အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုကို ခွဲခြားခြင်း နံနက်ပိုင်းတရားတော်
သာသနာတော်နှစ် ၂၅၇၀ ခုနှစ် • မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၈ ခုနှစ် • ဝါခေါင်လဆုတ် ၆ ရက် • ခရစ်နှစ် ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၃ ရက် • ကြာသပတေးနေ့
“တိုးတက်မှု၊ ချဲ့ထွင်မှုနှင့် လူမှုတာဝန်”
အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုကို ခွဲခြားခြင်း
နံနက်ပိုင်းတရားတော်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ လုပ်ငန်းတိုးတက်မှု၊ ချဲ့ထွင်မှုနဲ့ လူမှုတာဝန်အကြောင်း ပြောမယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုးတက်မှုဆိုတာ အမြတ်တိုးတာတင် မဟုတ်ဘူး။ ချဲ့ထွင်မှုဆိုတာ ရုံးခွဲများလာတာတင် မဟုတ်ဘူး။ လူမှုတာဝန်ဆိုတာ လှူဒါန်းပွဲလုပ်တာတင်လည်း မဟုတ်ဘူး။
တကယ်စမ်းသပ်ရတဲ့အချိန်က ဘယ်အချိန်လဲဆိုတော့—အချိန်မလောက်တဲ့အချိန်။
အလုပ်များလာတယ်။
ဖောက်သည်က အခုချက်ချင်းလိုတယ်။
ရုံးခွဲအသစ်ဖွင့်ရမယ်။
ပစ္စည်းပို့ချိန်က နီးလာတယ်။
ဝန်ထမ်းလစာနေ့လည်း ရောက်လာတယ်။
အရည်အသွေးစစ်ရမယ့်အဆင့်လည်း ရှိတယ်။
စက်ပစ္စည်းတစ်ခုမှာ သံသယလေးတစ်ခုလည်း ပေါ်လာတယ်။
ဒေသခံတွေက အသံနှောင့်ယှက်မှုအကြောင်း တိုင်တယ်။
အရောင်းအဖွဲ့ကတော့ “ဒီအော်ဒါကို မလွတ်စေနဲ့” ဆိုတယ်။
ဘေးကင်းရေးဘက်က “ခဏရပ်ပြီး စစ်ရမယ်” ဆိုတယ်။
ငွေကြေးဘက်က “ငွေစီးဆင်းမှုကို သတိထား” ဆိုတယ်။
ကဲ… ဒကာ ဒကာမတို့။ ဘာကို အရင်လုပ်မလဲ။
အဲဒီအချိန်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့တန်ဖိုး၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ပညာ၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့သီလ ပေါ်လာတယ်။ အချိန်များတဲ့အခါ လူတိုင်းက အရာအားလုံးကို အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ အချိန်နည်းလာတဲ့အခါတော့ တစ်ခုကို အရင်ရွေးရတယ်။
အဲဒီရွေးချယ်မှုက ကိုယ့်စိတ်ထဲက တန်ဖိုးကို ဖော်ပြတယ်။
အမြတ်ကို အရင်ရွေးသလား။
လူ့ဘေးကင်းရေးကို အရင်ရွေးသလား။
ကိုယ့်အဖွဲ့အတွင်းလူကို အရင်ကာကွယ်သလား။
ဖောက်သည်နဲ့ ပေးထားတဲ့ကတိကို အရင်ထိန်းသလား။
လူမြင်ကောင်းမယ့်အလုပ်ကို အရင်လုပ်သလား။
မမြင်ရပေမဲ့ နောက်တစ်ခုလုံးအတွက် အခြေခံဖြစ်တဲ့အလုပ်ကို အရင်လုပ်သလား။
ဒါကြောင့် ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ ပြောချင်တဲ့အချက်က—အချိန်ကန့်သတ်ချက်အတွင်း အရေးကြီးမှုကို ခွဲခြားတတ်ခြင်း ပါ။
ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး တစ်ခုခွဲရမယ်။
မမေ့မလျော့ခြင်းနဲ့ အလျင်လိုခြင်း မတူဘူး။
ဓမ္မပဒ ၂၁ မှ ၂၅ အထိမှာ မမေ့မလျော့ခြင်းကို အလွန်မြင့်မြတ်စွာ ချီးမြှောက်ထားတယ်။ မမေ့မလျော့သူက အားထုတ်တယ်၊ သတိရှိတယ်၊ အကျင့်သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းတယ်၊ ဆင်ခြင်တတ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းတတ်တယ်။ မမေ့မလျော့မှုဟာ စိတ်ကွဲပြားပြီး အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာကို မမေ့သင့်ဘူးဆိုတာ သိပြီး အဲဒီအရာကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စောင့်ရှောက်ခြင်း ဖြစ်တယ်။
ဒီကွာခြားချက်ကို အဖွဲ့အစည်းတွေ အရမ်းလိုတယ်။
တချို့လုပ်ငန်းတွေ “မြန်ရမယ်” ဆိုတဲ့စကားကို “မမေ့မလျော့ရမယ်” လို့ ထင်တတ်တယ်။
မြန်တာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ မြန်ပြီးမှားရင် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။
မြန်ပြီး ဖောက်သည်ထိခိုက်ရင် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။
မြန်ပြီး ဝန်ထမ်းတွေ မခံနိုင်တဲ့အလုပ်ဝန်ပေးရင် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။
မြန်ပြီး ကတိပျက်ရင် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။
မြန်ပြီး သီလကျော်ရင် အောင်မြင်မှုလို့ ခေါ်လို့ရသလား။
မမေ့မလျော့ခြင်းက “အကုန်မြန်” မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတာ မပျောက်အောင် သတိထားခြင်း။
ဓမ္မပဒ ၂၈၀ မှာလည်း အားထုတ်သင့်တဲ့အချိန်မှာ မအားထုတ်သူဟာ ပညာလမ်းကို မတွေ့နိုင်ကြောင်း သတိပေးထားတယ်။ ဒီမှာ “အချိန်” ဆိုတာ ရှိတယ်။ လုပ်သင့်ချိန်မှာ လုပ်ဖို့လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဟောချက်ကို “အိပ်မနေနဲ့၊ နားမနေနဲ့၊ အရာအားလုံးကို အခုလုပ်” လို့ လွဲမယူရဘူး။ အဓိကက လုပ်သင့်ချိန်ကို မလွတ်စေဖို့ ပါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ ပထမဆုံးမေးရမယ့်မေးခွန်းက—
“ဒီအရာကို အခုမလုပ်ရင် ဘာပျက်မလဲ”
ဒါကို မေး။
တစ်ခုကို ဒီနေ့မလုပ်ရင် နောက်အပတ်ပြန်လုပ်လို့ရတယ်။
တစ်ခုကို ဒီနေ့မလုပ်ရင် လူထိခိုက်နိုင်တယ်။
နှစ်ခုရဲ့အလေးချိန် မတူဘူး။
တစ်ခုကို ဒီနေ့မလုပ်ရင် စာရွက်နောက်ကျမယ်။
တစ်ခုကို ဒီနေ့မလုပ်ရင် လစာနောက်ကျမယ်။
နှစ်ခု အလေးချိန်တူသလား။
တစ်ခုကို ဒီနေ့မလုပ်ရင် လူမြင်ပုံမလှဘူး။
တစ်ခုကို ဒီနေ့မလုပ်ရင် အရည်အသွေးမစစ်ဘဲ ပစ္စည်းထွက်သွားမယ်။
နှစ်ခုတူသလား။
ဒီလို ခွဲရမယ်။
အရေးကြီးတာဆိုတာ အသံကျယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
အရေးကြီးတာဆိုတာ မလုပ်ဘဲထားလိုက်ရင် ဒုက္ခပိုကြီးနိုင်တဲ့အရာ။
တစ်ခါတလေ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်က ဖုန်းမမြည်ဘူး။
ဘေးကင်းရေးစစ်ဆေးမှုက ဖုန်းမမြည်ဘူး။
ဝန်ထမ်းသင်တန်းက ဖုန်းမမြည်ဘူး။
စာချုပ်အချက်အလက်ပြန်စစ်တာက ဖုန်းမမြည်ဘူး။
ဖောက်သည်နဲ့ ပေးထားတဲ့ကတိကို မှတ်တမ်းတင်တာက ဖုန်းမမြည်ဘူး။
ရုံးခွဲအသစ်မဖွင့်ခင် အောက်ကလူတွေ တကယ်လုပ်နိုင်မလုပ်နိုင် စစ်တာက ဖုန်းမမြည်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေ မလုပ်ထားရင် နောက်မှ အရေးပေါ်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒီတော့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဟာ အသံကြားတိုင်း လိုက်ပြေးတဲ့သူ မဖြစ်ရဘူး။ အသံမကျယ်တဲ့အရေးကြီးမှုကို မြင်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်နည်းတဲ့အခါ အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ ထဲက အိမ်ရှင်ဘဝအတွက် ဟောထားတဲ့ အချက်တွေကို ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။ အဲဒီမှာ လက်ရှိဘဝကောင်းကျိုးအတွက် အားထုတ်တတ်ခြင်း၊ ရရှိထားတာကို ကာကွယ်တတ်ခြင်း၊ ကောင်းသောအပေါင်းအသင်းရှိခြင်း၊ ဝင်ငွေထွက်ငွေကို မျှတစွာနေထိုင်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားတယ်။ အဲဒါဟာ ယနေ့ခေတ်ကုမ္ပဏီအလုပ်ဦးစားပေးစနစ်ကို တိုက်ရိုက်ဟောထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ကာကွယ်မှုနဲ့မျှတမှုပါ လိုတယ် ဆိုတာတော့ ထင်ရှားစွာ ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။
ဒီအချက်ကို လုပ်ငန်းထဲ ပြန်ကြည့်။
အရောင်းတိုးအောင် အားထုတ်တာ လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရရှိထားတဲ့ယုံကြည်မှုကို ကာကွယ်တာလည်း လိုတယ်။
ရုံးခွဲသစ်ဖွင့်တာ လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်ရှိရုံးခွဲအရည်အသွေး မကျအောင် ကာကွယ်တာလည်း လိုတယ်။
