နေ့စဉ်လုပ်ငန်းသို့ မူဝါဒကို ပြောင်းလဲအသက်သွင်းခြင်း နံနက်ပိုင်းတရားတော်
သာသနာတော်နှစ် ၂၅၇၀ ခုနှစ် • မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၈ ခုနှစ် • ဝါခေါင်လဆုတ် ၆ ရက် •
ခရစ်နှစ် ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၃ ရက် • ကြာသပတေးနေ့
“တိုးတက်မှု၊ ချဲ့ထွင်မှုနှင့် လူမှုတာဝန်”
နေ့စဉ်လုပ်ငန်းသို့ မူဝါဒကို ပြောင်းလဲအသက်သွင်းခြင်း
နံနက်ပိုင်းတရားတော်
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ တိုးတက်မှုအကြောင်း ပြောမယ်။ ချဲ့ထွင်မှုအကြောင်း ပြောမယ်။ လူမှုတာဝန်အကြောင်း ပြောမယ်။
ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးလေး တစ်ခုပဲ အရင်မေးကြည့်ရအောင်။
လုပ်ငန်းတစ်ခုရဲ့ နံရံပေါ်မှာ—
“အရည်အသွေးကို ဦးစားပေးသည်”
“ဖောက်သည်ကို လေးစားသည်”
“ဝန်ထမ်းကို တန်ဖိုးထားသည်”
“ရိုးသားမှုဖြင့် ဆောင်ရွက်သည်”
“လူမှုအကျိုးကို တာဝန်ယူသည်”
ဆိုတဲ့စာတွေ လှလှပပ ရေးထားတယ်ဆိုပါစို့။
ကောင်းပါတယ်။
မူတစ်ခုရှိတယ်။
တန်ဖိုးတစ်ခု ကြေညာထားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒကာ ဒကာမတို့…
အဲဒီမူဝါဒဟာ ဘယ်အချိန်မှာ တကယ်အသက်ရှင်တယ်လို့ ပြောမလဲ။
ဝန်ထမ်းအားလုံး လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့အခါလား။
သင်တန်းတစ်ခါပေးပြီးတဲ့အခါလား။
နှစ်ပတ်လည်အစည်းအဝေးမှာ အကြီးအကဲက ထပ်ပြောပြီးတဲ့အခါလား။
စာအုပ်ထဲ ထည့်ပြီးတဲ့အခါလား။
မဟုတ်သေးဘူးနော်။
မူဝါဒ တကယ်စမ်းသပ်ခံရတဲ့အချိန်က—
အော်ဒါကြီးတစ်ခု နောက်ကျနေတဲ့အချိန်။
အရည်အသွေးနဲ့ မြန်နှုန်း တိုက်မိတဲ့အချိန်။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အမှားတင်ပြလာတဲ့အချိန်။
ဖောက်သည်တစ်ယောက် စိတ်ဆိုးပြီး ဖုန်းဆက်လာတဲ့အချိန်။
အကြီးအကဲရဲ့မိတ်ဆွေက ခြွင်းချက်တောင်းတဲ့အချိန်။
အမြတ်လွတ်သွားနိုင်တဲ့အချိန်။
ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ သူတစ်ပါးအကျိုး နှစ်ခုတိုက်မိတဲ့အချိန်။
အဲဒီအချိန် နံရံပေါ်ကစာ ဘယ်မှာရှိသလဲ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲ ဝင်လာသလား။
ဒါမှမဟုတ် နံရံပေါ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့သလား။
ဒီမနက် ဦးဇင်းတို့ နာယူဆင်ခြင်ကြမယ့် အဓိကမေးခွန်းက—
မူဝါဒကို စာရွက်ထဲကနေ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းထဲ ဘယ်လို ပြောင်းလဲအသက်သွင်းမလဲ။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၀.၇၄ မှာ ကြီးပွားတိုးတက်မှုကို ဘက်တစ်ဘက်တည်း မကြည့်ဘဲ ဆင်ခြင်နိုင်တဲ့ ဟောချက်တစ်ခုရှိတယ်။ လယ်ယာ၊ ငွေကြေး၊ စပါး၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမား၊ ပစ္စည်းဥစ္စာစတဲ့ လောကီကြီးပွားမှုရှိသလို သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ အကြားအမြင်၊ စွန့်ကြဲမှုနဲ့ ပညာဘက်မှာလည်း ကြီးပွားရမယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ ဒီသုတ်ကို ခေတ်သစ်ကုမ္ပဏီတိုးချဲ့ရေးစာအုပ်လို့ တန်းမပြောရဘူး။ ဒါပေမဲ့ “ကြီးလာတယ်” ဆိုတာကို ငွေ၊ လူ၊ နေရာအရေအတွက်တစ်မျိုးတည်းနဲ့ မတိုင်းဖို့ အလွန်ကောင်းတဲ့ သတိပေးချက် ရတယ်။
လုပ်ငန်းက ရုံးခွဲနှစ်ခုကနေ ဆယ်ခုဖြစ်လာတယ်။
ကြီးလာတယ်။
ဒါပေမဲ့ သီလလည်း ကြီးလာသလား။
အမှန်ပြောနိုင်စွမ်းလည်း ကြီးလာသလား။
အောက်ကလူကို နားထောင်နိုင်စွမ်းလည်း ကြီးလာသလား။
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းလည်း ကြီးလာသလား။
အမှားဖြစ်ရင် ဝန်ခံနိုင်စွမ်းလည်း ကြီးလာသလား။
အများအကျိုးကို ထည့်စဉ်းစားနိုင်စွမ်းလည်း ကြီးလာသလား။
ငွေကြေးတိုးပြီး အပြစ်ကင်းမှုကျသွားရင် အဲဒီတိုးတက်မှု ဘယ်လောက်ပြည့်စုံသလဲ။
လုပ်ငန်းကြီးလာပြီး လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ သေးသွားရင် အောင်မြင်မှုလို့ခေါ်ရတာ အပြည့်ရှိသလား။
အရောင်းတက်ပြီး အမှားဖုံးထားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုပါ တက်လာရင် ကောင်းတဲ့တိုးတက်မှုလား။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ပြောချင်တာက—
တိုးတက်မှုဆိုတာ ပိုများလာခြင်းတင် မဟုတ်ဘူး။ ပိုကောင်းလာခြင်းလည်း ဖြစ်ရမယ်။
