အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုကို ခွဲခြားခြင်း ညနေပိုင်းတရားတော်
သာသနာတော်နှစ် ၂၅၇၀ ခုနှစ် • မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၈ ခုနှစ် • ဝါခေါင်လဆုတ် ၆ ရက် • ခရစ်နှစ် ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၃ ရက် • ကြာသပတေးနေ့
“မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းသောအောင်မြင်မှု”
အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုကို ခွဲခြားခြင်း
ညနေပိုင်းတရားတော်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီည ဦးဇင်းတို့ မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုအကြောင်းကို တခြားတစ်မျိုး ပြောကြမယ်။
လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အချိန်အများကြီးရှိတယ်ဆိုရင် အရေးကြီးတာနဲ့ အရေးမကြီးတာ ခွဲမသိတာတောင် ခဏတော့ အဆင်ပြေနိုင်တယ်။ ဒီနေ့မလုပ်ရင် မနက်ဖြန်လုပ်မယ်။ ဒီအပတ်မပြီးရင် နောက်အပတ်ဆက်မယ်။ အဖေမပြောဖြစ်သေးရင် နောက်တစ်ခါ မေးမယ်။ ဆရာက မရှင်းပြသေးရင် နောက်လ အချိန်ယူမယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒကာ ဒကာမတို့… အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ ဘဝရဲ့အရည်အသွေးကို ဖော်ပြတဲ့အရာက အကုန်လုပ်နိုင်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘာကို အရင်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ခွဲနိုင်ခြင်း ဖြစ်လာတယ်။
တည်ထောင်သူတစ်ယောက် အနားယူဖို့ ခြောက်ပတ်ပဲကျန်တယ်ဆိုပါစို့။
အဖွဲ့မှာ လုပ်စရာအလုပ် ငါးဆယ်ရှိတယ်။
ရုံးခန်းပြင်ဆင်မယ်။ နာမည်ပြားအသစ်လုပ်မယ်။ အခမ်းအနားစီစဉ်မယ်။ နောက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ရုံးခန်းနေရာရွေးမယ်။ လူတွေကိုရာထူးအသစ်ကြေညာမယ်။ ပုံနှိပ်စာရွက်အသစ်လုပ်မယ်။
အဲဒီအလုပ်တွေ အချို့လိုတယ်။ မလိုဘူးလို့ မပြောဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ—
အရေးကြီးဖောက်သည်သုံးယောက်နဲ့ ပေးထားတဲ့ကတိကို နောက်လူ မသိသေးဘူး။
ဘယ်ငွေကို ဘယ်သူအတည်ပြုခွင့်ရှိမယ် မရှင်းသေးဘူး။
ဘေးကင်းရေးနဲ့ အရည်အသွေးမှာ “ဒီအခြေအနေဖြစ်ရင် မဖြစ်မနေ ရပ်” ဆိုတဲ့ အတွေ့အကြုံကို တည်ထောင်သူခေါင်းထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်။
ပေးသွင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ လက်တွေ့ကျင့်သုံးနေတဲ့ အရေးကြီးသဘောတူညီချက်ကို စာတမ်းတိတိကျကျ မဖြစ်သေးဘူး။
အောက်ကလူတွေက ဘယ်ကိစ္စကို ခေါင်းဆောင်သစ်ဆီတင်ရမယ်၊ ဘယ်ကိစ္စကို အရင်ခေါင်းဆောင်ဆီ ဆက်မေးနေကြမလဲ မသိသေးဘူး။
ကဲ… ဒီခြောက်ပတ်ကို ဘာလုပ်မလဲ။
အကုန်လုပ်မလား။
အကုန်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အရေးကြီးဆုံးအရာကျန်သွားမလား။
ဒီည ဦးဇင်းတို့ မေးမယ့်မေးခွန်းက—
“အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ ဘာကို အရေးကြီးတယ်လို့ ခွဲမလဲ” ဆိုတာပါ။
သူတော်ကောင်းတို့… လူတွေ အရေးကြီးမှုနဲ့ အရေးပေါ်မှုကို မကြာခဏ ရောတတ်တယ်။
အသံကျယ်တာကို အရေးကြီးထင်တယ်။
လူကြီးတစ်ယောက် အခုချက်ချင်းတောင်းတာကို အရေးကြီးထင်တယ်။
လူတိုင်းမြင်ရတဲ့အလုပ်ကို အရေးကြီးထင်တယ်။
လွယ်လွယ်ပြီးလို့ စာရင်းထဲက ချက်ချင်းဖြုတ်လို့ရတဲ့အလုပ်ကို အရင်လုပ်ချင်တယ်။
ခက်တဲ့စကားပြောရမယ့်အလုပ်၊ စိတ်မသက်သာတဲ့လွှဲပြောင်းမှု၊ “ဒီတာဝန်ကို အခုကစပြီး မင်းပဲဆုံးဖြတ်” လို့ တကယ်လွှတ်ရမယ့်အရာ၊ မိမိခေါင်းထဲက ပညာကို ထုတ်ပြီး တစ်ပါးသူနားလည်အောင် ရှင်းရမယ့်အရာတွေကို နောက်ရွှေ့တတ်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
မြင်ရတဲ့အလုပ်က လွယ်တယ်။
အပြင်အဆင်ပြောင်းတာ လွယ်တယ်။
နာမည်ပြားလုပ်တာ လွယ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ “ငါမရှိတော့ရင် ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို မင်းဘယ်လိုချမလဲ” လို့ ထိုင်ရှင်းရတာ ခက်တယ်။
“ဒီဖောက်သည်ကို ငါနှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုလွှဲမလဲ” ဆိုတာ ခက်တယ်။
“ဒီနေ့ကစပြီး ဒီကိစ္စကို ငါမဝင်တော့ဘူး” လို့ ကိုယ့်အာဏာကို ကိုယ်လျှော့ရတာ ပိုခက်တယ်။
ဒီတော့ အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ လူက လွယ်တဲ့အရာကို လုပ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့အရာကို ရွှေ့ထားမိနိုင်တယ်။
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် တိကနိပါတ်ထဲက လယ်သမားအကြောင်း ဟောထားတဲ့သုတ်တစ်ပုဒ်က အလွန်လှတယ်။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်နှင့် ဒစ်ဂျစ်တယ်စာရင်းတချို့မှာ သုတ်နံပါတ်ကို ၃.၉၂ နဲ့ ၃.၉၃ လို့ ကွာခြားဖော်ပြကြတာရှိလို့ ဒီစာမူမှာ နံပါတ်ကို မတင်းကျပ်စွာ မယူဘဲ ကျမ်းအကြောင်းအရာကိုသာ အသုံးပြုမယ်။ အဲဒီဟောချက်မှာ လယ်သမားတစ်ယောက်အတွက် အလျင်ပြုရမယ့်အလုပ်သုံးရပ်ရှိတယ်လို့ ဟောတယ်။ လယ်ကို လျင်လျင်မြန်မြန် စနစ်တကျပြင်၊ မျိုးစေ့ကို စနစ်တကျကြဲ၊ ရေသွင်းရေထုတ်လုပ်။ ဒါပေမဲ့ လယ်သမားမှာ “ဒီနေ့ပင်ပေါက်၊ မနက်ဖြန်ရင့်၊ နောက်နေ့သီး” လို့ သီးနှံကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့အာဏာ မရှိဘူး။ လုပ်ရမယ့်အကြောင်းအခြေအနေကို အချိန်မီလုပ်နိုင်တယ်၊ ရလဒ်ကိုတော့ အတင်းအကျပ်အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီသုတ်ကို ကုမ္ပဏီအလုပ်စီမံနည်းတစ်ခုလို့ တန်းမပြောရဘူးနော်။ မူရင်းဟောချက်မှာ ရဟန်းတော်အတွက် သီလ၊ စိတ်၊ ပညာ အဆင့်မြင့်သင်တန်းသုံးရပ်ကိုလည်း အလျင်ပြုရမယ့်အလုပ်အဖြစ် ဟောထားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီည ဦးဇင်းတို့ လောကီအသုံးချအဖြစ် သင်ယူနိုင်တဲ့အချက်တစ်ခုက အရမ်းကောင်းတယ်။
အရေးကြီးတာကို အချိန်မီလုပ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ပြီးတာနဲ့ ရလဒ်ကို အမိန့်ပေးလို့မရဘူး။
ဒီစကားကို မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုမှာ တကယ်လိုတယ်။
အဖေက သားကို တာဝန်လွှဲတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ပတ်အတွင်း—
“မင်းက ငါ့လိုမဆုံးဖြတ်တတ်သေးဘူး” ဆိုတယ်။
ဒကာကြီးတို့… လယ်ထွန်ပြီး မျိုးစေ့ကြဲတဲ့နေ့မှာပဲ သီးနှံတောင်းလို့ ရသလား။
မရဘူး။
တာဝန်လွှဲတာက မျိုးစေ့ကြဲတာနဲ့တူတဲ့အပိုင်းရှိတယ်။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှင်းရမယ်။
မှားရင် ပြန်သင်နိုင်တဲ့နေရာပေးရမယ်။
အတွေ့အကြုံကို ရှင်းရမယ်။
နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ရမယ်။
ဒီအကြောင်းအခြေအနေတွေကို အချိန်မီလုပ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်မျိုးဆက်ရဲ့ ပညာရင့်ကျက်မှုကို “ဒီသောကြာနေ့ မနက် ၉ နာရီမှာ ပြည့်စုံရမယ်” လို့ အမိန့်ပေးလို့မရဘူး။
ဒီကွာခြားချက် မသိရင် အချိန်ကန့်သတ်မှုက လူကို အလျင်လိုစေတယ်။ အလျင်လိုတော့ “ငါ့လိုမဖြစ်သေးဘူး” လို့ ပြန်ဆွဲတယ်။ ပြန်ဆွဲတော့ နောက်လူ မလေ့ကျင့်ရဘူး။ မလေ့ကျင့်ရတော့ နောက်ထပ် “မရင့်သေးဘူး” ဆိုတယ်။
ဒီလို အဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်တယ်။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့အခါ ပထမဆုံး ခွဲရမယ့်အရာက—
“ငါအခု လုပ်နိုင်တဲ့အလုပ် ဘာလဲ၊ အချိန်နဲ့ လေ့ကျင့်မှုလိုတဲ့ရလဒ် ဘာလဲ” ဆိုတာ။
လုပ်နိုင်တဲ့အရာကို မရွှေ့နဲ့။
မအမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ရလဒ်ကို အတင်းမတွန်းနဲ့။
