတာမဟုတ်ဘူး။
နည်းလမ်းတစ်ခု မဖြစ်တာ—
ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလုံးမှားတာမဟုတ်ဘူး။
သင်ကြားပုံတစ်ခု မကောင်းတာ—
ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် တန်ဖိုးမရှိတာမဟုတ်ဘူး။
တရားထိုင်ပုံတစ်ခု မတည်တာ—
ကိုယ်တရားမကျင့်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။
ရလဒ်နဲ့ အတ္တကို မကပ်။
ဒါမှ ပြင်လို့ရတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု သင်ယူမှုစိတ်ထားနဲ့ “ရှုံးနိမ့်မှုကို လှပအောင် ပြောခြင်း” ကိုလည်း ခွဲရမယ်။
လူတစ်ယောက် အမြဲမတူတဲ့ Project စမ်းတယ်။
ဘာမှ မပြီး။
“ကျွန်တော်က စမ်းသပ်နေတာ”
ပြော။
ဒါ သင်ယူမှုလား?
မဖြစ်မနေမဟုတ်ဘူး။
မနေ့က အမှားနဲ့ ဒီနေ့အမှားတူတယ်။
ဘာမှမပြောင်းဘူး။
ဒါ သင်ယူမှုမရှိသေးဘူး။
စမ်းသပ်မှုတစ်ခု သင်ယူမှုဖြစ်ကြောင်း ဘာနဲ့သိမလဲ?
နောက်တစ်ကြိမ်အပြုအမူ ပြောင်းလဲလာသလား။
ဒီမေးခွန်း။
“သိပြီ”
ပြောတာတင် မလုံလောက်ဘူး။
Staff ကို ဆူမိတယ်။
“နောက်မဆူတော့ဘူး သိပြီ”
နောက်အပတ် တူတူ။
ဘာသင်လဲ?
မပြောင်းသေး။
ငွေစာရင်းမစစ်လို့ ပြဿနာဖြစ်။
“သင်ခန်းစာရပြီ”
နောက်လ မစစ်သေး။
သင်ယူမှု အပြည့်မဖြစ်သေး။
သင်ယူမှုရဲ့အထောက်အထားက နောက်တစ်ကြိမ် ပိုပညာရှိတဲ့လုပ်ရပ်။
ဒါလက်တွေ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်မှာ ဓမ္မပဒ ၂၃၉ က အလွန်လှတယ်။
ပညာရှိသူဟာ ငွေထည်သန့်စင်သူက အညစ်အကြေးကို တဖြည်းဖြည်း၊ နည်းနည်းချင်း၊ အခါအားလျော်စွာ ဖယ်သလို ကိုယ့်အညစ်အကြေးကိုလည်း တဖြည်းဖြည်းဖယ်ဖို့ ပုံရိပ်နဲ့ ဟောထားတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
“တဖြည်းဖြည်း” ဆိုတာ—
တစ်ကြိမ်ကြိုးစားပြီး Perfect မဖြစ်ရင် ရှုံးတာမဟုတ်ဘူး။
ကြည့်။
ပြင်။
ထပ်ကြည့်။
ထပ်ပြင်။
ဒီလိုသဘောကို နားလည်ဖို့ အလွန်ကောင်းတဲ့ပုံရိပ်။
ငွေထည်သန့်စင်သူက—
အညစ်အကြေးရှိတာကို မမြင်ချင်ဘဲ ဖုံးမထားဘူး။
မြင်တယ်။
ဖယ်တယ်။
ပြီးရင် ထပ်ကြည့်။
ဒီလို။
ကိုယ့်စိတ်ကိုလည်း—
ဒေါသပေါ်တယ်။
သိ။
အကြောင်းကြည့်။
ပြင်။
နောက်တစ်ခါ ထပ်သတိထား။
တစ်နေ့ထဲ အကုန်ပြည့်စုံဖို့မလိုဘူး။
လုပ်ငန်းမှာလည်း—
Product မပြည့်စုံသေး။
သိ။
Customer အတွက် အဓိကပြဿနာကို ပြင်။
နောက်တစ်ခါကြည့်။
ဒီသဘော။
ဒါပေမယ့်—
တဖြည်းဖြည်းပြင်တယ်ဆိုတာ သိသိနဲ့ မကောင်းတာဆက်လုပ်ခွင့် မဟုတ်ဘူး။
လူကို ထိခိုက်နေတာ သိပြီဆို—
ရပ်ရမယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့သဘောက အဲဒီမှာရှင်းတယ်။
မကောင်းတဲ့အကျိုးရှိနေတာတွေ့ရင် ဆက်မလုပ်ဖို့။
ဒါကြောင့်—
သင်ယူမှုဆိုပြီး ထိခိုက်မှုကို ဆက်လက်ခွင့်ပြုလို့မရ။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီအကြောင်းမှာ နောက်ထပ် မတူတဲ့အရာတစ်ခု—
စမ်းသပ်မှုနဲ့ အလေ့အထပြောင်းခြင်း။
တစ်ခုစမ်းတယ်။
ကောင်းတယ်။
ဒါနဲ့ပြီးပြီလား?
မပြီးဘူး။
ကောင်းတာတစ်ခုကို အလေ့အထဖြစ်အောင် ထိန်းရတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ မှာ—
လူတစ်ယောက် အတွေးတစ်မျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲလိုက်ရင် စိတ်ဟာ အဲဒီဘက်ကို ဦးတည်လာတယ်ဆိုတဲ့သဘောကို ဟောထားတယ်။
ဒီအချက် အရေးကြီးတယ်။
တစ်ခါစမ်းပြီး—
“အလုပ်ဖြစ်တယ်”
သိ။
ဒါပေမယ့် မသုံးတော့။
ဘာအကျိုး?
အကောင်းဆုံးသင်ယူမှုက—
သိတာကို အကျင့်ထဲထည့်တာ။
တစ်ယောက်က—
မနက်အချိန်အာရုံအကောင်းဆုံးဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်အလုပ်မှတ်တမ်းကနေ သိလာတယ်။
ဒါဆို အရေးကြီးတဲ့အလုပ်ကို မနက်ထား။
သိပြီးညဘက်ထိ အရေးမကြီးတာလုပ်နေရင်?
သိတာ မအသုံးချသေး။
Team က စာနဲ့ပေးတာထက် ရှင်းလင်းတဲ့နမူနာတစ်ခုနဲ့ပေးရင် ပိုနားလည်တယ်ဆိုတာ သိလာတယ်။
ဒါဆို နောက်အလုပ်မှာ သုံး။
Customer က Delivery time ကို ပိုဂရုစိုက်တယ်သိလာတယ်။
ဒါဆို စနစ်ပြင်။
အသိကို အပြုအမူဖြစ်အောင် ပြောင်းမှ သင်ယူမှုအပြည့်ဖြစ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
“စမ်းသပ်ပြီး သင်ယူ” ဆိုတဲ့စကားကို တစ်ခါတလေ နောက်တစ်ဖက်အစွန်းယူတတ်တယ်။
“ဒါဆို အစီအစဉ်မလိုတော့ဘူး၊ စမ်းတာပဲ”
မဟုတ်ဘူး။
Planning လိုတယ်။
စမ်းသပ်မှုက Planning ကို ဖျက်တာမဟုတ်ဘူး။
Planning အားလုံးက မှန်မယ်လို့ မာနမထားခိုင်းတာ။
မြေပုံလိုတယ်။
ဒါပေမယ့် လမ်းပေါ်ရောက်တဲ့အခါ တံတားပိတ်နေတာတွေ့ရင် ပြန်လမ်းရှာရမယ်။
မြေပုံကိုချစ်လို့ ပိတ်ထားတဲ့တံတားပေါ် မောင်းမရဘူး။
ဒီဟာ နှိုင်းယှဉ်ချက်ပါ။
အဓိကက—
အစီအစဉ်ရှိ + အဖြစ်မှန်နားထောင်။
ဒီနှစ်ခု။
တစ်ချို့လူက အစီအစဉ်မရှိ။
ဖြစ်သလိုလုပ်။
ဒါမကောင်း။
တစ်ချို့လူက အစီအစဉ်ကို အရမ်းဖမ်းထား။
Reality မကိုက်လည်း မပြင်။
ဒါလည်းမကောင်း။
အလယ်မှာ—
အစီအစဉ်တည်။
စမ်း။
ကြည့်။
ပြင်။
ဒကာကြီးတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၇၀၊ ကီဋာဂိရိသုတ် မှာ အဆုံးစွန်သိမြင်မှုတောင် တစ်ခါတည်းရရှိတာ မဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းပြုမှု၊ တဖြည်းဖြည်းအကျင့်တို့ဖြင့် ရောက်ရှိကြောင်း ဟောထားတယ်။ ယုံကြည်မှုဖြစ်လာခြင်း၊ ဆရာထံချဉ်းကပ်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ မှတ်သားခြင်း၊ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားခြင်း၊ အားထုတ်ခြင်းတို့ အဆင့်လိုက်ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါကို နားလည်လိုက်ရင်—
ပထမစမ်းသပ်မှုနဲ့တင် အကုန်မသိရတာ သဘာဝ။
ဒုတိယ။
တတိယ။
ပညာတိုးလာတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါတိုင်း တူတူစမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။
သင်ပြီးမှ နောက်တစ်ကြိမ်။
ဒီအချက်။
ပထမအကြိမ်—
Customer က Offer ကို နားမလည်။
စကားပြင်။
ဒုတိယအကြိမ်—
နားလည်တယ်၊ ဈေးမကိုက်။
ဈေးနဲ့အကျိုးကို ပြန်စစ်။
တတိယ—
ဈေးကိုက်တယ်၊ Delivery ခက်။
စနစ်ပြင်။
ဒီလို။
တစ်ဆင့်ချင်း မသိမှု လျော့လာတယ်။
ဒါကြောင့်—
စမ်းသပ်မှုရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်မှတ်တိုင် အမြန်တပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ မသိတာကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီလိုနဲ့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၁၉၊ ပဟာရာဒသုတ် ကို ပြန်ကြည့်လို့ရတယ်။
ပင်လယ်ကြီးဟာ ကမ်းကနေ တဖြည်းဖြည်းလျှော၊ တဖြည်းဖြည်းနိမ့်၊ တဖြည်းဖြည်းနက်လာသလို ဓမ္မဝိနယမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းပြုကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှုရှိကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါကို စမ်းသပ်မှုဘဝမှာ အလင်းယူရင်—
တစ်ခုစမ်းပြီး—
“အဖြေအကုန်မရသေးဘူး”
ဆိုပြီး အားမလျော့။
အဖြေတစ်ခုရပြီ။
နောက်မေးခွန်းဖွင့်လာတယ်။
ဒါ သင်ယူမှု။
ပညာတိုးလာတာနဲ့ မေးခွန်းအသစ်တွေ ပေါ်တတ်တယ်။
ဒါကို မသိမှုတိုးလာတယ်လို့ မယူနဲ့။
တစ်ခါတလေ—
အစက မေးခွန်းတောင်မသိဘူး။
လေ့လာလာတော့ ဘာမသိသေးလဲ သိလာတယ်။
ဒါလည်း တိုးတက်မှု။
မသိတာကို သိလာခြင်းဟာ သိမြင်မှုရဲ့အစိတ်အပိုင်း။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီတရားကို ပညာရေးဘဝထဲ သွားကြည့်။
ကျောင်းသားတစ်ယောက် စာမေးပွဲတစ်ခုမှာ အမှတ်နည်းတယ်။
အရှုံးလား?
