နယ်နိမိတ်နှင့် ကရုဏာကို အတူတကွ ထိန်းသိမ်းခြင်း
သာသနာတော်နှစ် ၂၅၇၀ ခုနှစ် • မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၈ ခုနှစ် • ဝါခေါင်လဆုတ် ၄ ရက် •
ခရစ်နှစ် ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁ ရက် • အင်္ဂါနေ့
“တိုးတက်မှု၊ ချဲ့ထွင်မှုနှင့် လူမှုတာဝန်”
နယ်နိမိတ်နှင့် ကရုဏာကို အတူတကွ ထိန်းသိမ်းခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ရမယ့် အကြောင်းတရားက အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တိုးတက်လာတဲ့အခါ ပိုပြီး အရေးကြီးလာတဲ့ကိစ္စပါ။
လုပ်ငန်းငယ်တုန်းက လူနည်းတယ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုနည်းတယ်။
တာဝန်နည်းတယ်။
ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ရင် တည်ထောင်သူကိုယ်တိုင် ဝင်ဖြေရှင်းလို့ရတယ်။
ဖောက်သည်နည်းတယ်။
ဝန်ထမ်းနည်းတယ်။
ပေးသွင်းသူနည်းတယ်။
အဖွဲ့အစည်းက လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းပေါ် သက်ရောက်မှုလည်း နည်းနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာတယ်။
ရုံးခွဲတွေ တိုးလာတယ်။
အလုပ်သမားတွေ များလာတယ်။
ကုန်ပစ္စည်း ပိုထုတ်တယ်။
ဖောက်သည် ပိုများတယ်။
ဘဏ္ဍာရေးလည်ပတ်မှု ပိုကြီးလာတယ်။
အများပြည်သူအပေါ် သက်ရောက်မှု ပိုများလာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ စဉ်းစားရမယ့်မေးခွန်းက—
“ငါတို့ ပိုကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကရုဏာလည်း ပိုကြီးလာသလား။ နယ်နိမိတ်လည်း ပိုရှင်းလာသလား”
ဆိုတဲ့မေးခွန်းပါ။
ဒီနှစ်ခုလုံး မရှိရင် တိုးတက်မှုက တစ်ဖက်စောင်းသွားတတ်တယ်။
ကရုဏာပဲရှိပြီး နယ်နိမိတ်မရှိရင် အဖွဲ့အစည်းက စနစ်မရှိတော့ဘူး။
လူကို သနားလို့ စည်းကမ်းမပြောရဲဘူး။
ဆွေမျိုးဖြစ်လို့ ငွေစာရင်းမစစ်ရဲဘူး။
အခက်အခဲရှိလို့ အလုပ်မပြည့်တာကို အမြဲတမ်း တခြားသူတွေက ဖြည့်ပေးရတယ်။
“စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့” လို့ အမှားကို မပြောဘူး။
နောက်ဆုံး ကရုဏာဆိုတဲ့အမည်နဲ့ မမျှတမှု ကြီးလာတတ်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ နယ်နိမိတ်ပဲရှိပြီး ကရုဏာမရှိရင်—
“စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပဲ”
“ဒါမင်းတာဝန်”
“မင်းအခက်အခဲက ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး”
ဆိုတဲ့ အေးစက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာတယ်။
ဝန်ထမ်းကို လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မမြင်တော့ဘူး။
နံပါတ်တစ်ခုလို မြင်တယ်။
ဖောက်သည်ကိုလည်း လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မမြင်တော့ဘူး။
ဝင်ငွေတစ်ခုလို မြင်တယ်။
သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း လူတွေမျိုးဆက်များ အသက်ရှင်ရမယ့်အခြေအနေလို မမြင်တော့ဘူး။
အသုံးချလို့ရတဲ့ ပစ္စည်းလိုပဲ မြင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနှစ်ခုစလုံး အစွန်းရောက်တယ်။
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့လိုတာက—
ကရုဏာရှိတဲ့ နယ်နိမိတ်။
နယ်နိမိတ်ရှိတဲ့ ကရုဏာ။
အဲဒီဟန်ချက်ပါ။
ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ သူတစ်ပါးအကျိုးကို တစ်ဖက်တည်းမကြည့်နဲ့
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်မှာ လူလေးမျိုးအကြောင်း ဟောထားတဲ့သုတ်တော်တစ်ခုရှိတယ်။
ကိုယ့်အကျိုးလည်း မဆောင်ရွက်၊ သူတစ်ပါးအကျိုးလည်း မဆောင်ရွက်သူ။
သူတစ်ပါးအကျိုး ဆောင်ရွက်ပေမဲ့ ကိုယ့်အကျိုး မဆောင်ရွက်သူ။
ကိုယ့်အကျိုး ဆောင်ရွက်ပေမဲ့ သူတစ်ပါးအကျိုး မဆောင်ရွက်သူ။
နောက်ဆုံး ကိုယ့်အကျိုးရော သူတစ်ပါးအကျိုးပါ ဆောင်ရွက်သူ။
ဒီလေးမျိုးထဲမှာ ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ သူတစ်ပါးအကျိုး နှစ်ခုလုံးကို ဆောင်ရွက်သူကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ချီးမွမ်းထားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီသဘောကို အဖွဲ့အစည်းထဲ သယ်လာကြည့်ပါ။
တချို့ခေါင်းဆောင်က—
“အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကုန်ပေးဆပ်မယ်”
ဆိုတယ်။
နေ့မအိပ်ဘူး။
အိမ်မပြန်ဘူး။
မိသားစုကို မကြည့်နိုင်ဘူး။
ကျန်းမာရေးပျက်တယ်။
အဲဒါကို “တာဝန်ယူမှု” လို့ ခေါ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ သူကိုယ်တိုင် လုံးဝပင်ပန်းကျသွားတဲ့အခါ အဖွဲ့က ဘာဖြစ်မလဲ။
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မစောင့်ရှောက်တာဟာ သူတစ်ပါးအကျိုးကိုပါ နောက်ဆုံးမှာ ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။
တစ်ဖက်မှာ—
“ငါ့ကျန်းမာရေး၊ ငါ့အကျိုး၊ ငါ့အချိန်ပဲ”
လို့ ပြောပြီး အဖွဲ့ဝင်တွေအပေါ် တာဝန်မယူတော့ရင်လည်း အစွန်းတစ်ဖက်။
အကောင်းဆုံးက—
ကိုယ့်ကို မပျက်စေ။
သူတစ်ပါးကိုလည်း မပစ်ထား။
အဖွဲ့ကို မပျက်စေ။
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း မဖျက်စေ။
ဒီဟာက ပညာနဲ့ ထိန်းရမယ့် ဟန်ချက်ပါ။
လုပ်ငန်းတိုးတက်လာရင် “လူမှုတာဝန်” ဘယ်ကစသလဲ
လူမှုတာဝန်ဆိုတဲ့စကားကြားရင် တချို့က—
အလှူပွဲလုပ်တာ။
ဘုန်းကြီးကျောင်းလှူတာ။
ကျောင်းဆောက်တာ။
ဆေးရုံကို ပစ္စည်းလှူတာ။
သစ်ပင်စိုက်ပွဲလုပ်တာ။
ဒီလိုအရာတွေကို အရင်မြင်တတ်ကြတယ်။
ကောင်းပါတယ်။
အဲဒီကောင်းမှုတွေ မပယ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဦးဇင်းမေးချင်တာက—
ကိုယ့်အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ ဝန်ထမ်းတွေကို မမျှတဘဲ အပြင်မှာ အလှူလုပ်နေရင် လူမှုတာဝန် ပြည့်ပြီလား။
ဖောက်သည်ကို မရိုးသားဘဲ အလှူငွေသွားပေးရင် လုံလောက်ပြီလား။
ပေးသွင်းသူကို ငွေကြေးအချိန်မီ မရှင်းဘဲ သတင်းစာထဲ လူမှုကူညီရေးပုံတင်ရင် လူမှုတာဝန်ဖြစ်ပြီလား။
လုပ်ငန်းအောင်မြင်အောင် ဝန်ထမ်းတွေကို တစ်နေ့တစ်နေ့ မတန်တဆ အလုပ်ပေးထားပြီး အပြင်မှာ “လူမှုအကျိုးပြုလုပ်ငန်း” ဆိုတဲ့စာတန်းချိတ်ထားရင် ကရုဏာ ဘယ်ကစလဲ။
အဲဒါကြောင့် လူမှုတာဝန်ရဲ့ ပထမဆုံးနယ်နိမိတ်ဟာ—
“ကိုယ့်အကျိုးအတွက် သူတစ်ပါးကို ဘယ်အထိအသုံးချမလဲ”
ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက စတယ်။
အလုပ်လုပ်သူတွေကို လူလိုမြင်ရမယ်
သိင်္ဂါလသုတ်မှာ အလုပ်ကို ဦးဆောင်သူနဲ့ အလုပ်လုပ်သူတို့ကြား အပြန်အလှန်တာဝန်တွေကို ဖော်ပြထားတယ်။
အလုပ်ရှင်ဘက်က အလုပ်ကို လုပ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ကိုက်ညီအောင် စီမံပေးခြင်း၊ အစားအစာနှင့် လုပ်ခပေးခြင်း၊ နာမကျန်းချိန် စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ အထူးရရှိမှုတို့ကို မျှဝေခြင်း၊ သင့်တော်တဲ့အနားယူမှု ပေးခြင်းတို့ ပါဝင်တယ်။ အလုပ်လုပ်သူဘက်မှာလည်း ရိုးသားစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုနဲ့ ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်မှုရှိတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမှာ နယ်နိမိတ်ရှိတယ်။
အလုပ်ရှင်မှာ တာဝန်ရှိတယ်။
အလုပ်သမားမှာ တာဝန်ရှိတယ်။
အလုပ်ရှင်က—
“ငါငွေပေးထားတာပဲ၊ မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း ရတယ်”
လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
အလုပ်လုပ်သူကလည်း—
“သူဌေးက သနားရမယ်၊ ငါမလုပ်လည်း ရတယ်”
လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
နှစ်ဖက်လုံး တာဝန်ရှိတယ်။
နှစ်ဖက်လုံး အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
နှစ်ဖက်လုံး အပြန်အလှန်အကျိုးရှိရမယ်။
ဒီဟာဟာ ကရုဏာနဲ့ နယ်နိမိတ်ကို တစ်ပြိုင်တည်း တွေ့ရတဲ့ နေရာပါ။
အဖွဲ့အစည်းတိုးချဲ့ရာမှာ ပထမဆုံးဆုံးရှုံးတတ်တာ ဘာလဲ
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်တုန်းက တည်ထောင်သူက ဝန်ထမ်းတိုင်းကို သိတယ်။
ဘယ်သူ့အမေ နာနေတယ် သိတယ်။
ဘယ်သူ့သား ကျောင်းတက်တယ် သိတယ်။
ဘယ်သူ ဘာတတ်တယ် သိတယ်။
ဘယ်သူ ဘာအခက်အခဲရှိတယ် သိတယ်။
လူတစ်ရာ၊ တစ်ထောင်၊ သောင်းချီလာတော့ အဲဒီလို မသိနိုင်တော့ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ “ကရုဏာ” ကို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အလွတ်သဘောစေတနာပေါ်ပဲ ထားလို့ မရတော့ဘူး။
စနစ်ထဲ ထည့်ရတယ်။
နာမကျန်းခွင့် ဘယ်လိုရှိမလဲ။
အရေးပေါ်အခြေအနေ ဘယ်လိုတင်ပြမလဲ။
မတရားပြုမှုရှိရင် ဘယ်နေရာကို ပြောနိုင်မလဲ။
အလုပ်ချိန် ဘယ်အထိလဲ။
ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချိန်ကို ဘယ်လိုလေးစားမလဲ။
လူမျိုး၊ လိင်၊ မိသားစုနောက်ခံ၊ ရာထူးကြောင့် စည်းကမ်း မတူဘူးလား။
ထိခိုက်မှုဖြစ်ရင် ဘယ်လို ကာကွယ်မလဲ။
ဒီလိုနဲ့ ကရုဏာဟာ “ခေါင်းဆောင်က သဘောကောင်းတယ်” ဆိုတဲ့အဆင့်ကနေ—
အဖွဲ့အစည်းပုံစံက လူကို မနင်းအောင် ကာကွယ်ထားတယ်
ဆိုတဲ့အဆင့်ကို တက်ရတယ်။
ဒါဟာ တိုးချဲ့မှုနဲ့ လူမှုတာဝန် ဆုံတဲ့နေရာပါ။
ကရုဏာဆိုပြီး စည်းကမ်းပျက်အောင် မလုပ်နဲ့
တချို့အဖွဲ့တွေက အရမ်းမိသားစုဆန်တယ်။
အားလုံးခင်တယ်။
“ငါတို့က မိသားစုလိုပဲ”
လို့ ပြောတယ်။
အဲဒါက ချစ်စရာကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။
မိသားစုလိုဖြစ်လို့—
စာရင်းမရှင်းဘူး။
အလုပ်တာဝန်မရှင်းဘူး။
ဆွေမျိုးကို မပြောရဲဘူး။
နီးစပ်သူဆို အချိန်မီ မလာလည်း ဘာမှမပြောဘူး။
အခြားသူတစ်ယောက်လုပ်ရင် စည်းကမ်းအရ အရေးယူတယ်။
ကိုယ့်လူဆို ခွင့်လွှတ်တယ်။
အဲဒီအခါ ကရုဏာလား။
မဟုတ်တော့ဘူး။
အလိုလိုက်မှုနဲ့ မျက်နှာလိုက်မှု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
ကရုဏာဆိုတာ တရားမျှတမှုကို ဖျက်ပစ်တာ မဟုတ်ဘူး။
ကရုဏာက တရားမျှတမှုကို လူသားဆန်အောင် ထိန်းပေးတာ။
လူမှုတာဝန်မှာ “ညီမျှစွာဆက်ဆံခြင်း” ပါသလား
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် သင်္ဂဟသုတ်မှာ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းပေါင်းစည်းစေတဲ့ အခြေခံလေးချက်ကို ဟောထားတယ်—ပေးကမ်းခြင်း၊ ချစ်ဖွယ်စကားပြောခြင်း၊ အကျိုးပြုဆောင်ရွက်ခြင်းနဲ့ အခြေအနေသင့်လျော်စွာ မျှတစွာ ဆက်ဆံခြင်းတို့ ဖြစ်တယ်။
ဒီသဘောကို အဖွဲ့အစည်းမှာ ကြည့်ရင်—
ပေးကမ်းတာ ရှိရမယ်။
စကားနူးညံ့ရမယ်။
အကျိုးပြုရမယ်။
ဒါပေမဲ့ မျှတမှုလည်း ရှိရမယ်။
ကိုယ့်ဆွေမျိုးဆို တစ်မျိုး။
အပြင်လူဆို တစ်မျိုး။
အကြီးအကဲဆို မပြောရဲ။
ဝန်ထမ်းအသစ်ဆို သေးသေးလေးမှားတာတောင် အပြစ်တင်။
ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လောက်လှူလှူ၊ ဘယ်လောက်ချိုချိုပြောပြော၊ အဖွဲ့ရဲ့အတွင်းမှာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူး။
ဒါကြောင့် ကရုဏာရဲ့ နယ်နိမိတ်တစ်ခုက—
“ငါ့ရဲ့သနားမှုဟာ တစ်ဖက်လူကို အကျိုးပေးရင်း တခြားသူတွေကို မမျှတစေသလား”
လို့ ပြန်မေးနိုင်ရမယ်။
တစ်ယောက်ကို ကူညီတာကြောင့် တစ်ရာကို ထိခိုက်ရင်?
ဥပမာတစ်ခု စိတ်ကူးကြည့်ရအောင်။
ဒါဟာ သမိုင်းဖြစ်ရပ်မဟုတ်ဘူး။ နားလည်ဖို့ စိတ်ကူးထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဥပမာပါ။
လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာတစ်ယောက်ရှိတယ်။
သူ့မိသားစုအခက်အခဲတွေ ဆက်တိုက်ရှိနေတယ်ဆိုပါစို့။
သူက မကြာခဏ အလုပ်ပျက်တယ်။
အဖွဲ့က သနားတယ်။
သူ့အလုပ်ကို တခြားဝန်ထမ်းတွေ ဝိုင်းလုပ်ပေးတယ်။
တစ်လ—ကောင်းတယ်။
နှစ်လ—နားလည်လို့ရတယ်။
ခြောက်လကြာသွားတယ်။
တာဝန်မပြောင်းဘူး။
အလုပ်ပမာဏ မပြန်စီမံဘူး။
တခြားလူတွေ နေ့တိုင်း ပိုအလုပ်လုပ်ရတယ်။
တစ်ယောက်က ပင်ပန်းလာတယ်။
တစ်ယောက်က စိတ်နာလာတယ်။
“သူ့ကို သနားတာ ကျွန်တော်တို့ကို မသနားတာလား”
လို့ ခံစားလာတယ်။
ကဲ… ဘယ်သူ့ကို ကရုဏာထားမလဲ။
အခက်အခဲရှိသူကိုပဲလား။
သူ့အလုပ်ကို ဝန်ပိခံနေရတဲ့ လူတွေကိုလည်း ကရုဏာထားရမလား။
ဒီနေရာမှာ အကောင်းဆုံးအဖြေဟာ—
“သူ့ကို ထုတ်ပစ်”
လို့ ချက်ချင်းပြောတာ မဟုတ်ဘူး။
“ဘာမှမပြောဘဲ ထပ်လွှတ်ထား”
တာလည်း မဟုတ်ဘူး။
ကရုဏာနဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ပေါင်းရမယ်။
အလုပ်ချိန် ခဏလျှော့ပေးနိုင်မလား။
တာဝန်ကို ယာယီပြန်ခွဲနိုင်မလား။
အကူအညီရနိုင်တဲ့ အစီအစဉ်ရှိလား။
ဘယ်နေ့ ပြန်သုံးသပ်မလဲ။
ဘယ်အတိုင်းအတာထိ အဖွဲ့က ကူညီမလဲ။
ဘယ်အပိုင်းကို သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမလဲ။
ဒီလိုရှင်းရတယ်။
ဒါက ပညာပါတဲ့ ကရုဏာပါ။
အကန့်အသတ်ရှိခြင်းက စိတ်ကျဉ်းတာ မဟုတ်ဘူး
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ အရင်းအမြစ် အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ငွေ အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
အချိန် အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
လူအင်အား အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စွမ်းအားလည်း အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ဒါကို ဝန်ခံနိုင်ရမယ်။
“ကရုဏာရှိရင် အားလုံးကို ကူညီနိုင်ရမယ်”
ဆိုတာ လက်တွေ့မကျဘူး။
တစ်ရပ်ကွက်ကို ကူညီနိုင်တယ်။
တစ်နိုင်ငံလုံးကို မကူညီနိုင်ဘူး။
လူဆယ်ယောက်အတွက် အစီအစဉ်တစ်ခုလုပ်နိုင်တယ်။
လူတစ်သောင်းကို ချက်ချင်း မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒီနေရာမှာ နယ်နိမိတ်လိုတယ်။
ဘယ်သူကို ဦးစားပေးမလဲ။
ဘာစံနဲ့ ရွေးမလဲ။
ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ လုပ်မလဲ။
ဘယ်အချိန် ပြန်သုံးသပ်မလဲ။
ဒီလိုမရှင်းရင် ကရုဏာအမည်နဲ့ တစ်ဖက်ကိုမျက်နှာလိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
စီးပွားရေးလည်း တည်တံ့ရမယ်
တချို့က—
“လူမှုတာဝန်ရှိချင်ရင် အမြတ်ကို မကြည့်သင့်ဘူး”
လို့ ထင်တတ်တယ်။
ဒီစကားလည်း အစွန်းတစ်ဖက် ဖြစ်နိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းတစ်ခု ရပ်တည်ဖို့ ဝင်ငွေလိုတယ်။
ကုန်ကျစရိတ် ထိန်းရတယ်။
အရန်ငွေလိုတယ်။
မုန်တိုင်း၊ မီး၊ အရေးပေါ်အခြေအနေတွေကို ခံနိုင်ဖို့ ပြင်ထားရတယ်။
ဒိဃဇာဏုသုတ်မှာ အိမ်ရှင်လောကသားတို့အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း၊ ရရှိထားသောဥစ္စာကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ကောင်းသောမိတ်ဆွေရှိခြင်းနဲ့ ဝင်ငွေ–ထွက်ငွေကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ကို လက်ရှိဘဝအကျိုးချမ်းသာအတွက် အရေးကြီးတဲ့ အခြေခံများအဖြစ် ဟောထားတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒါဟာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။