ဒီနှစ်ခုကို ခွဲသိရင် အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာတောင် စိတ်နည်းနည်းအေးလာတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… အချိန်အကြောင်းပြောတဲ့အခါ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ ရဲ့သတိပေးချက်ကို မမေ့သင့်ဘူး။ အဲဒီသုတ်မှာ အတိတ်ကို လိုက်ဖမ်းမနေဖို့၊ မရောက်သေးတဲ့အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးထဲမှာပဲ နေမနေဖို့၊ လက်ရှိပေါ်နေတဲ့အရာကို ပညာနဲ့မြင်ပြီး ယနေ့လုပ်သင့်ရာကို ယနေ့အားထုတ်ဖို့ ဟောထားတယ်။ မနက်ဖြန်အသက်ရှိမရှိကို ဘယ်သူအာမခံနိုင်မလဲဆိုတဲ့ သံဝေဂနဲ့ အားမလျှော့ဘဲ နေ့ညမပြတ် လေ့ကျင့်ဖို့ သတိပေးထားတယ်။
ဒီဟောချက်ကို “အလုပ်ကို အလွန်အကျွံလုပ်၊ အိပ်မနေနဲ့” ဆိုတဲ့ခေတ်သစ်အလုပ်ဖိအားနဲ့ မရောရဘူး။ ဓမ္မဘက်က အဓိကက—အတိတ်ဖမ်းမှု၊ အနာဂတ်ပူပန်မှုထဲ မပျောက်ဘဲ လက်ရှိမှာ လုပ်သင့်တာကို လုပ်ဖို့။
ဒီည မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုမှာ ဆင်ခြင်ကြည့်။
တချို့မိသားစုက အတိတ်နဲ့ အချိန်ကုန်တယ်။
“အဖေတုန်းက ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ”
“အရင်က မင်းဒီလိုမှားဖူးတယ်”
“အစ်ကိုတုန်းက အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာ”
အတိတ်အကြောင်း သင်ခန်းစာယူဖို့လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်ထဲပဲနေပြီး လက်ရှိလွှဲရမယ့်တာဝန်ကို မလွှဲရင် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။
တချို့က အနာဂတ်အကြောင်းနဲ့ အချိန်ကုန်တယ်။
“နောက်နှစ်လုပ်မယ်”
“အခြေအနေတည်ငြိမ်မှ လွှဲမယ်”
“သားပိုရင့်လာမှ ပြောမယ်”
“အခုအချိန် မသင့်သေးဘူး”
ဒီလိုနဲ့ အချိန်ရွှေ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ “သင့်တော်တဲ့အချိန်” ဆိုတာ ဘယ်တော့ရောက်မလဲ။
အရာအားလုံး ငြိမ်သက်ပြီး၊ အလုပ်မများ၊ ဖောက်သည်မပြဿနာ၊ ကျန်းမာရေးကောင်း၊ မိသားစုအားလုံးအမြင်တူ၊ စိတ်အားလုံးကောင်းတဲ့နေ့ကို စောင့်နေရင်—အဲဒီနေ့ ရှိချင်မှရှိမယ်။
ဒါကြောင့် လက်ရှိကို ပြန်မေးရမယ်။
“ဒီနေ့ မလုပ်ရင် နောက်မှ မလုပ်နိုင်တော့နိုင်တဲ့အရာ ဘာလဲ”
ဒီမေးခွန်းက အရေးကြီးမှုကို ကွဲစေတယ်။
နာမည်ပြားကို နောက်အပတ်လုပ်လို့ရတယ်။
ရုံးခန်းနေရာကို နောက်မှပြောင်းလို့ရတယ်။
အခမ်းအနားပုံစံကို နောက်ဆုံးပတ်မှာ ပြင်လို့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ တည်ထောင်သူမရှိတော့တဲ့အခါ သူတစ်ယောက်တည်းသိတဲ့အရေးကြီးကတိကို ပြန်မေးလို့ မရတော့နိုင်ဘူး။
အဖေ့ကျန်းမာရေး၊ အသက်အရွယ်၊ ဘဝအခြေအနေအကြောင်းကို ဒီနေရာမှာ မိမိတို့ထင်ရာတင်မပြောရဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းနဲ့ ခွဲခွာခြင်းမှ မလွတ်ဘူးဆိုတာတော့ ဓမ္မက အထပ်ထပ်သတိပေးထားတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ မှာ အိမ်ရှင်ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းဖြစ်စေ မကြာခဏ ဆင်ခြင်သင့်တဲ့အရာငါးခုကို ဖော်ပြထားတယ်—အိုခြင်းမှမလွတ်၊ နာခြင်းမှမလွတ်၊ သေခြင်းမှမလွတ်၊ ချစ်ခင်နှစ်သက်ရာအားလုံးနဲ့ ခွဲခွာရမယ်၊ ကိုယ်ပြုတဲ့ကံရဲ့အမွေခံ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ သတိတွေပါ။ ဒီလို မကြာခဏဆင်ခြင်တာက လူငယ်မာန်၊ ကျန်းမာခြင်းမာန်၊ အသက်ရှင်ခြင်းမာန်တို့ကို လျော့စေဖို့ အထောက်အကူပြုကြောင်းလည်း ဟောထားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီသတိဟာ လူကို ကြောက်အောင်လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။
အချိန်ကို အလကားမယူဖို့။
“နောက်မှရှိသေးတယ်” ဆိုတဲ့ မာန်ကို နည်းစေဖို့။
မျိုးဆက်လွှဲရာမှာ ဒီသတိက အလွန်အသုံးဝင်တယ်။
အဖေက—
“ငါရှိသေးတယ်၊ နောက်မှပြောမယ်”
ဆိုတယ်။
သားက—
“အဖေရှိသေးတာပဲ၊ နောက်မှမေးမယ်”
ဆိုတယ်။
နှစ်ဖက်လုံး နောက်ရွှေ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သွားနိုင်တယ်။
အရေးကြီးတဲ့ပညာတွေက လွှဲမပေးရသေးဘူး။
ဘယ်အရာကို မဖြစ်မနေ ထိန်းရမယ်ဆိုတာ မရှင်းသေးဘူး။
တစ်ခါတလေ မိဘကလည်း “သားသမီး မေးမယ်ထင်တာ”။ သားသမီးကလည်း “မိဘပြောမယ်ထင်တာ”။
နောက်ဆုံးမှာ နှစ်ဖက်လုံး စောင့်နေပြီး အချိန်ကတော့ စောင့်မနေဘူး။
ဒီစကားကို ဒီည မှတ်ကြပါ။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို မြင်တယ်ဆိုတာ အကြောက်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။
သံဝေဂနဲ့ အရေးကြီးတာကို အရင်ရွေးတတ်လာတာ။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ ဦးဇင်းတို့ ပထမဆုံးမေးနိုင်တာက—
“မလုပ်ဘဲကျန်သွားရင် ပြန်ပြင်ဖို့ခက်သွားမယ့်အရာ ဘာလဲ”
အဲဒီအရာကို အရင်ယူ။
ဒုတိယ—
“လူ့အသက်၊ ဘေးကင်းရေး၊ သီလ၊ ယုံကြည်မှု၊ တာဝန်နဲ့ဆိုင်တဲ့အရာ ဘာလဲ”
ဒီအရာတွေက ပုံစံအလှထက် အရင်။
စီးပွားရေးမှာ အခမ်းအနားပုံကောင်းတာထက် ဘေးကင်းရေးနယ်နိမိတ်သိတာ အရင်။
ရာထူးအမည်သတ်မှတ်တာထက် ဘယ်သူ့မှာ ဘာဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာ အရင်။
နောက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ရုံးခန်းပြင်တာထက် ဖောက်သည်နဲ့ ပေးထားတဲ့အရေးကြီးကတိကို လွှဲတာ အရင်။
သုံးသပ်ကြည့်ရင် ဒကာ ဒကာမတို့… အရေးကြီးတာတွေဟာ တစ်ခါတလေ မမြင်ရဘူး။
ယုံကြည်မှုကို မမြင်ရဘူး။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်နယ်နိမိတ်ကို မမြင်ရဘူး။
“ဒီအခြေအနေမှာ မရောင်းရဘူး” ဆိုတဲ့ သီလနယ်နိမိတ်ကို အပြင်ကမမြင်ရဘူး။
“ဒီကုန်ပစ္စည်းကို သံသယရှိရင် ထုတ်မပို့ဘဲ ရပ်” ဆိုတဲ့ အရည်အသွေးသဘောထားကို ဧည့်သည်မမြင်ရဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမမြင်ရတဲ့အရာတွေက အဖွဲ့ရဲ့ အသက်ဖြစ်နိုင်တယ်။
အခမ်းအနားက တစ်နေ့။
အလေ့အကျင့်က နှစ်ပေါင်းများစွာ။
နာမည်ပြားက ပြန်လုပ်လို့ရတယ်။
ယုံကြည်မှုပျက်ရင် ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ ခက်တယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ ပြန်ပြင်နိုင်မှု ကိုလည်း အရေးကြီးမှုစံတစ်ခုအဖြစ် ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။ ဒီဟာ ခေတ်သစ်အသုံးချစဉ်းစားနည်းပါ၊ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်စံစာရင်းမဟုတ်ပါဘူး။
တစ်ခုကျန်သွားလည်း နောက်မှ လွယ်လွယ်ပြင်လို့ရတယ်ဆိုရင် အဆင့်နောက်ထားနိုင်တယ်။
တစ်ခုကျန်သွားရင် လူထိခိုက်နိုင်တယ်၊ ကတိပျက်နိုင်တယ်၊ ပညာပျောက်နိုင်တယ်၊ အာဏာရှုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် အရင်ယူရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… ဒီနေရာမှာ ဒီဃနိကာယ် ၃၁ က မျိုးဆက်လွှဲခြင်းနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိနေတဲ့ သတိတစ်ခုရှိတယ်။ မိဘနဲ့သားသမီး အပြန်အလှန်တာဝန်တွေကို ဟောရာမှာ မိဘတို့က သားသမီးကို မကောင်းမှုမှတား၊ ကောင်းမှုဘက်ပို့၊ အသက်မွေးပညာသင်ပေး၊ သင့်တော်တဲ့အိမ်ထောင်ရေးဘက်က ကူညီ၊ ပြီးတော့ သင့်တော်တဲ့အချိန်မှာ အမွေကို လွှဲပေး ကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။
ဒီဟောချက်က ယနေ့ခေတ်ကုမ္ပဏီရှယ်ယာလွှဲပြောင်းဥပဒေ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလွန်သေချာတဲ့စကားတစ်ခု ရှိတယ်—“သင့်တော်တဲ့အချိန်”။
မလွှဲသေးရမယ့်အချိန်လည်း ရှိတယ်။
လွှဲသင့်တဲ့အချိန်ရောက်တာလည်း ရှိတယ်။
အချိန်မရောက်ခင် အလျင်လိုလွှဲရင် ပျက်နိုင်တယ်။
အချိန်ရောက်ပြီး နောက်ဆုတ်ဆုတ်လုပ်ရင်လည်း ပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီတော့ အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုခွဲတာက “မြန်မြန်လုပ်” တစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူး။
အချိန်ကိုက်လုပ်။
လယ်သမားက မျိုးစေ့ကို မိုးပြီးမှ ကြဲမလား။
ရေသွင်းရမယ့်အချိန်မှာ ရေမသွင်းဘဲ နောက်လထိစောင့်မလား။
မလုပ်သင့်ဘူး။
တစ်ဖက်မှာ မျိုးစေ့ကြဲပြီး တစ်ရက်နဲ့ ရင့်ခိုင်းမလား။
ဒါလည်း မရဘူး။
ဒီတော့ ပညာက—
မရွှေ့သင့်တာကို မရွှေ့၊ မအတင်းလုပ်သင့်တာကို မအတင်းလုပ်။
ဒီစကားက မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ဆိုင်တယ်။