အော်ဒါသစ်ရတာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငွေစီးဆင်းမှုမပျက်အောင် ဝင်ငွေထွက်ငွေကို ချိန်တတ်ရမယ်။
လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုဟာ လုပ်ရုံတစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူး။
လုပ်။
ကာကွယ်။
မျှတအောင်ထား။
ကောင်းတဲ့အကြံပေးသူတွေနဲ့ ပေါင်း။
ဒီလေးမျိုးဟာ အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ အမြင်ပေးတယ်။
တစ်ခါတလေ အဖွဲ့က “အလုပ်လုပ်တာ” ကိုပဲ အရေးကြီးထင်တယ်။ “ကာကွယ်တာ” ကို နောက်ထားတယ်။
ဥပမာ ရုံးခွဲသစ်ဖွင့်ဖို့ တစ်လပဲရှိတယ်။ အရောင်းအဖွဲ့က လူတွေကို ထပ်ခေါ်တယ်။ ပစ္စည်းထပ်ဝယ်တယ်။ ကြော်ငြာတယ်။ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ မေးရမယ့်အရာရှိတယ်။
လက်ရှိရုံးခွဲက အရည်အသွေးကို ဘယ်သူထိန်းမလဲ။
အတွေ့အကြုံရှိသူတွေကို အကုန်ရုံးခွဲသစ်ဆီ ပို့လိုက်ရင် အဟောင်းမှာ ဘာကျန်မလဲ။
ငွေသားအရံ ဘယ်လောက်ကျန်မလဲ။
မမျှော်လင့်ထားတဲ့ပြဿနာတက်ရင် ဘာနဲ့ကာကွယ်မလဲ။
ရုံးခွဲသစ်ကို အမြန်ဖွင့်ဖို့ လက်ရှိဖောက်သည်တွေရဲ့ဝန်ဆောင်မှုကို ပျက်စေမလား။
ဒီမေးခွန်းတွေက တိုးတက်မှုကို တားတာ မဟုတ်ဘူး။
တိုးတက်မှုကို မလွယ်လွယ်ပျက်စေဖို့ ကာကွယ်တာ။
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့အခါ—“အခုတိုးမယ့်အရာ” နဲ့ “တိုးထားတာကို ကာကွယ်မယ့်အရာ” နှစ်ခုလုံး ကြည့်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု သင်ကြားရေးအတွက် စိတ်ကူးထားတဲ့ လုပ်ငန်းအခြေအနေတစ်ခု ကြည့်ရအောင်။ ဒီဟာ ဖြစ်ရပ်မှန်သမိုင်း မဟုတ်ပါဘူး။
အစားအသောက်ထုတ်လုပ်ဖြန့်ချိတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုရှိတယ်ဆိုပါစို့။ ဒီလုပ်ငန်းက မြို့တစ်မြို့ကနေ ဒေသသုံးခုထိ ချဲ့လာတယ်။ အရောင်းတက်တယ်။ အော်ဒါများတယ်။ သောကြာနေ့မတိုင်ခင် အော်ဒါကြီးတစ်ခု ပို့ရမယ်။ ဒီအော်ဒါပြီးရင် နောက်ထပ်ဈေးကွက်တစ်ခု ဖွင့်နိုင်မယ်လို့ အရောင်းဘက်က ယုံကြည်တယ်။
ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာ စက်တစ်လုံးမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အခြေအနေတစ်ခု တွေ့တယ်။ အခုထိ ဘေးအန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ အတည်မပြုရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။
အရောင်းဘက်က—
“အခုရပ်ရင် အော်ဒါမီတော့မယ်မဟုတ်ဘူး” ဆိုတယ်။
လုပ်ငန်းခွင်ဘက်က—
“မစစ်ဘဲ ဆက်ရင် နောက်ပိုင်းပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်” ဆိုတယ်။
ငွေကြေးဘက်က—
“အော်ဒါပျက်ရင် ငွေစီးဆင်းမှုထိမယ်” ဆိုတယ်။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က—
“ဒီနှစ်ပတ် လူတွေ အရမ်းအလုပ်များနေပြီ” ဆိုတယ်။
ဒေသခံအဖွဲ့ကလည်း ညပိုင်းယာဉ်သံအကြောင်း ပြန်ပြောလာတယ်။
ကဲ… အချိန်မရှိဘူး။ ဘာကို အရင်ကြည့်မလဲ။
ပထမဆုံး “ဘယ်သူအော်သံကျယ်လဲ” မကြည့်နဲ့။
မလုပ်ဘဲထားလိုက်ရင် ဘယ်ဒုက္ခက ပြန်ပြင်ရအခက်ဆုံးလဲ ကြည့်။
အော်ဒါနောက်ကျတာကို ပြန်ဆွေးနွေးနိုင်မလား။
ပစ္စည်းအန္တရာယ်ရှိခဲ့ပြီး ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုပြန်ပြင်မလဲ။
ဝန်ထမ်းတွေ မခံနိုင်တဲ့အလုပ်ဝန်ကို ဆက်ဖိလိုက်ရင် နောက်တစ်လမှာ ဘာဖြစ်မလဲ။
ဒေသခံတွေရဲ့ယုံကြည်မှု ပျက်လာရင် နောက်ပိုင်းချဲ့ထွင်မှုကို ဘယ်လိုထိမလဲ။
ဒီလို အလေးချိန်ခွဲရမယ်။
ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်းက လောကီစီမံခန့်ခွဲမှုအဖြေတစ်ခုကို ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်ထုတ်မပေးဘူးနော်။ အခြေအနေအတိအကျ၊ ဥပဒေ၊ ဘေးကင်းရေးစံ၊ နည်းပညာအချက်အလက်တွေကို သက်ဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်သူနဲ့ စစ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ဓမ္မဘက်က စံတစ်ခုတော့ မမေ့ရဘူး။
အလျင်လိုမှုကြောင့် သီလနဲ့ လူ့အကျိုးကို နောက်မထားနဲ့။
အချိန်နည်းတာဟာ မမှန်တာလုပ်ခွင့် မပေးဘူး။
အော်ဒါကြီးတာဟာ ဘေးကင်းရေးကို ကျော်ခွင့် မပေးဘူး။
အမြတ်ကြီးတာဟာ ဝန်ထမ်းကို လူမဟုတ်သလို သုံးခွင့် မပေးဘူး။
လုပ်ငန်းချဲ့တာဟာ ပတ်ဝန်းကျင်လူတွေရဲ့ဒုက္ခကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ခွင့် မပေးဘူး။
ဒီဟာ လူမှုတာဝန်ရဲ့ အဓိကတစ်ခု။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ မှာ တရားသဖြင့် ရရှိထားတဲ့ဓနကို သုံးသင့်တဲ့နည်းတွေထဲမှာ ကိုယ်တိုင်၊ မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမားနှင့်အမှုထမ်းတို့ကို ကောင်းစွာထောက်ပံ့ခြင်း၊ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းကို အကျိုးပြုခြင်း၊ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ဆုံးရှုံးမှုတွေကနေ ကာကွယ်ခြင်းနဲ့ ကုသိုလ်ရေးဘက် အသုံးပြုခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားတယ်။ ဒီသုတ်က “ရရှိထားတာကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းအတွက် မသုံးဘဲ တာဝန်ကျယ်ပြန့်တယ်” ဆိုတာ အလွန်ရှင်းစေတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့… ဒီအချက်က အချိန်ကန့်သတ်ချက်နဲ့ ဘယ်လိုဆက်လဲ။
အချိန်နည်းရင် လူက အရင်ဆုံး “ငွေရှာမယ့်အလုပ်” ကိုသာ အရေးကြီးထင်တတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဓနရဲ့အသုံးဟာ ကိုယ့်မိသားစု၊ မိဘ၊ အမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေ၊ ကာကွယ်ရေးနဲ့ ကုသိုလ်အထိ ကျယ်တယ်ဆိုရင်—အချိန်နဲ့အရင်းအမြစ်ကို ခွဲတဲ့အခါလည်း ဒီလူတွေကို နောက်ဆုံးမှာ မထားရဘူး။
လစာနေ့ရောက်နေတယ်။
တစ်ဖက်မှာ ရုံးခွဲသစ်အလှဆင်ဖို့ငွေလိုတယ်။
ဘာကို အရင်ကြည့်မလဲ။
ဝန်ထမ်းလစာဟာ လူ့ဘဝနဲ့ တာဝန်ပါ။
အလှဆင်မှုကို နောက်မှပြင်လို့ရတယ်။
အဲဒီလိုပဲ အလုပ်သမားတွေကို သင်ပေးရမယ့်အချိန်ကို “ဒီအပတ် အော်ဒါများလို့” ဆိုပြီး အမြဲနောက်ရွှေ့နေရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
ဒီနေ့အော်ဒါပြီးနိုင်တယ်။
နောက်လ အမှားပြန်ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးမှုခွဲရာမှာ လက်ရှိဝင်ငွေ တစ်ခုတည်း မကြည့်နဲ့။
လူတွေကို ထိန်းသိမ်းတဲ့အလုပ် လည်း အရေးကြီးတယ်။
ရရှိထားတဲ့ယုံကြည်မှုကို ကာကွယ်တဲ့အလုပ် လည်း အရေးကြီးတယ်။
နောက်အန္တရာယ်ကို ကြိုလျှော့တဲ့အလုပ် လည်း အရေးကြီးတယ်။
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂ မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးကို တည်မြဲစေတဲ့ လေးမျိုး—ပေးကမ်းခြင်း၊ ချစ်ခင်ဖွယ်စကားပြောခြင်း၊ အကျိုးပြုလုပ်ဆောင်ခြင်းနဲ့ မျှတစွာဆက်ဆံခြင်းတို့ကိုလည်း ဆင်ခြင်ရမယ်။ အဲဒီဟောချက်က အချိန်စီမံနည်းတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုကို တည်တံ့စေရာမှာ အကျိုးပြုခြင်းနဲ့ မျှတမှုကို ဖြုတ်မထားရဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ လူတွေ ဘာလုပ်တတ်လဲ။
စကားကြမ်းလာတယ်။
“အခုလုပ်၊ နောက်မှရှင်းမယ်” ဆိုတယ်။
“အချိန်မရှိဘူး” ဆိုပြီး အောက်ကလူကို မနားထောင်တော့ဘူး။
အလုပ်ချိန်ပိုလိုတယ်ဆို လူအုပ်စုတစ်ခုကိုပဲ အမြဲခေါ်တယ်။
အမှားဖြစ်ရင် အာဏာနည်းသူကို အရင်ပုံချတယ်။