အမှတ်နည်းတာက အဖြစ်မှန်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီစာမေးပွဲက—
ဘယ်အခန်းမသိလဲ၊ ဘယ်ပုံစံမှာ မှားလဲ၊ ဘယ်လိုလေ့လာပုံမကိုက်လဲ သိအောင် သုံးလို့ရတယ်။
ဒါဆို စာမေးပွဲက Diagnostic အလုပ်လည်းလုပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ကျောင်းသားက—
စာရွက်ပိတ်။
အမှတ်ကိုပဲရှက်။
အမှားကို မကြည့်။
နောက်တစ်ခါ တူတူပြန်ဖြေ။
ဒါဆို သင်ယူမှုနည်းတယ်။
မိဘကလည်း—
“ဘာကြောင့်အမှတ်နည်းလဲ၊ မင်းအသုံးမကျဘူး”
လို့ လူကိုထိုးမလား?
ဒါမှမဟုတ်—
“ဘယ်နေရာနားမလည်တာလဲ၊ ဘယ်လိုပြင်မလဲ”
လို့ အတူကြည့်မလား?
ဒုတိယပုံစံက သင်ယူမှုတံခါးပိုဖွင့်ပေးနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် စည်းကမ်းမလိုဘူးလို့ မဆိုဘူး။
တာဝန်ယူရမယ်။
စာမလေ့လာခဲ့ရင်—
စာမလေ့လာခဲ့တာကို ရိုးသားစွာ သိ။
ဒါမှ ပြင်လို့ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိသားစုဘဝမှာလည်း ဒီလို။
ဇနီးခင်ပွန်းနှစ်ယောက် စကားပြောနည်းတစ်ခု ပြောင်းကြည့်တယ်ဆိုပါစို့။
“ညဘက်ပင်ပန်းနေချိန် ပြဿနာကြီးမဆွေးနွေးဘဲ စနေနေ့မနက် အေးအေးဆေးဆေးပြောကြည့်မယ်”
ဆို။
စမ်းကြည့်တယ်။
ပိုကောင်းသလား?
ကြည့်။
မကောင်းဘူးဆို—
ဘာကြောင့်?
အချိန်ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ စကားအသုံးအနှုန်းပြဿနာလား?
တစ်ယောက်ကနားမထောင်ဘဲ ဖြေဖို့စောင့်နေလား?
ဒီလို။
မိသားစုကို စမ်းသပ်ခန်းလုပ်တယ် မဟုတ်ဘူး။
ဆက်ဆံရေးတိုးတက်ဖို့ မိမိတို့အပြုအမူရဲ့ အကျိုးကို သတိရှိရှိ ကြည့်တာ။
ကလေးနဲ့လည်းတူတယ်။
ဆူရင် ပိုကောင်းလာတယ်ထင်တယ်။
တကယ်က ကလေးက မပြောတော့ဘူး။
အပြင်မှာငြိမ်သွားတာကို—
“နားထောင်ပြီ”
လို့ ယူမလား?
ဒါမှမဟုတ်—
“ငါ့နည်းလမ်းကြောင့် သူစကားမပြောတော့တာလား”
ပြန်ကြည့်မလား?
ဒီဟာ MN 61 ရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့အလင်းနဲ့ အရမ်းဆိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ကိုယ့်စိတ်ဘဝမှာတော့ ပိုနက်တယ်။
တစ်နေ့ ဦးဇင်းတို့ ကိုယ့်စိတ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ လေ့လာ ကြည့်။
ဒေါသလာတဲ့အခါ—
ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ဘာဖြစ်လဲ?
အကျိုးကြည့်။
နောက်တစ်ခါ—
ဆယ်စက္ကန့်တိတ်နေကြည့်။
အသက်ရှူ။
ပြီးမှပြော။
ဘာကွာလဲ?
ဒီလို သတိနဲ့ ကိုယ့်အပြုအမူကို လေ့လာ။
ဒါကို Meditation experiment လို့ အလွန်ခေတ်သစ်စကားမတပ်လည်းရတယ်။
ဓမ္မထဲမှာ အဓိကက—
အကျိုးအပြစ်သိပြီး ကုသိုလ်ဘက်တိုး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၆၊ ကေသမုတ္တိသုတ် ကိုလည်း အကန့်အသတ်နဲ့ သတိရလို့ကောင်းတယ်။
ဒီသုတ်ကို “ဗုဒ္ဓဘာသာက သိပ္ပံနည်းပဲ” ဆိုပြီး မယူရဘူး။
သုတ်တော်မှာ ကာလာမလူမျိုးတို့ကို ကြားဖူးသမျှ၊ ရိုးရာ၊ ကျမ်းလာရုံ၊ ယုတ္တိထင်မြင်ရုံ၊ ဆရာဖြစ်လို့ရုံနဲ့ အဆုံးသတ်မထားဘဲ—မကောင်းတဲ့တရားတွေဟာ မကောင်း၊ အပြစ်ရှိ၊ ပညာရှိတို့က ကဲ့ရဲ့ပြီး လက်ခံကျင့်သုံးလျှင် ဆင်းရဲနာကျင်မှုဆီ ဦးတည်တယ်ဆိုတာ သိလာတဲ့အခါ ပယ်ဖို့၊ ကောင်းတဲ့တရားတွေဟာ အကျိုးချမ်းသာဆီ ဦးတည်တယ်ဆို သိလာတဲ့အခါ လက်ခံကျင့်သုံးဖို့ ရှင်းပြထားတယ်။
ဒီမှာလည်း—
ကျင့်သုံးပြီး အကျိုးကို ခွဲသိခြင်း အရေးကြီးတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီသုတ်ကို—
“ကိုယ်ကြိုက်တာပဲ ကိုယ်စမ်းပြီး မှန်တယ်ဆို”
လို့ မယူနဲ့။
ပညာရှိတို့က ချီးကျူးလား၊ အပြစ်ကင်းလား၊ အကျိုးချမ်းသာဆီ ဦးတည်လား ဆိုတဲ့ ethical standard ပါတယ်။
ဒါကြောင့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာလည်း—
“အလုပ်ဖြစ်လား”
တစ်ခုတည်းမမေး။
“မှန်ကန်လား”
မေး။
“မထိခိုက်ဘူးလား”
မေး။
“ရိုးသားလား”
မေး။
တစ်ခုက ရောင်းအားတက်တယ်ဆိုပါစို့။
ဒါပေမယ့် လိမ်ညာတဲ့ကြော်ငြာသုံးထားတယ်။
“စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်တယ်”
လို့ ပြောမလား?
စီးပွားရေးနံပါတ်တစ်ခုပေါ်မှာ အောင်နိုင်တယ်။
သီလဘက်မှာ ရှုံးပြီ။
ဒါကြောင့်—
ရလဒ်ကောင်းတိုင်း နည်းလမ်းမှန်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
ဒီဟာ တကယ်အရေးကြီးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အဲဒီတော့ ဓမ္မနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ စမ်းသပ်မှုမှာ အနည်းဆုံး—
အမှန်ပြောရမယ်။
လူကို မသိအောင် အသုံးချမထားရဘူး။
ထိခိုက်မှုကို သိသိနဲ့ မလုပ်ရဘူး။
အန္တရာယ်ရှိတဲ့အရာကို အကျိုးနည်းနည်းရဖို့ မစမ်းရဘူး။
မှားသွားရင် ပြင်ရမယ်။
ဒီအခြေခံတွေ မရှိဘူးဆိုရင်—
“သင်ယူဖို့ စမ်းတာ”
ဆိုတဲ့စကားဟာ အကြောင်းပြချက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Team အတွင်းမှာ စမ်းသပ်မှုမလုပ်ရဲဘူး။
ဘာကြောင့်?
မှားရင် ဆူမယ်။
အရှက်ခွဲမယ်။
အလုပ်ပြုတ်မယ်။
ဒါကြောင့် လူတွေ ဘာလုပ်မလဲ?
စမ်းမလုပ်ဘူး။
အသစ်မပြောဘူး။
ပြဿနာမြင်လည်း မပြောဘူး။
ဘာကြောင့်?
မှားရင် လူကို အပြစ်ပေးတာ။
ဒီနေရာမှာ Leader ရဲ့တာဝန် အရမ်းကြီးတယ်။
ပေါ့ဆမှုကိုတော့ တာဝန်ယူစေရမယ်။
မုသားကို ခွင့်မပြု။
သီလချိုးဖောက်မှုကို—
“Experiment ပဲ”
ဆိုပြီး မလွှတ်။
ဒါပေမယ့်—
တာဝန်ယူစွာ စမ်းပြီး မဖြစ်တဲ့အခါ မေး—
“ဘာသင်ရလဲ?”