အလွန်အကျွံသုံးဖြုန်းမနေဘူး။
အလွန်အကျွံနှမြောပြီး ကိုယ့်ဘဝကိုလည်း မပင်ပန်းစေဘူး။
ဟန်ချက်ရှိတယ်။
ဒါကလည်း နယ်နိမိတ်ပါ။
လူမှုတာဝန်ရှိဖို့ လုပ်ငန်းကို အရင်ဖျက်လိုက်လို့ မရဘူး။
လုပ်ငန်းတည်တံ့မှ ဝန်ထမ်းအလုပ်ရှိမယ်။
ဝန်ဆောင်မှုဆက်ပေးနိုင်မယ်။
အခွန်နဲ့ အခြားတာဝန်တွေ ဆက်လုပ်နိုင်မယ်။
လူမှုအကျိုးဆောင်ရွက်မှုလည်း ဆက်လုပ်နိုင်မယ်။
ဒါကြောင့်—
ကရုဏာရှိခြင်းနဲ့ စီးပွားရေးတည်တံ့ခြင်းကို ရန်ဘက်လုပ်မထားသင့်ဘူး။
ပညာရှိစွာ စီမံရမယ်။
ဝင်ငွေရှိသလို အသုံးပြုရာမှာလည်း သဘောတရားရှိရမယ်
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် အာဒိယသုတ်မှာ မှန်ကန်စွာရရှိထားတဲ့ ဥစ္စာကို မိမိ၊ မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်လုပ်သူများ စသည့် မှီခိုသူတို့အကျိုးအတွက် အသုံးပြုခြင်း၊ မိတ်ဆွေတို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ အန္တရာယ်များအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းနဲ့ သင့်တော်တဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့အတွက် အသုံးချခြင်း စတဲ့ ပုံစံတွေကို ဟောထားတယ်။
ဒီမှာ အလွန်ကောင်းတဲ့ သဘောရှိတယ်။
ဥစ္စာရတယ်။
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း သုံးဖို့မဟုတ်ဘူး။
တစ်ဖက်မှာ အားလုံးပေးပြီး ကိုယ့်တာဝန်ပျက်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး။
မိမိကို စောင့်။
မိသားစုကို စောင့်။
အလုပ်လုပ်သူကို စောင့်။
မိတ်ဆွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကောင်းမှုကိုလည်း ကြည့်။
ဒါဟာ လူမှုတာဝန်ကို ကရုဏာနဲ့ နယ်နိမိတ် နှစ်ခုလုံးနဲ့ ချိတ်ထားနိုင်တဲ့အမြင်ပါ။
ကရုဏာဟာ ငွေပေးတာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး
တချို့အခါ လူတစ်ယောက်ကို အကောင်းဆုံးကူညီမှုက ငွေပေးခြင်း မဟုတ်ဘူး။
အလုပ်အကိုင်သင်ပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
တာဝန်ပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
အခွင့်အရေးပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
အမှားကို ရိုးသားစွာ ပြောခြင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
မိမိကိုယ်တိုင် ရပ်တည်တတ်အောင် ကူညီခြင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က လတိုင်း အခက်အခဲဖြစ်လို့ အကူအညီတောင်းတယ်ဆိုပါစို့။
အခါတိုင်း ငွေပေးတယ်။
ဒါက တစ်လအတွက် ကူညီတယ်။
ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းကို မကြည့်ဘူး။
ဝင်ငွေမရှိတာလား။
အသုံးစရိတ် မထိန်းနိုင်တာလား။
အကြွေးအလွန်များတာလား။
အလုပ်အရည်အချင်းလိုတာလား။
ကျန်းမာရေး၊ မိသားစုအခြေအနေကြောင့်လား။
မသိဘူး။
ကရုဏာမှာ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ကြည့်ရတယ်။
တစ်ခါတလေ “ဒီလ ငွေကူညီမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတူစာရင်းထိုင်ကြည့်ရအောင်” ဆိုတာ ပိုကောင်းနိုင်တယ်။
ဒီလို ကူညီမှုမှာ နယ်နိမိတ်ရှိတယ်။
ကရုဏာလည်း ရှိတယ်။
မိမိနဲ့ သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေဖို့ စစ်တဲ့မှန်
မဇ္ဈိမနိကာယ် ရာဟုလောဝါဒသုတ်မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ရာဟုလာကို အပြုအမူကို မှန်ကြည့်သလို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ဖို့ သင်ကြားတော်မူတယ်။
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်နဲ့ တစ်ခုခုလုပ်မယ့်အခါ—
မိမိကို ထိခိုက်မလား။
သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်မလား။
နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်မလား။
လို့ မလုပ်မီ ဆင်ခြင်ဖို့၊ လုပ်နေစဉ် ဆင်ခြင်ဖို့၊ လုပ်ပြီးနောက် ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ သင်ကြားထားတယ်။ ထိခိုက်မှုရှိရင် ရပ်တန့်၊ ဖွင့်ပြ၊ ပြုပြင်ပြီး နောင်မှာ ထိန်းသိမ်းဖို့သဘောလည်း ပါတယ်။
ဒီအချက်ကို ဒီနေ့ခေါင်းစဉ်မှာ သုံးကြည့်ပါ။
လုပ်ငန်းချဲ့တော့မယ်။
မလုပ်မီ—
“ဒီချဲ့ထွင်မှုက မိမိအဖွဲ့ကို ထိခိုက်မလား”
“ဝန်ထမ်းတွေကို ထိခိုက်မလား”
“အနီးအနားလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို ထိခိုက်မလား”
“ဖောက်သည်ကို ထိခိုက်မလား”
“ဘယ်သူ အကျိုးရှိမလဲ”
“ဘယ်သူ ဝန်ပိမလဲ”
မေး။
လုပ်နေစဉ်—
“အစက ထင်ထားတာနဲ့ လက်တွေ့တူသေးလား”
“လူတွေ ပင်ပန်းလွန်းလာသလား”
“အရင်းအမြစ် ပျက်လာသလား”
“တိုင်ကြားမှု များလာသလား”
ပြန်ကြည့်။
လုပ်ပြီးနောက်—
“တကယ် ဘာအကျိုးရခဲ့သလဲ”
“ဘယ်သူ့ကို ထိခိုက်စေခဲ့သလဲ”
“ဘာပြင်မလဲ”
ပြန်စစ်။
ဒီလိုလုပ်နိုင်ရင် လူမှုတာဝန်ဟာ ပွဲတစ်ပွဲ မဟုတ်တော့ဘူး။
ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းထဲ ဝင်လာတဲ့ အကျင့် ဖြစ်လာတယ်။
“တိုးတက်မှု” ဆိုပြီး ကိုယ့်လူတွေကို ဖိအားမပေးနဲ့
လုပ်ငန်းတစ်ခု စျေးကွက်သစ်ဝင်မယ်။
အကြီးစားပရောဂျက်ယူမယ်။
ရောင်းအားနှစ်ဆ လုပ်မယ်။
ခေါင်းဆောင်က စိတ်လှုပ်ရှားတယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်ရှိလူအင်အားကို မကြည့်ဘူး။
“အရင်အတိုင်း လူနဲ့ နှစ်ဆလုပ်”
လို့ ပြောတယ်။
တစ်လတောင် အောင်မြင်နိုင်တယ်။
နှစ်လလည်း အောင်မြင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အလုပ်သမားတွေ မောလာတယ်။
အိပ်ရေးပျက်တယ်။
အမှားများလာတယ်။
အိမ်တွင်းဘဝပျက်လာတယ်။
စိတ်နာလာတယ်။
အဖွဲ့က ထွက်ချင်လာတယ်။
အဲဒီအခါ—
“လူငယ်တွေ အခုခေတ် ခံနိုင်ရည်နည်းတယ်”
လို့ ပြောမလား။
ဒါမှမဟုတ်—
“ငါတို့ရဲ့တိုးတက်မှုအမြန်နှုန်းက လူတွေ ခံနိုင်တဲ့အကန့်အသတ်ကို ကျော်သွားသလား”
လို့ မေးမလား။
ဒီဟာ နယ်နိမိတ်ပါ။
လူတစ်ယောက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
အဖွဲ့မှာ အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
စက်လည်း ပြုပြင်ချိန်လိုတယ်။
လူက ပိုပြီး နားချိန်လိုတယ်။
ကရုဏာဆိုတာ ဒီအကန့်အသတ်ကို လက်ခံနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။
“ပိုလုပ်နိုင်တာ” နဲ့ “ပိုလုပ်သင့်တာ” မတူဘူး
နည်းပညာရှိလာတော့ အလုပ်လုပ်နိုင်ချိန် ပိုရှည်လာတယ်။
ဖုန်းရှိတယ်။
အီးမေးလ်ရှိတယ်။
စကားပြောအက်ပ်ရှိတယ်။
ညဆယ်နာရီလည်း ဆက်သွယ်နိုင်တယ်။
မနက်ငါးနာရီလည်း စာပို့နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့—
ဆက်သွယ်လို့ရတာနဲ့ ဆက်သွယ်သင့်တာ တူသလား။
မတူဘူး။
လုပ်ငန်းတိုးလာရင် အချိန်နယ်နိမိတ်ကိုလည်း ပြန်သတ်မှတ်ရတယ်။
ဘာက အရေးပေါ်လဲ။
ဘယ်ကိစ္စက မနက်မှရလဲ။
ဘယ်သူက အရေးပေါ်မှာ တာဝန်ယူမလဲ။
အားလပ်ရက်မှာ ဘယ်သူ့ကို အလွယ်တကူ မဆက်သွယ်သင့်လဲ။
ဒီလိုနယ်နိမိတ်မရှိရင် တိုးတက်မှုက လူ့ဘဝအားလုံးကို အလုပ်ထဲ ဝါးမြိုသွားနိုင်တယ်။
ဖောက်သည်အတွက် အားလုံးလုပ်ပေးရမလား
တချို့လုပ်ငန်းမှာ—
“ဖောက်သည်က အမြဲမှန်တယ်”
လို့ ပြောတတ်ကြတယ်။
ကောင်းမွန်တဲ့ဝန်ဆောင်မှုကို အားပေးတဲ့သဘော ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီစကားကို အစွန်းရောက်သုံးရင် ဝန်ထမ်းဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်နိုင်တယ်။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်က ဝန်ထမ်းကို ဆဲတယ်။