ဒီလိုနဲ့ အချိန်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရင်း ယုံကြည်မှုပြဿနာ အသစ်လုပ်လိုက်တယ်။
ဒါကြောင့် သတ်မှတ်ချိန်ရှိတာနဲ့ မျှတမှုကို ပယ်လို့မရဘူး။
အချိန်နည်းတာနဲ့ ချစ်ခင်ဖွယ်စကား ပျောက်သွားလို့မရဘူး။
အလုပ်များတာနဲ့ တစ်ဖက်လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ နိမ့်သွားလို့မရဘူး။
အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့အခါ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာက “အချိန်ရှိမှလုပ်မယ့်အရာ” မဟုတ်ဘူး။
ဘယ်အချိန်မဆို ထိန်းရမယ့်နယ်နိမိတ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အချိန်ကိုက်မှုနဲ့ အရေးကြီးမှုဟာ တချို့အခါ တိုက်ရိုက်ဆက်တယ်။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၃၆ မှာ “အချိန်ကိုက်ပေးခြင်း” ငါးမျိုးကို ဟောထားတယ်—ဧည့်သည်ရောက်လာချိန်၊ ခရီးထွက်မယ့်သူ၊ နာမကျန်းသူ၊ အစာရှားပါးချိန်နဲ့ သီးနှံသစ်ပေါ်ချိန် စတဲ့ အချိန်နဲ့အခြေအနေ က ပေးကမ်းမှုရဲ့တန်ဖိုးကို အလေးပေးစေတဲ့အခြေအနေတွေကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒီဟောချက်ကို ယနေ့ခေတ်လုပ်ငန်းဦးစားပေးဇယားလို့ မယူရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလွန်ကောင်းတဲ့ သဘောတစ်ခု ရတယ်။
အရာတစ်ခုက အချိန်မီလုပ်မှ အကျိုးပြည့်တယ်။
နာမကျန်းသူကို ကူညီရမယ့်အချိန် ဒီနေ့ဖြစ်ရင် တစ်လနောက်ကူညီတာ တူသလား။
ခရီးထွက်မယ့်သူကို လိုအပ်တာ ခရီးထွက်ပြီးနောက်ပေးတာ တူသလား။
အစာရှားပါးချိန်မှာ ကူညီတာနဲ့ အရာအားလုံးပြေလည်ပြီးမှ ကူညီတာ တူသလား။
မတူဘူး။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့အခါ “ဘယ်အရာမှာ အချိန်ပြတင်းပေါက်ရှိသလဲ” မေးရမယ်။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်နဲ့ စကားပြန်ရှင်းရမယ့်အချိန် ဒီနေ့ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်လရောက်ရင် ယုံကြည်မှုကျပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အန္တရာယ်သတိပေးလာတဲ့အချိန် အခုနားထောင်ရမယ်။ အမှားဖြစ်ပြီးမှ နားထောင်တာ တန်ဖိုးတူမနေဘူး။
လူသစ်ဝင်တဲ့အချိန်မှာ သင်ပေးရမယ့်အလုပ်ကို “နောက်မှ” ဆိုပြီး နောက်ရွှေ့နေရင် အလေ့အကျင့်မှားသွားပြီးမှ ပြန်ပြင်ရပိုခက်တယ်။
ဒေသခံတွေနဲ့ ရုံးခွဲအသစ်မဖွင့်ခင် ဆက်သွယ်ရမယ့်အရာကို ဖွင့်ပြီးပြဿနာဖြစ်မှ ဆက်သွယ်တာ တူမနေဘူး။
ဒီလိုအခါ “နောက်မှလုပ်လို့ရတယ်” ဆိုတဲ့စကားကို သတိထားရမယ်။
အရာတချို့ နောက်မှလုပ်လို့ရတယ်။
အရာတချို့မှာ နောက်မှဆိုတာ နောက်ကျသွားတာ ဖြစ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒါကြောင့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့အခါ ဦးဇင်းတို့ လက်တွေ့မေးခွန်းတချို့ ရှိနိုင်တယ်။ ဒီမေးခွန်းတွေဟာ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်စာရင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ဓမ္မအခြေခံတွေကို လောကီအသုံးချအဖြစ် ဆင်ခြင်ထားတာပါ။
အရင်ဆုံး—
“မလုပ်ရင် ဘယ်သူထိခိုက်မလဲ”
ကိုယ်တစ်ယောက်ပဲ အဆင်မပြေတာလား။
ဝန်ထမ်းအများကြီးလား။
ဖောက်သည်လား။
အများပြည်သူလား။
ထိခိုက်မှုအလေးချိန်ကို ကြည့်။
နောက်တစ်ခု—
“နောက်မှပြန်ပြင်လို့ လွယ်သလား”
အလှဆင်မှု ပြန်ပြင်လို့လွယ်တယ်။
လူ့ဘေးကင်းရေးထိခိုက်မှု ပြန်ပြင်လို့မလွယ်ဘူး။
စာလုံးမှားတာ ပြန်ပြင်လို့ရတယ်။
အမှားသတင်းဖုံးထားလို့ ယုံကြည်မှုကျတာ ပြန်တည်ဖို့ခက်တယ်။
နောက်တစ်ခု—
“ဒီအရာက သီလ၊ ဘေးကင်းရေး၊ အရေးကြီးကတိနဲ့ ဆိုင်သလား”
ဆိုင်ရင် အလေးချိန်တိုးတယ်။
နောက်တစ်ခု—
“ဒီအရာမပြီးရင် အခြားအလုပ်တွေ ရပ်မလား”
အခြေခံအလုပ်ကို အရင်လုပ်ရတယ်။
ဥပမာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှင်းဘဲ ရုံးခွဲဖွင့်ရင် နောက်ဆုံး အားလုံးအဖေ့ဆီ၊ ပိုင်ရှင်ဆီ၊ ဗဟိုရုံးဆီ ပြန်တင်နေမယ်။
အဲဒီလိုဆို ရုံးခန်းဖွင့်ပြီးသားပေမဲ့ လုပ်ငန်းလည်မပတ်ဘူး။
နောက်တစ်ခု—
“ဒီဟာမှာ အချိန်ကိုက်လုပ်မှ အကျိုးရှိသလား”
အချိန်ပြတင်းပေါက်ရှိရင် နောက်မထားနဲ့။
နောက်တစ်ခု—
“ငါကိုယ်တိုင်လုပ်မှရမလား၊ တစ်ပါးသူကို လွှဲလို့ရသလား”
အရေးကြီးမှုခွဲတာနဲ့ လွှဲအပ်ခြင်း ဆက်တယ်။
ခေါင်းဆောင်က အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်နေရင် အရေးကြီးဆုံးအလုပ်အတွက် အချိန်မကျန်ဘူး။
နောက်ဆုံး—
“ဒီအလုပ်က ကိုယ့်အကျိုးတစ်ဖက်တည်းလား၊ သူတစ်ပါးအကျိုးနဲ့လည်း ဆိုင်သလား”
လူမှုတာဝန်ရှိတဲ့အဖွဲ့ဆို ဒီမေးခွန်းမမေ့ရဘူး။
ဒီမေးခွန်းတွေ မေးလိုက်တာနဲ့ အဖြေတစ်ခုတည်း ချက်ချင်းမထွက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလေးချိန်က ပိုရှင်းလာတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေရာမှာ နားလည်လွယ်အောင် အင်ဂျင်နီယာဘက်က ဥပမာသဘောတစ်ခု သုံးမယ်။ ဒါဟာ ဓမ္မကို သက်သေပြတာ မဟုတ်ဘူး။
အဆောက်အအုံတစ်ခုမှာ နံရံအရောင်မလှတာတစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ဖက်မှာ အခြေခံတစ်နေရာ စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်ဆိုပါစို့။ အချိန်တစ်နာရီပဲရှိတယ်။
လူမြင်တာက နံရံ။
လူမမြင်တာက အခြေခံ။
အလုပ်ရှင်က “မနက်ဖြန်ဧည့်သည်လာမယ်၊ အရောင်အရင်ပြင်” လို့ပြောနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခြေခံက တကယ်အရေးကြီးတဲ့အရာဆိုရင် လူမမြင်တာကြောင့် နောက်မထားရဘူး။
ဒီဥပမာကို လုပ်ငန်းဘဝထဲ ပြန်ကြည့်။
တစ်ချို့အဖွဲ့မှာ အရောင်တင်တဲ့အလုပ် များတယ်။
ကြော်ငြာ။
ပွဲ။
ကြေညာချက်။
အဆင်ပြေပါတယ်။ လိုတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အောက်ခြေမှာ—
ဝန်ထမ်းမသင်ရသေးဘူး။
လုပ်ထုံးမရှင်းဘူး။
အရည်အသွေးစံမတူဘူး။
တိုင်ကြားမှုတက်ရင် ဘယ်သူတာဝန်ယူမယ် မသိဘူး။
ဘေးကင်းရေးနယ်နိမိတ် မရှင်းဘူး။
ဒီအရာတွေကို မလုပ်ထားရင် အပြင်အလှကောင်းပေမဲ့ အတွင်းအခြေခံ အားနည်းတယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ လူမြင်တဲ့အလုပ်နဲ့ အခြေခံအလုပ်ကို ခွဲ။
လူမြင်တာ အရေးကြီးချင်မှ အရေးကြီးမယ်။
လူမမြင်တာ မအရေးကြီးချင်မှ မအရေးကြီးဘူး။
အခြေခံက အများအားဖြင့် တိတ်တိတ်လေးရှိတယ်။
ဒါကြောင့် ပညာရှိသူက အသံနဲ့မျက်စိပေါ်မူတည်မဆုံးဖြတ်ဘူး။ အကျိုးဆက်နဲ့ဆုံးဖြတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ များသောအားဖြင့် လူတွေ “အရေးကြီး” ဆိုတဲ့စာရင်းကိုပဲ ထပ်ပေါင်းတတ်တယ်။
ဒါမပြည့်သေးဘူး။
အရေးကြီးမှုခွဲတယ်ဆိုရင် “ဘာမလုပ်တော့ဘူး” လို့လည်း ဆုံးဖြတ်ရမယ်။
အရာအားလုံးကို အရေးကြီးလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင် အရေးကြီးတဲ့အရာ မကျန်တော့ဘူး။
အရာအားလုံးကို ဒီနေ့ပြီးရမယ်ဆိုရင် လူတွေ ပင်ပန်းမယ်၊ အမှားတက်မယ်၊ စိတ်ကြမ်းမယ်၊ သီလကျော်လွယ်မယ်။
ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်က တစ်ခါတလေ ပြောရဲရမယ်။
“ဒီအစည်းအဝေးကို ဒီအပတ် မလုပ်တော့ဘူး”
“ဒီအလှဆင်မှုကို နောက်လရွှေ့မယ်”
“ဒီအော်ဒါကို အခုအခြေအနေမှာ မယူနိုင်သေးဘူး”
“ဒီအလုပ်ကို ငါမလုပ်တော့ဘူး၊ မောင်ဖြူဆီ လွှဲမယ်”
“ဒီအချက်အလက်မပြည့်မချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးဘူး”
ဒီစကားတွေကို ပြောနိုင်ခြင်းဟာ အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူး။