“နောက်တစ်ကြိမ် ဘာပြောင်းမလဲ?”
ဒီလို။
ဒီလိုCulture ရှိရင် လူတွေ အမှားဖုံးတာ နည်းနိုင်တယ်။
အမှားကို စောစောပြောလာနိုင်တယ်။
စောစောပြောရင် စောစောပြင်လို့ရတယ်။
ဒါ Leadership Application။
ဗုဒ္ဓဟောအဖွဲ့အစည်းစီမံနည်းမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ မကောင်းမှုတွေ့ရင် ဖုံးမထားဘဲ ထုတ်ဖော်ပြင်ဆင်ခြင်း ဆိုတဲ့ အလင်းနဲ့ ကိုက်ညီစွာ အသုံးချလို့ရတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ဖက်မှာ Leader က—
“အမှားကိုလက်ခံတယ်”
ဆိုပြီး Quality အကုန်ကျသွားတာလည်း မလုပ်ရဘူး။
အမှားနှစ်မျိုး ခွဲ။
သင်ယူမှုဖြစ်နိုင်တဲ့အမှား။
ပေါ့ဆမှုကြောင့် မဖြစ်သင့်တဲ့အမှား။
ဒီနှစ်ခု မတူဘူး။
စာရင်းသေချာစစ်ဖို့ ရှင်းရှင်းညွှန်ထားတယ်။
မစစ်ဘဲ ပို့။
အမှား။
ဒါ “learning experiment” မဟုတ်ဘူး။
ပေါ့ဆမှု။
Customer အတွက် Offer အသစ်တစ်ခုကို သေချာစီစဉ်၊ အန္တရာယ်ကန့်သတ်ပြီး စမ်းတယ်။
Market မတုံ့ပြန်ဘူး။
ဒါက အခြားအမျိုးအစား။
သင်ယူနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အမှားအားလုံးကို ချီးကျူးတာ မဟုတ်ဘူး။ အမှားရဲ့အကြောင်းကို ခွဲသိတာ။
ဒီဟာ ပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စမ်းသပ်မှုတစ်ခု မအောင်မြင်တဲ့အခါ—
“ရပ်မလား၊ ဆက်မလား”
ဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။
လူတချို့က တစ်ခါမရတာနဲ့ ရပ်။
ဒါလည်းမကောင်းနိုင်။
တစ်ချို့က အကြိမ်တစ်ရာမရလည်း မပြင်ဘဲ ဆက်။
ဒါလည်းမကောင်းနိုင်။
ဘယ်လိုခွဲမလဲ?
ပြန်မေး—
ဘာသင်လာသလဲ?
မအောင်မြင်မှုရဲ့ အကြောင်းက ပြင်နိုင်လား?
Customer ရဲ့လိုအပ်ချက် signal ရှိလား?
အန္တရာယ်ဆက်ခံနိုင်လား?
သီလနဲ့ကိုက်လား?
သက်ဆိုင်ရာဥပဒေ၊ စည်းမျဉ်းနဲ့ကိုက်လား?
ကိုယ့်Capacity နဲ့ကိုက်လား?
ဒါတွေ။
Universal နံပါတ်တစ်ခု မရှိဘူး။
“သုံးခါစမ်းပြီးရပ်”
လို့ ဦးဇင်းတို့ မတီထွင်ဘူး။
လုပ်ငန်းတွေမတူ။
အန္တရာယ်တွေမတူ။
ဒါကြောင့် ပညာနဲ့ ခွဲရတယ်။
ဒီမှာ သောဏသုတ်ကို ပြန်သတိရ—
အလွန်တင်းလွန်း၊ အလွန်လျော့လွန်းမဖြစ်။
ညှိ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စမ်းသပ်မှုကို သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်နိုင်ဖို့ အရေးကြီးဆုံးစိတ်တစ်ခုက—
အဖြေကို ချစ်တာထက် အမှန်ကို ချစ်။
ဒီစကား မှတ်ထား။
“ငါ့Idea မှန်ရမယ်”
မဟုတ်။
“အမှန်ဘာလဲ သိချင်တယ်”
ဒီစိတ်။
Customer မလိုဘူးလား?
သိချင်တယ်။
မလိုဘူးဆို စောစောသိတာကောင်းတယ်။
ဈေးမကိုက်လား?
သိချင်တယ်။
Delivery နည်းမမှန်လား?
သိချင်တယ်။
ငါ့Leadership style ကြောင့် ဝန်ထမ်းတွေ မပြောရဲလား?
သိချင်တယ်။
ငါ့တရားထိုင်ပုံမှာ အလွန်တင်းနေလား?
သိချင်တယ်။
ဘာကြောင့်?
အမှန်သိမှ ပြင်လို့ရတယ်။
အမှန်မသိချင်တဲ့လူက—
အပြင်မှာကောင်းသလို ပြနိုင်တယ်။
အတွင်းမှာ ပြဿနာကြီးလာတယ်။
ဒါကြောင့်—
အမှန်က တစ်ခါတလေ စိတ်မချမ်းသာစေဘူး၊ ဒါပေမယ့် ပညာကို ဖွင့်ပေးတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမှာ “သင်ယူမှု” ဆိုတာ Knowledge တိုးတာတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေ—
ဘာမလုပ်သင့်လဲ သိလာတာ လည်း သင်ယူမှု။
တစ်ခါတလေ—
ဘယ်သူနဲ့မလုပ်သင့်လဲ သိလာတာ လည်း သင်ယူမှု။
တစ်ခါတလေ—
ကိုယ့်Capacity ဘယ်လောက်လဲ သိလာတာ လည်း သင်ယူမှု။
တစ်ခါတလေ—
ဒီအချိန်မမှန်သေးဘူး သိလာတာ လည်း သင်ယူမှု။
တစ်ခါတလေ—
ဒီစိတ်ကူးကို လက်လွှတ်ရမယ် သိလာတာ အကြီးဆုံးသင်ယူမှုဖြစ်နိုင်တယ်။
Founder တစ်ယောက်အတွက် Idea ပစ်နိုင်တာလည်း Skill။
ဘာကြောင့်?
Idea ကို ချစ်တာနဲ့ Reality ကိုချစ်တာ တိုက်မိတဲ့အခါ—
ဘယ်ဟာရွေးမလဲ?
ပညာက Reality ကို ရွေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ “စမ်းသပ်မှု” ဆိုပြီး အမြဲလမ်းပြောင်းနေတာရှိတယ်။
ဒီနေ့ တစ်ခု။
မနက်ဖြန်တစ်ခု။
အပတ်တိုင်းစနစ်ပြောင်း။
အဲဒါလည်း သင်ယူမှုမဟုတ်နိုင်ဘူး။
ဘာကြောင့်?
တစ်ခုကို လုံလောက်အောင် အချိန်မပေးလို့။
စမ်းသပ်မှုက လုံလောက်တဲ့ အခြေအနေ၊ လုံလောက်တဲ့အချိန် ရှိရမယ်။
စိုက်ထားတဲ့မျိုးစေ့ကို နေ့တိုင်းတူးကြည့်—
“အမြစ်ထွက်ပြီလား”
ဆိုရင် မကောင်းဘူး။
ဒီဟာ analogy ပဲ။
စိုက်ပျိုးရေးသက်သေမဟုတ်ဘူး။
အဓိကက—
စောင့်သင့်တာစောင့်။
ကြည့်သင့်တာကြည့်။
လုံလောက်ပြီဆို ဆုံးဖြတ်။
ဒါကြောင့်—
စမ်းသပ်ခြင်းမှာလည်း စိတ်ရှည်မှုလိုတယ်။
မကြာခဏ လောကီဘဝမှာ—
ရလဒ်မထွက်သေးတာနဲ့ မဖြစ်တာကို ရောတတ်တယ်။
အချိန်မပြည့်သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ကြိုစဉ်းစား။
ဒီအလုပ်က အကျိုးမြင်ဖို့ ဘယ်လောက်အချိန်လိုနိုင်လဲ?
ဒီနေရာမှာ အတုအယောင်နံပါတ် မပေးရဘူး။
လုပ်ငန်းအလိုက်ကွာတယ်။
ဒါပေမယ့် စိတ်ထားကို သတိပေးတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဓမ္မဘက်မှာလည်း ဒီလို။
တရားထိုင်တယ်။
သုံးရက်။
“အလုပ်မဖြစ်ဘူး”
ပြော။
ဘယ်လိုသိ?
သုံးရက်နဲ့ နောက်ဆုံးအကျိုးကို တောင်းနေတာလား?
တရားကျင့်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်ရတာ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၇၀၊ ပဟာရာဒသုတ်တို့မှာ တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်မှု အလင်းရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
“အချိန်ပေးရမယ်”
ဆိုပြီး နည်းမမှန်တာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မစစ်ဘဲလုပ်လို့လည်း မရဘူး။
ဆရာကောင်း၊ ကျမ်းကောင်း၊ မှန်ကန်တဲ့လမ်းညွှန်မှုလိုတယ်။
ဒီ Balance။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်စမ်းသပ်မှုရလဒ်က “မသိသေး” ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီအဖြေကို လူတွေ မကြိုက်ဘူး။
“အောင်”
“ရှုံး”
နှစ်ခုထဲလိုချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အချက်အလက်မလုံလောက်ရင်—
“မသိသေး”
ဆိုတာ အမှန်ဆုံးအဖြေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာ Customer သုံးယောက်ပဲတွေ့။
တစ်ယောက်ကြိုက်။
နှစ်ယောက်မကြိုက်။
Market အကုန်အကြောင်း သိပြီလား?
မသိသေး။
တစ်ပတ်ရောင်းအားကျ။
လုပ်ငန်းပျက်ပြီလား?