အဲဒီ “ပိုကောင်းလာခြင်း” ကို ထိန်းဖို့ မူဝါဒလိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ မူဝါဒရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၇၃ မှာ တရားကို သင်ယူတာ၊ သင်ကြားတာ၊ ရွတ်ဆိုတာ၊ ဆင်ခြင်တာရှိပေမဲ့ တကယ်အတွင်းအကျင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကို လျစ်လျူရှုထားရင် “တရားနဲ့နေသူ” ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ် မပြည့်သေးကြောင်း ခွဲပြထားတယ်။ မူရင်းဟောချက်က ရဟန်းတော်တို့ရဲ့ တရားသင်ယူမှုနဲ့ လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှုအကြောင်းဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းမူဝါဒကို တိုက်ရိုက်မဟောထားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက်အတွက် ရလာတဲ့ သတိကတော့ ရှင်းတယ်—သိတာ၊ ပြောတာ၊ သင်တာနဲ့ တကယ်နေထိုင်တာ မတူနိုင်ဘူး။
လုပ်ငန်းမှာလည်း ဒီလိုပဲ။
“ဖောက်သည်ကိုလေးစားပါ” လို့ လူတိုင်းသိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ဆီ ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဘူး။
“အရည်အသွေးကို ဦးစားပေးပါ” လို့ သိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်အခြေအနေမှာ ထုတ်လုပ်မှုရပ်ရမလဲ မသိဘူး။
“အမှန်ပြောပါ” လို့သိတယ်။
ဒါပေမဲ့ သတ်မှတ်ချိန်မီတော့ဘူးဆိုတာ ဘယ်အချိန် ဖောက်သည်ကို အသိပေးရမလဲ မသိဘူး။
“လူကိုလေးစားပါ” လို့သိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှားပြန်လည်သုံးသပ်ရာမှာ လူရှေ့ဆူလို့ရသလား၊ သီးခြားပြောရမလား မသိဘူး။
ဒါဆို မူဝါဒရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အလုပ်အဖြစ် မပြောင်းသေးဘူး။
မူဝါဒအသက်ရှင်ဖို့ ပထမဆုံးလိုတာက—
စာလုံးကို အပြုအမူအဖြစ် ပြောင်းရမယ်။
“လူကို တန်ဖိုးထားမယ်” ဆိုတာ လှတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလုပ်တာကို ဆိုလိုသလဲ။
လူကို ဆူလို့မရဘူးလား။
တာဝန်မတောင်းရဘူးလား။
မှားလည်း ဘာမှမပြောရဘူးလား။
မဟုတ်ဘူး။
ပိုရှင်းအောင်—
“လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ မပျက်စေဘဲ တာဝန်ယူစေမယ်”
လို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှင်းရမယ်။
“အရည်အသွေး” ဆိုရင်—
မသေချာတာကို မှန်တယ်လို့ မတင်ပြဘူး။
သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ကျော်ရင် ရပ်တယ်။
အလျင်လိုမှုကြောင့် စစ်ဆေးမှုကို မျက်ကန်းမကျော်ဘူး။
“ရိုးသားမှု” ဆိုရင်—
မသိတာကို သိတယ်မပြော။
မပြီးတာကို ပြီးတယ်မပြော။
မှားတာကို ဖုံးမထား။
အဲဒီလို မြင်ရတဲ့အပြုအမူဖြစ်လာရမယ်။
ဒီနေရာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ က အလွန်အားကောင်းတဲ့ ဓမ္မအခြေခံပေးတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ရာဟုလာကို ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာပြုမယ်ဆိုရင် မပြုမီ ပြန်စစ်၊ ပြုနေစဉ် ပြန်စစ်၊ ပြုပြီးနောက် ပြန်စစ် ဖို့ သင်ကြားတယ်။ မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်မလား၊ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်မလား၊ နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်မလား၊ မကောင်းသောအကျိုးဆီ ဦးတည်မလားကို စိစစ်ဖို့ ဟောထားတယ်။ လုပ်နေစဉ် မကောင်းမှုကို မြင်ရင် ရပ်ဖို့၊ လုပ်ပြီးနောက် မကောင်းမှုကို တွေ့ရင် ဖော်ထုတ်ရှင်းလင်းပြီး နောင်ထိန်းသိမ်းဖို့လည်း ဟောထားတယ်။
ဒီသုတ်ကို ကုမ္ပဏီအုပ်ချုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်လို့ တိုက်ရိုက်မပြောပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မူဝါဒအသက်ဝင်မှုကို နားလည်ဖို့ အလွန်ကောင်းတဲ့ အခြေခံတစ်ခု ရတယ်။
မလုပ်ခင် စံရှိရမယ်။
လုပ်နေစဉ် စောင့်ကြည့်ရမယ်။
လုပ်ပြီးနောက် ပြန်စစ်ပြီး ပြင်ရမယ်။
ဥပမာ—
“အရည်အသွေး” ဆိုတဲ့မူရှိတယ်။
မလုပ်ခင်—
ဒီအော်ဒါကို လက်ခံနိုင်တဲ့ လူအင်အား၊ အချိန်နဲ့ အရည်အသွေးစံရှိသလား။
လုပ်နေစဉ်—
အလျင်လိုမှုကြောင့် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံကျော်နေသလား။
လုပ်ပြီးနောက်—
ဘယ်အမှားပေါ်လဲ၊ ဘယ်တိုင်ကြားမှုရလဲ၊ နောက်တစ်ခါ ဘာပြင်မလဲ။
ဒီလိုဆို “အရည်အသွေး” ဆိုတဲ့စကားက နံရံကနေ အလုပ်ထဲဝင်လာတယ်။
“လူမှုတာဝန်” ဆိုတဲ့မူရှိတယ်။
မလုပ်ခင်—
ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ကိုယ့်အဖွဲ့အပြင်မှာ ဘယ်သူထိခိုက်နိုင်လဲ။
လုပ်နေစဉ်—
မျှော်လင့်မထားတဲ့ ထိခိုက်မှု ပေါ်လာသလား။
လုပ်ပြီးနောက်—
ကိုယ့်အကျိုးကောင်းပေမဲ့ သူတစ်ပါးဒုက္ခ ပိုကြီးသွားသလား။