အချိန်နဲ့အရင်းအမြစ်မှာ အကန့်အသတ်ရှိတယ်ဆိုတာ လက်ခံနိုင်တဲ့ပညာ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ မှာ ဝင်ငွေထွက်ငွေကို မျှတစွာ ထိန်းဖို့ ဟောထားတဲ့အချက်လည်း ဒီနေရာမှာ သတိပေးတယ်။ ကိုယ့်အရင်းအမြစ်နဲ့ မကိုက်ဘဲ အကုန်သုံးရင် မတည်တံ့ဘူး။ ငွေကြေးမှာ အတိုင်းအတာရှိသလို အချိန်နဲ့လူအင်အားမှာလည်း အတိုင်းအတာရှိတယ် လို့ လောကီအသုံးချအဖြစ် ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။
အဖွဲ့မှာ လူဆယ်ယောက်ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူနှစ်ဆယ်စာအလုပ်ပေးတယ်။
ပြီးတော့—
“အရေးကြီးလို့” ဆိုတယ်။
ဒီစကားနဲ့ အကန့်အသတ်မပျောက်ဘူး။
လူက လူပဲ။
အချိန်က အချိန်ပဲ။
အရင်းအမြစ်က အရင်းအမြစ်ပဲ။
ဒီအကန့်အသတ်ကို မလေးစားရင် တိုးတက်မှုက အပြင်မှာကြီးလာပေမဲ့ အတွင်းမှာ မတည်နိုင်ဘူး။
ဒီဟာ လူမှုတာဝန်နဲ့ ပြန်ဆက်တယ်။
ဝန်ထမ်းတွေကို အကန့်အသတ်မရှိအရင်းအမြစ်လို မမြင်ရဘူး။
ဖောက်သည်ကို အမြတ်အရင်းအမြစ်လိုပဲ မမြင်ရဘူး။
ဒေသခံတွေကို ကိုယ့်ချဲ့ထွင်မှုအတွက် အတားအဆီးလိုပဲ မမြင်ရဘူး။
သူတို့အားလုံး လူတွေ။
သူတို့မှာ အချိန်ရှိတယ်။ အားရှိတယ်။ မိသားစုရှိတယ်။ ခံစားမှုရှိတယ်။ တာဝန်ရှိတယ်။
ဒီလူ့အဖြစ်ကို မမေ့ဘဲ ချဲ့ထွင်ရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ ရဲ့ ဓနအသုံးကို ပြန်ကြည့်ရင် ရရှိထားတာကို မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမားနဲ့အမှုထမ်းတို့အတွက်လည်း အကျိုးရှိအောင်သုံးဖို့ ဖော်ပြထားတယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်နည်းလာလို့ဆိုပြီး အလုပ်သမားအကျိုးကို နောက်ဆုံးထားတဲ့စနစ် ကို ဓမ္မနဲ့လိုက်တယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး။
အမြတ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ လစာပေးရမယ်။
တိုးချဲ့မယ်။
ဒါပေမဲ့ လေ့ကျင့်ပေးရမယ်။
အော်ဒါယူမယ်။
ဒါပေမဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့ပမာဏကို သိရမယ်။
အချိန်နည်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူ့ဂုဏ်မပျက်ရဘူး။
ဒီဟာ “အရေးကြီးမှု” ရဲ့သီလဘက်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တချို့က ပြောမယ်—
“ဦးဇင်းရေ၊ အဲဒီလို စဉ်းစားနေရင် အခွင့်အရေးလွတ်သွားမှာပေါ့”
ဟုတ်တယ်။ အခွင့်အရေးမှာလည်း အချိန်ပြတင်းပေါက်ရှိတယ်။ ဒီအတွက် ဓမ္မပဒ ၂၈၀ ရဲ့ လုပ်သင့်ချိန်မှာ အားမထုတ်မိခြင်းကို သတိထားရမယ်။ အချိန်ကိုက်အားထုတ်မှု လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ “အခွင့်အရေးရှိတယ်” ဆိုတာ “အခြားစံအားလုံးဖျက်” ဆိုတာမဟုတ်ဘူး။
အခွင့်အရေးတစ်ခုရတယ်။
လူမလုံလောက်ဘူး။
ဘေးကင်းရေးမပြည့်ဘူး။
ငွေကြေးအရ အန္တရာယ်မြင့်တယ်။
ဖောက်သည်ဟောင်းပျက်နိုင်တယ်။
ဒီအခါ “အခွင့်အရေးလွတ်မယ်” ဆိုတဲ့ကြောက်စိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်မရဘူး။
တချို့အခွင့်အရေးကို မယူခြင်းကလည်း ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
တချို့အခွင့်အရေးကို သေးသေးစမ်းပြီးယူခြင်းက ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
တချို့ကို အခုချက်ချင်းယူရမယ်။
ဘယ်ဟာဆိုတာ အချက်နဲ့ခွဲရမယ်။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးမှုခွဲတယ်ဆိုတာ ရဲရင့်စွာ “ဟုတ်” ပြောတာတင်မဟုတ်ဘူး၊ လိုအပ်တဲ့အခါ “မဟုတ်သေးဘူး” လို့ပြောနိုင်ခြင်းလည်း ပါတယ်။
ဒီစကားကို ခေါင်းဆောင်တွေ အရမ်းလိုတယ်။
“မဟုတ်သေးဘူး” ပြောရင် လူတွေ မကြိုက်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သီလ၊ အရည်အသွေး၊ လူ့ဘေးကင်းရေးနဲ့ ရေရှည်တည်တံ့မှုအတွက် လိုတယ်ဆို ပြောရမယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း “ပိုပြီးစစ်မယ်” ဆိုပြီး အခွင့်အရေးတိုင်းကို ကြောက်ပြီးနောက်ရွှေ့နေရင် တိုးတက်မှုမရှိဘူး။
ဒါကြောင့် အလယ်မှာ ပညာလိုတယ်။
မမေ့မလျော့။
မပေါ့ဆ။
မအလျင်လို။
မနောက်ကျ။
ဒီလေးစကားကို ချိန်ရတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမှာ “အရေးကြီးမှုခွဲတာ” နဲ့ “မျှတမှု” ကိုလည်း ခွဲကြည့်ရမယ်။
လူတိုင်းအလုပ်ကို အရေးကြီးမှုတူတူပေးရမယ်ဆို မဟုတ်ဘူး။
ဘေးကင်းရေးအန္တရာယ်ရှိတဲ့အလုပ်နဲ့ အလှဆင်စာသားပြင်တဲ့အလုပ် အလေးချိန်တူတူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးမှုမတူတာနဲ့ လူ့တန်ဖိုးမတူတာ မဟုတ်ဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂ က အကျိုးပြုခြင်းနဲ့ မျှတစွာဆက်ဆံခြင်းကို လူမှုဆက်ဆံရေးတည်တံ့စေတဲ့အချက်တွေထဲ ထည့်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် အလုပ်ဦးစားပေးတန်းမတူလို့ လူကို မညီမျှစွာဆက်ဆံရမယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
အချိန်နည်းလို့ အကြီးအကဲရဲ့အလုပ်ကို အရင်လုပ်ရမယ်ဆိုလည်း အောက်ကလူကို စော်ကားလို့မရဘူး။
ဖောက်သည်တစ်ယောက်က အရေးပေါ်လိုအပ်ချက်ရှိလို့ အရင်ဖြေရှင်းရမယ်ဆိုလည်း အခြားဖောက်သည်ကို မလိမ်ရဘူး။
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အရေးပေါ်မိသားစုကိစ္စရှိလို့ အလုပ်ချိန်ပြောင်းရမယ်ဆိုလည်း အခြားသူတွေအပေါ်ဝန်ကို ဘယ်လိုမျှတမလဲ စဉ်းစားရမယ်။
ဒီလိုဆို ဦးစားပေးမှုနဲ့ မျှတမှု နှစ်ခုလုံး ရှိတယ်။
အရေးကြီးမှုခွဲခြားမှုက လူကို အဆင့်ခွဲဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အလုပ်ရဲ့သက်ရောက်မှုကို အလေးချိန်ခွဲဖို့။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု ကိုယ့်လုပ်ငန်းကို မေးကြည့်။
အလုပ်အားလုံး “အရေးပေါ်” လို့ရေးထားသလား။
ဒါဆို စနစ်မှာ ပြဿနာရှိနိုင်တယ်။
အရာအားလုံးအရေးပေါ်ဆို အရာတစ်ခုမှ အရေးပေါ်မဟုတ်တော့ဘူး။
ဝန်ထမ်းတိုင်း “ဒီနေ့ပြီး” ဆိုတဲ့စာပဲ နေ့တိုင်းရနေရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
တစ်နေ့နှစ်နေ့တော့ လုပ်နိုင်တယ်။
ရေရှည်မှာ သင်ယူဖို့အချိန်မရှိဘူး။
ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့အချိန်မရှိဘူး။
လေ့ကျင့်ဖို့အချိန်မရှိဘူး။
အမှားကနေ သင်ခန်းစာယူဖို့အချိန်မရှိဘူး။
ဒါဆို အဖွဲ့က အလုပ်များတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပညာမတိုးဘူး။
အရောင်းတိုးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခြေခံမခိုင်ဘူး။
ဒီလိုတိုးတက်မှုက နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်စားနိုင်တယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ ထဲက အားထုတ်မှုနဲ့ ကာကွယ်မှုနှစ်ခုလုံးရှိရမယ်ဆိုတဲ့အမြင်ကို ဒီနေရာမှာ ပြန်သတိရ။
လုပ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ကာကွယ်ရမယ်။
တိုးရမယ်။
ဒါပေမဲ့ မျှတရမယ်။
ဒီဟာက “တိုးတက်မှု” နဲ့ “တည်တံ့မှု” နှစ်ခုကို ချိန်ပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ နောက်တစ်ခုက “ပြဿနာဖြစ်ပြီးမှ အရေးကြီး” မလုပ်ဖို့။
အချို့အဖွဲ့မှာ အရာတစ်ခု တိတ်တိတ်လေးရှိနေရင် မလုပ်ဘူး။
တိုင်ကြားမှ လုပ်တယ်။
မီးလောင်မှ စစ်တယ်။
ဖောက်သည်ထွက်မှ ပြောတယ်။
ဝန်ထမ်းထွက်မှ သင်တန်းပြန်ကြည့်တယ်။
အရည်အသွေးပြဿနာကြီးမှ စံပြန်တည်တယ်။
ဒီလိုဆို အရေးကြီးမှုကို “အသံ” နဲ့တိုင်းနေတာ။