အခြားအကြောင်းမသိသေးရင် မသေချာ။
ဒီလို။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၉၅ ရဲ့ အမှန်ကို ကာကွယ်တဲ့သဘော အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်—
ကိုယ်ယုံတာကို ယုံတယ်လို့ ပြော။
ဒါကို အဆုံးစွန်အမှန် မတင်နဲ့။
လုပ်ငန်းမှာ—
“ဒီအချက်အလက်အရ ယာယီအားဖြင့် ဒီလိုမြင်တယ်”
ပြောတတ်ရမယ်။
ဒါအားနည်းတဲ့ Leader မဟုတ်ဘူး။
အချက်မလုံလောက်တာကို မလုံလောက်ကြောင်း သိတဲ့ Leader။
ဒကာကြီးတို့…
အခု မေးချင်တယ်။
ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ တစ်ခါစမ်းပြီး ရှုံးတယ်ဆိုပြီး လုံးဝပစ်ထားတဲ့အရာ ဘာရှိလဲ?
စာသင်တာလား?
စီးပွားရေးလား?
လူရှေ့စကားပြောတာလား?
ကျန်းမာရေးလေ့ကျင့်မှုလား?
တရားထိုင်တာလား?
ဆက်ဆံရေးပြန်ပြင်တာလား?
တစ်ခါမရလို့—
“ငါနဲ့မဖြစ်ဘူး”
လို့ သတ်မှတ်ထားတာရှိလား?
ဒီတရားနာရင်း ပြန်မေး—
မဖြစ်တာက ပန်းတိုင်လား၊ နည်းလမ်းလား?
ပန်းတိုင်မဖြစ်တာဆိုရင်—
နည်းလမ်းပြောင်းလို့ရလား?
နည်းလမ်းမဖြစ်တာဆိုရင်—
ပန်းတိုင်ကို မပစ်သင့်သေးဘူးလား?
ဥပမာ—
တရားထိုင်ဖို့ မနက်ငါးနာရီထတာ မတည်ဘူး။
ဒါဆို တရားမကျင့်နိုင်ဘူးလား?
မဟုတ်ဘူး။
အချိန်ပြောင်းနိုင်တယ်။
စာဖတ်ဖို့ တစ်နေ့တစ်နာရီ မတည်ဘူး။
ဒါဆို စာမဖတ်နိုင်ဘူးလား?
မဟုတ်ဘူး။
နှစ်ဆယ်မိနစ်နဲ့စနိုင်တယ်။
အွန်လိုင်းကရောင်းတာမကောင်း။
ဒါဆို Product မကောင်းတာလား?
ချန်နယ်၊ ကမ်းလှမ်းချက်၊ Customer အုပ်စု စတဲ့ အကြောင်းတွေ ပြန်စစ်ရမယ်။
နည်းလမ်းတစ်ခု မအောင်မြင်တာကို ပန်းတိုင်တစ်ခုလုံးမအောင်မြင်တာနဲ့ မရော။
ဒါ သင်ယူမှုအမြင်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါပေမယ့်—
ပန်းတိုင်ကိုယ်တိုင် မသင့်တော့တာလည်း ရှိတယ်။
တစ်ယောက်က ငွေရှာမယ်ဆိုပြီး သီလမကိုက်တဲ့လုပ်ငန်းလုပ်ချင်တယ်။
နည်းလမ်းပြောင်းရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။
ပန်းတိုင်၊ အသက်မွေးမှုအမျိုးအစားကို ပြန်စစ်။
တစ်ယောက်က လူတိုင်းထက်သာရမယ်ဆိုတဲ့ မာနပန်းတိုင်ထား။
အဲဒီအတွက် အမြဲစမ်း။
ပြဿနာက နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူး။
အရင်းက တဏှာ။
ဒါကြောင့် ဓမ္မက—
နည်းလမ်းတိုးတက်မှုတင်မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ စစ်ခိုင်းတယ်။
ဒီဟာ လောကီစမ်းသပ်စီမံမှုထက် ပိုနက်တဲ့အချက်။
“အလုပ်ဖြစ်တယ်” တစ်ခုတည်းမဟုတ်။
“သင့်တော်တယ်” ပါကြည့်။
“ကုသိုလ်လား၊ အကုသိုလ်လား” ပါကြည့်။
ဒကာကြီးတို့…
လုပ်ငန်းအတွက် အရေးကြီးတဲ့နောက်ထပ် အချက်က—
တစ်ကြိမ်မှာ မေးခွန်းအများကြီး မစမ်းနဲ့။
Product ပြောင်းတယ်။
ဈေးလည်းပြောင်း။
Marketing စကားလည်းပြောင်း။
Customer အုပ်စုလည်းပြောင်း။
အချိန်လည်းပြောင်း။
အကုန်တစ်ခါတည်း။
ပြီးတော့ ရောင်းအားတက်တယ်။
ဘာကြောင့်တက်?
မသိ။
ကျတယ်။
ဘာကြောင့်ကျ?
မသိ။
ဒါဆို သင်ယူမှုနည်းတယ်။
ဒါ ခေတ်သစ်စမ်းသပ်ရေး လက်တွေ့အမြင်။
ဗုဒ္ဓဟောမဟုတ်ဘူး။
အလင်းက—
အကြောင်းအကျိုးကို ကြည့်ချင်ရင် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှင်းအောင်လုပ်။
နေ့စဉ်ဘဝမှာလည်း—
ကျန်းမာရေးပြောင်းမယ်။
အစားအသောက်၊ အိပ်ချိန်၊ လေ့ကျင့်ခန်း၊ အလုပ်ချိန်၊ ကော်ဖီ၊ အကုန်တစ်နေ့တည်းပြောင်း။
ဘယ်ဟာက ဘယ်လိုအကျိုးရှိလဲ မသိတော့ဘူး။
ဒါကြောင့် လိုအပ်သလို တစ်ခုချင်းပြောင်း။
ဒါပေမယ့် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေမှာ ပညာရှင်ညွှန်ကြားချက်လိုတဲ့အရာကို ကိုယ်တိုင်စမ်းမလုပ်။
ဒီကန့်သတ်ချက်အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခုကို အထူးပြောချင်တယ်။
သင်ယူမှုအတွက် မှတ်တမ်းလိုတယ်။
လူ့စိတ်က မေ့တတ်တယ်။
မနှစ်ကအမှားကို ဒီနှစ်အသစ်လို ပြန်လုပ်တတ်တယ်။
Project တစ်ခုပြီး—
“ဘာသင်ခန်းစာရလဲ?”
စာရင်းနည်းနည်းထား။
ဘာယူဆခဲ့?
ဘာဖြစ်ခဲ့?
ဘာကွာ?
နောက်တစ်ခါဘာပြင်?
ဒီလေးချက်တောင် အများကြီးကူညီနိုင်တယ်။
ဒါ ဗုဒ္ဓဟောစနစ်မဟုတ်ဘူး။
ခေတ်သစ်လက်တွေ့အသုံးချနည်း။
ဒါပေမယ့် မမေ့မလျော့မှု၊ ပြန်လည်ဆင်ခြင်မှုအတွက် အထောက်အကူ။
အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း—
Project ပြီးရင် အောင်ပွဲလုပ်ရုံမဟုတ်။
အဆင်မပြေတာ ဖုံးရုံမဟုတ်။
ပြန်ကြည့်။
ဒီလိုလုပ်ရင် အဖွဲ့ရဲ့ပညာဟာ လူတစ်ယောက်ခေါင်းထဲမှာပဲ မနေဘူး။
စနစ်ထဲရောက်လာတယ်။
ဒကာကြီးတို့…
တစ်ချို့လူက အမှားမှတ်တမ်းထားရင် အားနည်းချက်ပေါ်တယ်ထင်တယ်။
အဲဒါကြောင့် မရေးချင်။
ဒါပေမယ့်—
မမှတ်ထားတဲ့အမှားက မဖြစ်ခဲ့ဘူးလား?
ဖြစ်ခဲ့တယ်။
စာမရေးထားလို့ ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။
နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အမှားကို မှတ်မိတာ အရှက်မဟုတ်ဘူး။ ထပ်မဖြစ်ဖို့ အမြတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်ကို ဘဝတရားနဲ့ ထပ်ချိတ်။
တစ်နေ့အိပ်ခါနီး—
“ဒီနေ့ ဘာကောင်းတာလုပ်ခဲ့လဲ?”
“ဘာမှားလဲ?”
“ဘာကြောင့်?”
“မနက်ဖြန် ဘာတစ်ချက်ပြင်မလဲ?”
ဒီလိုပြန်ကြည့်။
ဒါ ဦးဇင်းတို့ ဒီတရားကနေ လက်တွေ့အဆိုပြုတာ။
Canonical formula လို့ မပြောဘူး။
ဒါပေမယ့် MN 61 ရဲ့ ပြုပြီးနောက်ဆင်ခြင်မှုကို နေ့စဉ်ဘဝထဲ အသက်သွင်းဖို့ အသုံးဝင်တယ်။
ဒီလိုပြန်ကြည့်တတ်ရင်—
နေ့တိုင်းတစ်ချက် သင်နိုင်တယ်။
ဒကာကြီးတို့…
အခု “အရှုံး” ဆိုတဲ့စကားကို နက်နက်ကြည့်ရအောင်။
လူတစ်ယောက်အတွက် ဘာကြောင့် အရှုံးကြောက်တာလဲ?
ပိုက်ဆံပျောက်လို့တစ်ခုတည်းလား?
မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်တန်ဖိုးပျောက်သလို ခံစားရလို့။
“ငါစမ်းပြီးမဖြစ်ဘူး”
ကနေ—
“ငါမဖြစ်နိုင်တဲ့လူ”
ကို စိတ်ကခုန်သွားတယ်။
ဒီ jump ကို သတိထား။
Result တစ်ခုက—
Result တစ်ခု။
Identity မဟုတ်ဘူး။
တစ်ယောက်က—
သင်တန်းတစ်ခုဖွင့်၊ လူမတက်။
ဒီသင်တန်း Offer မကိုက်တာဖြစ်နိုင်တယ်။
Marketing မရောက်တာဖြစ်နိုင်တယ်။
အချိန်မမှန်တာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဈေးမကိုက်တာဖြစ်နိုင်တယ်။
သင်တန်းကိုယ်တိုင် မလိုတာဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒါတွေမစစ်ဘဲ—
“ငါဆရာမဖြစ်နိုင်ဘူး”
ဆိုတာ သက်သေမရှိတဲ့ကောက်ချက်။
ဒီလိုကောက်ချက်တွေက နောက်စမ်းသပ်မှုကို ပိတ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
အရှုံးကို သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်ခြင်းရဲ့ အဓိကဟာ ကိုယ့်အတ္တနဲ့ ရလဒ်ကို မကပ်ခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ အနတ္တတရားကို Business slogan လုပ်မပြောချင်ဘူး။
အနတ္တဟာ အလွန်နက်တဲ့ ဓမ္မတရား။
“Product မအောင်မြင်တာ အနတ္တပဲ”
ဆိုပြီး ပေါ့ပေါ့မပြောသင့်ဘူး။
ဒါပေမယ့် လက်တွေ့စိတ်ပညာအနေနဲ့—
“ဒီအလုပ်မဖြစ်ဘူး” နဲ့ “ငါမဖြစ်ဘူး” ကို ခွဲနိုင်ရင် စိတ်ပေါ့တယ်။
ဒါကို သတိနဲ့ ခွဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စမ်းသပ်မှုကို သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်တဲ့လူတစ်ယောက်ဟာ—
“ဘယ်သူမှန်လဲ”
ထက်
“ဘာမှန်လဲ”
ကို မေးတတ်တယ်။
Team meeting မှာ—
Founder ပြောတာတစ်ခု။
ဝန်ထမ်းပြောတာတစ်ခု။
Founder ရဲ့Idea မမှန်တာ ဖြစ်နိုင်လား?
ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းရဲ့Idea မမှန်တာ ဖြစ်နိုင်လား?
ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါဆို ဘယ်သူရာထူးကြီးလဲနဲ့ မဆုံးဖြတ်။
အချက်အလက်။
Customer အတွေ့အကြုံ။
ကုန်ကျစရိတ်။
အကျိုးဆက်။
ဒါတွေကြည့်။
ဒါဆို အဖွဲ့မှာ အတ္တတိုက်ပွဲကနေ အမှန်ရှာမှု ဆီပြောင်းလာနိုင်တယ်။
ဒါ Leadership အတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် Leader က နောက်ဆုံးတာဝန်ရှိတာရှိတယ်။
ဆုံးဖြတ်ရမယ်။
“အမြဲစမ်းနေဦးမယ်”
ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ရှောင်လို့ မရ။
သင်ယူပြီး ဆုံးဖြတ်။
ဒကာကြီးတို့…
စမ်းသပ်မှုတစ်ခုက အောင်မြင်တယ်ဆိုပါစို့။
ဒီမှာလည်း သတိထား။
အောင်မြင်တာက သင်ယူမှုမလိုတော့ဘူးလား?
ပိုလိုတယ်။
ဘာကြောင့်အောင်မြင်?
ပြန်လုပ်နိုင်လား?
တစ်ကြိမ်ကံကောင်းတာလား?
သင့်တော်တဲ့အကြောင်းတွေ အမှန်တကယ်ရှိလား?
အခြားCustomer မှာလည်း ကိုက်လား?
Quality ထိန်းနိုင်လား?
ဒီလို။
Success ကိုလည်း စစ်။
လူတွေ Failure ပဲ သင်ခန်းစာထင်တတ်တယ်။
တကယ်တော့ Success ကလည်း သင်ခန်းစာ။
ဘာကောင်းခဲ့လဲ သိမှ ထိန်းနိုင်မယ်။
SN 45.8 ရဲ့ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ်ကို ထိန်း၊ တိုးဆိုတဲ့အလင်းကို ပြန်မှတ်။
လုပ်ငန်းမှာ—
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းတဲ့အလေ့အထ ဘာလဲ?
Customer ကို အချိန်မှန်ပြန်ဖြေတယ်။
ကောင်းတယ်။
ကြီးလာလို့မပျောက်စေနဲ့။
Quality စစ်တယ်။
ကောင်းတယ်။
Order များလာလို့ မဖျက်နဲ့။
အဖွဲ့မှာ အမှန်ပြောလို့ရတယ်။
ကောင်းတယ်။
လူများလာလို့ အဲဒီယဉ်ကျေးမှုမပျောက်စေနဲ့။
အောင်မြင်မှုက ကောင်းတာမပျောက်ဖို့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအသစ်ပဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
စမ်းသပ်ခြင်းကို သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်တဲ့စိတ်ဟာ ငွေကုန်တာကို ပေါ့ပေါ့မမြင်ဘူး။
အချိန်ကုန်တာကိုလည်း ပေါ့ပေါ့မမြင်ဘူး။
ဆန့်ကျင်ဘက်—
သင်ယူမှုရဖို့ ကုန်ကျစရိတ်ကို တန်ဖိုးထားလို့ ပိုစနစ်တကျ စမ်းတယ်။
“ဘာသိရမလဲ မသိပေမယ့် လုပ်ကြည့်မယ်”
မလုပ်။
“ဒီသိချင်တာအတွက် ဒီလောက်ပမာဏနဲ့ စမ်းမယ်”
ဆို။
အဲဒီတော့ ရှုံးရင်တောင်—
ဘာသိလာလဲ ရှင်းတယ်။
ဒါ အရင်းအနှီးကို လေးစားတာ။
ဒါပေမယ့် “သင်ခန်းစာရတယ်” ဆိုပြီး ဆုံးရှုံးမှုအားလုံးကို လှပအောင် မဖုံး။
ဥပမာ သိန်းတစ်ရာဆုံးပြီး အဖြေတစ်ခုသိလာတယ်။
အဲဒီအဖြေကို တစ်သိန်းနဲ့သိနိုင်ခဲ့ရင်?
စမ်းသပ်မှု design မကောင်းခဲ့နိုင်တယ်။
ဒါကိုပါ သင်ယူ။
ဘယ်လိုပိုစျေးသက်သာစွာ သိနိုင်ခဲ့သလဲ?
ဒီမေးခွန်းနောက်တစ်ခါအတွက် အရေးကြီးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ စမ်းသပ်မှုရလဒ်က—
“ဒီအရာကို မလုပ်သင့်ဘူး”
လို့ပြောတယ်။
ဒီအဖြေကိုလည်း လက်ခံရမယ်။
လူတချို့က—
“ဒီလောက်ထိလုပ်ပြီးပြီ၊ ဆက်လုပ်မယ်”
ဆိုတယ်။
အရင်ကုန်ထားတာများလေလေ လက်လွှတ်ခက်လေလေ။
ဒါ လူ့စိတ်မှာဖြစ်တတ်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
မနေ့ကကုန်ခဲ့တာကို ဒီနေ့ပြန်မရနိုင်ရင်—
ဒီနေ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မနေ့ကအရှုံးအတွက် အပြစ်ပေးသလို မလုပ်နဲ့။
ဒီနေ့မှစပြီး ဘာကောင်းဆုံးလဲ ကြည့်။
ရပ်သင့်ရင် ရပ်။
သင်ခန်းစာယူ။
တစ်ချို့အရှုံးက—
ပိုကြီးတဲ့အရှုံးကို ရပ်ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ရပ်ရတာလည်း နာတယ်။
အတ္တနာတယ်။
ကိုယ့်အိပ်မက်လက်လွှတ်ရတယ်။
ဒါကို ပေါ့ပေါ့မပြောဘူး။
သင်ယူမှုဆိုတာ စိတ်မနာတော့ဘူး မဟုတ်ဘူး။
နာပေမယ့် အမှန်ကို မဖုံးခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဟာ အရမ်းနက်တယ်။
ဓမ္မလမ်းမှာလည်း အမှန်မြင်တာဟာ အမြဲကြိုက်စရာချည်း မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်လောဘကို ကိုယ်မြင်ရတယ်။
ဒေါသကိုမြင်ရတယ်။
မာနကိုမြင်ရတယ်။
ကိုယ်ထင်ထားတဲ့ ကိုယ့်ပုံရိပ်နဲ့ မကိုက်တာ မြင်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် မမြင်ဘဲနေရင် ပယ်လို့မရ။
ဒါကြောင့်—
စမ်းသပ်မှုက လောကီဘဝမှာ ကိုယ့်ယူဆချက်ကို ပြန်ဖော်ထုတ်သလို၊ သတိက ကိုယ့်စိတ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်ပေးတယ်။
ဒီနှစ်ခုတူတယ်လို့ မဆိုဘူး။
Analogy အဖြစ်ပဲ။
စမ်းသပ်မှုက Product အကြောင်းသိစေတယ်။
တရားသတိက နာမ်ရုပ်၊ စိတ်အလေ့အထ၊ ကုသိုလ်အကုသိုလ်ကို ပညာနဲ့ ကြည့်ဖို့ ဦးတည်တယ်။
အဆင့်မတူဘူး။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီနေ့ကစပြီး စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလုပ်တဲ့အခါ—
“အောင်မလား၊ ရှုံးမလား”
တစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
“ဘာသိလာမလဲ?”
ထပ်မေး။
ဒီမေးခွန်းက စိတ်ပြောင်းတယ်။
Interview တစ်ခုပြုလုပ်မယ်။
အလုပ်ရမလား မရဘူးလားတင်မဟုတ်—
ကိုယ့်စကားပြောပုံ ဘာပြင်ရမလဲ?
သိလာနိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းတင်ပြမယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူလက်ခံမလား တင်မဟုတ်—
သူတို့မေးတဲ့မေးခွန်းက ကိုယ်မစဉ်းစားရသေးတာ ဘာလဲ?
သိလာနိုင်တယ်။
ပထမCustomer ဆီရောင်းမယ်။
ဝယ်မဝယ်တင်မဟုတ်—
သူနားမလည်တဲ့စကား ဘာလဲ?
သိလာနိုင်တယ်။
ကလေးနဲ့စကားပြောမယ်။
သူနားထောင်မနားထောင်တင်မဟုတ်—
ဘယ်ပုံစံပြောရင် သူဖွင့်ပြောသလဲ?
သိလာနိုင်တယ်။
တရားထိုင်မယ်။
စိတ်ငြိမ်မငြိမ်တင်မဟုတ်—
ကိုယ့်စိတ် ဘယ်မှာအမြဲပြေးသလဲ?