အရှက်ခွဲတယ်။
အကြမ်းဖက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်။
အဖွဲ့က—
“ဖောက်သည်ပဲ၊ သည်းခံ”
လို့ ပြောတယ်။
ဒါက ကရုဏာလား။
ဖောက်သည်အပေါ်ပဲ ကရုဏာရှိပြီး ကိုယ့်ဝန်ထမ်းကို ကရုဏာမရှိဘူးလား။
နယ်နိမိတ်လိုတယ်။
“တိုင်ကြားမှုကို နားထောင်မယ်။”
“အမှားရှိရင် ပြင်မယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဆဲဆို၊ ခြိမ်းခြောက်၊ အကြမ်းဖက်တာကို လက်မခံဘူး။”
ဒီလို ရှင်းလင်းတာက ဖောက်သည်ကို မလေးစားတာ မဟုတ်ဘူး။
နှစ်ဖက်လုံးရဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်တာ။
စကားပြောတဲ့နယ်နိမိတ်လည်း ကရုဏာနဲ့ ဖြစ်ရမယ်
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် စောဒနာသုတ်မှာ တစ်ပါးသူကို အပြစ်ပြော၊ သတိပေးလိုသူဟာ အချိန်သင့်စွာ၊ အမှန်အတိုင်း၊ နူးညံ့စွာ၊ အကျိုးရှိစွာ၊ အတွင်းမုန်းတီးမှုမပါဘဲ မေတ္တာစိတ်နဲ့ ပြောဖို့ သဘောထားငါးချက်ကို အရင်ထားရမယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
နယ်နိမိတ်ထားတဲ့အခါ ဒီငါးချက် သိပ်အသုံးဝင်တယ်။
“ဒီလုပ်ငန်းအတွက် ညဆယ်နာရီနောက်ပိုင်း ဖုန်းမခေါ်စေချင်ဘူး”
လို့ ပြောမယ်။
ဒေါသနဲ့—
“မင်းတို့က အချိန်ကို မသိဘူးလား”
လို့ ပြောရမလား။
ဒါမှမဟုတ်—
“အရေးပေါ်မဟုတ်ရင် ညဆယ်နာရီနောက်ပိုင်းကို မနက်ဖြန်ပြန်ဆက်သွယ်ကြပါ။ အရေးပေါ်ကိစ္စအတွက်တော့ ဒီလိုလမ်းကြောင်းထားမယ်”
လို့ ရှင်းနိုင်သလား။
နယ်နိမိတ်တူတူပဲ။
စကားပုံ မတူဘူး။
တစ်ခုမှာ ဒေါသပါတယ်။
တစ်ခုမှာ ရှင်းလင်းမှုနဲ့ ကရုဏာပါတယ်။
အဖွဲ့အစည်းမှာ တစ်ခါတလေ “မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောတတ်ရမယ်
လူမှုတာဝန်ရှိတယ်ဆိုပြီး တောင်းသမျှ အကုန်လှူလို့ မရဘူး။
ဖောက်သည်တောင်းသမျှ အကုန်လုပ်လို့ မရဘူး။
ဝန်ထမ်းတောင်းသမျှ အကုန်ခွင့်ပြုလို့ မရဘူး။
ခေါင်းဆောင်တောင်းသမျှ အောက်ကလူကလည်း အကုန်လုပ်ပေးရမယ် မဟုတ်ဘူး။
စီးပွားရေးမှာ၊ မိသားစုမှာ၊ လူမှုရေးအဖွဲ့မှာ—
ကောင်းတဲ့ “မဟုတ်ဘူး” တစ်ခါတလေ လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့—
“မဟုတ်ဘူး။ သွား”
မဟုတ်ဘူး။
“ဒီနည်းနဲ့တော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီအတိုင်းအတာအထိ လုပ်နိုင်တယ်”
လို့ ပြောနိုင်ရမယ်။
ဥပမာ—
“ဒီပရောဂျက်ကို အခုချက်ချင်း မယူနိုင်ဘူး။ လက်ရှိအဖွဲ့ရဲ့ အလုပ်ပမာဏကို ကျော်နေပြီ”
“ဒီလူမှုကူညီရေးကိစ္စကို အပြည့်အဝမထမ်းနိုင်ဘူး။ ဒီအပိုင်းကို ကူညီနိုင်တယ်”
“ဒီကုန်ဈေးနှုန်းအောက်မှာ ရောင်းရင် အလုပ်သမားလုပ်ခကို ထိခိုက်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနှုန်းအောက် မဆင်းနိုင်ဘူး”
ဒါတွေမှာ နယ်နိမိတ်ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရန်မဖြစ်ဘူး။
ကရုဏာနဲ့ နယ်နိမိတ် ပေါင်းရင် ယုံကြည်မှုတိုးတယ်
လူတွေကို ဘာက ယုံကြည်မှုဖြစ်စေသလဲ။
ခေါင်းဆောင်က “သဘောကောင်း” တာတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
ပြောတဲ့စကား တည်ငြိမ်တယ်။
စည်းကမ်းက လူလိုက်မပြောင်းဘူး။
အခက်အခဲရှိရင် နားထောင်တယ်။
အမှားရှိရင် တာဝန်ယူတယ်။
မလုပ်နိုင်တာကို မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ရိုးသားတယ်။
ဒီလိုခေါင်းဆောင်ကို လူတွေ ပိုယုံတတ်တယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲ။
သူ့နယ်နိမိတ် သိရတယ်။
သူ့ကရုဏာလည်း သိရတယ်။
ဘယ်အချိန် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ရတယ်။
ရှင်းလင်းမှုဟာ ယုံကြည်မှုရဲ့ အခြေခံတစ်ခုပါ။
စိတ်ကူးထားတဲ့ ချဲ့ထွင်မှုဥပမာတစ်ခု
လုပ်ငန်းငယ်တစ်ခု မြို့တစ်မြို့မှာ အောင်မြင်တယ်ဆိုပါစို့။
အခု မြို့ငါးမြို့ ထပ်ချဲ့မယ်။
တည်ထောင်သူက ပြောတယ်—
“အမြန်ဖွင့်။ အခွင့်အရေးမလွတ်စေနဲ့။”
အသစ်ခန့်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို သင်တန်းအပြည့်မပေးဘူး။
မူဝါဒလည်း မရှင်းဘူး။
ဝန်ထမ်းအခွင့်အရေး၊ ဖောက်သည်တိုင်ကြားရေး၊ ငွေစာရင်းစစ်ဆေးမှု၊ လုံခြုံရေး၊ အရေးပေါ်လုပ်ထုံးလုပ်နည်း မတည်ဆောက်သေးဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆိုင်တွေ ဖွင့်လိုက်တယ်။
သုံးလကြာတော့ ပြဿနာများတယ်။
တည်ထောင်သူက—
“ရုံးခွဲမန်နေဂျာတွေ မတော်ဘူး”
လို့ ပြောတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေရာမှာ နယ်နိမိတ် ဘယ်မှာပျောက်သွားလဲ။
အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ချဲ့ထွင်မှုအမြန်နှုန်းကြား နယ်နိမိတ် ပျောက်သွားတယ်။
လူတွေရဲ့သင်ယူချိန်နဲ့ စျေးကွက်အလိုကြား နယ်နိမိတ် ပျောက်တယ်။
ကရုဏာ ဘယ်မှာပျောက်လဲ။
သင်တန်းမပြည့်ဘဲ တာဝန်ပေးခံရသူကို မကြည့်ဘူး။
ဖောက်သည်တွေ ရမယ့်အရည်အသွေးကို မကြည့်ဘူး။
အောက်ကဝန်ထမ်းတွေ ကြုံရမယ့် ဖိအားကို မကြည့်ဘူး။
ဒါကြောင့် အရင်မေးသင့်တာ—
“ငါတို့ မြို့ငါးမြို့ကို ဖွင့်နိုင်သလား”
တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
“ကောင်းကောင်းနဲ့ တာဝန်ရှိစွာ ဖွင့်နိုင်သလား”
ဆိုတာပါ။
တိုးတက်မှုအတွက် လောဘနဲ့ ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက် ဘယ်လိုခွဲမလဲ
လုပ်ငန်းတိုးချဲ့ချင်တယ်။
အဲဒါ လောဘလား။
အမြဲမဟုတ်ဘူး။
လုပ်ငန်းတိုးချဲ့တာဟာ—
လူများကို အလုပ်ပေးနိုင်တယ်။
ကောင်းတဲ့ဝန်ဆောင်မှု ပိုပေးနိုင်တယ်။
အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အကျိုးရှိနိုင်တယ်။
မိသားစုကို စောင့်ရှောက်နိုင်တယ်။
ကောင်းမှုများလည်း ပိုလုပ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ—
“သူများထက် ငါကြီးရမယ်”
“ဈေးကွက်ကို ငါတစ်ယောက်တည်းယူမယ်”
“ဘယ်သူထိခိုက်ထိခိုက် ငါအနိုင်ရရမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ သွားရင် အခြေအနေပြောင်းတယ်။
အဲဒီတော့ ဓမ္မအမြင်မှာ “တိုးတက်ခြင်း” ကိုပဲ မကြည့်ဘူး။
တိုးတက်ချင်တဲ့စိတ်ရဲ့ အကြောင်းရင်း ကိုလည်း ကြည့်ရတယ်။
ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်မေးပါ။
“ငါ ပိုအသုံးဝင်ချင်တာလား။”
“ဒါမှမဟုတ် ပိုကြီးချင်တာလား။”
“နှစ်ခုလုံးပါသလား။”
ဒီလိုမေးနိုင်တာ သတိပါ။
အကြွေးကင်းတဲ့ပျော်ရွှင်မှုထက် အပြစ်ကင်းတဲ့ပျော်ရွှင်မှု
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် အာဏဏျသုတ်မှာ အိမ်ရှင်အတွက် ဥစ္စာပိုင်ဆိုင်မှုမှ ရတဲ့ပျော်ရွှင်မှု၊ ဥစ္စာကို အသုံးပြုခြင်းမှ ရတဲ့ပျော်ရွှင်မှု၊ အကြွေးကင်းခြင်းမှ ရတဲ့ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် အပြုအမူ အပြစ်ကင်းခြင်းမှ ရတဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြထားပြီး အပြစ်ကင်းခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အလွန်မြင့်မားစွာ ထားတယ်။
ဒါက တိုးတက်မှုနဲ့ လူမှုတာဝန်အတွက် အရေးကြီးတယ်။
ကုမ္ပဏီကြီးလာတယ်။
အမြတ်များလာတယ်။
အကြွေးမရှိဘူး။
ပိုင်ဆိုင်မှုများတယ်။
ဒါတွေမှာ ပျော်လို့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့—
“ဒီဥစ္စာရလာတဲ့လမ်းမှာ ငါ ဘယ်သူ့ကို မတရားလုပ်ခဲ့သလဲ”
ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ အိပ်မပျော်ရင်?
“ငါသိသိနဲ့ လူကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်ရှိရင်?