အဖေက အချိန်မီသင်ပေးရမယ်။
သားက အချိန်မီမေးရမယ်။
အဖေက အချိန်မီလွှတ်ရမယ်။
သားက အချိန်မီတာဝန်ယူရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ပညာရင့်ကျက်မှုကို အလျင်မလိုရဘူး။
လွှဲပြီးတဲ့နေ့ကစပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကောင်းစွာပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အချိန်ပေးရမယ်။
ဒီလမ်းက အလျင်နဲ့နည်းနည်းကွာတယ်။
အလျင်က ရလဒ်ကို အခုလိုချင်တယ်။
ပညာက အကြောင်းကို အခုလုပ်ပြီး ရလဒ်ကို အချိန်နဲ့အတူ စောင့်ကြည့်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့ နောက်ထပ်စံတစ်ခုက—
“ဒီအလုပ်ဟာ နောက်အလုပ်တွေ အားလုံးရဲ့အခြေခံလား” ဆိုတာ။
အခြေခံကို အရင်မလုပ်ဘဲ အပေါ်ကအလုပ်တွေလုပ်ရင် အချိန်ကုန်တယ်။
ဥပမာ နောက်ခေါင်းဆောင်ကို ရာထူးကြေညာပြီးပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှင်းဘူး။
အောက်ကလူတွေ ဘယ်သူ့စကားနားထောင်ရမယ် မသိဘူး။
အဖေကလည်း နောက်ကနေ အမိန့်ပေးနေတယ်။
သားကလည်း “ငါ့မှာအာဏာရှိတယ်” လို့ ထင်တယ်။
အခု အဖွဲ့မှာ ရာထူးရှိတယ်၊ အခြေခံမရှိဘူး။
ဒါဆို ပွဲတက်ပြီးတဲ့နောက် ပဋိပက္ခစတယ်။
အခြေခံက ဘာလဲ။
ဘယ်အရာကို ဘယ်သူဆုံးဖြတ်။
ဘယ်အရာမှာ တိုင်ပင်။
ဘယ်အရာမှာ အကြီးအကဲဟောင်း ဝင်မပါတော့။
အမှားဖြစ်ရင် ဘယ်လိုပြန်စစ်။
ဒီအခြေခံမရှင်းရင် နောက်အလုပ်တွေ ရှုပ်မယ်။
ဒါကြောင့် “အခြေခံ” ဖြစ်တဲ့အလုပ်ကို အချိန်မီအရင်လုပ်။
ဒီစကားကို လယ်သမားဥပမာနဲ့ ပြန်ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။ လယ်မပြင်ဘဲ ရေသွင်းတာတစ်မျိုး၊ မျိုးမကြဲဘဲ သီးနှံရဖို့စောင့်တာတစ်မျိုး မဖြစ်စေဘူး။ အကြောင်းအရာနဲ့ အစဉ်လိုတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… အရေးကြီးမှုခွဲရာမှာ နောက်ထပ်အန္တရာယ်က အသံကျယ်တာကို အရင်လုပ်ခြင်း ပါ။
စာတစ်စောင်ဝင်လာတယ်။ အခုချက်ချင်းဖြေချင်တယ်။
ဖုန်းမြည်တယ်။ အဲဒီဖုန်းကို အရေးကြီးထင်တယ်။
လူတစ်ယောက် အလျင်လိုလာတယ်။ အဲဒီအလုပ်ကို အရင်ပေးတယ်။
ဒီလိုနဲ့ တိတ်တိတ်လေးထိုင်ပြီး သားကို “အဖေမရှိရင် ဒီကိစ္စကို ဘာအခြေခံနဲ့ဆုံးဖြတ်မလဲ” လို့ ရှင်းပြရမယ့်အချိန် မရတော့ဘူး။
အရေးကြီးတဲ့အလုပ်တချို့ဟာ မအော်ဘူးနော်။
အိုခြင်းက မနက်တိုင်း ဖုန်းမခေါ်ဘူး။
သေခြင်းက အစည်းအဝေးတောင်းပြီး အကြောင်းကြားစာမပို့ဘူး။
ပညာပျောက်သွားမယ့်အန္တရာယ်က အနီရောင်မီး မလင်းဘူး။
မေတ္တာနည်းလာတာက လက်ရှိစာရင်းထဲ “အရေးပေါ်” လို့ မပေါ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက ဘဝအတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ မှာ ကောသလမင်းကို မြတ်စွာဘုရားရှင်က တောင်ကြီးလေးလုံး လေးဘက်ကနေ ရွေ့လာပြီး သတ္တဝါတွေကို ကြိတ်ချေတော့မယ်ဆိုတဲ့ ဥပမာနဲ့ မေးတယ်။ မင်းက အဲဒီအခါ ဘာလုပ်မလဲ။ မင်းက တရားနဲ့ကျင့်မယ်၊ သီလနဲ့နေမယ်၊ ကောင်းမှုလုပ်မယ်လို့ ဖြေတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က အိုခြင်းနဲ့သေခြင်း ရွေ့လာနေတယ်လို့ ပြန်ဟောတယ်။ အာဏာ၊ နယ်မြေ၊ စည်းစိမ်နဲ့ပဲ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့အချိန်မှာ အရေးကြီးတာကို တရားဘက် ပြန်ရွေးရမယ်ဆိုတဲ့ သံဝေဂအလွန်ကြီးတဲ့ဟောချက်ပါ။
ဒီဟောချက်ကို မျိုးဆက်လွှဲရာမှာ ဆင်ခြင်ကြည့်။
လုပ်ငန်းအကြီးဆုံးတည်ထောင်သူတောင် အချိန်ကို အမိန့်ပေးလို့မရဘူး။
ငွေကြေးများရင်လည်း အိုခြင်းကို ချုပ်မထားနိုင်ဘူး။
ရာထူးကြီးရင်လည်း သေခြင်းနဲ့ စာချုပ်မချုပ်နိုင်ဘူး။
ဒီသတိက ဝမ်းနည်းဖို့မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတာကို အချိန်မီ ရွေးဖို့။
အကြီးအကဲတစ်ယောက် အနားယူမယ့်ရက် ရှိတယ်ဆိုရင်—
အဲဒီရက်အထိ သူ့အာဏာကို ပိုမိုပြသဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီရက်မတိုင်ခင် သူမရှိတော့လည်း ကောင်းမှုဆက်နိုင်အောင် ပြင်ဖို့။
သူ့အတွေ့အကြုံကို သူနဲ့အတူ ပိတ်မထားဖို့။
သူ့အမုန်းကို အမွေမပေးဘဲ သူ့ပညာကို အမွေပေးဖို့။
သူ့စကားတစ်ခွန်းကို “အမိန့်” အဖြစ်မထားဘဲ “ဘာကြောင့်” ကိုရှင်းပေးဖို့။
ဒီဟာမျိုးဆက်လွှဲခြင်းရဲ့ သံဝေဂဘက်။
ဒကာ ဒကာမတို့… အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်က အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ချင်တတ်တယ်။
“ဒီအလုပ်ကို ငါလုပ်တာမြန်တယ်”
“သူတို့ကို သင်တာထက် ငါကိုယ်တိုင်လုပ်တာလွယ်တယ်”
ဆိုတယ်။
ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့အတွက် မြန်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်လူကို မသင်ပေးဘူးဆို မနက်ဖြန် ဘယ်သူလုပ်မလဲ။
ဒီမှာ ယနေ့မြန်ခြင်း နဲ့ မနက်ဖြန်တည်တံ့ခြင်း ကို ခွဲရမယ်။
တစ်ခါတလေ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်က ကိုယ်တိုင်မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။
နောက်လူလုပ်တတ်အောင် အချိန်ယူသင်ပေးတာ။
ဒီအလုပ်က အခုချက်ချင်းစာရင်းထဲ များစွာမပြီးဘူး။
သင်ရင် နှေးတယ်။
မေးခွန်းတက်တယ်။
ပြန်ပြောရတယ်။
မှားတယ်။
ပြန်ပြင်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်မှ အဖွဲ့ကို ကိုယ်မရှိလည်း ဆက်နိုင်စေတယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို မြင်တဲ့ပညာက “အခုအလုပ်ပေါင်းများစွာပြီး” ဆိုတာထက် “ကိုယ်မရှိတော့လည်း လုပ်ငန်းကောင်းဆက်ဖို့ ဘာအခြေခံထားခဲ့လဲ” ကို မေးတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဒီဃနိကာယ် ၃၁ ရဲ့ မိဘက ပညာအလုပ်အကိုင်သင်ပေးပြီး သင့်တော်ချိန် အမွေလွှဲပေးရတဲ့သဘောကို ပြန်သတိရကြရအောင်။ အမွေဆိုတာ ပစ္စည်းတင်မဟုတ်ဘူးလို့ ဒီည လောကီအသုံးချအနေနဲ့ ဆင်ခြင်နိုင်တယ်—ပညာ၊ တာဝန်၊ အကျင့်၊ သီလနယ်နိမိတ်တို့ကိုလည်း အချိန်မီလွှဲပေးဖို့ လိုတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… အခု သင်ကြားရေးအတွက် စိတ်ကူးထားတဲ့ မိသားစုလုပ်ငန်းအခြေအနေတစ်ခု ကြည့်ကြမယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်ဟာ သင်ကြားရေးအတွက် စိတ်ကူးထားတဲ့အခြေအနေဖြစ်ပြီး ဖြစ်ရပ်မှန်သမိုင်းမဟုတ်ပါဘူး။
တည်ထောင်သူတစ်ယောက်ဟာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော် လုပ်ငန်းတည်ဆောက်လာတယ်ဆိုပါစို့။ အခု သူက ခြောက်ပတ်အတွင်း နေ့စဉ်စီမံခန့်ခွဲမှုကနေ နောက်ဆုတ်မယ်။ သားနဲ့ သမီးတို့က အဖွဲ့ကို ဆက်ယူမယ်။
အဖွဲ့က “လွှဲပြောင်းစီမံကိန်း” လုပ်တယ်။
ပထမပတ်—ရာထူးအမည် ဆွေးနွေးတယ်။
ဒုတိယပတ်—ရုံးခန်းခွဲတယ်။
တတိယပတ်—ကြေညာချက်စာရွက်ပြင်တယ်။
စတုတ္ထပတ်—အခမ်းအနားဖိတ်စာလုပ်တယ်။
အချိန်သုံးပတ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ သားက မေးတယ်။
“အဖေ၊ အရေးကြီးဖောက်သည်နှစ်ယောက်က အဖေ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်နေတယ်။ သူတို့နဲ့ ဘာကတိတွေရှိလဲ မသိသေးဘူး”
သမီးက မေးတယ်။
“အရည်အသွေးမှာ ဒီအဆင့်ကျော်ရင် ဘယ်အချိန်မဖြစ်မနေ ထုတ်လုပ်မှုရပ်ရမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း အတူမသိသေးဘူး”
စာရင်းကိုင်က ပြောတယ်။
“ဘဏ်နဲ့ အရေးကြီးအတည်ပြုခွင့်က အဖေ့နာမည်နဲ့ပဲ ရှိသေးတယ်”
ဝန်ထမ်းက ပြောတယ်။
“အဖေမရှိတဲ့နေ့ ဘယ်သူနောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်မလဲ မသိသေးဘူး”
ဒီအချိန် တည်ထောင်သူစိတ်ပူသွားတယ်။
“အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ အကုန်မြန်မြန်လုပ်” ဆိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ အကုန်မြန်မြန်လုပ်လို့ ရမလား။
ဦးဇင်းတို့ ဒီနေရာမှာ စာရွက်တစ်ရွက်ယူပြီး အလုပ်တွေကို စိတ်ကူးထဲ ခွဲကြည့်မယ်။
မလုပ်ဘဲကျန်ရင် နောက်မှ လွယ်လွယ်ပြင်လို့ရတဲ့အရာ။
မလုပ်ဘဲကျန်ရင် လူ၊ ကတိ၊ ယုံကြည်မှု၊ ဘေးကင်းရေး၊ ငွေကြေးတာဝန်နဲ့ဆိုင်ပြီး ပြန်ပြင်ဖို့ခက်တဲ့အရာ။
အခြားအလုပ်အားလုံး မစခင် မဖြစ်မနေလုပ်ရတဲ့အခြေခံ။