ဓမ္မပဒမှာ မမေ့မလျော့မှုကို အကောင်းဆုံးဘဏ္ဍာလို ထိန်းရမယ့်သဘောနဲ့ ဟောထားတာ ဒီနေရာမှာ နက်တယ်။ မမေ့မလျော့သူက ဒုက္ခဖြစ်လာမှ သတိရသူမဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်ခင်ကတည်းက မမေ့သူ။
ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့စာရင်းမှာ “အခုတိုင်ကြားထားတဲ့အလုပ်” တင်မဟုတ်ဘူး။
“မတိုင်ကြားသေးပေမဲ့ မလုပ်ရင် ဒုက္ခဖြစ်နိုင်တဲ့အလုပ်” ရှိရမယ်။
ဘေးကင်းရေး။
လေ့ကျင့်မှု။
အရည်အသွေးစံ။
ငွေကြေးအရံ။
ဖောက်သည်ယုံကြည်မှု။
လူ့အကျိုးသက်ရောက်မှု။
ဒီဟာတွေကို အရေးကြီးစာရင်းထဲ ထည့်ထားရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ရအောင်။
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ ကိုယ့်စိတ်က ဘယ်လိုဖြစ်တတ်လဲ။
ဒေါသတက်လား။
အလျင်လိုလား။
“မင်းတို့ကြောင့်နောက်ကျတယ်” လို့ လူပေါ်ပုံချချင်လား။
“ဒီတစ်ခါပဲ စည်းမျဉ်းကျော်လိုက်” ဆိုတဲ့စိတ် ပေါ်လား။
“အော်ဒါမလွတ်ရဘူး” ဆိုတဲ့တဏှာက အခြားအရာအားလုံးကို ပျောက်စေလား။
ဒီအချိန်မှာ အရေးကြီးမှုခွဲတာဟာ အပြင်စာရင်းမဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ထဲက တဏှာကို ခွဲတာ ဖြစ်လာတယ်။
တစ်ခါတလေ ဦးဇင်းတို့ “အရေးကြီး” လို့ခေါ်နေတာ အမှန်တကယ် အရေးကြီးတာမဟုတ်ဘဲ—
ကိုယ်မရှုံးချင်တာ။
ကိုယ့်ပုံရိပ်မကျချင်တာ။
အမြတ်လွတ်မသွားချင်တာ။
လူတွေကိုယ့်ကို စွမ်းရည်မရှိဘူးမထင်စေချင်တာ။
အဲဒါကို “အရေးကြီး” လို့ နာမည်ပြောင်းထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ မေး—
“ဒီဟာ တကယ်အရေးကြီးလို့လား၊ ငါ့အတ္တအတွက် အရေးကြီးလို့လား”
ဒီမေးခွန်းက အရမ်းနက်တယ်။
အဖွဲ့အစည်းမှာ အချိန်နည်းတဲ့အခါ အတ္တအရေးကြီးမှုနဲ့ ဓမ္မအရေးကြီးမှုကို ခွဲတတ်ရမယ်။
ဓမ္မအရေးကြီးမှုက—
အမှန်။
အဟိံသဘက်။
တာဝန်။
မေတ္တာ။
မျှတမှု။
သတိ။
ပညာ။
အတ္တအရေးကြီးမှုက—
“ငါအနိုင်ရရမယ်”။
“ငါမှန်ရမယ်”။
“ငါ့နာမည်မကျရဘူး”။
“ငါ့အော်ဒါမလွတ်ရဘူး”။
ဒီနှစ်ခု မတူဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တချို့အခါ အချိန်နည်းလာတာနဲ့ လူမှုတာဝန်ကို နောက်ထားတတ်တယ်။
“ပထမ လုပ်ငန်းရှင်သန်အောင်လုပ်မယ်၊ နောက်မှ လူမှုတာဝန်” ဆိုတယ်။
အချို့အခြေအနေမှာ ငွေကြေးအရေးပေါ်အမှန်ရှိနိုင်တယ်။ အဲဒါကို မလျှော့ပြောဘူး။
ဒါပေမဲ့ လူမှုတာဝန်ဆိုတာ နောက်မှအလှူလုပ်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီစကားကို ပြန်စစ်ရမယ်။
ဝန်ထမ်းကို လစာပေးခြင်းဟာ တာဝန်။
အရည်အသွေးကို မလိမ်ခြင်းဟာ တာဝန်။
မမှန်ကန်တဲ့ကတိမပေးခြင်းဟာ တာဝန်။
အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့အရာကို စစ်ခြင်းဟာ တာဝန်။
ဒေသခံတွေထိခိုက်တာကို ကြားခြင်းဟာ တာဝန်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ မှာ တရားသဖြင့်ရရှိထားတဲ့ဓနကို အလုပ်သမားအမှုထမ်းအထိ ကောင်းစွာအသုံးချဖို့၊ ဆုံးရှုံးမှုကနေ ကာကွယ်ဖို့ ဖော်ပြထားတာကို သတိရရင် “အမြတ်ရပြီးမှ လူကိုကြည့်မယ်” ဆိုတဲ့အမြင်ကို ပြန်ချိန်ဖို့လိုတယ်။
အမြတ်ကို ရှာရမယ်။
ဒါပေမဲ့ အမြတ်ရှာနေတဲ့လမ်းမှာ လူ့တာဝန်ကို ဖြုတ်မထားရဘူး။
ဒီဟာ အရေးကြီးမှုခွဲတဲ့စံ။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမနက်မှာ အဓိကက—ကြီးလာတဲ့အဖွဲ့ထဲမှာ အလုပ်များလာလို့ အရေးကြီးတာ ပျောက်မသွားဖို့။
လုပ်ငန်းသေးတုန်း ပိုင်ရှင်က အားလုံးမြင်တယ်။
ကြီးလာတော့ ကိန်းဂဏန်းပဲမြင်တယ်။
ဒီလိုအခါ အရေးကြီးမှုခွဲဖို့ စနစ်လိုတယ်။
အဖွဲ့တိုင်းက ကိုယ့်အလုပ်ကို အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောမယ်။
အရောင်းက အော်ဒါကို အရေးကြီးတယ်ပြောမယ်။
ငွေကြေးက ငွေကို အရေးကြီးတယ်ပြောမယ်။
အရည်အသွေးက စံကို အရေးကြီးတယ်ပြောမယ်။
လူအင်အားဘက်က ဝန်ထမ်းကို အရေးကြီးတယ်ပြောမယ်။
လူမှုဆက်ဆံရေးဘက်က ဒေသခံကို အရေးကြီးတယ်ပြောမယ်။
ဒါအားလုံးမှန်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အချိန်တစ်နာရီ၊ လူနှစ်ယောက်၊ ငွေတစ်ပမာဏပဲရှိရင် ဘာကို အရင်ရွေးမလဲ။
ဒီမှာ ဦးဇင်းတို့ သတိတစ်ခုယူနိုင်တယ်—
အရေးကြီးမှုကို ဌာနအာဏာနဲ့ မဆုံးဖြတ်နဲ့။ ဒုက္ခနဲ့အကျိုးဆက်အလေးချိန်နဲ့ ဆုံးဖြတ်။
ဘယ်သူအထက်ဆုံးလဲ မဟုတ်ဘူး။
မလုပ်ရင် ဘာဒုက္ခအကြီးဆုံးလဲ။
ဘယ်အရာက ပြန်ပြင်ရခက်လဲ။
ဘယ်အရာက သီလနယ်နိမိတ်လဲ။
ဘယ်အရာမှာ အချိန်ပြတင်းပေါက်ရှိလဲ။
ဘယ်အရာက အခြားအလုပ်အားလုံးအတွက် အခြေခံလဲ။
ဒီလို ကြည့်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အရေးကြီးမှုခွဲရာမှာ ကောင်းတဲ့အချိန်ပေးခြင်း ကို မမေ့ပါနဲ့။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၃၆ က အချိန်ကိုက်ပေးကမ်းမှုကို တန်ဖိုးထားသလို၊ အဖွဲ့အစည်းထဲမှာလည်း လူတစ်ယောက်လိုတဲ့အချိန်မှာ တုံ့ပြန်ပေးနိုင်ခြင်းက အရေးကြီးတယ်လို့ လောကီအသုံးချအဖြစ် ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အမှားသတိပေးလာတယ်။
“နောက်အပတ်ပြောမယ်” ဆိုရင် အချိန်နောက်ကျနိုင်တယ်။
ဖောက်သည်က အရေးကြီးပြဿနာတစ်ခု တင်လာတယ်။
“အရင်အရောင်းအော်ဒါတွေပြီးမှ” ဆိုရင် ယုံကြည်မှုပျက်နိုင်တယ်။
မိဘတစ်ယောက်၊ ဆရာတစ်ယောက်၊ လုပ်ငန်းတည်ထောင်သူတစ်ယောက်က အရေးကြီးအချက်ပြောချင်တယ်။
“အခုအလုပ်များလို့ နောက်မှ” ဆိုရင် အချိန်ပြတင်းပေါက်လွတ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ကိုက်မှု ကို အမြန်နှုန်းနဲ့ မရောနဲ့။
အမြန်နှုန်းက တစ်ခု။
အချိန်ကိုက်မှုက တစ်ခု။
မြန်ပေမဲ့ အချိန်မှားရင် အကျိုးမရှိဘူး။
နည်းနည်းနှေးပေမဲ့ အချိန်မှန်ရင် အကျိုးကြီးတယ်။
ဒီဟာ လောကီဘဝမှာ အများကြီးကြုံရတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု အယူမှားတချို့ ပြန်ပြင်ကြရအောင်။
“အရေးကြီးတာကို ခွဲတယ်ဆို အမြတ်မကြည့်တော့ဘူး” မဟုတ်ဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ မှာ လောကီအိမ်ရှင်အတွက် အားထုတ်မှု၊ ပိုင်ဆိုင်မှုကာကွယ်မှုနဲ့ ဝင်ငွေထွက်ငွေမျှတမှုကို ဟောထားတယ်။ ငွေကြေးတည်တံ့မှုဟာ တကယ်အရေးကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
“လူမှုတာဝန်ဆို လူတိုင်းတောင်းတာကို အရင်လုပ်ရမယ်” မဟုတ်ဘူး။
လူတိုင်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုအပ်ချက်ရဲ့အလေးချိန် မတူနိုင်တယ်။ နာမကျန်းသူရဲ့လိုအပ်ချက်နဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းလိုအပ်ချက် အချိန်အလေးချိန်မတူသလို၊ လုပ်ငန်းထဲမှာလည်း ဘေးကင်းရေးနဲ့ အလှအပအလုပ် တူတူမဟုတ်ဘူး။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၃၆ က အချိန်နဲ့အခြေအနေက အလေးချိန်ပြောင်းစေနိုင်တာကို ဆင်ခြင်ဖို့ အားပေးတယ်။
“အရေးကြီးတာဆို အခုချက်ချင်းလုပ်ရမယ်” လည်း မဟုတ်ဘူး။
တချို့အရာ အချက်အလက်မပြည့်သေးဘူး။ စစ်ရမယ်။
တချို့အရာ တစ်ပါးသူကျွမ်းကျင်မှုလိုတယ်။ စောင့်ပြီး မေးရမယ်။
မမေ့မလျော့ခြင်းဟာ စိတ်မတည်မငြိမ်အလျင်လိုမှု မဟုတ်ဘူး။
“မလုပ်တော့တာ = ပျင်းတာ” မဟုတ်ဘူး။
အရေးမကြီးတာကို ဖြုတ်ပြီး အရေးကြီးတာကာကွယ်တာ ပညာဖြစ်နိုင်တယ်။
“တစ်ခုပြောလိုက်ရင် နောက်ကလူတွေ စိတ်မကောင်းမဖြစ်အောင် အားလုံးကို ဦးစားပေးတူတူလုပ်မယ်” ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။
အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဆို ရွေးရမယ်။
အရေးကြီးတာက ရွေးပုံမျှတဖို့။
အကြောင်းရှင်းဖို့။
မရွေးတဲ့အရာကို လျစ်လျူမရှုဖို့။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုတစ်ခု ယူသွားလို့ရတယ်။
ဒီနေ့ အလုပ်စာရင်းကို ကြည့်။
စာရင်းမှာ အလုပ်ဆယ်ခုရှိတယ်ဆိုပါစို့။
အရင်ဆုံး “ဘယ်ဟာ သတ်မှတ်ချိန်အနီးဆုံး” တစ်ခုတည်း မကြည့်နဲ့။
တစ်ခုချင်းကို ကိုယ့်စိတ်ထဲ မေး—
“မလုပ်ရင် ဘယ်သူထိခိုက်မလဲ”
“နောက်မှပြန်ပြင်လို့ရမလား”
“သီလ၊ ဘေးကင်းရေး၊ ကတိနဲ့ဆိုင်လား”
“အခြားအလုပ်တွေ ဒီဟာပေါ်မူတည်လား”
“အချိန်ကိုက်မလုပ်ရင် အခွင့်အရေး သို့မဟုတ် ကောင်းမှုလွတ်မလား”
“တစ်ပါးသူကို လွှဲလို့ရလား”
“ကိုယ့်အကျိုးတင်မဟုတ်ဘဲ သူတစ်ပါးအကျိုးနဲ့ ဘယ်လိုဆိုင်လဲ”
ပြီးရင် အရင်လုပ်မယ့်အရာသုံးခုရွေး။
အခြားအရာထဲက တစ်ချို့ကို လွှဲ။
တစ်ချို့ကို နောက်ရွှေ့။
တစ်ချို့ကို မလုပ်တော့။
ဒီဟာ တစ်နေ့တာစီမံနည်းအဖြစ် အသုံးချလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက် “ခုနစ်မေးခွန်းစနစ်” မဟုတ်ဘူးနော်။ လောကီအသုံးချဆင်ခြင်မှုပါ။
ညနေပြန်ပြီး—
“ဒီနေ့ ငါအလုပ်များခဲ့သလား” မမေးနဲ့။
“ဒီနေ့ ငါအရေးကြီးတာကို ကာကွယ်ခဲ့သလား” မေး။
သီလကာကွယ်ခဲ့သလား။
လူကာကွယ်ခဲ့သလား။
ယုံကြည်မှုကာကွယ်ခဲ့သလား။
အရည်အသွေးကာကွယ်ခဲ့သလား။
အကျိုးရှိတဲ့အခွင့်အရေးကို အချိန်မီယူခဲ့သလား။
အရေးမကြီးတာကို မျှတစွာ နောက်ထားနိုင်ခဲ့သလား။
ဒီလို ပြန်စစ်။
ဓမ္မပဒမှာ မမေ့မလျော့သူက အားထုတ်မှု၊ သတိ၊ သန့်ရှင်းအကျင့်နဲ့ ပညာရှိစွာ ကိုယ့်ဘဝကို တည်ဆောက်တယ်လို့ ဟောထားတဲ့သဘောကို ဒီနေ့စဉ်အလေ့အကျင့်နဲ့ ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်ကို မိသားစုဘက်ပြန်ယူကြည့်။
အလုပ်များလို့ သားသမီးနဲ့ စကားမပြောဖြစ်ဘူး။
အလုပ်များလို့ မိဘကို ဖုန်းမခေါ်ဖြစ်ဘူး။
အလုပ်များလို့ ကိုယ့်စိတ်ကို မကြည့်ဖြစ်ဘူး။
အလုပ်များလို့ သီလပျက်သွားတာကို “နောက်မှပြင်မယ်” ဆိုတယ်။
ကဲ… ဘာက တကယ်အရေးကြီးလဲ။
အရေးပေါ်အော်ဒါတစ်ခုက အိမ်ထောင်ရေးယုံကြည်မှုထက် အမြဲအရေးကြီးသလား။
ဖုန်းတစ်ခေါက်က မိဘတစ်ယောက်နဲ့ရှိတဲ့အချိန်ထက် အမြဲအရေးကြီးသလား။
လုပ်ငန်းတိုးတာက ကိုယ့်သီလထက် အမြဲအရေးကြီးသလား။
ဒီမေးခွန်းတွေကို အားလုံးအတွက် အဖြေတစ်ခုတည်းမရှိဘူး။ အခြေအနေကွာတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းတယ်။
အရေးပေါ်အသံက ဘဝတန်ဖိုးကို အလိုလိုသတ်မှတ်ခွင့် မရှိဘူး။
ဦးဇင်းတို့ ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ရမယ်။
ဓမ္မနဲ့ သတ်မှတ်ရမယ်။
သီလနဲ့ သတ်မှတ်ရမယ်။
အကျိုးအပြစ်နဲ့ သတ်မှတ်ရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု ဒီမနက်တရားတစ်ပုဒ်လုံးကို သစ္စာလေးပါးဆီ တိုက်ရိုက်ဆင်းကြရအောင်။ သစ္စာလေးပါးကို အဆုံးမှာ နာမည်လေးခုတပ်ရုံ မလုပ်ဘူး။ အချိန်နည်းတဲ့အခါ ဘာဒုက္ခဖြစ်တယ်၊ ဘာတဏှာက အဲဒီဒုက္ခကို ပိုကြီးစေတယ်၊ ဘာလျော့ရင် အေးတယ်၊ ဘယ်လိုလမ်းနဲ့ ကျင့်ရမလဲ တိုက်ရိုက်ကြည့်ကြမယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ
အချိန်မလောက်ဘူးလို့ စိတ်အမြဲပူနေရတာ ဒုက္ခ။
အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်ထင်ပြီး စိတ်ပြန့်နေရတာ ဒုက္ခ။
အရေးကြီးတာ မခွဲနိုင်လို့ လွယ်တဲ့အလုပ်တွေ အများကြီးပြီးပြီး အခြေခံမပြီးတာ ဒုက္ခ။
အော်ဒါမလွတ်ဖို့ အလျင်လိုပြီး အရည်အသွေးကျတာ ဒုက္ခ။
အလုပ်များလို့ ဝန်ထမ်းကို လူမဟုတ်သလို ဖိအားပေးမိတာ ဒုက္ခ။
အချိန်မရှိလို့ ဖောက်သည်ကို မမှန်ကန်တဲ့ကတိပေးမိတာ ဒုက္ခ။
ရုံးခွဲချဲ့လာပေမဲ့ လက်ရှိဖောက်သည်ယုံကြည်မှုကျတာ ဒုက္ခ။
အမြတ်တိုးပေမဲ့ လူတွေ ပင်ပန်းပြီး အဖွဲ့ယုံကြည်မှုကျတာ ဒုက္ခ။
အလုပ်များလို့ မိဘ၊ သားသမီး၊ ဆရာ၊ သီလနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို နောက်ထားမိတာ ဒုက္ခ။
တိုင်ကြားမှုကြီးလာမှ သတိရတာ ဒုက္ခ။
ပြဿနာအရေးပေါ်ဖြစ်ပြီးမှ ကာကွယ်ရေးကို အရေးကြီးထင်တာ ဒုက္ခ။
ဒီဒုက္ခတွေကို အရင်သိရမယ်။
“အလုပ်များတာက အောင်မြင်မှု” လို့ မရောရဘူး။
“မအိပ်မနားလုပ်ရတာက တိုးတက်မှု” လို့ မရောရဘူး။
အပြင်မှာ အလုပ်များပြီး အတွင်းမှာ စိတ်ပူ၊ ဒေါသ၊ မာနနဲ့ မမှန်တာများလာရင် ဒုက္ခရှိနေတယ်။
ဓမ္မပဒ ၂၁ မှ ၂၅ ရဲ့ မမေ့မလျော့မှုက ဒီဒုက္ခကို ဖုံးမထားဘဲ သတိထားဖို့ အားပေးတယ်။
သမုဒယသစ္စာ
ဒီဒုက္ခရဲ့ ပြင်ပအကြောင်းတွေရှိတယ်။
အလုပ်ပမာဏများတာ။
လူမလုံလောက်တာ။
နောက်ကျပြီးမှ သတင်းရတာ။
စနစ်မကောင်းတာ။
အချိန်မသတ်မှတ်ထားတာ။
ဒီအရာတွေ လက်တွေ့ပြင်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ဓမ္မဘက်က ကိုယ့်အတွင်းကိုလည်း ကြည့်ရမယ်။
“အကုန်ရချင်တယ်” ဆိုတဲ့တဏှာ။
အော်ဒါလည်း မလွတ်ချင်ဘူး။
လူလည်း မတိုးချင်ဘူး။
အချိန်လည်း မပေးချင်ဘူး။
အရည်အသွေးလည်း မကျချင်ဘူး။
အမြတ်လည်း အများဆုံးလိုချင်တယ်။
တစ်ခုမှ မလျှော့ချင်ဘူး။
ဒီလို “အကုန်တစ်ခါတည်း” လိုချင်တဲ့တဏှာက အဖွဲ့ကို ဖိတယ်။
“ငါ့အခွင့်အရေးမလွတ်ရဘူး” ဆိုတဲ့ဖမ်းဆုပ်မှု။
“ငါ့လုပ်ငန်းက ကြီးရမယ်” ဆိုတဲ့ပုံရိပ်ဖမ်းဆုပ်မှု။
“မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မပြောရဘူး” ဆိုတဲ့မာန။
“အခြားသူထက် မြန်ရမယ်” ဆိုတဲ့နှိုင်းယှဉ်တဏှာ။
“အခုနားထောင်ရင် အလုပ်နှေးမယ်” ဆိုတဲ့မောဟ။
ဒီအရာတွေက အရေးကြီးမှုစံကို မှားစေတယ်။
အမြတ်ကို အလွန်အလေးပေးပြီး လူကို နောက်ထားစေတယ်။
လူမြင်မှုကို အလွန်အလေးပေးပြီး အခြေခံကို နောက်ထားစေတယ်။
အမြန်နှုန်းကို အလွန်အလေးပေးပြီး သီလကို နောက်ထားစေတယ်။
ဒီဟာ သမုဒယဘက်။
နိရောဓသစ္စာ
“အကုန်အခုရရမယ်” ဆိုတဲ့ဖမ်းဆုပ်မှု လျော့လာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
ကိုယ့်အကန့်အသတ်ကို လက်ခံနိုင်တယ်။
“ဒီအော်ဒါကို အခုမယူနိုင်သေးဘူး” လို့ ရိုးသားစွာ ပြောနိုင်တယ်။
“ဒီအလုပ်ကို လွှဲမယ်” လို့ ပြောနိုင်တယ်။
“ဒီအရာကို နောက်ရွှေ့မယ်” လို့ အေးအေးဆေးဆေး ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။
“ဒီအချက်အလက်မပြည့်သေးလို့ ခဏစောင့်မယ်” လို့ ပြောနိုင်တယ်။
“ဘေးကင်းရေးက အရင်” လို့ ရွေးနိုင်တယ်။
“ဝန်ထမ်းလစာက အလှဆင်မှုထက် အရင်” လို့ ရွေးနိုင်တယ်။
“ယုံကြည်မှုကို မလဲဘူး” လို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။
အဲဒီအချိန် စိတ်အပူ လျော့တယ်။
အဖွဲ့အပူ လျော့တယ်။
လူတွေ အမှန်ပြောလွယ်လာတယ်။
အရေးကြီးတာ ပိုရှင်းလာတယ်။
ဒါကို နိရောဓသစ္စာအပြည့်အစုံနဲ့ တန်းတူမပြောရပါဘူး။ နိရောဓသစ္စာဟာ တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ လွတ်မြောက်မှုကို ညွှန်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဖမ်းထားတာနည်းသလောက် စိတ်ပူတာနည်းတယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်။
“အကုန်မရလည်း ကောင်းတာကို ရွေးမယ်” ဆိုနိုင်လာတာ နည်းနည်းအေးတယ်။
“လူမြင်တာမကောင်းလည်း သီလကို မလွှတ်ဘူး” ဆိုနိုင်လာတာ နည်းနည်းအေးတယ်။
“အခွင့်အရေးတစ်ခုလွတ်လည်း လူမထိခိုက်စေဘူး” ဆိုနိုင်လာတာ နည်းနည်းအေးတယ်။
ဒီအေးမြမှုက ဖမ်းဆုပ်မှုချုပ်ရင် ဒုက္ခချုပ်ရာရှိတယ်ဆိုတဲ့ နိရောဓသစ္စာဘက်ကို ဦးဇင်းတို့ ပိုနက်နက် ဆင်ခြင်စေတယ်။
မဂ္ဂသစ္စာ