အဲဒီအောင်မြင်မှုရဲ့ အတွင်းမှာ အပူရှိတယ်။
ဒါကြောင့် အောင်မြင်မှုကို တိုင်းတဲ့နောက်ဆုံးနယ်နိမိတ်က—
“ဒီအောင်မြင်မှုကို ငါ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အရ အပြစ်ကင်းစွာ ပြန်ကြည့်နိုင်သလား”
ဆိုတာပါ။
ကိုယ့်ကိုကာကွယ်ရင်း သူတစ်ပါးကိုကာကွယ်ခြင်း
သေဒကသုတ်မှာ ဝါးတိုင်ပေါ်က ဆရာနဲ့တပည့် ဥပမာကနေ မိမိကို ကာကွယ်ရာက သူတစ်ပါးကိုလည်း ကာကွယ်ရာရောက်ပြီး၊ သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်ရာမှာ သည်းခံခြင်း၊ မထိခိုက်စေခြင်း၊ မေတ္တာနဲ့ ကရုဏာသဘောတို့ကို အခြေခံထားတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အဖွဲ့အစည်းအတွက် အဲဒီသဘော အလွန်လှတယ်။
ကိုယ့်အဖွဲ့ကို စနစ်ကောင်းအောင် ထိန်းတာက ဖောက်သည်ကိုလည်း ကာကွယ်တယ်။
ကိုယ့်ဝန်ထမ်းကို နားချိန်ပေးတာက ဝန်ထမ်းကိုပဲ ကာကွယ်တာမဟုတ်ဘူး။
အမှားနည်းစေပြီး ဖောက်သည်ကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်တယ်။
ငွေစာရင်းတင်းကျပ်စွာထားတာက အဖွဲ့ကိုပဲ ကာကွယ်တာမဟုတ်ဘူး။
အလှူရှင်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ၊ ဝန်ထမ်းတွေကိုလည်း ကာကွယ်တယ်။
ဖောက်သည်ကို လှည့်စားမရအောင် စည်းကမ်းထားတာက ဖောက်သည်ကိုကာကွယ်သလို ကုမ္ပဏီနာမည်ကိုလည်း ကာကွယ်တယ်။
တစ်ဖက်ကို စောင့်ရင်း တစ်ဖက်ကို စောင့်တယ်။
ဒီဟာက ကရုဏာနဲ့ နယ်နိမိတ်ရဲ့ ကောင်းတဲ့ပုံစံပါ။
“ကရုဏာ” ကို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ပေါ် မထားနဲ့
ခေါင်းဆောင်က ဒီနေ့ စိတ်ကောင်းတယ်။
ခွင့်ပြုတယ်။
မနက်ဖြန် စိတ်မကောင်းဘူး။
မခွင့်ပြုဘူး။
ဒီလိုဖြစ်ရင် ကရုဏာမဟုတ်ဘူး။
ခန့်မှန်းမရတဲ့အုပ်ချုပ်မှု ဖြစ်သွားတယ်။
အဖွဲ့တိုးလာလေလေ—
ကရုဏာကို စနစ်ထဲ ထည့်ရမယ်။
ဥပမာ—
အရေးပေါ်ခွင့်။
မိသားစုအရေးအတွက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း။
နာမကျန်းမှုအထောက်အပံ့။
တိုင်ကြားမှု။
သက်သာခွင့်။
အကူအညီရယူနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်း။
ဒီလို သတ်မှတ်ထားရင် လူတိုင်းသိတယ်။
တစ်ယောက်ကို သနားလို့ သီးခြားပေးတာ၊ တစ်ယောက်ကို မကြိုက်လို့ မပေးတာ နည်းလာတယ်။
ဒါဟာ ကရုဏာကို တရားမျှတမှုနဲ့ ချိတ်လိုက်တာ။
အားလုံးကို တူတူပေးတာနဲ့ တရားမျှတတာ အမြဲတူမလား
တစ်ခါတလေ မတူဘူး။
လူနှစ်ယောက်မှာ လိုအပ်ချက်မတူနိုင်တယ်။
အခြေအနေမတူနိုင်တယ်။
တစ်ယောက်နာမကျန်းဖြစ်တယ်။
တစ်ယောက်ကျန်းမာတယ်။
တစ်ယောက်မှာ မိသားစုအရေးပေါ်ရှိတယ်။
တစ်ယောက်မှာ မရှိဘူး။
တူတူပဲဆက်ဆံမယ်ဆိုပြီး အခြေအနေမကြည့်တာလည်း ကရုဏာမရှိနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ခြားနားစွာ ကူညီရင်—
ဘာစံနဲ့ ခြားသလဲ ရှင်းရမယ်။
ဒီမှာ နယ်နိမိတ်နဲ့ တရားမျှတမှုကို ပညာနဲ့ ထိန်းရတယ်။
“သူက ကိုယ့်လူလို့”
မဟုတ်ဘူး။
“ဒီအခြေအနေက ဒီစံနှုန်းအောက်မှာ အကူအညီရနိုင်လို့”
ဖြစ်ရမယ်။
ဒါဆို အဖွဲ့က ပိုယုံတယ်။
တစ်နေ့တစ်နေ့ ခေါင်းဆောင်မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းငါးခု
ဒကာ ဒကာမတို့… အဖွဲ့အစည်းကြီးလာတဲ့သူဆိုရင် နေ့တိုင်း မေးခွန်းငါးခု မေးနိုင်တယ်။
ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ဘယ်သူ့ကို အကျိုးရှိစေမလဲ။
ဘယ်သူ့ကို ဝန်ပိစေမလဲ။
ဘယ်သူ့အသံကို ငါမကြားသေးဘူးလဲ။
ဘယ်နယ်နိမိတ်ကို ငါမရှင်းသေးဘူးလဲ။
ကရုဏာဆိုတဲ့အမည်နဲ့ ငါ မမျှတမှုတစ်ခုကို ခွင့်ပြုနေသလား။
ဒီငါးခုကို တကယ်မေးနိုင်ရင် ခေါင်းဆောင်မှုက ပြောင်းတယ်။
နယ်နိမိတ်မရှိတဲ့ လူမှုကူညီရေး
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက လူမှုအကူအညီလုပ်တယ်ဆိုပါစို့။
တစ်ယောက်လာတောင်းတယ်။
ပေးတယ်။
နောက်တစ်ယောက်လာတယ်။
ပေးတယ်။
ဘယ်သူလိုအပ်ချက်ပိုရှိတယ် မစစ်ဘူး။
ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ပေးမယ် မရှင်းဘူး။
တစ်နှစ်ကြာတော့ ငွေကုန်တယ်။
အဖွဲ့ရပ်တယ်။
ကူညီရမယ့်သူတွေ ပိုများနေသေးတယ်။
ဒီအခြေအနေမှာ အစက ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ နယ်နိမိတ်မရှိလို့ ကရုဏာရေရှည်မတည်နိုင်ဘူး။
ကရုဏာကို တည်တံ့စေဖို့ နယ်နိမိတ်လိုတယ်။
ဘယ်အုပ်စုကို ဦးစားပေးမလဲ။
တစ်ဦးလျှင် ဘယ်လောက်အထိလဲ။
ဘယ်အချိန် ပြန်သုံးသပ်မလဲ။
တစ်ကြိမ်ပေးတာလား၊ ပြန်လည်ရပ်တည်နိုင်အောင် ကူညီတာလား။
ဒါတွေ ရှင်းရတယ်။
နယ်နိမိတ်က တံခါးပိတ်တာမဟုတ်ဘူး
သူတော်ကောင်းတို့…
နယ်နိမိတ်ကို နံရံကြီးလို မမြင်နဲ့။
တံခါးပါတဲ့ ခြံစည်းရိုးလို မြင်။
ဘယ်အရာဝင်လို့ရတယ်။
ဘယ်အရာ မဝင်ရဘူး။
ဘယ်အချိန် ဖွင့်မယ်။
ဘယ်အချိန် ပိတ်မယ်။
ဘယ်သူတာဝန်ယူမယ်။
ရှင်းတယ်။
ကရုဏာက တံခါးကို ဖွင့်ပေးတယ်။
ပညာက ဘယ်အချိန်ဖွင့်ရမလဲ သိတယ်။
နယ်နိမိတ်က ဘယ်အရာကို မဝင်စေရဘူး သိတယ်။
ဒီသုံးခု—ကရုဏာ၊ ပညာ၊ နယ်နိမိတ်—အတူရှိရတယ်။
အဖွဲ့အစည်းကြီးလာရင် မိမိစိတ်ကိုလည်း ကျယ်အောင်လုပ်ရမယ်
ရာထူးကြီးလာတယ်။
လူတစ်ရာ ကိုယ့်စကားနားထောင်တယ်။
နောက်တော့ လူတစ်ထောင်။
တစ်သောင်း။
အဲဒီအခါ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုရှိတယ်။
လူတစ်ယောက်ချင်း မမြင်တော့ဘူး။
“ဝန်ထမ်း ၁၂၀၀”
“ဖောက်သည် ၃၀,၀၀၀”
“ရုံးခွဲ ၄၀”
ဆိုတဲ့ နံပါတ်တွေပဲ မြင်တော့တယ်။
နံပါတ်တွေလိုပါတယ်။
စီမံခန့်ခွဲဖို့လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ နံပါတ်တစ်ခုချင်းရဲ့နောက်မှာ လူရှိတယ်။
သူ့ဘဝရှိတယ်။
မိသားစုရှိတယ်။
အခက်အခဲရှိတယ်။
မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်။
တိုးတက်မှုကြီးလာလေလေ—
လူကို မမေ့ဖို့ ကရုဏာပိုလိုတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာ—
လူများလာလေလေ စည်းမျဉ်းနဲ့ နယ်နိမိတ်ပိုရှင်းဖို့လိုတယ်။
ဒါဟာ ဒီနေ့တရားရဲ့ အဓိကဆုံးအချက်ပါ။
လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် အဆင့်များ
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီတရားကို နားထောင်ပြီး “သဘောတရားကောင်းတယ်” လို့ ချန်ထားမယ့်အစား လက်တွေ့လုပ်ကြည့်ရအောင်။
၁။ ကိုယ့်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်နိမိတ်မရှင်းတဲ့နေရာ သုံးခုရေးပါ
ဥပမာ—
အလုပ်ချိန်။
ငွေသုံးစွဲခွင့်။
တာဝန်ခွဲဝေမှု။
ဖောက်သည်နဲ့ ဝန်ထမ်းဆက်ဆံရေး။
ဆွေမျိုးအလုပ်ခန့်မှု။
လူမှုကူညီရေးဘတ်ဂျက်။
ဘယ်နေရာမှာ “ဘယ်သူဘာလုပ်ရမယ်” မရှင်းသလဲ ရေးပါ။
၂။ ကရုဏာအမည်နဲ့ မျှတမှုမပျက်စေနိုင်တဲ့နေရာ စစ်ပါ
“ဒီလူကို သနားလို့”
ဆိုပြီး တခြားသူတွေအပေါ် ဝန်ပိနေသလား။
“ဒီလူက ကိုယ့်လူ”