ပြန်စစ်။
ဒီလိုဆို လူမှုတာဝန်က နှစ်စဉ်အစီရင်ခံစာထဲက စကားမဟုတ်တော့ဘူး။
နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ မေးခွန်းဖြစ်လာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒကို အသက်သွင်းရာမှာ နောက်ထပ်အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုရှိတယ်။
တစ်ပုံစံတည်းလုပ်ခြင်းနဲ့ တစ်မူတည်းကို သစ္စာရှိစွာ ကျင့်ခြင်း မတူဘူး။
လုပ်ငန်းတိုးလာတယ်။
ရုံးခွဲများလာတယ်။
နေရာမတူဘူး။
လူအင်အားမတူဘူး။
ဖောက်သည်မတူဘူး။
အခြေအနေမတူဘူး။
ရုံးခွဲတစ်ခုမှာ သုံးတဲ့ နည်းလမ်းကို ရုံးခွဲတိုင်း စက်ရုပ်လို တစ်ပုံစံတည်း သုံးလို့မရနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခြေခံမူတော့ မပျောက်ရဘူး။
“ဖောက်သည်ကို အမှန်ပြောမယ်” ဆိုတဲ့အခြေခံ မပြောင်းဘူး။
အကြောင်းကြားတဲ့နည်းက ပြောင်းနိုင်တယ်။
“လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ မပျက်စေဘူး” ဆိုတာ မပြောင်းဘူး။
အမှားသုံးသပ်ပုံ၊ သင်တန်းပုံစံ ပြောင်းနိုင်တယ်။
“အရည်အသွေးမသေချာတာကို အတည်ပြုမပြောဘူး” ဆိုတဲ့မူ မပြောင်းဘူး။
စစ်ဆေးတဲ့ကိရိယာနဲ့ လုပ်ထုံးက ပြောင်းနိုင်တယ်။
ဒီတော့ တိုးချဲ့မှုမှာ လိုတာက—
နည်းကို ပညာနဲ့ပြောင်းနိုင်ပေမဲ့ မူရဲ့သီလအဓိပ္ပာယ် မပြောင်းစေခြင်း။
ဒါက ချဲ့ထွင်မှုရဲ့အရည်အသွေး။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ မှာ အိမ်ရှင်ဘဝရဲ့ ချမ်းသာမှုလေးမျိုးကို ဟောထားတယ်။ တရားသဖြင့်ရရှိထားတဲ့ ဓနကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်း၊ အသုံးချနိုင်ခြင်း၊ အကြွေးကင်းခြင်းနဲ့ အပြစ်ကင်းခြင်း တို့ပါ။ အဲဒီအထဲမှာ အပြစ်ကင်းသော ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြုအမူကြောင့် ရတဲ့ချမ်းသာမှုကို အလွန်မြင့်မြတ်စွာ ဖော်ပြထားတယ်။
ဒီဟောချက်ကို ခေတ်သစ်စီးပွားရေးတိုင်းတာမှုအဖြစ် မယူရဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ မူဝါဒအတွက် မေးခွန်းကောင်းတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
“အမြတ်ရသလား” တစ်ခုတည်းမမေးနဲ့။ “အပြစ်ကင်းသလား” လည်းမေး။
ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ငွေရစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အပြစ်ကင်းသလား။
ဒီမက်လုံးစနစ်က အရောင်းတိုးစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်တဲ့အရာကို ဖိရောင်းအောင် တွန်းနေသလား။
ဒီနည်းက ကိန်းဂဏန်းလှစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှားကို စောစောတင်ပြသူပဲ အပြစ်ခံရမယ့်ပုံ ဖြစ်နေသလား။
ဒီအလုပ်ပမာဏက အမြတ်တိုးစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အောက်ကလူတွေ မခံနိုင်တဲ့ဖိအားထဲ ရောက်နေသလား။
ဒီလို မေးနိုင်ရင် မူဝါဒမှာ အပြစ်ကင်းမှု ပါဝင်လာတယ်။
အမြတ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒတချို့ဟာ အကြံပြုချက်ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တချို့က နယ်နိမိတ် ဖြစ်ရမယ်။
အမြတ်ရလည်း မကျော်။
အချိန်နည်းလည်း မကျော်။
အကြီးအကဲတောင်းလည်း မကျော်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ မှာ ဥပါသကာတစ်ဦး မလုပ်သင့်တဲ့ကုန်သွယ်မှုငါးမျိုးကို ဖော်ပြထားတယ်—လက်နက်၊ သက်ရှိသတ္တဝါ၊ အသား၊ မူးယစ်စေသောအရာနဲ့ အဆိပ်အတောက်ဆိုင်ရာ ကုန်သွယ်မှုတို့ပါ။ ဒီဟောချက်က ယနေ့ခေတ်စီးပွားရေးဥပဒေစာအုပ်မဟုတ်ပေမဲ့ “အမြတ်ရရင် အရာအားလုံးလုပ်လို့ရတယ်” ဆိုတဲ့အမြင်ကို ဓမ္မဘက်က ကန့်သတ်ထားတာ ရှင်းတယ်။
ဒီကနေ ဦးဇင်းတို့ သတိယူနိုင်တာက—
တချို့မူကို “အခြေအနေကြည့်မယ်” လို့ မထားရဘူး။
မရိုးသားတဲ့နည်းနဲ့ အမြတ်ရမယ့်အလုပ် မလုပ်ဘူး။
သိသိကြီးနဲ့ လူကို ထိခိုက်စေမယ့်အရာ မလုပ်ဘူး။
အမှန်ကို လိမ်ဖို့လိုတဲ့အလုပ် မလုပ်ဘူး။
ဒီလို နယ်နိမိတ်ရှိမှ မူဝါဒက တကယ်အားရှိတယ်။
မူဝါဒရှိပေမဲ့—
“အကြီးအကဲတောင်းရင် ခြွင်းချက်”
“အော်ဒါကြီးရင် ခြွင်းချက်”
“ငွေများတဲ့ဖောက်သည်ဆို ခြွင်းချက်”
ဆိုရင် နောက်ဆုံး မူက ဘယ်မှာလဲ။
လူအလိုက် မူပြောင်းသွားတယ်။
ယုံကြည်မှုကျမယ်။
ဒါကြောင့် မူဝါဒအသက်ရှင်ဖို့—
အောက်ကလူကို မူအောက်ထားရုံမက အထက်ကလူကိုပါ မူအောက်ထားရတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု သင်ကြားရေးအတွက် စိတ်ကူးထားတဲ့ လုပ်ငန်းအခြေအနေတစ်ခု ပြောကြည့်မယ်။ ဒီဟာ ဖြစ်ရပ်မှန်သမိုင်း မဟုတ်ပါဘူး။
ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု မြို့တစ်မြို့ကနေ ရုံးခွဲရှစ်ခုထိ တိုးလာတယ်ဆိုပါစို့။
နံရံမှာ မူဝါဒသုံးခုရှိတယ်။
“ဖောက်သည်ယုံကြည်မှုကို ဦးစားပေးသည်”
“လူကို လေးစားသည်”
“အမှန်ကို ဖုံးမထား”
လုပ်ငန်းသေးတုန်း ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ကြည့်တယ်။
ဖောက်သည်တိုင်ရင် ကြားတယ်။
အမှားဖြစ်ရင် ပြင်တယ်။
ဝန်ထမ်းက အမှားပြောလို့ရတယ်။
လုပ်ငန်းကြီးလာတော့ မက်လုံးစနစ်အသစ်လုပ်တယ်။
ဘယ်လောက်မြန်မြန်ပို့နိုင်သလဲ။
တစ်နေ့ဘယ်နှစ့်ခုပြီးသလဲ။
တိုင်ကြားမှုဘယ်လောက်နည်းသလဲ။
ဒီကိန်းဂဏန်းတွေကို အဓိကအမှတ်ပေးတယ်။
အချိန်ကြာလာတော့ ဘာဖြစ်နိုင်သလဲ။
လိပ်စာမသေချာပေမဲ့ အချိန်မကုန်အောင် ခန့်မှန်းပြီး ပို့မိနိုင်တယ်။
ဖောက်သည်တိုင်ရင် ဗဟိုရုံးမသိအောင် ကိုယ့်ဘာသာဖုံးရှင်းဖို့ မက်လုံးရှိလာနိုင်တယ်။
အမှားတင်ပြတာနဲ့ ကိုယ့်ရမှတ်ကျမယ်ဆိုရင် အမှားကို စောစောပြောချင်စိတ် နည်းနိုင်တယ်။
အကြီးအကဲက ကိန်းဂဏန်းကြည့်ပြီး—
“တိုင်ကြားမှု နည်းတယ်၊ ကောင်းတယ်”
လို့ ထင်နိုင်တယ်။
ကဲ…
နံရံပေါ်က “အမှန်ကို မဖုံး” ဆိုတဲ့မူနဲ့ နေ့စဉ်မက်လုံးစနစ်ထဲက “ပြဿနာမပေါ်အောင်လုပ်” ဆိုတဲ့မူ ဘယ်ဟာ ပိုအားကောင်းနေလဲ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လူတွေ နေ့တိုင်း သင်ယူတာ နံရံပေါ်ကစာတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
ဘယ်အရာကို ဆုချသလဲ။
ဘယ်အရာကို အပြစ်ပေးသလဲ။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ဘာလုပ်သလဲ။
အဲဒါတွေကို သင်ယူတယ်။
မူဝါဒက “အရည်အသွေးအရင်”။
အကြီးအကဲက အော်ဒါမီဖို့ စစ်ဆေးမှုကျော်ခိုင်းတယ်။
ဝန်ထမ်းက ဘာသင်မလဲ။
မူဝါဒက “အမှန်ပြော”။
အမှားပြောတဲ့သူပဲ အရှက်ခွဲခံရတယ်။
ဝန်ထမ်းက ဘာသင်မလဲ။
မူဝါဒက “လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ”။
ရလဒ်မကောင်းသူကို လူရှေ့မှာ နာမည်ခေါ်ပြီး ဆူတယ်။
ဝန်ထမ်းက ဘာသင်မလဲ။
စာကိုမသင်ဘူး။
ခေါင်းဆောင်ရဲ့အပြုအမူကို သင်တယ်။
ဒါကြောင့် မူဝါဒအသက်သွင်းဖို့ ပထမဆုံးပြန်စစ်ရမယ့်သူက—
“အောက်ကလူ ဘာလုပ်နေလဲ” တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
“အထက်ကလူ ဘာသင်ပေးနေလဲ” ပါ။
ခေါင်းဆောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးရမယ်။
“ငါရေးထားတာကို ငါလိုက်နာသလား”
“အောက်ကလူလုပ်ရင် မရတဲ့အရာကို ငါလုပ်ရင် ရသလား”
“ငါ့အတွက် ခြွင်းချက်များနေလား”
“ဖိအားတက်တဲ့နေ့မှာပါ မူကို ထိန်းသလား”
ဒီမေးခွန်းတွေ မေးနိုင်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒအသက်ဝင်ဖို့ နောက်တစ်ချက်က စကားပြောပုံ။
နေ့စဉ်လုပ်ငန်းအများစုဟာ စကားနဲ့ လည်ပတ်တယ်။
အကြီးအကဲ ဘယ်လိုအမိန့်ပေးတယ်။
အောက်ကလူ ဘယ်လိုသတင်းတင်တယ်။
ဖောက်သည်ကို ဘယ်လိုရှင်းတယ်။
အမှားကို ဘယ်လိုပြန်ပြောတယ်။
ဒီမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈ ရဲ့ဟောချက်ကို သတိရစရာကောင်းတယ်။ ကောင်းစွာပြောဆိုသောစကားဟာ အချိန်ကိုက်ရမယ်၊ အမှန်ဖြစ်ရမယ်၊ နူးညံ့ရမယ်၊ အကျိုးရှိရမယ်၊ မေတ္တာစိတ်နဲ့ပြောရမယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။
“အမှန်ပြောမယ်” ဆိုတာ အမှန်တစ်ချက်တည်းနဲ့ မပြီးဘူး။
အချိန်မမှန်ဘဲ လူရှေ့မှာပြောရင် အရှက်ခွဲမှုဖြစ်နိုင်တယ်။
အမှန်ပေမဲ့ အကျိုးမရှိအောင် ထိုးချင်သလိုပြောရင် ပဋိပက္ခတက်နိုင်တယ်။
နူးညံ့ပေမဲ့ မမှန်ရင်လည်း မကောင်းဘူး။
အကျိုးရှိမယ်ဆိုပြီး မေတ္တာကင်းရင် လူကို ကိရိယာလိုသုံးနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် “လေးစားစွာပြောပါ” ဆိုတဲ့မူကို လက်တွေ့ဆင်းမယ်ဆို—
အမှားကို အမှန်အတိုင်းပြော။
လူကိုချိုးဖို့မဟုတ်ဘဲ ပြင်ဖို့ပြော။
အချိန်မှန်ရွေး။
လူရှေ့မပြောသင့်တာ သီးခြားပြော။
နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ ရှင်းအောင်ပြော။
ဒီလိုဆို စကားပြောပုံက မူဝါဒကို အသက်သွင်းတယ်။
တချို့လုပ်ငန်းမှာ မူဝါဒမကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။
မူဝါဒရဲ့ဘာသာစကားက လက်တွေ့မဆင်းတာ။
“အကောင်းဆုံးအရည်အသွေး”
ဆိုတာ ဝန်ထမ်း ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူး။
“အကောင်းဆုံးဝန်ဆောင်မှု”
ဆိုတာ တိုင်ကြားမှုရောက်လာတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူး။
“ရိုးသားမှု”
ဆိုတာ သတ်မှတ်ချိန်မီတော့တဲ့အခါ ဘာပြောရမလဲ မသိဘူး။
ဒါကြောင့် မူကို လက်တွေ့ဆင်းရမယ်။