ဒီခေါင်းစဉ်ကို မဂ္ဂရှစ်ပါးနဲ့ ဆင်းကြည့်ရင် အလွန်လက်တွေ့ကျတယ်။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ ရှိရင်—
အသံကျယ်တာနဲ့ အရေးကြီးတာ မရောဘူး။
အမြတ်နဲ့ အကျိုးတစ်ခုလုံး မရောဘူး။
အချိန်နည်းတာနဲ့ သီလကျော်ခွင့် မရောဘူး။
လုပ်သင့်ချိန်၊ ကာကွယ်သင့်ရာ၊ သူတစ်ပါးအကျိုး၊ ကိုယ့်အကန့်အသတ်ကို မြင်တယ်။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ ရဲ့ အားထုတ်မှု၊ ကာကွယ်မှု၊ ကောင်းသောအပေါင်းအသင်းနဲ့ မျှတစွာနေထိုင်မှုတို့ကို လောကီဘဝအတွက် ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ ရှိရင်—
အမြန်ပြီးဖို့တင် မရည်ရွယ်ဘူး။
လူမထိခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။
ကတိမပျက်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။
ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ သူတစ်ပါးအကျိုးကို တတ်နိုင်သလောက် အတူထိန်းဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။
သမ္မာဝါစာ ရှိရင်—
အချိန်မီမရနိုင်တာကို “ရမယ်” လို့ မလိမ်ဘူး။
ဝန်ထမ်းကို “အခုလုပ်” တစ်ခွန်းတည်း မပြောဘဲ ဘာကြောင့်အရေးကြီးတယ် ရှင်းတယ်။
နောက်ရွှေ့ရမယ့်သူကိုလည်း လျစ်လျူမရှုဘဲ “ဒီအကြောင်းကြောင့် ဒီအချိန်ပြန်လာမယ်” လို့ ရှင်းတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂ ရဲ့ ချစ်ခင်ဖွယ်စကားနဲ့ မျှတမှုကို ဒီနေရာမှာ ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။
သမ္မာကမ္မန္တ ရှိရင်—
အရေးကြီးတာ သိပြီး လက်တွေ့လုပ်တယ်။
ဘေးကင်းရေးစစ်ရင် စစ်တယ်။
လစာပေးရင် ပေးတယ်။
အရည်အသွေးမပြည့်ရင် ရပ်တယ်။
လေ့ကျင့်မှုလိုရင် အချိန်ထားတယ်။
အရေးမကြီးတာကို ဖြုတ်တယ်။
သမ္မာအာဇီဝ ရှိရင်—
အမြတ်ရဖို့အတွက် လူထိခိုက်အောင် မလုပ်ဘူး။
အချိန်မရှိလို့ မမှန်တဲ့အရည်အသွေးကို မှန်တယ်လို့ မပြောဘူး။
ဝန်ထမ်းကို မခံနိုင်တဲ့ဖိအားပေးပြီး ကိုယ့်အောင်မြင်မှု မတည်ဆောက်ဘူး။
တရားသဖြင့်ရရှိထားတဲ့ဓနကို မိသားစု၊ အမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေ၊ ကာကွယ်ရေးနဲ့ ကုသိုလ်ဘက်မှာ သင့်တော်စွာ အသုံးပြုရမယ့် အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ ရဲ့ သဘောကိုလည်း ဆင်ခြင်တယ်။
သမ္မာဝါယာမ ရှိရင်—
လုပ်သင့်ချိန်ကို မလွတ်စေဘူး။ ဓမ္မပဒ ၂၈၀ ရဲ့ အားထုတ်သင့်ချိန်မှာ မအားထုတ်မိခြင်းကို သတိထားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အားထုတ်မှုကို အလျင်လိုမှုမဖြစ်စေဘူး။ မကောင်းတာမဖြစ်အောင် ကြိုကာကွယ်ဖို့ အားထုတ်တယ်။ ကောင်းတဲ့အလေ့အကျင့် ရှိလာအောင် အားထုတ်တယ်။
သမ္မာသတိ ရှိရင်—
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ ကိုယ့်စိတ်ပူတာကို သိတယ်။
“အခု ငါအမြတ်လွတ်မှာကြောက်နေတာ” သိတယ်။
“အခု ငါ့ပုံရိပ်ကာကွယ်ချင်နေတာ” သိတယ်။
“အခု လူတစ်ယောက်ကို အလျင်လိုအပြစ်တင်ချင်နေတာ” သိတယ်။
သိပြီး ခဏထားနိုင်တယ်။
သမ္မာသမာဓိ ရှိရင်—
ဖုန်းသံ၊ တိုင်ကြားသံ၊ အရောင်းသံ၊ ကြောက်စိတ်သံ အများကြားမှာ စိတ်မပြန့်ဘဲ အရေးကြီးအချက်ကို ထိန်းနိုင်တယ်။
ဘေးကင်းရေး၊ သီလ၊ ယုံကြည်မှု၊ လူ့အကျိုးကို မပျောက်စေဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီမနက်တရားရဲ့ မဂ္ဂချိတ်ဆက်ချက်ကို တစ်ကြောင်းနဲ့ပြောရရင်—
အပြင်မှာ အလုပ်ရဲ့အရေးကြီးမှုကို ခွဲ၊ အတွင်းမှာ ကိုယ့်တဏှာက ဘာကို အရေးကြီးလိုပုံဖော်နေလဲ ခွဲ။
အပြင်မှာ—
“မလုပ်ရင် ဘယ်သူထိခိုက်မလဲ” မေး။
အတွင်းမှာ—
“ငါဘာကြောင့် ဒီဟာကို မဖြစ်မနေလိုချင်နေတာလဲ” မေး။
အပြင်မှာ—
“အချိန်မီလုပ်ရမလား” မေး။
အတွင်းမှာ—
“အလျင်လိုနေတာလား၊ မမေ့မလျော့နေတာလား” မေး။
အပြင်မှာ—
“အရေးမကြီးတာ ဘာဖြုတ်မလဲ” မေး။
အတွင်းမှာ—
“မာန၊ ပုံရိပ်၊ အနိုင်ရချင်စိတ်ထဲက ဘာကို လွှတ်မလဲ” မေး။
ဒီလိုဆို အချိန်စီမံတာက ဓမ္မလေ့ကျင့်ရာ ဖြစ်လာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် တစ်ကြောင်းပဲ မှတ်သွားမယ်ဆိုရင်—
“အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ အသံကျယ်တာကို အရင်မလုပ်နဲ့။ မလုပ်ဘဲကျန်ရင် လူ၊ သီလ၊ ယုံကြည်မှုနဲ့ အများအကျိုးအပေါ် ဒုက္ခပိုကြီးမယ့်အရာကို အရင်ကာကွယ်ပါ။”
ခေါင်းဆောင်တို့…
အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်မလုပ်ကြပါနဲ့။
အရေးကြီးတဲ့အလုပ်အတွက် အချိန်ကို ကာကွယ်ပါ။
ဘေးကင်းရေးအတွက် အချိန်ကာကွယ်ပါ။
အရည်အသွေးပြန်စစ်ဖို့ အချိန်ကာကွယ်ပါ။
ဝန်ထမ်းသင်ပေးဖို့ အချိန်ကာကွယ်ပါ။
ဖောက်သည်တိုင်ကြားမှုကို နားထောင်ဖို့ အချိန်ကာကွယ်ပါ။
ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ အချိန်ကာကွယ်ပါ။
အဲဒီအချိန်တွေကို “ဝင်ငွေမရတဲ့အချိန်” လို့ မမြင်ကြပါနဲ့။ တချို့အချိန်က နောက်ဒုက္ခမဖြစ်အောင် ကာကွယ်တဲ့အချိန် ဖြစ်တယ်။
အဖွဲ့ဝင်တို့…
“အရေးကြီးတယ်” ဆိုတဲ့စကားကို အကြောင်းမရှိဘဲ မသုံးကြပါနဲ့။
အရေးကြီးရင် ဘာကြောင့် အရေးကြီးတယ် ရှင်းပါ။
ဘယ်သူထိခိုက်မယ်။
ဘယ်ကတိပျက်မယ်။
ဘယ်အန္တရာယ်တက်မယ်။
ဘယ်အချိန်ပြတင်းပေါက်လွတ်မယ်။
အချက်နဲ့ပြော။
ဒါဆို အဖွဲ့က အသံနဲ့ မဆုံးဖြတ်ဘဲ အကျိုးဆက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်လာမယ်။
လုပ်ငန်းရှင်တို့…
တိုးတက်မှုကို မကြောက်ကြပါနဲ့။
ချဲ့ထွင်မှုကိုလည်း မကြောက်ကြပါနဲ့။
ဒါပေမဲ့ အလျင်လိုချဲ့ပြီး ကာကွယ်မှုမရှိတာကို သတိထားပါ။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ ရဲ့ အားထုတ်မှုနဲ့ကာကွယ်မှုကို အတူထားနိုင်ကြပါစေ။
ဓနရလာရင် ကိုယ်တစ်ယောက်အတွက်ပဲ မသုံးဘဲ မိဘ၊ မိသားစု၊ အမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေ၊ ကာကွယ်ရေးနဲ့ ကုသိုလ်ဘက်ကိုလည်း မမေ့ကြပါနဲ့။
အချိန်နည်းလာတဲ့အခါ ဒီလူတွေရဲ့အသံ မပျောက်ပါစေနဲ့။
ဝန်ထမ်းက နောက်ဆုံးမဖြစ်ပါစေနဲ့။
ဖောက်သည်က ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
ဒေသခံက အတားအဆီးတစ်ခု မဖြစ်ပါစေနဲ့။
သူတို့ကို လူအဖြစ် ဆက်မြင်နိုင်ကြပါစေ။
မိသားစုတို့…
အလုပ်များတာကို မေတ္တာမပေးနိုင်တဲ့အကြောင်းမလုပ်ကြပါနဲ့။
အရေးပေါ်အလုပ်တိုင်းက မိဘထက် အရေးကြီးတယ်လို့ မယူကြပါနဲ့။
သားသမီးနဲ့ စကားပြောရမယ့်အချိန်ကို အမြဲနောက်မထားကြပါနဲ့။
အချိန်ကိုက်ပေးကမ်းမှုကို ဟောထားတဲ့ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၃၆ ရဲ့သဘောကို နေ့စဉ်ဘဝထဲ ဆင်ခြင်ပြီး “ဒီနေ့ပေးရမယ့်မေတ္တာကို နောက်လပေးမယ်” မဖြစ်စေကြပါနဲ့။
သူတော်ကောင်းတို့…
မမေ့မလျော့မှုကို အလျင်လိုမှုမဖြစ်စေကြပါနဲ့။
ဓမ္မပဒ ၂၁ မှ ၂၅ အထိမှာ ချီးမြှောက်ထားတဲ့ မမေ့မလျော့မှုဟာ သတိ၊ အားထုတ်မှု၊ အကျင့်သန့်ရှင်းမှုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းနိုင်မှုပါဝင်တဲ့ အလေးအနက်ရှိတဲ့တရား။
ဒါကြောင့် အရေးကြီးတာကို အချိန်မီလုပ်ပါ။
အရေးမကြီးတာကို အလျင်မလိုပါနဲ့။
သီလနဲ့ ဘေးကင်းရေးကို နောက်မထားပါနဲ့။
အမြတ်ကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့။
ဒါပေမဲ့ အမြတ်တစ်ခုတည်းကို အားလုံးထက်ကြီးမလုပ်ပါနဲ့။
ကိုယ့်အကျိုးကို ကြည့်ပါ။
သူတစ်ပါးအကျိုးကိုလည်း ကြည့်ပါ။
အဖွဲ့ကြီးလာလေလေ အောက်ကလူကို ပိုနားထောင်ပါ။
အချိန်နည်းလာလေလေ စကားကို ပိုသေချာပြောပါ။
အလုပ်များလာလေလေ သတိကို ပိုခိုင်ပါ။