တည်ထောင်သူတစ်ယောက်တည်းသိပြီး အခုမလွှဲရင် ပျောက်နိုင်တဲ့ပညာ။
ဒီလို ခွဲလိုက်ရင် နာမည်ပြားနဲ့ အခမ်းအနားက မလိုဘူးမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်တန်းရောက်တယ်။
ပထမတန်းမှာ—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်။
အရေးကြီးကတိ။
ဘေးကင်းရေးနယ်နိမိတ်။
ငွေကြေးအတည်ပြုခွင့်။
လူတစ်ယောက်တည်းသိနေတဲ့ အရေးကြီးပညာ။
မပြီးရသေးတဲ့အန္တရာယ်။
ဒီအရာတွေ ရောက်လာတယ်။
အဲဒီအခါ “အချိန်မရှိဘူး” ဆိုတဲ့စကားက စိတ်ပူရုံမဟုတ်တော့ဘူး။
ရွေးချယ်မှုဖြစ်လာတယ်။
အရေးကြီးတာကို အရင်ရွေးတယ်။
အချို့ကို လွှဲအပ်တယ်။
အချို့ကို နောက်ရွှေ့တယ်။
အချို့ကို မလုပ်တော့ဘူး။
ဒါက ရှုံးတာမဟုတ်ဘူး။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း ပညာနဲ့ အလေးချိန်ခွဲတာ။
ဒီနေရာမှာ လူကြီးတချို့ စိတ်မသက်သာတတ်တယ်။
“ငါစပြီးထားတာ အကုန်ငါပြီးစေချင်တယ်”
ဆိုတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။ စိတ်ထဲက မပြီးသေးတဲ့အရာရှိရင် မသက်သာဘူး။
ဒါပေမဲ့ လောကမှာ အရာအားလုံးကို ကိုယ်ပြီးမှ ကိုယ်ထွက်မယ်လို့ စီစဉ်လို့ ရသလား။
မရနိုင်ဘူး။
လယ်သမားက လယ်ပြင်၊ မျိုးကြဲ၊ ရေသွင်းတယ်။ သီးနှံရင့်ချိန်ကို အမိန့်မပေးနိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် အလုပ်ပြီးစီးမှုနဲ့ အမွေလွှဲပြောင်းမှုကို မရောရဘူး။
အချို့အလုပ်ကို ကိုယ်မပြီးဘဲ နောက်မျိုးဆက် ဆက်ရမယ်။
အရေးကြီးတာက—
ဘာကြောင့် ဆက်ရတယ် သိလား။
ဘယ်နယ်နိမိတ်ထဲ ဆက်ရတယ် သိလား။
ဘယ်အန္တရာယ်ကို သတိထားရမယ် သိလား။
ဘယ်သူ့အပေါ် ကတိရှိတယ် သိလား။
ဒါတွေရှင်းရင် အလုပ်မပြီးသေးပေမဲ့ လွှဲပြောင်းမှုကောင်းနိုင်တယ်။
ဒီစကားက အကြီးအကဲတို့အတွက် အရေးကြီးတယ်။
အရာအားလုံးကို ကိုယ်ပြီးဖို့ မလိုဘူး။ အရေးကြီးတာကို နောက်လူ ဆက်နိုင်အောင် လွှဲဖို့လိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီအချိန်ကန့်သတ်မှုအောက်မှာ အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ ဦးဇင်းတို့ လက်တွေ့မေးခွန်းတချို့ ယူသွားလို့ရတယ်။ ဒီမေးခွန်းတွေဟာ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်စံစာရင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီညသုံးထားတဲ့ ကျမ်းအခြေခံတွေကို လောကီမျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုအတွက် အသုံးချဆင်ခြင်ထားတာပါ။
အရင်မေး—
“ဒီအလုပ်ကို သတ်မှတ်ရက်မတိုင်ခင် မလုပ်ရင် ဘာဆုံးရှုံးမလဲ”
ဆုံးရှုံးမှုမကြီးဘူး၊ နောက်မှပြင်လို့ရတယ်ဆိုရင် အရင်မလုပ်လည်း ရနိုင်တယ်။
နောက်မေး—
“ဒီအရာက လူ့ဘေးကင်းရေး၊ သီလ၊ ယုံကြည်မှု၊ အရေးကြီးကတိနဲ့ဆိုင်သလား”
ဆိုင်ရင် အလေးချိန်တိုးတယ်။
နောက်မေး—
“အခြားအလုပ်တွေ ဒီအရာပေါ် မူတည်နေလား”
မူတည်နေရင် အခြေခံကို အရင်လုပ်။
နောက်မေး—
“ဒီပညာ၊ ဒီအာဏာ၊ ဒီဆက်ဆံရေးဟာ လူတစ်ယောက်ဆီမှာပဲ ပိတ်နေသလား”
ပိတ်နေရင် အချိန်မီ လွှဲ။
နောက်မေး—
“ဒီအလုပ်ကို ငါကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့ လိုသလား၊ တခြားသူကို လွှဲနိုင်သလား”
တခြားသူလုပ်နိုင်တာကို ကိုယ်ပဲကိုင်ထားရင် အရေးကြီးအလုပ်အတွက် အချိန်မကျန်ဘူး။
နောက်ဆုံးမေး—
“ဒီဟာကို ငါအရေးကြီးလို့လုပ်နေတာလား၊ လူမြင်လို့လုပ်နေတာလား”
ဒီမေးခွန်းက မာနကို ထိတယ်။
အခမ်းအနားက လူမြင်တယ်။
နောက်မျိုးဆက်နဲ့ ထိုင်ပြီး အကြောင်းအရာရှင်းတာ လူမမြင်ဘူး။
ပုံတင်လို့ကောင်းတာတစ်မျိုး။
အဖွဲ့တည်တံ့ဖို့ကောင်းတာတစ်မျိုး။
ဒီနှစ်ခု အမြဲတူမနေဘူး။
သူတော်ကောင်းတို့… အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ အာရုံကို ဘယ်မှာထားမလဲဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၁၉ မှာ သေခြင်းကို အမှတ်ရဆင်ခြင်ခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလေ့အကျင့်လုပ်ဖို့ ဟောရာမှာ “တစ်နေ့တစ်ညလောက် အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင် တရားကို လေ့ကျင့်မယ်” ဆိုတာထက် ပိုနီးကပ်တဲ့အချိန်ကို ထည့်သွင်းဆင်ခြင်သူတွေကို ပိုမိုမမေ့မလျော့ကြောင်း ခွဲပြထားတယ်။ အဓိကက သေခြင်းကို ကြောက်ပြီး မလုပ်မကိုင်နေဖို့မဟုတ်ဘဲ အချိန်ရှည်ရှိမယ်လို့ ယူဆပြီး မပေါ့ဆဖို့ ပါ။
ဒီသတိကို လောကီအလုပ်ထဲ ပြန်ယူရင်—
“ဒီအရာကို နောက်လမှ”
ဆိုတာမတိုင်ခင်—
“နောက်လမှလည်း လုပ်လို့ရမယ့်အရာလား”
ပြန်မေး။
“အဖေနောက်မှပြောမယ်”
ဆိုတာမတိုင်ခင်—
“ဒီနေ့မေးလို့ရတဲ့အရာကို ဘာကြောင့်နောက်ရွှေ့နေတာလဲ”
ပြန်မေး။
ဒါပေမဲ့ ဒီသတိကို စိတ်ဖိစီးမှုဖန်တီးဖို့ မသုံးနဲ့။
အရာအားလုံးကို “အခုချက်ချင်း” လုပ်ဆိုရင် မျှတမှုမရှိဘူး။
သံဝေဂနဲ့ အလျင်လိုခြင်း မတူဘူး။
သံဝေဂက အရေးကြီးတာကို ရွေးစေတယ်။ အလျင်လိုခြင်းက အကုန်ကို အရေးပေါ်လုပ်စေတယ်။
ဒီကွာခြားချက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။
လူတစ်ယောက် အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်လုပ်နေရင် နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှ အရေးကြီးမနေတော့ဘူး။
ဖုန်းတိုင်းအရေးပေါ်။
စာတိုင်းအရေးပေါ်။
အစည်းအဝေးတိုင်းအရေးပေါ်။
အလုပ်တိုင်း “ဒီနေ့ပြီး”။
ဒီယဉ်ကျေးမှုမှာ လူတွေ ပင်ပန်းတယ်။
အရေးကြီးအလုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရဘူး။
ဒီလိုအဖွဲ့ဟာ အပြင်မှာ မြန်သလိုထင်ပေမဲ့ အတွင်းမှာ အမြဲမီးလောင်နေတယ်။
ဒါကို ငြိမ်းချမ်းသောအောင်မြင်မှုလို့ ခေါ်လို့မရဘူး။
ငြိမ်းချမ်းသောအောင်မြင်မှုက—
အရေးပေါ်လာရင် အရေးပေါ်တုံ့ပြန်တတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့အခြေခံအလုပ်ကို နေ့တိုင်း မဖျက်ဘူး။
မျိုးဆက်လွှဲဖို့အချိန်ကို အစည်းအဝေးအသေးတွေနဲ့ မစားပစ်ဘူး။
အောက်ကလူသင်ပေးဖို့အချိန်ကို “ငါကိုယ်တိုင်လုပ်တာမြန်တယ်” ဆိုပြီး မဖျက်ဘူး။
ဒီလိုတည်ဆောက်ရတယ်။
ဒကာကြီး ဒကာမကြီးတို့… အရေးကြီးမှုခွဲရာမှာ “လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ” ကိုလည်း စံထဲထည့်ရမယ်။
အချိန်မရှိလို့ဆိုပြီး အောက်ကလူကို နားမထောင်တော့ဘူး။
အချိန်မရှိလို့ဆိုပြီး သားကို အမိန့်ပဲပေးတယ်။
အချိန်မရှိလို့ဆိုပြီး ဖောက်သည်ကို မဖြစ်နိုင်တာကတိပေးတယ်။
အချိန်မရှိလို့ဆိုပြီး လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုကျော်တယ်။
ဒါတွေက အချိန်စီမံမှုမဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးမှုစံမှားတာ။
အချိန်နည်းသလောက် သီလက ပိုအရေးကြီးတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အလျင်လိုတဲ့အချိန်မှာ လူက လွယ်လွယ်ကျော်တတ်လို့။
“ဒီတစ်ခါပဲ”
“အခုအရေးကြီးလို့”
“နောက်မှပြန်ပြင်မယ်”
ဆိုပြီး သီလနယ်နိမိတ်ကို ကျော်တတ်တယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်လာရင် မိမိတို့ရဲ့ အရေးကြီးမှုစံထဲမှာ—
မကောင်းမှုမလုပ်ရေး၊ လူမထိခိုက်ရေး၊ အမှန်မပျက်ရေး ကို အပေါ်ဆုံးထားရမယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ မှာ မင်းကြီးက အိုခြင်းသေခြင်းဆိုတဲ့ အကြီးမားဆုံးဖိအားအောက်မှာတောင် တရားကျင့်၊ သီလကျင့်၊ ကောင်းမှုလုပ်ရမယ်လို့ ဖြေထားတာ ဒီအချက်နဲ့လည်း ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။
အချိန်နည်းလို့ သီလကို နောက်တန်းမပို့ကြပါနဲ့။
အချိန်နည်းလာလေလေ ပိုပြီး သတိထား။
ဒီနေရာက လူမှုတာဝန်နဲ့ ဆက်တယ်။
မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုက မိသားစုအတွင်းကိစ္စတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
ဖောက်သည်တွေ ရှိတယ်။
ဝန်ထမ်းတွေ ရှိတယ်။
ပေးသွင်းသူတွေ ရှိတယ်။
အဖွဲ့အပေါ် မူတည်နေတဲ့မိသားစုတွေ ရှိတယ်။
ကိုယ့်အချိန်နည်းလို့ အလျင်လိုလွှဲပြီး လူအများထိခိုက်ရင် အဲဒါက လူမှုတာဝန်နဲ့ဆိုင်လာတယ်။
ဒါကြောင့် မျိုးဆက်လွှဲရာမှာ “ငါ့သားကို ဘာပေးမလဲ” တစ်ခုပဲ မမေးနဲ့။