သိလာနိုင်တယ်။
ဒီလို။
ရလဒ်တစ်ခုတည်းကနေ သင်ခန်းစာဆီ မြင်ကွင်းချဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါပေမယ့် သတိထား။
“ဘာသိလာမလဲ” မေးတာက—
အောင်မြင်မှုလိုစိတ်ပျောက်ရမယ် မဟုတ်ဘူး။
လုပ်ငန်းလုပ်ရင် အောင်မြင်ချင်လို့ရတယ်။
စာမေးပွဲဖြေရင် အမှတ်ကောင်းချင်လို့ရတယ်။
Project လုပ်ရင် ပြီးချင်တယ်။
ရည်မှန်းချက်လိုတယ်။
အဓိက—
ရလဒ်မရတဲ့အခါ ပညာမပျောက်ဖို့။
ရလဒ်ကိုလိုချင်။
ဒါပေမယ့် ရလဒ်ကို အတ္တမလုပ်။
ဒကာကြီးတို့…
ဒီမှာ တစ်ချက်ပြန်သတိပေးချင်တယ်။
စမ်းသပ်မှုကို သင်ယူမှုအဖြစ်မြင်တာ—
Risk မမြင်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။
ဆန့်ကျင်ဘက်။
Risk ကို ပိုရှင်းစွာမြင်တယ်။
ဘယ်လောက်ဆုံးနိုင်?
ဘယ်သူထိခိုက်နိုင်?
ပြန်ပြင်လို့ရလား?
ပြန်မရနိုင်တဲ့အရာဘာလဲ?
ဒီအချက်ကို စမ်းမလုပ်သင့်ဘူးလား?
ဒါတွေ ကြိုစဉ်းစား။
စမ်းသပ်မှုက လွတ်လပ်မှုရှိပေမယ့် တာဝန်မဲ့ခြင်း မရှိရ။
ဒါကြောင့်—
ပြန်ပြင်လို့ရတဲ့အရာကို သေးသေးစမ်း။ ပြန်မရနိုင်တဲ့ထိခိုက်မှုရှိရင် အလွန်တင်းကြပ်စွာစစ်။
ဒါ လောကီပညာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီတရားကို အဖွဲ့အစည်းမှာ အသုံးချချင်ရင်—
လူတွေကို တစ်ခုပြော။
“မအောင်မြင်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ဖုံးထားတာထက် စောစောပြောတာ ပိုကောင်းတယ်”
ဒါ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့Culture အတွက် အရေးကြီး။
ဒါပေမယ့် Leader ကိုယ်တိုင် မအောင်မြင်မှုဝန်ခံရဲမှ လူတွေဝန်ခံရဲမယ်။
Leader က ကိုယ့်အမှားဖုံးပြီး—
Staff ကို “အမှန်ပြော”
ဆိုရင်?
ယုံမလား?
မယုံဘူး။
ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်က—
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ငါ့ယူဆချက် မမှန်ခဲ့ဘူး။ ဒီအချက်သင်ရတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုပြောင်းမယ်”
ပြောနိုင်ရင်—
အဖွဲ့က ဘာသင်မလဲ?
အမှားဝန်ခံခြင်း = အားနည်းခြင်း မဟုတ်။
တာဝန်ယူမှုဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ Leader က—
“ငါက သင်ယူနေတာပဲ”
ဆိုပြီး တူတူအမှားတစ်ရာလုပ်လို့ မရဘူး။
သင်ယူမှုဆို ပြောင်းရမယ်။
ဒီ Balance။
ဒကာကြီးတို့…
အခု အဓိကတရားဘက် ပြန်ဝင်မယ်။
ဦးဇင်းတို့ဘဝမှာ အကြီးဆုံး စမ်းသပ်မှုက ဘာလဲ?
တကယ်တော့ ဘဝကို စမ်းသပ်မှုလို့ လျှော့ခေါ်မသင့်ဘူး။
ဘဝမှာ ကံ၊ တာဝန်၊ သီလရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်လုပ်ရပ်တွေက—
အကျိုးပြန်လာတယ်။
မေတ္တာနဲ့ပြောရင် ဘယ်လို?
ဒေါသနဲ့ပြောရင် ဘယ်လို?
လောဘနဲ့လုပ်ရင် ဘယ်လို?
ရိုးသားရင် ဘယ်လို?
ဒီအကျိုးတွေက ကိုယ့်ကို သင်ပေးနေတယ်။
ပြဿနာက—
ဦးဇင်းတို့ မကြည့်ရင် မသင်ဘူး။
တစ်နေ့လုံး ဒေါသနဲ့ပြော။
အိမ်မှာလူတွေ ကိုယ့်ကိုရှောင်။
“အားလုံးကိုယ့်ကို မလေးစားဘူး”
ဆိုရင် အကြောင်းမမြင်သေး။
ကိုယ့်စကားရဲ့အကျိုးကို ကြည့်။
ဒါ MN 61၊ MN 19 တို့ရဲ့ reflection light အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့နေရာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားရဲ့လက်တွေ့ကို အရမ်းရိုးအောင် ပြောရင်—
နောက်တစ်ခါ တစ်ခုစမ်းမယ်ဆို—
အရင်မေး—
“ငါဘာသိချင်တာလဲ?”
ပြီးရင်—
“ဘယ်သူ့ကို ထိခိုက်နိုင်လဲ?”
“ဘယ်လောက်အန္တရာယ်ယူရမလဲ?”
“သေးအောင်စမ်းလို့ရလား?”
ပြီးတော့ စမ်း။
လုပ်နေတုန်းကြည့်။
ပြီးရင်—
“ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ?”
“ဘာကြောင့်?”
“ဘာကို ဆက်မလဲ?”
“ဘာကို ရပ်မလဲ?”
“ဘာကို ပြင်မလဲ?”
ဒီလောက်။
ဒါ ဦးဇင်းတို့ ဒီခေါင်းစဉ်ကို လက်တွေ့အသုံးချဖို့ စုစည်းထားတဲ့ပုံ။
ဗုဒ္ဓဟောစာရင်းမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဘုရားဟောတရားထဲက ဆင်ခြင်ခြင်း၊ အကျိုးအပြစ်ကြည့်ခြင်း၊ မှားတာပယ်ခြင်း၊ ကောင်းတာဖွံ့ဖြိုးခြင်း၊ အားထုတ်မှုညှိခြင်း တို့ကို လောကီဘဝထဲ အလင်းယူထားတာ။
ဒကာကြီးတို့…
အခု သစ္စာလေးပါးနဲ့ ဒီတရားကို နိဂုံးချုပ်ကြည့်မယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
စမ်းသပ်ရင် မသေချာဘူး။
မအောင်မြင်နိုင်ဘူး။
ငွေဆုံးနိုင်တယ်။
အချိန်ကုန်နိုင်တယ်။
လူက “No” ပြောနိုင်တယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကူးကို ငြင်းနိုင်တယ်။
ဒါ ပူတယ်။
အဲဒီထက်ပိုပူတာ—
မအောင်မြင်မှုနဲ့ ကိုယ့်အတ္တကို ကပ်လိုက်တာ။
“ငါရှုံးပြီ”
“ငါအသုံးမကျဘူး”
“ငါ့မျက်နှာပျက်ပြီ”
ဒီလို။
နောက်တစ်ခု—
မစမ်းရဲလို့ အမြဲမသိဘဲနေရတာ။
အခွင့်အရေးလွတ်တာ။
အကြီးကြီးဆောက်ပြီးမှ အခြေခံယူဆချက်မှားတာ သိရတာ။
ဒါတွေလည်း ဒုက္ခ။
စမ်းသပ်ရင် ဒုက္ခမရှိတော့ဘူး မဟုတ်ဘူး။
ဒုက္ခကို စောစောသိပြီး ပညာနဲ့ကိုင်တွယ်ခွင့် ရနိုင်တယ်။
သမုဒယသစ္စာ။
ဒီဒုက္ခနောက်မှာ ဘာရှိလဲ?
တဏှာ။
“ငါ့ယူဆချက် မှန်ရမယ်”
“ငါ အရှုံးမမြင်ရဘူး”
“လူတွေ ငါ့ကို တော်တယ်ထင်ရမယ်”
“ရလဒ်ကို ငါထိန်းချုပ်နိုင်ရမယ်”
ဆိုတဲ့လိုချင်မှု။
ပြီးတော့ ဥပါဒါန်။
“ဒီIdea က ငါ့Idea”
“ဒီProject က ငါ”
“ဒီအရှုံးက ငါ့အရှုံး”
ကပ်။
ဒီလိုဖမ်းတော့ အမှန်မမြင်ချင်တော့ဘူး။
မကောင်းတဲ့အချက်ကို ဖုံးတယ်။
Customer မကြိုက်တာကို မနားထောင်။
တစ်ဖက်ကိုအပြစ်တင်။
ဒီတဏှာ၊ ဥပါဒါန်က သင်ယူမှုကို ပိတ်တယ်။
နိရောဓသစ္စာ။
အဲဒီ “ငါမှန်ရမယ်” ဆိုတဲ့ဖမ်းဆုပ်မှု အေးလာရင်—
ဘာဖြစ်လဲ?