အမြတ်များလာလေလေ တာဝန်ကို ပိုကျယ်စေပါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဘဝမှာ အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
လုပ်ငန်းမှာလည်း အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
လူအင်အားက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ငွေကြေးက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
ကိုယ့်စိတ်အာရုံကလည်း အကန့်အသတ်ရှိတယ်။
အကန့်အသတ်ရှိတာကို မုန်းဖို့မလိုဘူး။
အကန့်အသတ်ကြောင့်ပဲ ရွေးချယ်မှု ပေါ်လာတယ်။
ရွေးချယ်မှုကြောင့်ပဲ တန်ဖိုး ပေါ်လာတယ်။
ကိုယ့်မှာ အချိန်နည်းနည်းပဲရှိတဲ့အခါ ဘာကိုရွေးသလဲ—အဲဒါက ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ပြတယ်။
အမြတ်ကို ရွေးမလား။
သီလကို ရွေးမလား။
တစ်ခါတလေ နှစ်ခုလုံး ရနိုင်တယ်။
တစ်ခါတလေ မရနိုင်ဘူး။
မရနိုင်တဲ့အချိန်မှာ ဘာကို မရောင်းမလဲ။
ဒီမေးခွန်းက တရားမေးခွန်း။
ယနေ့ တရားနာယူဆင်ခြင်ရသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊ အချိန်နည်းလာသော်လည်း သီလ၊ မေတ္တာ၊ မျှတမှုနဲ့ အများအကျိုးကို မပျောက်စေလိုသော ကောင်းမြတ်သည့်ရည်ရွယ်ချက်၊ မမေ့မလျော့စွာ လုပ်သင့်ရာကို အချိန်မီလုပ်လိုသော ကုသိုလ်စိတ်တို့ကို မိဘဆရာသမားများ၊ ကျေးဇူးရှင်များ၊ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများနှင့် သတ္တဝါအားလုံးအား အမျှဝေကြပါစေ။
သတ္တဝါအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
အလုပ်များမှုကြောင့် အချင်းချင်းစကားမကြမ်းကြပါစေနဲ့။
အချိန်နည်းမှုကြောင့် မမှန်တဲ့ကတိမပေးကြပါစေနဲ့။
အမြတ်လိုမှုကြောင့် ဘေးကင်းရေးမကျော်ကြပါစေနဲ့။
ချဲ့ထွင်လိုမှုကြောင့် လက်ရှိလူတွေရဲ့ဒုက္ခ မတိုးပါစေနဲ့။
ဖောက်သည်အကျိုးကို စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ။
ဝန်ထမ်းအကျိုးကို စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ။
မိဘ၊ မိသားစု၊ မိတ်ဆွေတို့ကို မမေ့ကြပါစေနဲ့။
တရားသဖြင့် ရရှိထားသောဓနကို တရားသဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ကြပါစေ။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ ရဲ့ ဟောချက်အတိုင်း ကိုယ်တိုင်၊ မိဘ၊ မိသားစု၊ အမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေ၊ ကာကွယ်ရေးနဲ့ ကုသိုလ်အတွက် သင့်တော်စွာ အသုံးချနိုင်ကြပါစေ။
အချိန်ကိုက်လုပ်သင့်တာကို အချိန်မီလုပ်နိုင်ကြပါစေ။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၃၆ ရဲ့ အချိန်ကိုက်ပေးကမ်းမှုသဘောကို ဆင်ခြင်ပြီး ကောင်းမှုကို နောက်ကျမသွားစေကြပါစေနဲ့။
မမေ့မလျော့မှုကို အကောင်းဆုံးဘဏ္ဍာတစ်ခုလို စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ။
အားထုတ်သင့်ချိန်ကို မလွတ်စေကြပါစေနဲ့။
ဒါပေမဲ့ အလျင်လိုမှုကို မမေ့မလျော့မှုလို့ မရောကြပါနဲ့။
အရာအားလုံးကို အရေးပေါ်မလုပ်ကြပါနဲ့။
အရေးကြီးတာကို ပညာနဲ့ ရွေးနိုင်ကြပါစေ။
ရွေးချယ်မှုတိုင်းမှာ ကိုယ့်တဏှာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်မာနကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်အမြတ်လိုမှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်ကြောက်စိတ်ကို သိနိုင်ကြပါစေ။
သိလာသလောက် လျှော့နိုင်ကြပါစေ။
လျှော့လာသလောက် သီလနဲ့ အများအကျိုးကို ပိုရှင်းရှင်းမြင်နိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ဒုက္ခအဖြစ် သိနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခကို ပိုကြီးစေတဲ့ တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဖမ်းဆုပ်မှုလျော့လာသလောက် အေးမြမှုကို မြည်းစမ်းနိုင်ကြပါစေ။
အဲဒီအေးမြမှုကို လောကီပြဿနာပြေလည်မှုနဲ့ပဲ မရပ်ဘဲ တဏှာနှင့်ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ နိရောဓသစ္စာကို ပိုနက်စွာ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ကြပါစေ။
ထိုချုပ်ငြိမ်းရာသို့ ဦးတည်သော မဂ္ဂလမ်းကို—
အလုပ်ရွေးရာမှာ၊
အချိန်ခွဲရာမှာ၊
အမြတ်ရှာရာမှာ၊
လူမှုတာဝန်စောင့်ရာမှာ၊
ဝန်ထမ်းကို ဆက်ဆံရာမှာ၊
ဖောက်သည်ကတိထိန်းရာမှာ၊
မိသားစုကို အချိန်ပေးရာမှာ၊
ကိုယ့်စိတ်ထဲက တဏှာ၊ မာန၊ ဒေါသနဲ့ မောဟကို ပြန်ကြည့်ရာမှာ
လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
နောက်ဆုံးမှာ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုဟာ အလုပ်ပိုများလာတာတင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
အရေးကြီးတာကို ပိုမှန်မှန်ရွေးနိုင်လာခြင်း ဖြစ်ပါစေ။
ဦးဇင်းတို့ရဲ့ ချဲ့ထွင်မှုဟာ နေရာပိုများလာတာတင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
လူ့အကျိုးကို ပိုကျယ်ကျယ်စောင့်ရှောက်နိုင်လာခြင်း ဖြစ်ပါစေ။
ဦးဇင်းတို့ရဲ့ လူမှုတာဝန်ဟာ အလှူပွဲတစ်ခုတင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
အချိန်နည်းတဲ့အခါတောင် မိမိတို့ရဲ့သီလ၊ မျှတမှု၊ အရည်အသွေးနဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို နောက်မထားခြင်း ဖြစ်ပါစေ။
ဒီမနက် တရားနာပြီး အလုပ်ပြန်သွားတဲ့အခါ အလုပ်စာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပါ။
“ဘယ်ဟာအရေးပေါ်” တစ်ခုပဲ မမေးကြပါနဲ့။
“ဘယ်ဟာကို မလုပ်ဘဲထားလိုက်ရင် ဒုက္ခပိုကြီးမလဲ” မေးပါ။
ပြီးတော့ အဲဒီတစ်ခုကို သီလနဲ့ ပညာနဲ့ အချိန်မီလုပ်နိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
Sao Dhamamsami
အကိုးအကားကျမ်းများ
ဓမ္မပဒ ၂၁–၂၅ — မမေ့မလျော့ခြင်း၊ အားထုတ်မှု၊ သတိ၊ အကျင့်သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းနိုင်မှုကို ချီးမြှောက်ထားသော ဟောချက်များ။
ဓမ္မပဒ ၂၈၀ — အားထုတ်သင့်သောအချိန်တွင် မအားထုတ်သူသည် ပညာလမ်းကို မတွေ့နိုင်ကြောင်း သတိပေးသော ဂါထာ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ — အိမ်ရှင်ဘဝ၏ လက်ရှိကောင်းကျိုးအတွက် အားထုတ်တတ်ခြင်း၊ ရရှိထားသောပစ္စည်းဥစ္စာကို ကာကွယ်တတ်ခြင်း၊ ကောင်းသောအပေါင်းအသင်း၊ ဝင်ငွေထွက်ငွေကို မျှတစွာနေထိုင်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၄၁ — တရားသဖြင့်ရရှိထားသောဓနကို ကိုယ်တိုင်၊ မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမားနှင့်အမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေ၊ အန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးနှင့် ကုသိုလ်ဘက်တွင် သင့်တော်စွာ အသုံးပြုသင့်ကြောင်း ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂ — ပေးကမ်းခြင်း၊ ချစ်ခင်ဖွယ်စကားပြောခြင်း၊ အကျိုးပြုလုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် မျှတစွာဆက်ဆံခြင်းတို့ကို လူမှုဆက်ဆံရေးတည်တံ့စေသောအချက်များအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၃၆ — ဧည့်သည်၊ ခရီးထွက်သူ၊ နာမကျန်းသူ၊ အစာရှားပါးချိန်နှင့် သီးနှံသစ်ပေါ်ချိန်တို့တွင် အချိန်ကိုက်ပေးကမ်းခြင်းကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။ ဤတရားတော်တွင် အချိန်ပြတင်းပေါက်ရှိသော တာဝန်များကို နောက်မထားရန် လောကီအသုံးချဆင်ခြင်ချက်အဖြစ်သာ သုံးထားသည်။