“ငါ့မရှိတော့တဲ့အခါ ဒီအဖွဲ့နဲ့ဆက်ဆံနေသူတွေ ဘယ်လိုအန္တရာယ်မဖြစ်အောင် ဘာကို အရင်လွှဲရမလဲ” မေး။
ဒီမေးခွန်းရောက်လာရင်—
အရေးကြီးဖောက်သည်ကတိက အရင်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဘေးကင်းရေးမူက အရင်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းလစာနဲ့အတည်ပြုခွင့်က အရင်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
အသိမရှိတဲ့လူတစ်ယောက်လက်ထဲကို မတော်တဆအာဏာတစ်ခုမကျအောင် စီမံတာ အရင်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါက အဖွဲ့ကြီးအောင်လုပ်တာတင်မဟုတ်ဘူး။
အဖွဲ့ပြောင်းချိန်မှာ အပြင်လူမထိခိုက်အောင် စောင့်ရှောက်တာ။
သူတော်ကောင်းတို့… ဒီည တစ်ခုထပ်ပြီး ပြောချင်တယ်။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ “မလုပ်တော့ဖို့” ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းလည်း ပညာ။
လူတွေ “အရေးကြီးတာရွေး” ဆိုရင် အလုပ်အသစ်တွေ ထပ်ပေါင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်ကန့်သတ်နေပြီဆိုရင် အချို့အရာကို ဖြုတ်ရမယ်။
အခမ်းအနားကို ရိုးရိုးလုပ်မယ်။
အလှဆင်မှုကို နောက်ရွှေ့မယ်။
အကြောင်းမရှိတဲ့အစည်းအဝေးကို ဖြုတ်မယ်။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင်မလုပ်လည်းရတဲ့အလုပ်ကို တခြားသူဆီ လွှဲမယ်။
ဒီလိုမဖြုတ်ဘဲ “အရေးကြီးတာ ထပ်လုပ်” ဆိုရင် လူတွေ ပိုပင်ပန်းမယ်။
အဖွဲ့က အလုပ်များသွားပြီး အရေးကြီးတာ ပြန်ပျောက်မယ်။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးမှုခွဲတာမှာ ရဲရင့်တဲ့စကားတစ်ခွန်းလိုတယ်။
“ဒီဟာ မလုပ်လည်းရတယ်”
ဒီစကားကို မပြောနိုင်တာ တစ်ခါတလေ မာနကြောင့်။
“လူတွေ ဘာထင်မလဲ”
“အရင်နှစ်က လုပ်ခဲ့တာ”
“အဖွဲ့ကြီးဆို ဒီလောက်တော့လုပ်ရမယ်”
ဆိုပြီး ပုံရိပ်ကို ထိန်းချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုအရေးကြီးအလုပ်ကျန်နေတယ်ဆိုရင် ပုံရိပ်ထက် အခြေခံကို ရွေးရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီနေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်။
“အခု ကိုယ်လုပ်နေတဲ့အရာတွေထဲ ဘယ်အရာက အရေးကြီးလို့၊ ဘယ်အရာက ကိုယ့်စိတ်သက်သာလို့၊ ဘယ်အရာက လူမြင်လို့၊ ဘယ်အရာက မလုပ်မနေစိတ်ကြောင့်” လဲ။
ဒီမေးခွန်းက လုပ်ငန်းအတွက်တင်မဟုတ်ဘူး။
ဘဝအတွက်လည်း တန်ဖိုးရှိတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ရဲ့ သေခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်း၊ ကိုယ့်ကံကိုယ်အမွေခံရခြင်းကို မကြာခဏဆင်ခြင်ဆိုတဲ့သတိနဲ့ ကိုယ့်နေ့စဉ်စာရင်းကို ကြည့်ကြည့်။
တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်အချိန်ကုန်သွားတယ်။
ဘာအတွက်ကုန်လဲ။
အသံကျယ်တဲ့အရာတွေအတွက်လား။
ကိုယ့်တန်ဖိုးနဲ့ကိုက်တဲ့အရာတွေအတွက်လား။
မိဘနဲ့ စကားပြောရမယ့်အချိန်ကို ဖုန်းနဲ့ကုန်သွားလား။
သားသမီးကို သင်ပေးရမယ့်အချိန်ကို ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်ပြီးအောင်လုပ်ရင်း ကုန်သွားလား။
တပည့်ကို ပညာလွှဲရမယ့်အချိန်ကို မဖြစ်မနေမဟုတ်တဲ့အစည်းအဝေးတွေနဲ့ကုန်သွားလား။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဆိုတာ သတ်မှတ်ရက်တစ်ရက်ရှိမှ မဟုတ်ဘူးနော်။
ဘဝကိုယ်တိုင်က အချိန်ကန့်သတ်ထားတာ။
ဒီသတိရှိလာရင် “ဘာအရေးကြီးလဲ” ဆိုတဲ့မေးခွန်းက စီးပွားရေးစာရင်းကနေ ဘဝတန်ဖိုးဆီ ရောက်လာတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… ဒီည စိတ်အလေးချိန်ထားရမယ့် နောက်တစ်ချက်က စောင့်ရမယ့်အရာကို စောင့်တတ်ခြင်း ပါ။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်ဆိုလို့ အရာအားလုံးကို အမြန်ရလဒ်တောင်းရင် မိသားစုပဋိပက္ခတက်တယ်။
သားကို သင်ပေးပြီးပြီဆို အဖေက နောက်နေ့ “ဘာကြောင့်မပြည့်စုံသေးတာလဲ” မမေးနဲ့။
လေ့ကျင့်ပေး။
တာဝန်ပေး။
ပြန်လည်သုံးသပ်။
အမှားထဲက သင်။
အရေးကြီးတာကို အချိန်မီစပြီး ရင့်ကျက်မှုကို အချိန်ပေး။
ဒီအချက်က လယ်သမားသုတ်ရဲ့ ဥပမာနဲ့ အလွန်ထိတယ်။ လယ်သမားက အလျင်ပြုရမယ့်တာဝန်ကို မနောက်ကျဘဲလုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရာသီနဲ့ သီးနှံရင့်ကျက်မှုကို အတင်းမလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် မျိုးဆက်လွှဲရာမှာ ဦးဇင်းတို့ နှစ်ဖက်လုံး သတိထားရမယ်။
အကြီးအကဲဟောင်း—အချိန်မီ လွှဲ။
ခေါင်းဆောင်သစ်—အချိန်မီ လေ့လာ။
နှစ်ဖက်လုံး—ရင့်ကျက်မှုကို အလျင်မတောင်း။
ဒါက ငြိမ်းချမ်းတဲ့အောင်မြင်မှု။
အဖေက နောက်မျိုးဆက်ကို သင်ပေးရင်း “ငါမရှိတော့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ” ဆိုပြီး စိုးရိမ်နိုင်တယ်။
သားက “ငါအခုကိုယ်တိုင်ဖြစ်ရမယ်” ဆိုပြီး စိတ်တင်းနိုင်တယ်။
ဒီနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ထိန်းချုပ်ချင်စိတ် ရှိတတ်တယ်။
အဖေက ရလဒ်ကို ထိန်းချုပ်ချင်တယ်။
သားက အမြန်ယုံကြည်ခံချင်တယ်။
ဒီအချိန် ဓမ္မဘက်က—အကြောင်းကို ကောင်းအောင်လုပ်၊ အရာအားလုံးကို ကိုယ့်အလိုအတိုင်းအချိန်တိတိကျကျ ဖြစ်စေချင်တဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုကို နည်းနည်းလျှော့—ဆိုတဲ့သတိလိုတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီအကြောင်းကို မိသားစုဘဝနဲ့လည်း ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။
မိဘအိုလာပြီ။
သားသမီးတွေ အလုပ်များတယ်။
“နောက်လမှ သွားတွေ့မယ်”
“နောက်နှစ်မှ မေးမယ်”
“အခုအလုပ်များတယ်”
ဆိုတယ်။
အရေးမကြီးဘူးလား။
အရေးကြီးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသံမကျယ်ဘူး။
အဖေ့အမေ့အသက်က ဖုန်းသတိပေးချက် မပို့ဘူး။
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ရဲ့ “ချစ်ခင်နှစ်သက်ရာနဲ့ ခွဲခွာရမယ်” ဆိုတဲ့ သတိက လူ့ဘဝကို ကြမ်းတမ်းအောင်မလုပ်ဘဲ ရှိတုန်း တန်ဖိုးထားဖို့ နားလည်စေတယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုခွဲတာကို လုပ်ငန်းထဲပဲ မထားကြပါနဲ့။
ကိုယ့်မိဘ၊ ကိုယ့်ဆရာ၊ ကိုယ့်သားသမီး၊ ကိုယ့်သီလ၊ ကိုယ့်စိတ်လေ့ကျင့်မှုထဲပါ ထည့်။
အရေးပေါ်မဟုတ်ပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေ ရှိတယ်။
မေတ္တာကို သက်သေပြဖို့ အရေးပေါ်မဖြစ်ဘူး။
ခွင့်လွှတ်ဖို့ အရေးပေါ်အကြောင်းကြားစာ မလာဘူး။
ဆရာ့ပညာကို မေးဖို့ ဖုန်းက အနီရောင်မီးမလင်းဘူး။
တရားအားထုတ်ဖို့ အစည်းအဝေးဖိတ်စာမလာဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘဝက အချိန်ကန့်သတ်ထားတယ်။
ဒီတော့ အသံမကျယ်တဲ့အရေးကြီးမှုကို ကြားနိုင်ဖို့ သတိလိုတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… အခု တစ်ပတ်လောက် လက်တွေ့ကျင့်လို့ရမယ့်အလေ့အကျင့်တစ်ခု ပြောမယ်။ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်ခုနစ်ရက်အစီအစဉ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတရားအကြောင်းကို လက်တွေ့ဘဝမှာ အသုံးချဖို့ ဦးဇင်းတို့ စီစဉ်ထားတဲ့လေ့ကျင့်မှုပါ။
မနက်ဖြန် ကိုယ့်အလုပ်စာရင်းကို ကြည့်။
အလုပ်တစ်ခုချင်းကို “အရေးပေါ်” လို့ပဲ မကြည့်နဲ့။
“မလုပ်ရင် ဘာထိခိုက်မလဲ” ပြန်မေး။
နောက်နေ့မှာ “ဒီအလုပ်တွေထဲ ဘယ်ဟာကို တခြားသူလုပ်နိုင်လဲ” ကြည့်။ အရေးကြီးတာကို ကိုယ့်အချိန်ပေးဖို့ လွှဲသင့်တာ လွှဲ။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းသိနေတဲ့ အရေးကြီးပညာတစ်ခု ရှာ။ တစ်ယောက်ကို သင်ပေး။
နောက်တစ်နေ့မှာ တည်ထောင်သူ၊ မိဘ၊ ဆရာဆီက မေးထားသင့်ပေမဲ့ နောက်ရွှေ့နေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေး။
နောက်တစ်နေ့မှာ “လူမြင်လို့လုပ်နေတဲ့အလုပ်” တစ်ခု ရှိမရှိ စစ်။ အရေးကြီးတာကို စားနေရင် လျှော့။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်အဖွဲ့ရဲ့ သီလနယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ပြန်ရှင်း။ “အချိန်မရှိလို့တောင် ဒီအရာမကျော်ဘူး” ဆိုတာ တိတိကျကျထား။