“အရည်အသွေး” → ဘာကိုစစ်မလဲ။
“ဖောက်သည်လေးစားမှု” → ဘယ်လိုပြန်ဆက်သွယ်မလဲ။
“ရိုးသားမှု” → မသိရင် ဘယ်လိုပြောမလဲ။
“လူမှုတာဝန်” → ဘယ်ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပြင်ပထိခိုက်မှုကို မဖြစ်မနေထည့်စဉ်းစားမလဲ။
ဒီအဆင့်ရောက်မှ မူဝါဒအသက်ရှင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမနက် လက်တွေ့ယူသွားလို့ရအောင် မူဝါဒတစ်ခုကို နေ့စဉ်လုပ်ငန်းထဲ အသက်သွင်းရာမှာ မေးလို့ရတဲ့ အချက်ရှစ်ခု ပြောမယ်။
ဒီရှစ်ချက်ဟာ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်စာရင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ခေတ်သစ်လုပ်ငန်းအသုံးချအဖြစ် စီစဉ်ထားတာပါ။
ပထမ—
ဒီမူရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။
စာလုံးမဟုတ်ဘူး။
ဘာကိုကာကွယ်တာလဲ။
“ဖောက်သည်အရင်” ဆိုတာ ဖောက်သည်ပြောတာအကုန်လုပ်တာလား။
မဟုတ်နိုင်ဘူး။
ယုံကြည်မှုကို ကာကွယ်ဖို့လား။
အမှန်နဲ့ အကျိုးရှိရာကို ဖြေရှင်းဖို့လား။
ရှင်းရမယ်။
ဒုတိယ—
ဘယ်အခြေအနေမှာ ဒီမူက အသက်ဝင်ရမလဲ။
တိုင်ကြားမှုရောက်ချိန်လား။
အရည်အသွေးသံသယရှိချိန်လား။
အော်ဒါလက်ခံချိန်လား။
ဝန်ထမ်းအမှားတွေ့ချိန်လား။
မူမှာ “ဘယ်အချိန်” မပါရင် သတိရတဲ့လူရှိမှ အလုပ်လုပ်မယ်။
တတိယ—
ဘယ်သူ့တာဝန်လဲ။
“လူတိုင်းတာဝန်” ဆိုတာ ကောင်းပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်လက်တွေ့မှာ—
ဘယ်သူစစ်မလဲ။
ဘယ်သူဆုံးဖြတ်မလဲ။
ဘယ်သူတင်ပြမလဲ။
ဘယ်သူ ဖောက်သည်ဆီ ပြန်ဆက်သွယ်မလဲ။
ရှင်းရမယ်။
စတုတ္ထ—
မြင်ရတဲ့အပြုအမူက ဘာလဲ။
“လေးစားပါ” လို့ မရပ်နဲ့။
အမှားပြောလာတဲ့သူကို စကားပြီးအောင် နားထောင်သလား။
မသေချာတဲ့အရာကို မသေချာသလို ပြောသလား။
လူရှေ့အရှက်မခွဲဘူးလား။
ဒီလို မြင်လို့ရတဲ့အလုပ် ဖြစ်ရမယ်။
ပဉ္စမ—
ဘာကို မလုပ်ရဘူး။
နယ်နိမိတ်လိုတယ်။
မမှန်တာ မပြောရဘူး။
အမှားကို ဖုံးလို့မရဘူး။
မသေချာတာကို အတည်ပြုတယ်လို့ မပြောရဘူး။
လူ့ဂုဏ်ပျက်အောင် အရှက်ခွဲလို့မရဘူး။
အမြတ်အတွက် သီလနယ်နိမိတ် မကျော်ရဘူး။
ဆဋ္ဌမ—
ဘာကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ပြန်ကြည့်မလဲ။
တိုင်ကြားမှုအရေအတွက်ပဲလား။
မဟုတ်ဘူး။
ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဘာကြောင့်ဖြစ်တယ်။
ဘာပြင်ခဲ့တယ်။
ပြန်ဖြစ်သလား။
ဒီလိုပြန်ကြည့်ရမယ်။
သတ္တမ—
အမှားတွေ့ရင် ဘယ်လိုပြင်မလဲ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ လုပ်ပြီးနောက်ပြန်စစ်၊ မကောင်းမှုတွေ့လျှင် ဖော်ထုတ်၍ နောင်ထိန်းသိမ်းရမယ့်သဘောကို ဒီနေရာမှာ ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။
အမှားတင်ပြသူကို အပြစ်ပေးရုံလား။
လေ့ကျင့်မှုလိုသလား။
လုပ်ထုံးပြင်ရမလား။
မူကို ပြန်ရှင်းရမလား။
ခွဲရမယ်။
အဋ္ဌမ—
ရုံးခွဲပြောင်း၊ လူပြောင်း၊ အကြီးအကဲပြောင်းလည်း ဒီအခြေခံ ဆက်သလား။
ပိုင်ရှင်ရှိမှ ရိုးသားတယ်ဆို မူဝါဒမဟုတ်သေးဘူး။
ဗဟိုရုံးစစ်မှ အရည်အသွေးရှိတယ်ဆို မူဝါဒမဟုတ်သေးဘူး။
တိုင်ကြားမယ်ထင်မှ ဖောက်သည်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတယ်ဆို မူဝါဒမဟုတ်သေးဘူး။
လူမကြည့်လည်း ကောင်းတာလုပ်တတ်လာတဲ့အခါ မူဝါဒက ယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်လာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအကြောင်းကို နားလည်လွယ်ဖို့ လမ်းပေါ်က စနစ်တစ်ခုနဲ့ ဥပမာယူမယ်။
ဒီဥပမာဟာ ဓမ္မကို သက်သေပြတာမဟုတ်ပါဘူး။
“လုံခြုံစွာမောင်းပါ” လို့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုတည်း တပ်ထားရင် လမ်းလုံခြုံပြီလား။
မလုံလောက်ဘူး။
မီးပွိုင့်ရှိတယ်။
လမ်းကြောင်းရှိတယ်။
အမြန်နှုန်းနယ်နိမိတ်ရှိတယ်။
အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာမှာ လမ်းဘောင်ရှိတယ်။
တချို့နေရာ ရပ်ကြည့်ရတယ်။
တချို့နေရာ မလှည့်ရဘူး။
“လုံခြုံရေး” ဆိုတဲ့တန်ဖိုးကို လုပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြောင်းထားတာ။
လုပ်ငန်းမှာလည်း—
“ရိုးသားမှု” လို့ ဆိုင်းဘုတ်တင်တာ မလုံလောက်ဘူး။
မသေချာတာကို ဘယ်လိုမှတ်မလဲ။
ဘယ်ကိစ္စကို ရပ်ရမလဲ။
ဘယ်သူ့ဆီတင်မလဲ။
အမှားကို ဘယ်လိုဖော်ထုတ်မလဲ။
ဘယ်လိုပြန်သုံးသပ်မလဲ။
ဒီလို လမ်းဘောင်လိုတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူ့ဘဝကို စက်ရုပ်လို မလုပ်ရဘူးနော်။
စံရှိရမယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း အခြေအနေကို ပညာနဲ့ကြည့်နိုင်ရမယ်။