“ဒီစမ်းသပ်မှု မဖြစ်ဘူး”
လို့ ရိုးသားစွာပြောနိုင်တယ်။
“ဒီနည်းမကိုက်ဘူး”
ပြောနိုင်တယ်။
“သူပြောတာမှန်တယ်”
လက်ခံနိုင်တယ်။
“ငါပြောင်းမယ်”
ပြောနိုင်တယ်။
စိတ်ပေါ့တယ်။
လောကီအဆင့်မှာ—
အမှန်နဲ့ရန်မဖြစ်တော့ဘူး။
နက်တဲ့ ဓမ္မဘက်မှာ—
တဏှာ၊ ဥပါဒါန်ချုပ်ငြိမ်းရာဟာ နိရောဓသစ္စာရဲ့အဆုံးစွန်ဦးတည်ချက်။
စမ်းသပ်မှုတစ်ခုက နိဗ္ဗာန်မပေးဘူး။
ဒါကိုမရောနဲ့။
ဒါပေမယ့် လောကီအလုပ်ထဲမှာ ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့ပြီး အမှန်ကို လက်ခံတတ်တဲ့ စိတ်ထားက ဓမ္မကျင့်မှုအတွက်လည်း အထောက်အကူဖြစ်နိုင်တယ်။
မဂ္ဂသစ္စာ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့—
ယူဆချက်နဲ့ အမှန်ကို ခွဲ။
အကြောင်းနဲ့အကျိုးကြည့်။
အောင်မြင်တာ၊ မအောင်မြင်တာကို တစ်ဖက်တည်းမကြည့်ဘဲ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ် အကျိုးဆက်ကိုပါကြည့်။
သမ္မာသင်္ကပ္ပနဲ့—
လောဘ၊ မာနနဲ့ စမ်းတာမဟုတ်ဘဲ အကျိုးပြုလိုစိတ်နဲ့လုပ်။
သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်လိုစိတ်ထား။
သမ္မာဝါစာနဲ့—
ရလဒ်မကောင်းတာကို ကောင်းတယ်မပြော။
အချက်အလက်မရှိတာကို ရှိတယ်မပြော။
စမ်းသပ်မှုရလဒ်ကို ရိုးသားစွာ ပြော။
သမ္မာကမ္မန္တနဲ့—
လူကိုထိခိုက်စေမယ့် လုပ်ရပ်ကို “စမ်းတာ” အကြောင်းပြချက်နဲ့ မပြု။
လုပ်သင့်တာကို တာဝန်ယူပြု။
သမ္မာအာဇီဝနဲ့—
စီးပွားရေးစမ်းသပ်တယ်ဆိုပြီး မမှန်တဲ့အသက်မွေးမှုဆီ မဝင်။
Market လိုချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ အရာအားလုံးရောင်းလို့မရ။
သမ္မာဝါယာမနဲ့—
မကောင်းတာ မဖြစ်အောင်ကာကွယ်။
ဖြစ်လာတာပယ်။
ကောင်းတာဖြစ်အောင်လုပ်။
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းတာ ထိန်း၊ တိုး။
သမ္မာသတိနဲ့—
စမ်းသပ်မှုမအောင်မြင်ချိန် ဒေါသတက်တာသိ။
အရှက်ဖြစ်တာသိ။
အပြစ်တင်ချင်တာသိ။
ကိုယ့်ယူဆချက်ကို ကာကွယ်ချင်တာသိ။
သိပြီး အမှန်ဆီပြန်။
သမ္မာသမာဓိနဲ့—
တစ်ခါမအောင်မြင်တာနဲ့ အရာဆယ်ခုနောက်မပြေး။
အခုသင်ရမယ့်အချက်ပေါ် စိတ်တည်။
ဒီလို မဂ္ဂလမ်းရဲ့အလင်းနဲ့ လောကီဘဝကို ပိုပညာရှိစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ကစပြီး—
တစ်ခုမဖြစ်ရင် ချက်ချင်း—
“ရှုံးပြီ”
လို့ မဆုံးဖြတ်နဲ့။
အရင်မေး—
“ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ?”
ပြီးရင်—
“ဘာကြောင့်လဲ?”
ပြီးတော့—
“ဘာသင်ရလဲ?”
နောက်ဆုံး—
“နောက်တစ်ကြိမ် ဘာပြောင်းမလဲ?”
ဒါပဲ။
ဒီမေးခွန်းတွေကြားမှာ အရှုံးက သင်ခန်းစာဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် “သင်ခန်းစာရပြီ” ဆိုတဲ့စကားတင် မလုံလောက်ဘူး။
နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်း။
ဒါမှ သင်ယူမှု။
ဒကာကြီးတို့…
ရေစက်တစ်စက်၊ တစ်စက်နဲ့ အိုးပြည့်သလို—
အမှားတစ်ချက်ကို မှန်မှန်ပြင်ရင်း ပညာတိုးနိုင်တယ်။
ငွေထည်သန့်စင်သူက နည်းနည်းချင်း အညစ်အကြေးဖယ်သလို—
ကိုယ့်အလေ့အထကို တဖြည်းဖြည်း ပြင်နိုင်တယ်။
ပင်လယ်ကြီး တဖြည်းဖြည်းနက်သလို—
သင်ယူမှုလည်း တဖြည်းဖြည်းနက်လာနိုင်တယ်။
အားထုတ်မှု အလွန်တင်းလွန်းရင် ညှိ။
လျော့လွန်းရင် ညှိ။
အရှင်သောဏကို ဟောထားတဲ့ ဗီဏာကြိုးဥပမာကို မမေ့နဲ့။
အလုပ်ကို မပြုမီ ဆင်ခြင်။
ပြုနေစဉ် ဆင်ခြင်။
ပြုပြီးနောက် ပြန်ဆင်ခြင်။
အရှင်ရာဟုလာအား ဟောတော်မူတဲ့ ဆင်ခြင်မှုအလင်းကို မမေ့နဲ့။
ကိုယ့်ယူဆချက်ကို အဆုံးစွန်အမှန် မလုပ်နဲ့။
အမှန်ကိုရှာဖို့ နားထောင်၊ စဉ်းစား၊ လေ့လာ၊ အားထုတ်။
စင်္ကီသုတ်ရဲ့ အမှန်ကိုကာကွယ်တဲ့သဘောကို မမေ့နဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ယနေ့နာယူရသော ဓမ္မကုသိုလ်အကြောင်းကြောင့်—
မိမိတို့သည် အရှုံးကို မျက်စိမှိတ်ငြင်းပယ်ခြင်းမှ ကင်းနိုင်ကြပါစေ။
အရှုံးကို အရှုံးဟု ရိုးသားစွာ သိနိုင်ကြပါစေ။
ထို့နောက် အဲဒီအရှုံးထဲတွင် သင်ယူစရာရှိပါက ပညာဖြင့် ထုတ်ယူနိုင်ကြပါစေ။
မသိသေးသောအရာကို သိပြီးသားဟု မထင်ကြပါစေနှင့်။
ယူဆချက်ကို အမှန်တရားအဖြစ် မဖမ်းကြပါစေနှင့်။
ကိုယ်မှန်ချင်ခြင်းထက် အမှန်ကို သိချင်သောစိတ် ပိုမိုကြီးမားလာကြပါစေ။
စမ်းသပ်မှုမပြုမီ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းနိုင်ကြပါစေ။
ဘာသိချင်သည်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
အန္တရာယ်ကို ကြိုမြင်နိုင်ကြပါစေ။
သူတစ်ပါးကို မလိုအပ်ဘဲ ထိခိုက်စေသော စမ်းသပ်မှုများ မပြုကြပါစေနှင့်။
လူ့အသက်၊ ကျန်းမာရေး၊ လုံခြုံရေး၊ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်၊ သူတစ်ပါး၏ဥစ္စာနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို “စမ်းသပ်မှု” ဟူသောအကြောင်းပြချက်ဖြင့် မပေါ့ဆကြပါစေနှင့်။
မိမိတို့ လုပ်ဆောင်မည့်အမှုကို မပြုမီ ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
ပြုနေစဉ် အကျိုးအပြစ်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ပြုပြီးနောက် ရိုးသားစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်ကြပါစေ။
မကောင်းသောအကျိုးကို တွေ့လျှင် ဖုံးကွယ်ခြင်းမပြုဘဲ ပြင်ဆင်နိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောအကျိုးကို တွေ့လျှင် မာနမတက်ဘဲ ထိန်းသိမ်းတိုးပွားနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းများ၌—
Customer မဝယ်သောအခါ Customer ကိုသာ အပြစ်မတင်ကြပါစေနှင့်။
ကိုယ့်ကမ်းလှမ်းချက်၊ ဈေးနှုန်း၊ အချိန်၊ အရည်အသွေး၊ ဆက်သွယ်ပြောဆိုပုံနှင့် တန်ဖိုးပေးနိုင်မှုတို့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်ကြပါစေ။
ပထမစမ်းသပ်မှုမအောင်မြင်သောအခါ ကိုယ့်အိပ်မက်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းမပစ်ကြပါစေနှင့်။
မအောင်မြင်သောအရာသည် ပန်းတိုင်လား၊ နည်းလမ်းလား ခွဲခြားနိုင်ကြပါစေ။
ဆက်သင့်သောအရာကို ဆက်နိုင်ကြပါစေ။
ပြင်သင့်သောအရာကို ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
ရပ်သင့်သောအရာကို မာနကြောင့် မဖမ်းဘဲ ရပ်နိုင်ကြပါစေ။
ရပ်လိုက်ရခြင်းကို အရှုံးတစ်ခုတည်းဟု မမြင်ဘဲ ပိုကြီးသောအရှုံးမှ ကာကွယ်သော ပညာဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ကြိမ်အောင်မြင်သောအခါလည်း အကုန်သိပြီဟု မထင်ကြပါစေနှင့်။
ဘာကြောင့်အောင်မြင်သည်ကို ပြန်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောအလေ့အထကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။
ရိုးသားမှု မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
Quality မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
လူကို လူအဖြစ်မြင်သောစိတ် မပျောက်ကြပါစေနှင့်။
အဖွဲ့အစည်းခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့၏အမှားကို ဝန်ခံရဲကြပါစေ။
အမှားဖုံးကွယ်သောယဉ်ကျေးမှုထက် အမှန်ကို စောစောပြော၍ စောစောပြင်နိုင်သော ယဉ်ကျေးမှုကို တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
ပေါ့ဆမှုကို သင်ယူမှုဟု နာမည်မပြောင်းကြပါစေနှင့်။
အကျင့်ပျက်မှုကို စမ်းသပ်မှုဟု အကြောင်းမပြကြပါစေနှင့်။
မုသားကို ရောင်းအားစမ်းသပ်မှုဟု မယူကြပါစေနှင့်။
သူတစ်ပါး၏ဒုက္ခကို အသုံးချ၍ သင်ယူမှုမပြုကြပါစေနှင့်။
စမ်းသပ်မှုတိုင်း၏ အောက်မှာ သီလတရားရှိနိုင်ကြပါစေ။
ပညာရှိသောအားထုတ်မှုရှိနိုင်ကြပါစေ။
မိသားစုဘဝမှာ—
စကားပြောနည်းမပြေသောအခါ တစ်ဖက်လူကိုသာ အပြစ်မတင်ဘဲ ကိုယ့်ပြောပုံကိုလည်း ပြန်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
ကလေးတစ်ယောက် မနားထောင်သောအခါ အော်ဟစ်မှုကိုပဲ ထပ်တိုးမည့်အစား ဘယ်နည်းလမ်းက ပိုကောင်းစွာနားလည်မှု ဖြစ်စေသလဲ ပညာဖြင့် ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