အပတ်အဆုံးမှာ—
“ဒီအပတ် ငါအလုပ်များခဲ့သလား” မမေးပဲ—
“ဒီအပတ် ငါအရေးကြီးတာကို လုပ်ခဲ့သလား” မေး။
ဒီမေးခွန်းက အလုပ်ပမာဏကို မတိုင်းဘူး။
အလေးချိန်ကို တိုင်းတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီညတရားရဲ့ အနက်ဆုံးနေရာက အပြင်အလုပ်စီမံတာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ့်ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက ဘာလဲ ဆိုတဲ့မေးခွန်းပါ။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိတာကို သိလာတဲ့အခါ ဘာပေါ်လာလဲ။
တချို့မှာ ကြောက်စိတ်ပေါ်တယ်။
တချို့မှာ အလျင်လိုမှု ပေါ်တယ်။
တချို့မှာ အာဏာကို ပိုဖမ်းချင်တယ်။
“ငါမရှိခင် အကုန်ငါ့အလိုအတိုင်းထားရမယ်” ဆိုတယ်။
တချို့မှာ “အကုန်မပြီးနိုင်တော့ဘူး” ဆိုပြီး လက်လျှော့တယ်။
ဓမ္မက ဒီနှစ်ဖက်စလုံးကို မလိုဘူး။
မကြောက်ဘဲ အမှန်ကိုမြင်။
အလျင်မလိုဘဲ အချိန်မီလုပ်။
မဖမ်းဘဲ အရေးကြီးတာလွှဲ။
မလက်လျှော့ဘဲ ယနေ့လုပ်သင့်တာကို လုပ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ ရဲ့ လက်ရှိကို ပညာနဲ့မြင်ပြီး ယနေ့လုပ်သင့်ရာကို ယနေ့အားထုတ်ဖို့ဟောထားတဲ့ သံဝေဂက ဒီနေရာမှာ အလွန်ညီတယ်။
အချိန်ရှိတယ်လို့ ဖမ်းထားတာလည်း အတ္တတစ်မျိုး။
“ငါအမြဲရှိမယ်” ဆိုတဲ့စိတ်က မလွှဲစေဘူး။
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတဲ့စိတ်က နောက်လူကို မယုံစေဘူး။
“ငါ့နည်းပဲမှန်တယ်” ဆိုတဲ့စိတ်က ပညာမလွှဲဘဲ ပုံစံပဲလွှဲစေတယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုခွဲခြင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ အတ္တနဲ့တဏှာကိုပါ ခွဲကြည့်ရတဲ့တရား ဖြစ်လာတယ်။
ကိုယ့်မှာအချိန်နည်းတာသိတော့—
ဘာကိုဖမ်းမလဲ။
ဘာကိုလွှတ်မလဲ။
ဘာကိုလွှဲမလဲ။
ဘာကိုသင်မလဲ။
ဘာကိုမလုပ်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်မလဲ။
ဒီမေးခွန်းတွေက ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ထုတ်ပြတယ်။
လုပ်ငန်းတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးက အချိန်အများကြီးရှိတဲ့အခါ ထင်ရှားချင်မှထင်ရှားမယ်။
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ—
အမြတ်ကို အရင်ရွေးသလား။
လူကို အရင်ကာကွယ်သလား။
ပုံရိပ်ကို အရင်ရွေးသလား။
သီလကို အရင်ရွေးသလား။
အာဏာကိုဖမ်းသလား။
ပညာကိုလွှဲသလား။
ဒီအချိန်မှာ စိတ်ရင်းပေါ်လာတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့… အခု ဒီတရားတစ်ပုဒ်လုံးကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ တိုက်ရိုက်ချိတ်ကြရအောင်။ ဒီခေါင်းစဉ်နဲ့ သစ္စာလေးပါးကို အဆုံးမှာ နာမည်လေးခုကပ်ထားရုံ မလုပ်ဘူး။ အချိန်ကန့်သတ်မှုနဲ့ အရေးကြီးမှုမခွဲနိုင်ခြင်းက ဘယ်လိုဒုက္ခဖြစ်တယ်၊ ဘာဖမ်းဆုပ်မှုက အဲဒီဒုက္ခကို ပိုပူစေတယ်၊ ဘာလျော့လာရင် အေးလာတယ်၊ ဘယ်လိုကျင့်ရမလဲဆိုတာ ဆင်းကြည့်မယ်။
ဒုက္ခသစ္စာဘက်က ကြည့်ရင်—
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်ထင်ပြီး စိတ်ပူနေရတာ ဒုက္ခ။
အရေးကြီးတာ မခွဲနိုင်လို့ လွယ်တဲ့အလုပ်ပြီးပြီး အရေးကြီးပညာမလွှဲရတာ ဒုက္ခ။
တည်ထောင်သူ အနားယူတော့မယ့်အချိန်ရောက်မှ ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှင်းတာ ဒုက္ခ။
အဖေ့ခေါင်းထဲက ပညာကို သားသမီးမသိသေးတာ ဒုက္ခ။
အချိန်မရှိလို့ အလျင်လိုလွှဲပြီး နောက်မျိုးဆက်အပေါ် ဖိအားတက်တာ ဒုက္ခ။
လွှဲပေးပြီးသားကို မယုံလို့ ပြန်ဆွဲတာ ဒုက္ခ။
ဖောက်သည်နဲ့ ပေးထားတဲ့ကတိတွေ ပျောက်သွားတာ ဒုက္ခ။
ဝန်ထမ်းတွေ “ဘယ်သူဆုံးဖြတ်လဲ” မသိလို့ အဖွဲ့ကွဲတာ ဒုက္ခ။
အခမ်းအနားကောင်းကောင်းပြီးပေမဲ့ အခြေခံမပြီးတာ ဒုက္ခ။
အလုပ်များနေပေမဲ့ အရေးကြီးတာ မလုပ်ရတာ ဒုက္ခ။
“နောက်မှရှိသေးတယ်” လို့ထင်နေတုန်း အချိန်ကုန်သွားတာ ဒုက္ခ။
မိဘ၊ ဆရာရှိတုန်း မမေးရသေးတာ နောက်မှ နောင်တဖြစ်ရတာ ဒုက္ခ။
ဒီဒုက္ခကို အရင်သိရမယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ မှာ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းကို မမေ့ဖို့ဟောတာ ဒီဒုက္ခရဲ့မလွတ်နိုင်တဲ့နောက်ခံကို ပြတယ်။
သမုဒယသစ္စာဘက်က ကြည့်ရင်—
ပြင်ပမှာ အချိန်ကန့်သတ်မှု၊ မရှင်းတဲ့လုပ်ထုံး၊ မလွှဲရသေးတဲ့အာဏာ၊ လုပ်စရာများတာတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို လက်တွေ့စီမံရမယ်။
ဒါပေမဲ့ အတွင်းမှာ အပူကို ပိုကြီးစေတဲ့အရာရှိတယ်။
“အရာအားလုံးကို ငါပြီးရမယ်” ဆိုတဲ့ထိန်းချုပ်ချင်စိတ်။
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတဲ့အတ္တဖမ်းဆုပ်မှု။
“လူတွေ ငါ့ကိုကြီးမြတ်တယ်လို့ မြင်ရမယ်” ဆိုတဲ့ပုံရိပ်တဏှာ။
“ခက်တဲ့စကားကို မပြောချင်ဘူး” ဆိုတဲ့ရှောင်ချင်စိတ်။
“နောက်မှအချိန်ရှိသေးတယ်” ဆိုတဲ့အသက်မာန်။
“နောက်မျိုးဆက်က ငါ့လိုဖြစ်ရမယ်” ဆိုတဲ့အမြင်ဖမ်းဆုပ်မှု။
“လွှဲလိုက်ရင် ငါ့တန်ဖိုးလျော့မယ်” ဆိုတဲ့ရာထူးဖမ်းဆုပ်မှု။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်က ဒီတဏှာတွေကို ပိုထင်ရှားစေတယ်။
လူက အလျင်လိုတယ်။
မာနနဲ့ဆုံးဖြတ်တယ်။
အရေးကြီးတာထက် ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုကာကွယ်တယ်။
ဒါက သမုဒယဘက်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ မှာ အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်ရှိတဲ့မင်းကြီးတောင် အိုခြင်းသေခြင်းကို ရပ်မထားနိုင်တာ သတိပေးသလို၊ အချိန်နဲ့မမြဲမှုကို ထိန်းချုပ်လိုတဲ့စိတ်က နောက်ဆုံး အနိုင်မရဘူး။
နိရောဓသစ္စာဘက်က ကြည့်ရင်—
“အရာအားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင်ပြီးရမယ်” ဆိုတာ လျော့လာရင် အလုပ်ကို လွှဲနိုင်တယ်။
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတာ လျော့လာရင် နောက်မျိုးဆက်ကို လေ့ကျင့်နိုင်တယ်။
“ငါ့ပုံရိပ်ကောင်းရမယ်” ဆိုတာ လျော့လာရင် အခမ်းအနားထက် အရေးကြီးတာကို ရွေးနိုင်တယ်။
“သားက ငါ့လိုဖြစ်ရမယ်” ဆိုတာ လျော့လာရင် အကြောင်းအခြေအနေကို သင်ပေးပြီး သူ့ပညာနဲ့ဆက်ဖို့ နေရာပေးနိုင်တယ်။
“နောက်မှအချိန်ရှိသေးတယ်” ဆိုတဲ့မာန် လျော့လာရင် ယနေ့လုပ်သင့်တာကို ယနေ့လုပ်နိုင်တယ်။
ဒီအခါ စိတ်အပူ နည်းတယ်။
လွှဲပြောင်းမှုအပူ နည်းတယ်။
အဖေသား ပဋိပက္ခနည်းတယ်။
အရေးကြီးတာ ပိုရှင်းလာတယ်။
ဒါကို နိရောဓသစ္စာအပြည့်အစုံနဲ့ တန်းတူမပြောရပါဘူး။ နိရောဓသစ္စာဟာ တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ အမြတ်ဆုံးလွတ်မြောက်မှုကို ညွှန်တယ်။ လောကီအလုပ်ပြီးတာ၊ လွှဲပြောင်းမှုကောင်းတာကို နိဗ္ဗာန်နဲ့ မရောရဘူး။
ဒါပေမဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဖမ်းထားတာ နည်းသလောက် အပူနည်းတယ် ဆိုတာ မြည်းစမ်းလို့ရတယ်။
အာဏာလွှတ်သလောက် စိတ်ပေါ့တယ်။
အရာအားလုံးကို ကိုယ်မပြီးလည်းရတယ်လို့ သိလာသလောက် ငြိမ်းတယ်။
အချိန်ကို ကိုယ်မပိုင်ဘူးလို့ သိလာသလောက် ယနေ့ကောင်းတာလုပ်ဖို့ ပိုရှင်းတယ်။
ဒီသဘောက နိရောဓဘက်ကို ဆင်ခြင်စေတယ်။
မဂ္ဂသစ္စာဘက်က ကြည့်ရင်—
သမ္မာဒိဋ္ဌိရှိရင် အချိန်ကို အကန့်အသတ်မရှိဘူးလို့ မယူဘူး။ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းရှိတယ်လို့ သိတယ်။ အရေးပေါ်နဲ့ အရေးကြီးကို ခွဲကြည့်တယ်။ လုပ်နိုင်တဲ့အကြောင်းနဲ့ အမိန့်ပေးမရတဲ့ရလဒ်ကို ခွဲတယ်။ လယ်သမားသုတ်က ဒီနေရာမှာ အလွန်ကောင်းတဲ့ သတိပေးချက်ဖြစ်တယ်။
သမ္မာသင်္ကပ္ပရှိရင် ကိုယ့်ပုံရိပ်အတွက် မရွေးဘူး။ လူမထိခိုက်ဖို့၊ သီလမပျက်ဖို့၊ နောက်မျိုးဆက်က ကောင်းတာဆက်နိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။
သမ္မာဝါစာရှိရင် အချိန်မရှိဘူးဆိုပြီး အမိန့်ပစ်မပြောဘူး။ “ဒီအရာ ဘာကြောင့် အရင်လိုတယ်” ရှင်းတယ်။ “ဒီအရာကို နောက်ရွှေ့မယ်” ဆိုရင်လည်း အကြောင်းပြတယ်။ နောက်မျိုးဆက်ကို လူရှေ့အရှက်မခွဲဘဲ တာဝန်နဲ့နယ်နိမိတ်ကို ရှင်းစွာပြောတယ်။