ဆိုပြီး စည်းကမ်းမတူဘူးလား။
“ဖောက်သည်ပဲ”
ဆိုပြီး ဝန်ထမ်းဂုဏ်သိက္ခာကို ချိုးဖောက်ခွင့်ပေးထားသလား။
တစ်ချက်ရွေးပြီး ပြင်ပါ။
၃။ ဆုံးဖြတ်ချက်မလုပ်မီ မိမိ–သူတစ်ပါး–နှစ်ဖက် စစ်ဆေးပါ
ဒီလုပ်ရပ်က—
မိမိကို ထိခိုက်မလား။
သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်မလား။
နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်မလား။
ဆိုတဲ့ မေးခွန်းသုံးခုကို နေ့စဉ်အသုံးချပါ။
၄။ ကူညီမှုအတွက် အကန့်အသတ်သတ်မှတ်ပါ
“ကူညီမယ်” ဆိုတာ မလုံလောက်ဘူး။
ဘယ်အတိုင်းအတာထိလဲ။
ဘယ်အချိန်ထိလဲ။
ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ။
ဘယ်အချိန် ပြန်သုံးသပ်မလဲ။
ရှင်းပါ။
၅။ “မလုပ်နိုင်ဘူး” ကို ကရုဏာနဲ့ ပြောတတ်အောင် လေ့ကျင့်ပါ
“မလုပ်နိုင်ဘူး”
လို့ တစ်ကြောင်းတည်းမပြောဘဲ—
“ဒီနည်းနဲ့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်းအတာထိ ကူညီနိုင်ပါတယ်”
ဆိုတဲ့စကားကို လေ့ကျင့်ပါ။
၆။ အလုပ်ချိန်နဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချိန် ခွဲပါ
ဘယ်အချိန်က အရေးပေါ်လဲ။
ဘယ်အချိန်က နောက်နေ့စောင့်လို့ရလဲ။
သတ်မှတ်ပါ။
ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် အဲဒီနယ်နိမိတ်ကို လိုက်နာပါ။
၇။ တိုးချဲ့မှုမလုပ်မီ လူ့စွမ်းရည်စစ်ပါ
ရုံးခွဲတိုးမယ်။
ဖောက်သည်တိုးမယ်။
အလုပ်တိုးမယ်ဆိုရင်—
လူအင်အားရှိလား။
သင်တန်းရှိလား။
နားချိန်ရှိလား။
စစ်ဆေးစနစ်ရှိလား။
တိုင်ကြားမှုလမ်းကြောင်းရှိလား။
အရင်စစ်ပါ။
၈။ “အကျိုးခံစားရသူ” နဲ့ “ဝန်ခံရသူ” နှစ်ဖက်စလုံးကို ရှာပါ
စီမံကိန်းတစ်ခုက အမြတ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ဝန်ခံရမလဲ။
ဘယ်သူ့အလုပ်ပိုမလဲ။
ဘယ်သူ့အချိန်လျော့မလဲ။
ဘယ်အသိုင်းအဝိုင်း ထိခိုက်မလဲ။
ဒီအုပ်စုတွေရဲ့အသံကို နားထောင်ပါ။
၉။ စည်းကမ်းတစ်ခုစီရဲ့ “ကရုဏာရည်ရွယ်ချက်” ကို ရှင်းပါ
“ဒီစည်းကမ်း ဘာကြောင့်ရှိတာလဲ”
လူတွေ သိရမယ်။
လူကို ထိန်းချုပ်ဖို့လား။
လူတိုင်းကို ကာကွယ်ဖို့လား။
ငွေကို ရိုးသားအောင်လုပ်ဖို့လား။
ဘေးကင်းဖို့လား။
ရည်ရွယ်ချက်ရှင်းရင် စည်းကမ်းကို လက်ခံဖို့ ပိုလွယ်တယ်။
၁၀။ ကရုဏာတစ်ခုကို စနစ်အဖြစ် ပြောင်းပါ
ခေါင်းဆောင်က တစ်ယောက်ချင်း သနားမှသာ အကူအညီရတဲ့ပုံစံ မထားပါနဲ့။
ဥပမာ—
နာမကျန်းခွင့်။
အရေးပေါ်အကူအညီ။
တိုင်ကြားမှု။
မိသားစုအရေးခွင့်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအကူအညီရယူနိုင်တဲ့လမ်း။
စသဖြင့် စနစ်တကျ ထားနိုင်တာကို ရွေးပါ။
၁၁။ တစ်လတစ်ကြိမ် လူမှုတာဝန်ပြန်သုံးသပ်ပါ
မေးခွန်းငါးခုထားပါ—
ငါတို့အောင်မြင်မှုကြောင့် ဘယ်သူ အကျိုးရှိသလဲ။
ဘယ်သူ ဝန်ပိနေသလဲ။
ဘယ်စည်းကမ်းက လွန်နေသလဲ။
ဘယ်နေရာမှာ အလိုလိုက်မှုကြောင့် မမျှတမှုဖြစ်နေသလဲ။
နောက်လ ဘာတစ်ခု ပြင်မလဲ။
၁၂။ ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် သီလနယ်နိမိတ်ထားပါ
အမြတ်ပိုရလို့လည်း မရိုးသားတာ မလုပ်ဘူး။
အခွင့်အရေးရလို့လည်း အားနည်းသူကို မနင်းဘူး။
ရာထူးရှိလို့လည်း လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မချိုးဘူး။
ဒီနယ်နိမိတ်က အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံးနယ်နိမိတ်ပါ။
တစ်ပတ်စာ လက်တွေ့အစီအစဉ်
ဒီတစ်ပတ် အားလုံးကို ပြောင်းဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။
တစ်နေ့တစ်ချက်။
အဲဒီတစ်ချက်ကို သေချာလုပ်ပါ။
ပထမနေ့ — “နယ်နိမိတ်မြေပုံ” ရေးသည့်နေ့
ကိုယ့်မိသားစု၊ လုပ်ငန်း သို့မဟုတ် အဖွဲ့ကို ရွေးပါ။
စာရွက်ပေါ်မှာ သုံးကော်လံရေးပါ—
ဘယ်သူ့တာဝန်
ဘယ်အထိ ဆုံးဖြတ်နိုင်
ဘယ်အချိန် တိုင်ပင်ရမည်
အနည်းဆုံး အရေးကြီးတဲ့တာဝန်ငါးခုကို ရေးပါ။
ညနေမှာ မေးပါ—
“ဒီနေ့ အငြင်းပွားမှုတစ်ခုက တကယ်တော့ နယ်နိမိတ်မရှင်းလို့ ဖြစ်တာရှိသလား။”
ဒုတိယနေ့ — “ကရုဏာမျှတမှု” စစ်သည့်နေ့
ကိုယ်အမြဲအကူအညီပေးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အဖွဲ့တစ်ခုကို ရွေးပါ။
မေးပါ—
ဒီအကူအညီက သူ့ကို တကယ်တိုးတက်စေသလား။
တခြားသူတွေ ဝန်ပိနေသလား။
တစ်ဦးတည်းအပေါ် အလွန်အကျွံအာရုံစိုက်နေသလား။
လိုရင် အကူအညီပုံစံကို ပြင်ပါ။
တတိယနေ့ — “မိမိ–သူတစ်ပါး–နှစ်ဖက်” စစ်သည့်နေ့
ဒီနေ့အရေးကြီးဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မလုပ်ခင် ရပ်ပါ။
မိမိကို ထိခိုက်မလား။
သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်မလား။
နှစ်ဖက်ကို ထိခိုက်မလား။
ကိုယ့်အဖွဲ့အတွက် အကျိုးရှိပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကို မတရားထိခိုက်စေမယ်ဆိုရင် အခြားနည်းလမ်းရှာပါ။
စတုတ္ထနေ့ — နူးညံ့တဲ့ “မဟုတ်ဘူး” ကို လေ့ကျင့်သည့်နေ့
ဒီနေ့ ကိုယ်အလိုလို “ဟုတ်ကဲ့” လို့ ပြောတတ်တဲ့အရာတစ်ခုကို သတိထားပါ။
တကယ်မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်—
“ဒီအတိုင်းအတာထိတော့ လုပ်နိုင်ပါတယ်”
လို့ ပြောင်းပြောပါ။
ညနေမှာ ပြန်မေးပါ—
“မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတဲ့အခါ ငါ့မှာ ဒေါသပါသလား၊ ရှင်းလင်းမှုပါသလား။”
ပဉ္စမနေ့ — မကြားရသေးသူကို နားထောင်သည့်နေ့
အဖွဲ့မှာ စကားနည်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရွေးပါ။
“လက်ရှိစနစ်မှာ မင်းအတွက် အခက်ခဲဆုံးအရာ ဘာလဲ”
လို့ မေးပါ။
ချက်ချင်းရှင်းပြမနေပါနဲ့။
မကာကွယ်ပါနဲ့။
မဆင်ခြေမပေးပါနဲ့။
နားထောင်ပါ။
ညနေမှာ သူပြောတဲ့အချက်ထဲက ပြင်နိုင်တဲ့အချက်တစ်ခု ရေးပါ။
ဆဋ္ဌမနေ့ — စနစ်တစ်ခုကို ကရုဏာရှိအောင် ပြင်သည့်နေ့
လက်ရှိစည်းကမ်းတစ်ခု ရွေးပါ။
မေးပါ—
ဒီစည်းကမ်းက လိုအပ်သလား။
လူ့အခြေအနေကို ထည့်စဉ်းစားထားသလား။
မမျှတမှုရှိသလား။
စည်းကမ်းကို ဖျက်ဖို့မဟုတ်ဘဲ လူကို ကာကွယ်နိုင်အောင် သေးသေးလေး ပြင်နိုင်တာ ဘာရှိလဲ ကြည့်ပါ။
သတ္တမနေ့ — “အောင်မြင်မှုနဲ့ အပြစ်ကင်းမှု” ပြန်ကြည့်သည့်နေ့
တစ်ပတ်အဆုံးမှာ မိနစ်သုံးဆယ်ယူပါ။
အချက်လေးချက်ရေးပါ—
ဒီတစ်ပတ် ငါတို့ ရခဲ့တဲ့ အကျိုးတစ်ခု။
အဲဒီအကျိုးအတွက် ဘယ်သူ ပိုဝန်ပိခဲ့သလဲ။
ကရုဏာမလုံလောက်ခဲ့တဲ့နေရာတစ်ခု။
နယ်နိမိတ်မရှင်းခဲ့တဲ့နေရာတစ်ခု။
ပြီးရင် နောက်တစ်ပတ်အတွက် တစ်ချက်ရွေးပါ။
အများကြီးမလုပ်နဲ့။
တစ်ချက်ကို တကယ်ပြင်ပါ။
ကရုဏာနဲ့ နယ်နိမိတ်ကို စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုတိုင်းမလဲ
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ပြင်ပစည်းကမ်းထက် အတွင်းစိတ်က ပိုခက်တယ်။
နယ်နိမိတ်ထားပြီး—