စံနဲ့ကရုဏာကို အတူထားရမယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
လူမှုတာဝန်နဲ့ ချိတ်တဲ့အခါ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၃၈ က အလွန်ကောင်းတဲ့အမြင်ပေးတယ်။ ကောင်းသောသူတစ်ယောက်ဟာ မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမားအမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေများအပါအဝင် လူအများရဲ့ အကျိုးနဲ့ချမ်းသာအတွက် ဖြစ်စေတယ်လို့ ဟောထားတယ်။ မိုးတိမ်ကြီးက သီးနှံတွေကို စိုပြေစေသလို အများအကျိုးပြုတဲ့သဘောကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒီဟောချက်ကို ခေတ်သစ်လူမှုတာဝန်စနစ်နဲ့ တိုက်ရိုက်တန်းတူမလုပ်ရဘူး။
ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းက ရှင်းတယ်။
ဦးဇင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုက ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကောင်းလာတာလား။ ကိုယ်နဲ့ဆက်စပ်နေသူတွေအတွက်လည်း ကောင်းလာသလား။
လုပ်ငန်းတိုးလာတယ်။
ဝန်ထမ်းအလုပ်အကိုင် ပိုတည်ငြိမ်လာသလား။
ဖောက်သည်ယုံကြည်မှု ပိုတိုးလာသလား။
အောက်ကလူ အမှန်ပြောခွင့် ပိုရှိလာသလား။
ပေးသွင်းသူနဲ့ တရားမျှတမှု ပိုကောင်းလာသလား။
လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် ထိခိုက်မှု ပိုစဉ်းစားလာသလား။
အမှားစောစောဖော်ထုတ်နိုင်လာသလား။
အဲဒါတွေပါ တိုးလာရင် “တိုးတက်မှု” ဆိုတဲ့စကား ပိုပြည့်လာတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၀.၇၄ ရဲ့ လောကီနဲ့ အတွင်းတရားနှစ်ဖက်ကြီးပွားမှုကို ပြန်သတိရပါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒအသက်ဝင်မှုကို တိုင်းတာရာမှာ လွဲတတ်တာတွေရှိတယ်။
“လူတိုင်းလက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ” ဆိုတာ မူဝါဒအသက်ဝင်ပြီလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။
လက်မှတ်ထိုးတာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း။
အသက်ဝင်တာ အပြုအမူ။
“သင်တန်းတက်ပြီးပြီ” ဆိုတာလည်း မလုံလောက်ဘူး။
သင်တန်းက စာသိစေတယ်။
အလုပ်မှာ အဲဒီစံနဲ့ ဆုံးဖြတ်သလားက နောက်တစ်ခု။
“စည်းမျဉ်းရှိတယ်” ဆိုတာလည်း မလုံလောက်ဘူး။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် လိုက်နာသလား။
ခြွင်းချက်ဘယ်လိုပေးသလဲ။
အမှားတွေ့ရင် ပြင်သလား။
စည်းမျဉ်းက ရလဒ်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသလား။
ဒါတွေက အသက်ဝင်မှုကို ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၇၃ ရဲ့ “သင်ယူခြင်းနဲ့ တကယ်နေထိုင်ခြင်း မတူနိုင်သေးတယ်” ဆိုတဲ့ သတိကို ဒီနေရာမှာ ပြန်ယူရမယ်။
မူဝါဒကို စမ်းချင်ရင် အလွတ်ကျက်မမေးနဲ့။
ဖြစ်ရပ်မေး။
“ဖောက်သည်ကို သတ်မှတ်ရက်မီ မနိုင်တော့ဘူး။ ဘာလုပ်မလဲ”
“အော်ဒါကြီးရှိတယ်။ အရည်အသွေးအချက်တစ်ခု မသေချာဘူး။ ဘာလုပ်မလဲ”
“အကြီးအကဲမိတ်ဆွေက ခြွင်းချက်တောင်းတယ်။ ဘာလုပ်မလဲ”
“ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အမှားကို ကိုယ်တိုင်ပြောလာတယ်။ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ”
အဲဒီအဖြေထဲမှာ မူဝါဒရှိတယ်။
ဒါကြောင့် သင်တန်းမှာ မူကို ရွတ်ခိုင်းရုံမလုပ်နဲ့။
ဖြစ်ရပ်ပေး။
“ဒီအခြေအနေမှာ ဘာတန်ဖိုးကို ကာကွယ်ရမလဲ”
မေး။
“ဘာနယ်နိမိတ် မကျော်ရဘူး”
မေး။
“ဘယ်သူ့အကျိုးကို ထည့်စဉ်းစားရမလဲ”
မေး။
ဒီလိုလေ့ကျင့်ရင် စာအုပ်ထဲကမူက ဉာဏ်ထဲ ဝင်လာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု မူဝါဒနဲ့ မက်လုံးကို ကြည့်။
တစ်ခါတလေ မူဝါဒက ဘာပြောသလဲထက် ဘာကိုဆုချသလဲ ဆိုတာ ပိုအားကြီးတယ်။
“အရည်အသွေးအရင်”
လို့ရေးထားတယ်။
အရောင်းပမာဏတစ်ခုတည်းကို ဆုချတယ်။
လူတွေ ဘာလိုက်မလဲ။
“အမှန်ပြော”
လို့ရေးထားတယ်။
တိုင်ကြားမှုနည်းတဲ့ရုံးခွဲကိုပဲ ဆုချတယ်။
တိုင်ကြားမှုတင်ပြသူကို အပြစ်ပေးတယ်။
လူတွေ ဘာသင်မလဲ။
“ဝန်ထမ်းကိုလေးစား”
လို့ရေးထားတယ်။
အောက်ကလူကို အဆုံးမရှိအလုပ်ပေးပြီး ကိန်းဂဏန်းရတဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ ချီးကျူးတယ်။
လူတွေ ဘာသင်မလဲ။
ဒါကြောင့် မူဝါဒကို စစ်တဲ့အခါ—
“ဦးဇင်းတို့ ဘာကို ဆုချနေလဲ”
“ဘာကို အပြစ်ပေးနေလဲ”
“ဘာကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေလဲ”
ပြန်မေး။