သမ္မာကမ္မန္တရှိရင် အရေးကြီးတာကို လက်တွေ့လုပ်တယ်။ ပညာလွှဲတယ်။ ဆုံးဖြတ်ခွင့်လွှဲတယ်။ ဘေးကင်းရေးနယ်နိမိတ်ရှင်းတယ်။ ကတိတွေကို လွှဲတယ်။ အလုပ်နဲ့ ရာထူးကို အမှန်တကယ် ကိုက်အောင်ပြင်တယ်။
သမ္မာအာဇီဝရှိရင် အချိန်မရှိလို့ဆိုပြီး မမှန်တဲ့ကတိမပေးဘူး။ အမြတ်အတွက် ဘေးကင်းရေးမကျော်ဘူး။ လွှဲပြောင်းမှုမြန်ဖို့ ဝန်ထမ်းနဲ့ဖောက်သည်ကို မထိခိုက်စေဘူး။
သမ္မာဝါယာမရှိရင် မဖြစ်သေးတဲ့ပြဿနာ မဖြစ်အောင် အရင်ပြင်တယ်။ နောက်မျိုးဆက်အတွက် ကောင်းတဲ့အလေ့အကျင့် ဖြစ်အောင် အားထုတ်တယ်။ အလျင်လိုဒေါသနဲ့ မာနပေါ်လာရင်လည်း သိပြီး လျှော့ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
သမ္မာသတိရှိရင် ဒီနေ့ဘာအရေးကြီးလဲ သိတယ်။ ဖုန်းမြည်တိုင်း လိုက်မပြေးဘူး။ အသံကျယ်တိုင်း အရေးကြီးမထင်ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်က “လွယ်တာကို အရင်လုပ်ချင်တယ်” ဆိုတာလည်း သိတယ်။ “ခက်တဲ့လွှဲပြောင်းစကားကို ရှောင်ချင်တယ်” ဆိုတာလည်း သိတယ်။
သမ္မာသမာဓိရှိရင် အလုပ်များကြား အာရုံမပြန့်ဘဲ အရေးကြီးတဲ့အရာကို ထိန်းထားနိုင်တယ်။ အားလုံးအော်နေတဲ့အချိန်တောင် သီလ၊ ဘေးကင်းရေး၊ အရေးကြီးပညာလွှဲပြောင်းမှုကို မပျောက်စေဘူး။
ဒီတော့ ဒီညတရားရဲ့ မဂ္ဂချိတ်ဆက်ချက်ကို တစ်ကြောင်းနဲ့ပြောရရင်—
အချိန်နည်းလာလို့ အကုန်အလျင်မလုပ်နဲ့။ သမ္မာဒိဋ္ဌိနဲ့ ဘာက ဒုက္ခလျော့စေမလဲ ခွဲပြီး၊ သမ္မာဝါယာမနဲ့ အရေးကြီးတာကို အချိန်မီလုပ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီည တစ်ကြောင်းပဲ မှတ်သွားမယ်ဆိုရင်—
“အချိန်ကန့်သတ်လာတဲ့အခါ အောင်မြင်မှုဆိုတာ အကုန်ပြီးအောင်လုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘူး။ မလုပ်ဘဲကျန်ရင် ပြန်ပြင်ဖို့ခက်မယ့် အရေးကြီးတာကို အချိန်မီလုပ်ပြီး၊ အတင်းအကျပ်မရတဲ့ရလဒ်ကို အချိန်ပေးတတ်ခြင်းပါ။”
အကြီးအကဲတို့…
ကိုယ်အနားယူမယ့်ရက်ကို ရှက်စရာမမြင်ကြပါနဲ့။
အဲဒီရက်ကို ပညာလွှဲဖို့အတွက် သတိပေးချက်အဖြစ် သုံးပါ။
အလုပ်အကုန်ပြီးဖို့ မကြိုးစားကြပါနဲ့။
အရေးကြီးတာကို နောက်လူ ဆက်နိုင်အောင် လွှဲပါ။
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းသိတဲ့အချက်တွေ ရှာပါ။
ဘယ်အရာကို မမေ့ရဘူး ပြောပါ။
ဘယ်အရာက ပြောင်းလို့ရတယ် ပြောပါ။
ဘယ်အရာက သီလနယ်နိမိတ်ဖြစ်လို့ မကျော်ရဘူး ရှင်းပါ။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ မိဘက သားသမီးကို ပညာသင်ပြီး သင့်တော်တဲ့အချိန်မှာ အမွေလွှဲပေးရကြောင်း ဟောထားသလို အချိန်ကိုက်လွှဲပေးနိုင်ကြပါစေ။
နောက်မျိုးဆက်တို့…
အဖေရှိတုန်း မေးပါ။
ဆရာရှိတုန်း မေးပါ။
“ဒီလိုလုပ်” ဆိုတဲ့အဖြေတင် မယူပါနဲ့။
“ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ” မေးပါ။
“ဘယ်အခြေအနေပြောင်းရင် ဒီမူကို ပြန်စစ်ရမလဲ” မေးပါ။
“ဒီအရာတွေထဲ ဘယ်ဟာ အရေးကြီးဆုံး” မေးပါ။
ဒါပေမဲ့ အချိန်နည်းလို့ဆိုပြီး အကြီးအကဲကို အတင်းမလုပ်ပါနဲ့။
အချိန်မီစပြီး အလေးအနက်နဲ့ နားထောင်ပါ။
အဖွဲ့ဝင်တို့…
ခေါင်းဆောင်ပြောင်းချိန်မှာ လူတိုင်းအလျင်လိုတတ်တယ်။
မိမိတို့လည်း အသံပိုမတိုးကြပါနဲ့။
အရေးကြီးတာကို အချက်နဲ့ပြောပါ။
“ဒီအရာ သတ်မှတ်ရက်မတိုင်ခင် မရှင်းရင် ဒီထိခိုက်မှုဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ ရှင်းပါ။
အချိန်ကန့်သတ်မှုကို အကြောင်းပြပြီး သီလမချိုးကြပါနဲ့။
လယ်သမားက အလျင်ပြုရမယ့်အလုပ်ကို မြန်မြန်လုပ်ပေမဲ့ “လျင်လျင်” ဆိုတာ “ပေါ့ပေါ့ဆဆ” မဟုတ်ဘူး။ လယ်ကို စနစ်တကျပြင်၊ မျိုးကိုကြဲ၊ ရေကိုသွင်းထုတ်ရတယ်။ မြန်ခြင်းနဲ့ စနစ်ကျခြင်းကို အတူထားတဲ့ သတိကို ယူနိုင်ကြပါစေ။
မိသားစုတို့…
မိဘနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်ကို “အရေးမပေါ်သေးဘူး” ဆိုပြီး မရွှေ့ကြပါနဲ့။
သားသမီးကို သင်ပေးဖို့ အချိန်ကို “နောက်မှ” ဆိုပြီး မထားကြပါနဲ့။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ရဲ့ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းကို မကြာခဏ သတိပြုဖို့ဟောထားတဲ့သဘောကို ကြောက်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ရှိတုန်းကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ သုံးနိုင်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းတို့…
အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်မလုပ်ကြပါနဲ့။
အရေးကြီးတဲ့အလုပ်အတွက် အချိန်ကို ကာကွယ်ပါ။
အောက်ကလူသင်ပေးဖို့အချိန် ကာကွယ်ပါ။
ဘေးကင်းရေးစစ်ဆေးဖို့အချိန် ကာကွယ်ပါ။
ဖောက်သည်ကတိပြန်စစ်ဖို့အချိန် ကာကွယ်ပါ။
နောက်ခေါင်းဆောင်နဲ့ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး အရေးကြီးအတွေ့အကြုံရှင်းဖို့အချိန် ကာကွယ်ပါ။
အဲဒီအချိန်တွေကို အလွယ်အလုပ်နဲ့ မစားပစ်ကြပါနဲ့။
သူတော်ကောင်းတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ မှာ ယနေ့လုပ်သင့်ရာကို ယနေ့အားထုတ်ဖို့ သတိပေးထားသလို မိမိတို့လည်း ယနေ့မလုပ်ရင် နောက်မှနောင်တရနိုင်တဲ့ ကောင်းမှုတစ်ခုကို ဒီနေ့စလုပ်နိုင်ကြပါစေ။
တစ်နေ့လုံးအလုပ်စာရင်းကို မပြောင်းနိုင်ရင်တောင် ဒီည အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးကြည့်—
“ငါ့ဘဝမှာ အခုအရေးကြီးပေမဲ့ အသံမကျယ်တဲ့အရာ ဘာလဲ”
အဖေလား။
အမေလား။
သားသမီးလား။
ဆရာလား။
သီလလား။
ကိုယ့်စိတ်လား။
လွှဲရမယ့်ပညာလား။
ဖြေရှင်းရမယ့်အမုန်းလား။
ကတိတစ်ခုလား။
ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြေတစ်ခုကို မနက်ဖြန်မရွှေ့ဘဲ လုပ်ကြည့်။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို ကြောက်စိတ်အဖြစ် မသုံးဘဲ သတိအဖြစ် သုံး။
အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းကို စိတ်ညစ်ဖို့ မဆင်ခြင်ဘဲ မာနလျှော့ပြီး အရေးကြီးတာ ရွေးဖို့ ဆင်ခြင်။
ရာထူးနဲ့အာဏာကို အမြဲတမ်းပိုင်ဆိုင်သလို မယူ။
မကြာခင် တစ်ပါးသူဆီ လွှဲရမယ့်အရာလို့ သိ။
ဒီသိမှုနဲ့ မေတ္တာပိုလုပ်။
ပညာပိုလွှဲ။
သီလပိုခိုင်။
တရားပိုအားထုတ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ ရဲ့ တောင်ကြီးတွေ လေးဘက်ကနေ နီးလာသလို အိုခြင်းနဲ့သေခြင်းဟာ လူတိုင်းဆီ ရွေ့လာတယ်ဆိုတဲ့ သံဝေဂကို မေတ္တာနဲ့ သတိပညာဖြစ်အောင် ပြောင်းနိုင်ကြပါစေ။
အဲဒီသံဝေဂကြောင့် စိတ်ပျက်မနေကြပါနဲ့။
“အချိန်နည်းတယ်” ဆိုပြီး မျှော်လင့်ချက်မဆုံးပါနဲ့။
အစား—
“အချိန်နည်းလို့ အရေးကြီးတာကို ပိုရှင်းရှင်းရွေးမယ်”
ဆိုနိုင်ကြပါစေ။
“အကုန်မပြီးနိုင်လို့ ကောင်းတာတစ်ခုကိုတော့ အပြည့်လုပ်မယ်”
ဆိုနိုင်ကြပါစေ။
“ငါမရှိရင် မဖြစ်ဘူး” မဟုတ်ဘဲ—
“ငါမရှိလည်း ကောင်းတာဆက်နိုင်အောင် အခုလွှဲမယ်”
ဆိုနိုင်ကြပါစေ။
“သူငါ့လိုဖြစ်ရမယ်” မဟုတ်ဘဲ—
“သီလနဲ့အခြေခံတန်ဖိုး မပျက်ဘဲ သူ့ပညာနဲ့ဆက်နိုင်အောင် သင်ပေးမယ်”
ဆိုနိုင်ကြပါစေ။
ဒီလိုဆို မျိုးဆက်လွှဲပြောင်းမှုက ရာထူးပြောင်းတာတင် မဟုတ်တော့ဘူး။
ဖမ်းဆုပ်မှုလျှော့ပြီး ကောင်းမှုကို ဆက်လက်အသက်ရှင်စေခြင်း ဖြစ်လာတယ်။
အဲဒီနေရာမှာ အောင်မြင်မှုကလည်း ပိုငြိမ်းချမ်းလာတယ်။
အကြီးအကဲလွှတ်နိုင်လို့ ငြိမ်းချမ်းတယ်။
နောက်မျိုးဆက်တာဝန်ယူနိုင်လို့ ငြိမ်းချမ်းတယ်။
ဝန်ထမ်းတွေ ဘယ်သူ့ဆီသွားရမယ် သိလို့ ငြိမ်းချမ်းတယ်။
ဖောက်သည်က ကတိမပျောက်လို့ ယုံကြည်တယ်။
အဖွဲ့ရဲ့သီလနယ်နိမိတ် မပျောက်လို့ အေးချမ်းတယ်။
ဒီလိုအောင်မြင်မှုကိုပဲ ဦးဇင်းတို့ “ငြိမ်းချမ်းသောအောင်မြင်မှု” လို့ ဆင်ခြင်ချင်တယ်။
ယနေ့ တရားနာယူဆင်ခြင်ရသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊ အချိန်ကို မမေ့မလျော့အသုံးချလိုသော ကုသိုလ်စိတ်၊ အရေးပေါ်အသံများကြား အရေးကြီးသောသီလ၊ မေတ္တာ၊ ပညာနဲ့တာဝန်ကို မပျောက်စေလိုသော ကောင်းမြတ်သည့်ရည်ရွယ်ချက်တို့ကို မိဘဆရာသမားများ၊ ကျေးဇူးရှင်များ၊ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများနှင့် သတ္တဝါအားလုံးအား အမျှဝေကြပါစေ။