မိဘနှင့်သားသမီး၊ ဇနီးနှင့်ခင်ပွန်း၊ ဆရာနှင့်တပည့်၊ အလုပ်ရှင်နှင့်အလုပ်သမားတို့သည် အပြစ်ရှာခြင်းထက် အကြောင်းရှာခြင်းကို ပိုမိုလေ့ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
ပညာသင်ယူရာမှာ—
စာမေးပွဲအမှတ်နည်းခြင်းကြောင့် ကိုယ့်တန်ဖိုးနည်းသွားသည်ဟု မယူကြပါစေနှင့်။
မှားသောမေးခွန်းကို ပြန်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
မသိသေးသောအခန်းကို သိနိုင်ကြပါစေ။
လေ့လာပုံကို ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
တရားအားထုတ်ရာမှာ—
စိတ်မငြိမ်ခြင်းကြောင့် တရားမထိုင်တော့ခြင်း မဖြစ်ကြပါစေနှင့်။
စိတ်ပျံ့သည်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ပြန်လာနိုင်ကြပါစေ။
အားထုတ်မှု အလွန်တင်းလွန်းပါက ညှိနိုင်ကြပါစေ။
အလွန်လျော့လွန်းပါက ပြန်လည်တက်ကြွနိုင်ကြပါစေ။
တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်မှုကို နားလည်နိုင်ကြပါစေ။
ပထမအကြိမ်မှာ အဆုံးစွန်ကို မတောင်းကြပါစေနှင့်။
တစ်ဆင့်ချင်း ပညာတိုးနိုင်ကြပါစေ။
မသိသေးသည်ကို မသိသေးကြောင်း ရိုးသားစွာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“မသိသေး” ဟူသောအဖြေကို အရှက်မယူကြပါစေနှင့်။
သေချာမသိဘဲ သေချာသည်ဟု မပြောကြပါစေနှင့်။
ယုံကြည်ထားသည်ကို ယုံကြည်ထားခြင်းအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
အမှန်တရားကို အဆုံးစွန်ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ မာနမတက်ကြပါစေနှင့်။
နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။
ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေ။
လက်တွေ့အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
တဖြည်းဖြည်း အမှန်နှင့်ပိုနီးလာနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
အရှုံးကိုကြောက်ခြင်း၊ မသေချာမှုကို မခံနိုင်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို အမြဲမှန်စေလိုခြင်း၊ သူတစ်ပါး၏အမြင်ကို ဖမ်းဆုပ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော စိတ်ပင်ပန်းမှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
“ငါမှန်ရမည်၊ ငါမရှုံးရ၊ လူတိုင်းငါ့ကို လက်ခံရမည်” ဟူသော တဏှာနှင့် ဥပါဒါန်တို့သည် အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် မည်သို့ပိတ်ဆို့ကြောင်း သမုဒယဘက်မှ မြင်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိ၏ယူဆချက်ကို မိမိအတ္တနှင့် မဖမ်းကြပါစေနှင့်။
အမှားဝန်ခံနိုင်ကြပါစေ။
ပြင်နိုင်ကြပါစေ။
လက်လွှတ်သင့်ရာ လက်လွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာနှင့်ဖမ်းဆုပ်မှု အေးငြိမ်းရာ နိရောဓအလင်းဘက်သို့ ဦးတည်နိုင်ကြပါစေ။
အရှုံးတွေ့တိုင်း စိတ်မပျက်ကြပါစေနှင့်။
အောင်မြင်တိုင်း မာနမတက်ကြပါစေနှင့်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပညာယူနိုင်ကြပါစေ။
“ဒီအရာက ငါ့ကို ဘာသင်ပေးသလဲ”
ဟူသောမေးခွန်းကို ရိုးသားစွာမေးနိုင်ကြပါစေ။
ရရှိလာသောသင်ခန်းစာကို နောက်တစ်ကြိမ်အပြုအမူ၌ အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အမှားတူမလုပ်ဘဲ ပညာတိုးလာနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် စိတ်ကို သန့်စင်နိုင်ကြပါစေ။
တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သီလကို တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သမာဓိတိုးနိုင်ကြပါစေ။
တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပညာပြည့်စုံလာနိုင်ကြပါစေ။
သတ္တဝါအပေါင်းတို့ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
အရှုံးကြောက်၍ ကောင်းသောအလုပ်ကို မစဘဲ မနေကြပါစေနှင့်။
အရှုံးဖြစ်သောအခါလည်း အမှန်ကိုဖုံး၍ သင်ခန်းစာမဆုံးရှုံးကြပါစေနှင့်။
အမှန်ကို အမှန်အတိုင်းမြင်နိုင်ကြပါစေ။
အမှန်မှ သင်ယူနိုင်ကြပါစေ။
သင်ယူရာမှ ကောင်းသောအကျင့်သို့ ပြောင်းနိုင်ကြပါစေ။
ကောင်းသောအကျင့်မှ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ တိုးပွားပြည့်စုံလာ၍ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
အဓိကမှီငြမ်းထားသော ဘုရားဟောကျမ်းများ
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ — အမ္ဗလဋ္ဌိကရာဟုလောဝါဒသုတ်။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ဖြင့် ပြုမည့်အမှုတို့ကို မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်နှင့် ပြုပြီးနောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆင်ခြင်ရန်၊ ထိခိုက်မှုဖြစ်စေသည့် အမှုကို ရပ်တန့်၍ ပြုပြီးမှ မကောင်းမှုတွေ့လျှင် ဖော်ထုတ်ပြင်ဆင်ပြီး နောင်တွင်ထိန်းသိမ်းရန် လမ်းညွှန်ထားသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၉ — ဒွေဓာဝိတက္ကသုတ်။ ဘုရားလောင်းအဖြစ် ကျင့်ကြံစဉ် စိတ်အတွေးတို့ကို အုပ်စုခွဲ၍ မိမိနှင့်သူတစ်ပါးအပေါ် အကျိုးအပြစ်၊ ပညာနှင့်လွတ်မြောက်မှုအပေါ် သက်ရောက်မှုတို့ကို ဆင်ခြင်ခဲ့ပုံကို ဖော်ပြထားပြီး ထပ်ခါတလဲလဲလိုက်သောအတွေးဘက် စိတ်ယိမ်းလာပုံကိုလည်း ဟောထားသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၉၅ — စင်္ကီသုတ်။ ယုံကြည်ခြင်း၊ နှစ်သက်ခြင်း၊ အစဉ်အလာ၊ ဆင်ခြင်ယူဆမှုတို့ကို အဆုံးစွန်အမှန်အဖြစ် အလျင်စလိုမတင်ရန်နှင့် နားထောင်ခြင်း၊ စဉ်းစားခြင်း၊ အားထုတ်ခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် အမှန်ကို သိမြင်ရာသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းပုံကို ရှင်းလင်းထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၅၅ — သောဏသုတ်။ အရှင်သောဏအား ဗီဏာကြိုး အလွန်တင်းလွန်းခြင်း၊ အလွန်လျော့လွန်းခြင်းတို့ကို ဥပမာပြ၍ အားထုတ်မှုကို သင့်လျော်စွာညှိနှိုင်းရန် လမ်းညွှန်ထားသည်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၈ — မဂ္ဂဝိဘင်္ဂသုတ်။ မှန်ကန်သောအားထုတ်မှုကို မဖြစ်သေးသောအကုသိုလ် မဖြစ်စေခြင်း၊ ဖြစ်ပြီးသားအကုသိုလ် ပယ်ခြင်း၊ မဖြစ်သေးသောကုသိုလ် ဖြစ်စေခြင်းနှင့် ဖြစ်ပြီးသားကုသိုလ်ကို ထိန်းသိမ်းတိုးပွားဖွံ့ဖြိုးစေခြင်းဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၇၀ — ကီဋာဂိရိသုတ်။ အဆုံးစွန်သိမြင်မှုသည် တစ်ခါတည်းမဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်ခြင်း၊ ပြုကျင့်ခြင်းနှင့် အားထုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ရောက်ရှိကြောင်း အဆင့်လိုက်ရှင်းပြထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၁၉ — ပဟာရာဒသုတ်။ ပင်လယ်ကြီးတဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသကဲ့သို့ ဓမ္မဝိနယ၌လည်း တဖြည်းဖြည်းလေ့ကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းပြုကျင့်မှု၊ တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်မှုရှိကြောင်း ဟောထားသည်။
ဓမ္မပဒ ၂၃၉။ ငွေထည်သန့်စင်သူသည် အညစ်အကြေးကို တဖြည်းဖြည်း၊ နည်းနည်းချင်းဖယ်သကဲ့သို့ ပညာရှိသူသည် မိမိ၏အညစ်အကြေးကို တဖြည်းဖြည်းဖယ်ရှားရန် ပုံရိပ်ဖြင့် ဟောထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၆ — ကေသမုတ္တိသုတ်။ ကြားသိမှု၊ အစဉ်အလာ၊ ကျမ်းလာရုံ၊ ယုတ္တိထင်မြင်ရုံတို့ဖြင့် မပြီးဘဲ အကုသိုလ်တရား၏ ထိခိုက်နာကျင်စေသောအကျိုးနှင့် ကုသိုလ်တရား၏ အကျိုးချမ်းသာကို ခွဲသိ၍ ပယ်သင့်ရာပယ်၊ ကျင့်သင့်ရာကျင့်ရန် လမ်းညွှန်ထားသည်။ ဤသုတ်ကို ခေတ်သစ် “သိပ္ပံစမ်းသပ်နည်း” နှင့် တန်းတူသတ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါ။