ဒီဟာ ခေတ်သစ်အဖွဲ့အစည်းအသုံးချဆင်ခြင်မှုပါ။ ကျမ်းတော်က ခေတ်သစ်မက်လုံးစနစ်ကို တိုက်ရိုက်မဟောထားပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဓမ္မက ပေးထားတဲ့ အပြစ်ကင်းမှု၊ ကိုယ်နှင့်သူတစ်ပါး မထိခိုက်ရေး၊ အမှန်တရားနဲ့ သီလနယ်နိမိတ်တွေကို လက်တွေ့စနစ်ထဲ မပျောက်စေဖို့တော့ ဦးဇင်းတို့ တာဝန်ရှိတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
မူဝါဒအသက်ဝင်ဖို့ နောက်တစ်ခုက—
“မသိဘူး” လို့ ပြောခွင့်။
အဖွဲ့ထဲမှာ လူတိုင်းအမြဲအဖြေရှိရမယ်လို့ ဖိထားရင် လူက မသိလည်း ခန့်မှန်းပြောမယ်။
မူဝါဒကို ဒီအခြေအနေမှာ ဘယ်လိုသုံးရမလဲ မသေချာရင်—
“မသေချာသေးဘူး၊ မေးပြီးမှ ဆုံးဖြတ်မယ်”
လို့ ပြောနိုင်ရမယ်။
ဒီဟာ အားနည်းတာမဟုတ်ဘူး။
အမှန်နဲ့မူကို မပျက်ချင်လို့ ရပ်ပြီးစစ်တာ။
လုပ်ငန်းသေးတုန်းက ပိုင်ရှင်ကို မေးလို့ရတယ်။
ကြီးလာတော့ လူရာချီကို ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် မဖြေနိုင်တော့ဘူး။
ဒီတော့ မူဝါဒထဲမှာ—
ဘယ်အခြေအနေ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်။
ဘယ်အခြေအနေ အထက်တင်။
ဘယ်အခြေအနေ ခဏရပ်။
ဘယ်အချက်ကို မဖြစ်မနေ မှတ်တမ်းတင်။
ဆိုတာမျိုး ရှင်းရမယ်။
မဟုတ်ရင် ရုံးခွဲများလာသလို မူဝါဒအဓိပ္ပာယ်လည်း များလာမယ်။
ချဲ့ထွင်မှုက မူကို ပြန့်စေမယ့်အစား မူကွဲတွေကို ပြန့်စေမယ်။
ဒါကို သတိထားရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒကို ပြစ်ဒဏ်နဲ့ပဲ အသက်သွင်းလို့လည်း မရဘူး။
စည်းကမ်းဖောက်ရင် တာဝန်ရှိတာ ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှားကို သင်ယူမှုအဖြစ် ပြောင်းဖို့လည်းလိုတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ မှာ လုပ်ပြီးသားအလုပ်ကို ပြန်စစ်ပြီး မကောင်းတာတွေ့ရင် ဖော်ထုတ်ရှင်းလင်းကာ နောင်မှာ ထိန်းသိမ်းဖို့ ဟောထားတယ်။
ဒီသဘောကို နေ့စဉ်လုပ်ငန်းမှာ အသုံးချရင်—
အမှားကို လူကိုကာကွယ်ဖို့ဆိုပြီး ဖုံးမထားနဲ့။
အမှားကို လူကိုချိုးဖို့လည်း မသုံးနဲ့။
အကြောင်းကို သိ။
တာဝန်ကို ခွဲ။
လိုတာ ပြင်။
နောက်တစ်ခါ မဖြစ်အောင် စနစ်ထဲ ပြန်ထည့်။
ဒါဆို မူဝါဒက အပြစ်ပေးစာအုပ်မဟုတ်တော့ဘူး။
သင်ယူမှုစနစ် ဖြစ်လာတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
မူဝါဒအသက်ဝင်တဲ့အဖွဲ့နဲ့ မအသက်ဝင်တဲ့အဖွဲ့ ကွာပုံကြည့်။
မအသက်ဝင်တဲ့အဖွဲ့မှာ—
စာရှိတယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့မဆိုင်ဘူး။
သင်တန်းရှိတယ်၊ ဖြစ်ရပ်လေ့ကျင့်မှုမရှိဘူး။
အကြီးအကဲကပြောတယ်၊ ကိုယ်တိုင်ခြွင်းချက်ယူတယ်။
အမှားဖြစ်ရင် လူရှာတယ်၊ အကြောင်းမပြင်ဘူး။
ရုံးခွဲတစ်ခုနဲ့တစ်ခု အဓိပ္ပာယ်မတူဘူး။
လူတွေ စည်းမျဉ်းကိုကြောက်တယ်၊ ရည်ရွယ်ချက်မသိဘူး။
အသက်ဝင်တဲ့အဖွဲ့မှာ—
မူရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို သိတယ်။
ဘယ်အချိန် ဘာလုပ်ရမယ် သိတယ်။
ဘာမလုပ်ရဘူး သိတယ်။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် လိုက်နာတယ်။
မသေချာရင် မေးလို့ရတယ်။
အမှားကို ဖော်ထုတ်ပြီး ပြင်တယ်။
နေရာကွာလည်း အခြေခံမကွာဘူး။
ဒါကြောင့် မူဝါဒအသက်ဝင်မှုကို စာရွက်အရေအတွက်နဲ့ မတိုင်းနဲ့။
နေ့စဉ်အပြုအမူနဲ့တိုင်း။
သူတော်ကောင်းတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ရဲ့ အပြစ်ကင်းခြင်းကို ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့်။
ငွေရှိတာ ချမ်းသာမှု။
သုံးနိုင်တာ ချမ်းသာမှု။
အကြွေးကင်းတာ ချမ်းသာမှု။
ဒါပေမဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြုအမူကြောင့်ရတဲ့ ချမ်းသာမှုက အလွန်အရေးကြီးတယ်။
ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးစစ်ချက်မှာ—
“အမြတ်ရသလား”
တစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
“အပြစ်ကင်းသလား”
မေး။
“ဖောက်သည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး အမှန်အတိုင်းရှင်းပြလို့ရသလား”
မေး။
“အောက်ကဝန်ထမ်းကို ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့အကြောင်း ရိုးရိုးသားသားရှင်းပြလို့ရသလား”
မေး။
“နောက်မျိုးဆက်ကို ဒီလုပ်ရပ်ကို ဂုဏ်ယူပြီး သင်ပေးလို့ရသလား”
မေး။
ဒီမေးခွန်းတွေက မူကို စာထဲကနေ စိတ်ရဲ့အရှက်အကြောက်နဲ့ ပညာထဲ ယူလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မိသားစုထဲမှာလည်း အတူတူပဲ။
စာမရေးထားပေမဲ့ မူတွေရှိတယ်။
“အမှန်ပြောရမယ်”
“အချင်းချင်းကူညီရမယ်”
“မိဘကို လေးစားရမယ်”
“သားသမီးကို ကောင်းတာသင်ပေးရမယ်”
ဒီမူတွေ အသက်ဝင်သလား။