မိဘများ ရှိတုန်း သားသမီးများ မေးသင့်ရာကို မေးနိုင်ကြပါစေ။
သားသမီးများ ရှိတုန်း မိဘများ သင်သင့်ရာကို သင်နိုင်ကြပါစေ။
ဆရာများ ရှိတုန်း တပည့်များ ပညာကို ခံယူနိုင်ကြပါစေ။
အကြီးအကဲများ ရှိတုန်း အဖွဲ့များ ပညာ၊ သီလ၊ တာဝန်နဲ့ ကတိတို့ကို အချိန်မီ လွှဲပြောင်းနိုင်ကြပါစေ။
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ စိတ်ပူပြီး အကုန်ကို အရေးပေါ်မလုပ်ကြပါနဲ့။
မလုပ်ဘဲကျန်ရင် ပြန်ပြင်ဖို့ခက်တဲ့ ကောင်းတာကို အရင်လုပ်နိုင်ကြပါစေ။
လူ့ဘေးကင်းရေးနဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို အရင်ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
သီလကို အလျင်ကြောင့် မကျော်ကြပါစေနဲ့။
ပညာကို မာနကြောင့် မပိတ်ကြပါစေနဲ့။
တာဝန်ကို ကြောက်စိတ်ကြောင့် မရွှေ့ကြပါစေနဲ့။
ရာထူးကို ဖမ်းဆုပ်မှုကြောင့် မလွှဲကြန့်ကြာပါစေနဲ့။
လယ်သမားက လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကို အချိန်မီလုပ်ပြီး ရာသီရင့်ကျက်မှုကို အတင်းမအမိန့်ပေးသလို မိမိတို့လည်း လုပ်သင့်ရာကို အချိန်မီလုပ်၊ မအမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ရလဒ်ကို သည်းခံပညာနဲ့ စောင့်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ ရဲ့ ယနေ့လုပ်သင့်ရာကို ယနေ့အားထုတ်ရမယ့်သတိနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ ကောင်းမှုကို မနက်ဖြန်မရွှေ့ကြပါစေနဲ့။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ ရဲ့ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းနဲ့ ကိုယ်ပြုရာကိုယ်အမွေခံရခြင်းဆိုတဲ့ သတိကြောင့် လူငယ်မာန်၊ ကျန်းမာမာန်၊ အသက်ရှင်မာန်တို့ လျော့နိုင်ကြပါစေ။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ ရဲ့ အိုခြင်းနဲ့သေခြင်း ရွေ့လာနေတဲ့ သံဝေဂကြောင့် အာဏာ၊ ငွေ၊ နာမည်တို့ထက် တရား၊ သီလ၊ ကောင်းမှုကို အရေးကြီးရာအဖြစ် ပြန်ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ မှာ သင့်တော်တဲ့အချိန်၌ အမွေလွှဲပေးရခြင်းကို ဟောထားသလို မိမိတို့လည်း အချိန်မီပညာလွှဲ၊ အချိန်မီတာဝန်လွှဲ၊ အချိန်မီယုံကြည်မှုလွှဲနိုင်ကြပါစေ။
သတ္တဝါအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
အချိန်မလုံလောက်မှုကြောင့် အချင်းချင်းအမျက်မကြီးကြပါစေနဲ့။
လုပ်စရာများမှုကြောင့် မေတ္တာမပျောက်ကြပါစေနဲ့။
ရာထူးပြောင်းမှုကြောင့် မိသားစုမကွဲကြပါစေနဲ့။
အောင်မြင်မှုကို ဆက်ချင်လို့ သီလကို မစွန့်ကြပါစေနဲ့။
နောက်မျိုးဆက်ကို ယုံကြည်ပေးနိုင်ကြပါစေ။
နောက်မျိုးဆက်ကလည်း ပေးထားတဲ့ယုံကြည်မှုကို သီလနဲ့ တာဝန်ယူနိုင်ကြပါစေ။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို ကြောက်စိတ်ဖြစ်မသွားဘဲ သံဝေဂဖြစ်ပါစေ။
သံဝေဂက အလျင်လိုမှုမဖြစ်ဘဲ သတိနဲ့ပညာဖြစ်ပါစေ။
သတိနဲ့ပညာက အရေးကြီးတာကို ခွဲနိုင်စေပါစေ။
အရေးကြီးတာကို ခွဲသိပြီး ယနေ့လုပ်သင့်ရာကို ယနေ့လုပ်နိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ပိုပူစေတဲ့ တဏှာ၊ မာန၊ ထိန်းချုပ်ချင်စိတ်၊ ပုံရိပ်ဖမ်းဆုပ်မှုနဲ့ အသက်မာန်တို့ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
သိလာသလောက် လျှော့နိုင်ကြပါစေ။
လျှော့လာသလောက် အချိန်ကို မှန်ကန်စွာ သုံးနိုင်ကြပါစေ။
လွှဲသင့်တာ လွှဲနိုင်ကြပါစေ။
လွှတ်သင့်တာ လွှတ်နိုင်ကြပါစေ။
လုပ်သင့်တာ လုပ်နိုင်ကြပါစေ။
စောင့်သင့်တာကို စောင့်နိုင်ကြပါစေ။
မလုပ်သင့်တာကို ရပ်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာနဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ နိရောဓသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ကြပါစေ။
ထိုချုပ်ငြိမ်းရာသို့ ဦးတည်သော မဂ္ဂလမ်းကို—
အချိန်ခွဲရာမှာ၊
တာဝန်လွှဲရာမှာ၊
အာဏာလွှတ်ရာမှာ၊
ပညာသင်ရာမှာ၊
မိဘသားသမီးဆက်ဆံရာမှာ၊
လုပ်ငန်းအရေးကြီးမှု ခွဲရာမှာ၊
လူမှုအကျိုးကို စောင့်ရှောက်ရာမှာ၊
ကိုယ့်စိတ်ထဲက မာနနဲ့တဏှာကို ပြန်ကြည့်ရာမှာ
လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
အချိန်က စောင့်မနေဘူးနော် သူတော်ကောင်းတို့…
ဒါကြောင့် ယနေ့ တစ်ခုလုပ်ကြရအောင်။
ကိုယ့်ဘဝမှာ—
“အရေးကြီးပေမဲ့ အခုထိ နောက်ရွှေ့ထားတဲ့အရာတစ်ခု” ကို ရှာပါ။
အခုည မေးခွန်းပို့လို့ရရင် ပို့။
မနက်ဖြန်စကားပြောလို့ရရင် အချိန်ချိန်း။
လွှဲရမယ့်ပညာဆို တစ်ပိုင်းစပြီး လွှဲ။
တောင်းပန်ရမယ့်သူရှိရင် မနက်ဖြန်ကို မတိုးဘဲ ပြော။
သီလပျက်နေတဲ့အရာရှိရင် “အလုပ်များလို့” ဆိုပြီး မရွှေ့ဘဲ ပြန်တည်။
ဒီလို ကောင်းမှုတစ်ခုကို ယနေ့ကစနိုင်ကြပါစေ။
နောက်ဆုံးမှာ အရာအားလုံး ကိုယ်နဲ့အတူပြီးသွားဖို့ မလိုပါဘူး။
ကောင်းတဲ့အကြောင်းအခြေအနေကို ချန်နိုင်ရင် လုံလောက်တဲ့အရာများ ရှိတယ်။
ပညာကို လွှဲထားနိုင်ရင် လုံလောက်တယ်။
သီလကို မပျက်ထားရင် လုံလောက်တယ်။
နောက်မျိုးဆက်ကို မေတ္တာနဲ့တာဝန်ပေးထားနိုင်ရင် လုံလောက်တယ်။
ကိုယ့်အာဏာထက် ကောင်းမှုဆက်ရှိဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ မြင်နိုင်ရင် ငြိမ်းချမ်းတယ်။
အဲဒီငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ မျိုးဆက်လွှဲနိုင်ကြပါစေ။
အဲဒီငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ အောင်မြင်မှုကို ချန်ထားနိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
Sao Dhamamsami
အကိုးအကားကျမ်းများ
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် တိကနိပါတ်၊ လယ်သမား၏ အလျင်ပြုရမည့်တာဝန်သုံးရပ်ဆိုင်ရာသုတ် — လယ်ကို အချိန်မီပြင်ခြင်း၊ မျိုးစေ့ကြဲခြင်း၊ ရေသွင်းရေထုတ်လုပ်ခြင်းတို့ကို အလျင်ပြုရမည့်တာဝန်အဖြစ် ဟောပြီး သီးနှံရင့်ချိန်ကို အမိန့်ပေးမရကြောင်း၊ ရဟန်းတို့အတွက် သီလ၊ စိတ်၊ ပညာအဆင့်မြင့်သင်တန်းတို့ကို ဆက်စပ်ဟောထားသည်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၃၁ — အတိတ်ကို လိုက်ဖမ်းမနေခြင်း၊ မရောက်သေးသောအနာဂတ်ကို မျှော်လင့်ဖမ်းဆုပ်မနေခြင်း၊ လက်ရှိအရာကို ပညာနဲ့မြင်ပြီး ယနေ့လုပ်သင့်ရာကို ယနေ့အားထုတ်ရန်၊ မနက်ဖြန်သေခြင်းကို မည်သူမှ အာမခံမထားနိုင်ကြောင်း သံဝေဂပေးထားသော ဟောချက်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ — မိဘတို့က သားသမီးကို မကောင်းမှုမှတားခြင်း၊ ကောင်းမှုဘက်ပို့ခြင်း၊ အသက်မွေးပညာသင်ပေးခြင်းနှင့် သင့်တော်သောအချိန်တွင် အမွေကို လွှဲပေးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။ ဤတရားတော်တွင် ခေတ်သစ်ကုမ္ပဏီအမွေဆက်ခံဥပဒေလို တိုက်ရိုက်မသုံးဘဲ မျိုးဆက်လွှဲမှု၏ အချိန်ကိုက်တာဝန်ကို ဆင်ခြင်ရန် အသုံးပြုထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ — အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ချစ်ခင်နှစ်သက်ရာတို့နှင့် ခွဲခွာရခြင်း၊ ကိုယ်ပြုရာကိုယ်အမွေခံရခြင်းတို့ကို အိမ်ရှင်နှင့် ရဟန်းနှစ်မျိုးလုံး မကြာခဏ ဆင်ခြင်သင့်ကြောင်း ဟောထားသည်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ — တောင်ကြီးများ လေးဘက်မှ ရွေ့လာ၍ သတ္တဝါတို့ကို ဖိချေမည့် ဥပမာဖြင့် အိုခြင်းနှင့်သေခြင်း နီးကပ်လာမှုကို သတိပေးပြီး မင်းကြီးက တရား၊ သီလနှင့် ကောင်းမှုဘက်သို့ ဦးတည်ရမည့်သဘောကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၁၉ — သေခြင်းကို မမေ့မလျော့ အနီးကပ်ဆင်ခြင်၍ ပေါ့ဆမှုမဖြစ်စေရန် အားထုတ်ဖို့ ဟောထားသော ဟောချက်။ ဤတရားတော်တွင် စိတ်ဖိစီးစေသော “အရာအားလုံးအခုလုပ်” အယူအဆအဖြစ်မသုံးဘဲ အချိန်ရှည်ရှိမည်ဟု မသေချာဘဲ သင့်လုပ်ငန်းကို မရွှေ့ဆိုင်းရန် ဆင်ခြင်ဖို့သာ အသုံးပြုထားသည်။