“အခုမှ သူသိမယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်ရှိရင် ဒေါသပါနေတယ်။
ကူညီပြီး—
“ငါက တကယ်ကောင်းတဲ့လူ”
ဆိုတဲ့ မာနတက်ရင် အတ္တပါနေတယ်။
မပြောရဲဘဲ—
“သူငါ့ကို မကြိုက်တော့မှာစိုးတယ်”
ဆိုရင် ကြောက်စိတ်ပါနေတယ်။
ဒါကြောင့် လုပ်ရပ်တစ်ခုချင်းမှာ အတွင်းစိတ်ကိုလည်း ကြည့်ပါ။
ကရုဏာက—
“သူ့ဒုက္ခ လျော့စေချင်တယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်။
နယ်နိမိတ်က—
“ဒီအတိုင်းအတာက နှစ်ဖက်လုံးအတွက် သင့်တော်တယ်”
ဆိုတဲ့ပညာ။
ဒါနှစ်ခုအောက်မှာ သီလရှိရမယ်။
တိုးတက်မှုရဲ့ အဆုံးသတ်က ဘာလဲ
ဒကာကြီးတို့…
အဖွဲ့အစည်းအများကြီးတွေမှာ မေးခွန်းက—
“ဘယ်လောက်ကြီးနိုင်မလဲ”
ပါ။
ဓမ္မအမြင်က မေးခွန်းနောက်တစ်ခု ထပ်မေးတယ်—
“ဘယ်လောက်ကြီးလာတဲ့အခါတောင် လူမပျောက်ဘဲ နေနိုင်မလဲ”
ပိုက်ဆံပိုရတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ မလျော့ဘူး။
အဖွဲ့ပိုကြီးတယ်။
ဒါပေမဲ့ မေတ္တာ မပျောက်ဘူး။
စည်းကမ်းပိုပြည့်စုံတယ်။
ဒါပေမဲ့ အေးစက်မသွားဘူး။
ကူညီမှုပိုများတယ်။
ဒါပေမဲ့ တာဝန်မဲ့မှုကို မကျွေးဘူး။
ဒီလိုဖြစ်ရင် တိုးတက်မှုက ပိုလှတယ်။
လူမှုတာဝန်ဆိုတာ ကိုယ်တိုးတက်ပြီးမှ လုပ်မယ့်အပိုကိစ္စမဟုတ်ဘူး
“အရင် ပိုက်ဆံရှာမယ်။ နောက်မှ လူမှုတာဝန်လုပ်မယ်”
ဆိုတဲ့စိတ်ရှိတတ်တယ်။
တစ်ဖက်အတိုင်းအတာအထိ နားလည်လို့ရတယ်။
အရင်းအမြစ်မရှိရင် အများကြီး မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ လူမှုတာဝန်ကို “နောက်မှလှူမယ့်ငွေ” လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ရင် နည်းသွားတယ်။
လူမှုတာဝန်ဟာ—
ဒီနေ့ ဝန်ထမ်းကို ဘယ်လိုပြောသလဲ။
ဒီနေ့ ဖောက်သည်ကို ဘယ်လောက်ရိုးသားသလဲ။
ဒီနေ့ ကိုယ့်လုပ်ငန်းကြောင့် ထိခိုက်နိုင်သူကို ဘယ်လောက်ကြည့်သလဲ။
ဒီနေ့ စည်းကမ်းကို လူလိုက်ပြီး ပြောင်းသုံးသလား။
ဒီနေ့ ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ သူ့အကျိုးကို ဘယ်လိုဟန်ချက်ညှိသလဲ။
ဒီနေရာက စတာ။
နယ်နိမိတ်မရှိတဲ့ကရုဏာက မောပန်းစေနိုင်တယ်
တစ်နေ့မှာ လူတိုင်းကို ကူညီမယ်။
နှစ်နေ့မှာ လူတိုင်းကို ကူညီမယ်။
တစ်လ။
တစ်နှစ်။
ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ—
“ငါမလုပ်ရင် ဘယ်သူလုပ်မလဲ”
ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ အားလုံးယူထားတယ်။
နောက်ဆုံး ပင်ပန်းတယ်။
ဒေါသထွက်လာတယ်။
“လူတွေက ငါ့ကောင်းမှုကို မသိဘူး”
လို့ စိတ်နာလာတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမှာ ကရုဏာကနေ မေတ္တာမဲ့ဒေါသ ဘယ်လိုပြောင်းသွားသလဲ ကြည့်ပါ။
နယ်နိမိတ်မရှိလို့။
ကူညီသူလည်း နားရတယ်။
တာဝန်မျှဝေရတယ်။
တခြားသူလည်း ကြီးထွားခွင့်ရတယ်။
အလုပ်ပေးတတ်ရတယ်။
လွှတ်တတ်ရတယ်။
ဒါဟာ လူမှုတာဝန်အတွက် အရေးကြီးတယ်။
နယ်နိမိတ်ရှိတဲ့ကရုဏာက လူကို ကြီးထွားစေတယ်
ဆရာက တပည့်ကို အမြဲအဖြေပေးနေရင် တပည့် မစဉ်းစားတတ်ဘူး။
ခေါင်းဆောင်က ဝန်ထမ်းအလုပ်ကို အမြဲ ဝင်လုပ်ပေးနေရင် ဝန်ထမ်း မကြီးထွားဘူး။
မိဘက သားသမီးဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးကို လုပ်ပေးနေရင် သားသမီး မရပ်တည်တတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ—
“ဒီအပိုင်းတော့ သင်ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားပါ”
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို သင်လုပ်ပါ၊ ငါအကြံပေးမယ်”
ဆိုတာ ကရုဏာဖြစ်တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို မိမိစွမ်းအားပေါ် ရပ်တည်လာစေတဲ့ ကရုဏာ။
ပညာနဲ့ကရုဏာ ခွဲမထားနဲ့
ပညာရှိပြီး ကရုဏာမရှိရင်—
လူကို နားလည်မပေးဘဲ “ဒါမှန်တာပဲ” လို့ ပြောနိုင်တယ်။
ကရုဏာရှိပြီး ပညာမရှိရင်—
မှားတဲ့အရာကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။
အဲဒါကြောင့် ပညာနဲ့ ကရုဏာ အတူရှိရတယ်။
နယ်နိမိတ်က ပညာရဲ့ လက်တွေ့ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကရုဏာက အဲဒီနယ်နိမိတ်ကို လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ မပျက်အောင် ထိန်းပေးတယ်။
သစ္စာလေးပါးဆီ ပြန်ဆင်းကြရအောင်
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ “တိုးတက်မှု၊ ချဲ့ထွင်မှုနဲ့ လူမှုတာဝန်” ကို ပြောလာပြီး နယ်နိမိတ်နဲ့ ကရုဏာကို အတူတူ ထိန်းကြဖို့ စဉ်းစားခဲ့ကြတယ်။
အဆုံးမှာတော့ ဓမ္မရဲ့ အဓိကအုတ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ သစ္စာလေးပါးဆီ ပြန်ဆင်းရမယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ
နယ်နိမိတ်မရှိတဲ့ အဖွဲ့မှာ ဒုက္ခရှိတယ်။
အလုပ်အချိန်နဲ့ ဘဝအချိန် မခွဲနိုင်ဘူး။
မလုပ်နိုင်တာကို မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မပြောရဲဘူး။
တစ်ယောက်အတွက် တခြားသူများ ဝန်ပိတယ်။
ဆွေမျိုးအတွက် စည်းကမ်းပျက်တယ်။
တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်မကောင်းမှုကြောင့် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး မတရားခံရတယ်။
ကရုဏာမရှိတဲ့ အဖွဲ့မှာလည်း ဒုက္ခရှိတယ်။
လူတွေ ကြောက်တယ်။
ပင်ပန်းတယ်။
အမှားမပြောရဲဘူး။
အခက်အခဲ မပြောရဲဘူး။
လူလို မဆက်ဆံခံရဘူး။
အမြတ်ရနေပေမဲ့ စိတ်နာနေကြတယ်။
ဒါတွေဟာ တိုးတက်မှုရဲ့အတွင်းမှာ ဖုံးနေနိုင်တဲ့ ဒုက္ခတွေပါ။
သမုဒယသစ္စာ
ဘာကြောင့် အဲဒီဒုက္ခတွေ ဖြစ်သလဲ။
“ပိုကြီးရမယ်”
“ပိုရရမယ်”
“သူများထက် အနိုင်ရရမယ်”
ဆိုတဲ့ တဏှာပါနိုင်တယ်။
“အားလုံး ငါ့ကိုကောင်းတဲ့လူလို့ ထင်ရမယ်”
ဆိုတဲ့ စွဲလမ်းမှုကြောင့် မပြောရဲတာ ရှိတယ်။
“သူမစိတ်ဆိုးစေချင်ဘူး”
ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ကြောင့် မတရားတာကို ခွင့်ပြုတာ ရှိတယ်။
“ငါ့လူ”
“ငါ့ဆွေမျိုး”
“ငါ့အဖွဲ့”
ဆိုတဲ့ စွဲလမ်းမှုကြောင့် မျှတမှု ပျက်တာရှိတယ်။
“ငါ့အမြတ်”
“ငါ့ဂုဏ်”
ဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ပြီး လူမှုအကျိုး မမြင်တဲ့ မောဟရှိတယ်။
ဒါတွေနဲ့အတူ လက်တွေ့ပိုင်းမှာ—
စည်းကမ်းမရှင်းတာ။
တာဝန်မခွဲတာ။
အရင်းအမြစ်မလုံလောက်တာ။
အလုပ်ချိန်မသတ်မှတ်တာ။
တိုင်ကြားခွင့်မရှိတာ။
စတဲ့ အခြေအနေတွေကလည်း ဒုက္ခကို အားပေးတယ်။
ဒီနှစ်ဖက်လုံးကို ကြည့်ရမယ်။
နိရောဓသစ္စာ
“အမြဲပိုကြီးရမယ်”
ဆိုတဲ့ လောဘကို နည်းနည်းလွှတ်လာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
အဖွဲ့ခံနိုင်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ တိုးတက်နိုင်တယ်။
“အားလုံးကို ငါကယ်ရမယ်”
ဆိုတဲ့ စွဲလမ်းမှု လျော့လာရင်?
တာဝန်မျှဝေတတ်လာတယ်။
“သူစိတ်မကောင်းဖြစ်လို့ ငါအမြဲအလိုလိုက်ရမယ်”
ဆိုတာ လျော့လာရင်?
နူးညံ့စွာ နယ်နိမိတ်ထားနိုင်တယ်။
“ငါ့အမြတ်ပဲ”
ဆိုတဲ့စိတ် လျော့လာရင်?
သူတစ်ပါးအကျိုးကို မြင်လာတယ်။
ဒီလို စွဲလမ်းမှု နည်းလာတာနဲ့ ပူလောင်မှုလည်း နည်းလာတယ်။
ကရုဏာက ပိုရှင်းလာတယ်။
နယ်နိမိတ်က အမုန်းမပါဘဲ ပိုတည်ငြိမ်လာတယ်။
ဒီဟာက နိရောဓဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ အေးချမ်းမှု။
မဂ္ဂသစ္စာ
ဘယ်လိုကျင့်မလဲ။
မှန်ကန်တဲ့အမြင်နဲ့—
အမြတ်တစ်ခုတည်းမကြည့်ဘဲ နှစ်ဖက်အကျိုးကို ကြည့်မယ်။
မှန်ကန်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့—
လူကိုအသုံးချဖို့မဟုတ်၊ နှစ်ဖက်လုံး တိုးတက်ဖို့ စီမံမယ်။
မှန်ကန်တဲ့စကားနဲ့—
အမှန်၊ အကျိုး၊ အချိန်၊ နူးညံ့မှု၊ မေတ္တာပါအောင် နယ်နိမိတ်ကို ပြောမယ်။
မှန်ကန်တဲ့အပြုအမူနဲ့—
မိမိ၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဖက် ထိခိုက်မှုကို စစ်မယ်။
မှန်ကန်တဲ့အသက်မွေးမှုနဲ့—
ဥစ္စာရဖို့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မဖျက်ဘူး။
မှန်ကန်တဲ့အားထုတ်မှုနဲ့—
လောဘနဲ့အလိုလိုက်မှု အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ပြန်ပြင်မယ်။
သတိနဲ့—
“အခုငါ ကရုဏာနဲ့လုပ်နေတာလား၊ ကြောက်စိတ်နဲ့လား”
“နယ်နိမိတ်ထားနေတာလား၊ ဒေါသနဲ့ အပြစ်ပေးနေတာလား”
ပြန်ကြည့်မယ်။
စိတ်တည်ငြိမ်မှုနဲ့—
တစ်ဖက်လူ မကျေနပ်တာနဲ့ မှန်ကန်တဲ့နယ်နိမိတ်ကို ချက်ချင်းမဖျက်ဘူး။
ဒီလိုကျင့်ရင် ဓမ္မဟာ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အစည်းအဝေးခန်းထဲ ရောက်လာတယ်။
ဘဏ္ဍာရေးဆုံးဖြတ်ချက်ထဲ ရောက်လာတယ်။
ဝန်ထမ်းစီမံခန့်ခွဲမှုထဲ ရောက်လာတယ်။
လူမှုတာဝန်ထဲ ရောက်လာတယ်။
နိဂုံးချုပ်မေတ္တာ
သူတော်ကောင်းတို့…
တိုးတက်ကြပါ။
ဒါပေမဲ့ တိုးတက်မှုကြောင့် လူကို မနင်းကြပါနဲ့။
ချဲ့ထွင်ကြပါ။
ဒါပေမဲ့ ချဲ့ထွင်မှုရဲ့ အလျင်ကြောင့် ကိုယ့်လူတွေကို မပျောက်စေကြပါနဲ့။
အမြတ်ရှာကြပါ။
ဒါပေမဲ့ အမြတ်ရဖို့ အပြစ်ကင်းတဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မလဲလှယ်ကြပါနဲ့။
ကရုဏာထားကြပါ။
ဒါပေမဲ့ ကရုဏာအမည်နဲ့ မမျှတမှုကို မကျွေးကြပါနဲ့။
နယ်နိမိတ်ထားကြပါ။
ဒါပေမဲ့ နယ်နိမိတ်အမည်နဲ့ လူ့နှလုံးသားကို မပိတ်ကြပါနဲ့။
ကိုယ့်အဖွဲ့ကြီးလာသလောက်—
သီလကြီးလာပါစေ။
တာဝန်ယူမှုကြီးလာပါစေ။
ကရုဏာကြီးလာပါစေ။
တရားမျှတမှုကြီးလာပါစေ။
နယ်နိမိတ်ပိုရှင်းလာပါစေ။
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုစောင့်နိုင်ပါစေ။
မိမိအကျိုးကို ဆောင်ရွက်ရင်း သူတစ်ပါးအကျိုး မပျောက်ကြပါစေ။
သူတစ်ပါးအကျိုး ဆောင်ရွက်ရင်း မိမိတာဝန်၊ မိမိသီလ၊ မိမိစွမ်းရည်ကို မဖျက်ကြပါစေ။
ဝန်ထမ်းတို့ကို နံပါတ်အဖြစ် မမြင်ဘဲ လူအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ဖောက်သည်တို့ကို ဝင်ငွေအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ ယုံကြည်မှုပေးထားသူအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ပေးသွင်းသူ၊ မိတ်ဖက်၊ အသိုင်းအဝိုင်းတို့အပေါ် ကိုယ့်အဖွဲ့ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ကူညီသင့်တဲ့အခါ ကူညီနိုင်ကြပါစေ။
မကူညီသင့်တဲ့နည်းကို ပညာနဲ့ ရပ်နိုင်ကြပါစေ။
“မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောရတဲ့အခါ ဒေါသမပါဘဲ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
“ဟုတ်ကဲ့” လို့ ပြောရတဲ့အခါ ကြောက်စိတ်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကရုဏာနဲ့ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
လူတစ်ယောက်အပေါ် သနားမှုကြောင့် လူတစ်ရာကို မမျှတမှု မဖြစ်စေကြပါစေ။
စည်းကမ်းကို ထိန်းရင်း အခက်အခဲရှိသူကို နားလည်နိုင်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းတိုးလာသလောက် အနားယူခွင့်၊ နားထောင်ခွင့်၊ တိုင်ကြားခွင့်၊ ရိုးသားစွာပြောခွင့်တို့ကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်ကြပါစေ။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ အကြီးဆုံးဂုဏ်ဟာ—
အဆောက်အဦးဘယ်လောက်ကြီးသလဲဆိုတာတစ်ခုတည်း မဖြစ်ပါစေနဲ့။
ငွေဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာတစ်ခုတည်း မဖြစ်ပါစေနဲ့။
လူဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာတစ်ခုတည်း မဖြစ်ပါစေနဲ့။
အာဏာရှိလာတဲ့အခါ ဘယ်လောက်ကရုဏာရှိသလဲ၊ အကျိုးရှိလာတဲ့အခါ ဘယ်လောက်မျှဝေတတ်သလဲ၊ စည်းကမ်းထားရတဲ့အခါ ဘယ်လောက်တရားမျှတသလဲ၊ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်လောက်စောင့်ရှောက်နိုင်သလဲ ဆိုတာဖြစ်ပါစေ။
မိမိတို့ ရရှိသောဥစ္စာများကို မှန်ကန်စွာ ရရှိနိုင်ကြပါစေ။
ပညာနဲ့ အသုံးချနိုင်ကြပါစေ။
မိမိကို စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ။
မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်လုပ်ဖော်၊ မိတ်ဆွေ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတို့အပေါ် တာဝန်ရှိနိုင်ကြပါစေ။
အကြွေးကင်းတဲ့ပျော်ရွှင်မှုရှိသလို အပြစ်ကင်းတဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားနိုင်ကြပါစေ။
မိမိကို ကာကွယ်ရင်း သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုလည်း မဖျက်ကြပါစေ။
လောဘလွန်ခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
ကြောက်စိတ်ကြောင့် အလိုလိုက်ခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
ဒေါသကြောင့် တင်းကျပ်ခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
မောဟကြောင့် အကျိုးဆက်မမြင်ခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခဖြစ်ကြောင်းကို သိနိုင်ကြပါစေ။
စွဲလမ်းမှုလျော့၍ ပူလောင်မှုချုပ်ငြိမ်းရာကို မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ထိုချုပ်ငြိမ်းရာသို့ ဦးတည်သော အကျင့်လမ်းကို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ၊ မိသားစုဘဝ၊ လုပ်ငန်းဘဝနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ တိုးတက်မှုသည် သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခပေါ် တည်ဆောက်ထားသော တိုးတက်မှု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
မိမိတို့၏ ချဲ့ထွင်မှုသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် တရားမျှတမှုတို့ကိုလည်း အတူတကွ ချဲ့ထွင်နိုင်သော ချဲ့ထွင်မှုဖြစ်ပါစေ။
မိမိတို့၏ နယ်နိမိတ်များသည် လူကို အေးစက်စွာ ပယ်ချသောနံရံများ မဖြစ်ဘဲ နှစ်ဖက်အကျိုးကို ကာကွယ်သော ပညာ၏နယ်နိမိတ်များ ဖြစ်ကြပါစေ။
မိမိတို့၏ ကရုဏာသည် အားနည်းသော အလိုလိုက်ခြင်း မဖြစ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ပိုမိုရပ်တည်နိုင်စေ၊ အဖွဲ့တစ်ခုကို ပိုတရားမျှတစေ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို ပိုငြိမ်းချမ်းစေသော ပညာပါတဲ့ ကရုဏာ ဖြစ်ကြပါစေ။
သတ္တဝါအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
အချင်းချင်း ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ကင်းကြပါစေ။
ရန်ငြိုးမှ ကင်းကြပါစေ။
ပညာ၊ သီလ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် တရားမျှတမှုတို့ဖြင့် မိမိတို့၏ အောင်မြင်မှုကို စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
စ၀်ဓမ္မသာမိ
အကိုးအကားကျမ်းများ
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ကိုယ့်အကျိုးနှင့် သူတစ်ပါးအကျိုး ဆောင်ရွက်သူလေးမျိုးဆိုင်ရာသုတ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ဒိဃဇာဏုသုတ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ သင်္ဂဟသုတ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အာဒိယသုတ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အာဏဏျသုတ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စောဒနာသုတ်။
ဒီဃနိကာယ်၊ သိင်္ဂါလသုတ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ရာဟုလောဝါဒသုတ်။
သံယုတ္တနိကာယ်၊ သေဒကသုတ်။