ကလေးကို “အမှန်ပြော” လို့သင်ပြီး ဖုန်းလာရင်—
“အဖေမရှိဘူးလို့ပြော”
ဆိုရင် ကလေး ဘာသင်မလဲ။
“လူကိုလေးစား” လို့သင်ပြီး ကိုယ့်ထက် အာဏာနည်းသူကို မလေးစားရင် ဘာသင်မလဲ။
“အမှားဝန်ခံ” လို့သင်ပြီး မိဘမှားတဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင် ဘာသင်မလဲ။
ဒါကြောင့် မူဝါဒအသက်သွင်းတာ ကုမ္ပဏီအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်ပြောတဲ့ကောင်းမှုကို ကိုယ့်အပြုအမူနဲ့ တူအောင်လုပ်ခြင်း။
ဒီနေရာမှာ ဓမ္မက ပိုနီးလာတယ်။
ကျမ်းတော်သိတာ ကောင်းတယ်။
တရားပြောနိုင်တာ ကောင်းတယ်။
ရွတ်ဆိုနိုင်တာ ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒေါသတက်တဲ့အချိန် သီလကို အသက်မသွင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် နံရံပေါ်ကမူလို ဖြစ်မနေဘူးလား။
ကိုယ့်အကျိုးနဲ့တိုက်မိတဲ့အချိန် အမှန်ကို မထိန်းနိုင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၇၃ ရဲ့ သင်ယူတာနဲ့ တကယ်နေထိုင်တာ မတူနိုင်ကြောင်း သတိကို ကိုယ့်တရားအကျင့်ထဲ ပြန်ယူရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒအသက်ဝင်ဖို့ “ပြန်စစ်ခြင်း” လည်း အရေးကြီးတယ်။
“မူကို ရေးပြီးပြီ၊ ဒါဆို မှန်ပြီ”
လို့ မရဘူး။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ လုပ်နေစဉ်နဲ့ လုပ်ပြီးနောက် ပြန်စစ်ရတဲ့သဘောဟာ—
“အရင်ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဆို ဘာဖြစ်ဖြစ် မှန်ရမယ်” ဆိုတဲ့မာနကို ချစေတယ်။
မူက ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့အသုံးချရာမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ထိခိုက်မှုဖြစ်နိုင်တယ်။
အောက်ကလူအပေါ် မမျှတတဲ့ဝန် ဖြစ်နိုင်တယ်။
တိုင်ကြားမှုဖုံးစေတဲ့ မက်လုံးဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီအခါ နည်းကိုပြန်ပြင်ရမယ်။
ဒီဟာ မူပျက်တာမဟုတ်ဘူး။
မူရဲ့ရည်ရွယ်ချက် မပျက်အောင် နည်းကိုပြင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
လူမှုတာဝန်ကို ရိုးရိုးလေး ပြန်ပြောရရင်—
ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်က ကိုယ်မဟုတ်တဲ့သူအပေါ် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ထည့်စဉ်းစားခြင်း။
အော်ဒါယူတဲ့အချိန် ထည့်စဉ်းစား။
အလုပ်ချိန်သတ်မှတ်တဲ့အချိန် ထည့်စဉ်းစား။
ရုံးခွဲချဲ့တဲ့အချိန် ထည့်စဉ်းစား။
အရည်အသွေးစံပြောင်းတဲ့အချိန် ထည့်စဉ်းစား။
ပစ္စည်းပို့ပုံ ပြောင်းတဲ့အချိန် ထည့်စဉ်းစား။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၃၈ မှာ ကောင်းသောသူတစ်ယောက်ရဲ့အကျိုးဟာ အလုပ်သမားအမှုထမ်းတွေအထိ ကျယ်ပြန့်ကြောင်း ဖော်ပြထားတဲ့အချက်ကို ဆင်ခြင်ရင် မိမိတိုးတက်မှုရဲ့အကျိုးအဝန်းကို ပိုကျယ်ကျယ်ကြည့်နိုင်တယ်။
ဒီတော့ လုပ်ငန်းတိုးလာတဲ့အခါ—
“ငါတို့ ဘယ်လောက်ကြီးလာသလဲ”
တစ်ခုတည်း မမေးနဲ့။
“ဦးဇင်းတို့ကြီးလာတာကြောင့် ဘယ်သူတွေ ပိုကောင်းလာသလဲ”
မေး။
“ဘယ်သူတွေ ပိုပင်ပန်းလာသလဲ”
မေး။
“ဘယ်ဒုက္ခအသစ် ပေါ်လာသလဲ”
မေး။
“မူဝါဒနဲ့ အဲဒီဒုက္ခကို ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲ”
မေး။
ဒီဟာ လူမှုတာဝန်ကို နေ့စဉ်လုပ်ငန်းထဲ သယ်လာတာ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ပတ်လောက် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ချင်ရင် ဒီလို လုပ်ကြည့်။
ပထမနေ့—
ကိုယ့်အဖွဲ့ရဲ့ အရေးကြီးဆုံးမူတစ်ခု ရွေး။
“ဒီမူကို ဘာကိုကာကွယ်ဖို့ထားတာလဲ”
တစ်ကြောင်းနဲ့ ရှင်း။
ဒုတိယနေ့—
ဘယ်အခြေအနေသုံးမျိုးမှာ ဒီမူ အသက်ဝင်ရမလဲ ရေး။
တတိယနေ့—
အဲဒီအချိန် ဘယ်သူ့မှာ ဘာတာဝန်ရှိသလဲ ရှင်း။
စတုတ္ထနေ့—
“ဘာကို မလုပ်ရဘူး”
နယ်နိမိတ်တစ်ခု သတ်မှတ်။
ပဉ္စမနေ့—
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ခြွင်းချက်ယူနေတဲ့အရာရှိမရှိ စစ်။
ဆဋ္ဌမနေ့—
မကြာသေးခင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို “မလုပ်ခင်၊ လုပ်နေစဉ်၊ လုပ်ပြီးနောက်” ပြန်ကြည့်။
သတ္တမနေ့—
“ဒီမူကြောင့် ဦးဇင်းတို့အကျိုးတင်မဟုတ်ဘဲ ဘယ်သူ့အကျိုး ကောင်းလာသလဲ”
မေး။
ဒီအစီအစဉ်ဟာ ကျမ်းတော်ထဲက တိုက်ရိုက်ခုနစ်ရက်လေ့ကျင့်မှု မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီတရားအခြေခံကို လက်တွေ့အသုံးချထားတာပါ။
သူတော်ကောင်းတို့…
အယူမှားတချို့လည်း ပြန်ပြင်ကြရအောင်။
မူဝါဒအသက်ဝင်တယ်ဆို လူတိုင်း တစ်ပုံစံတည်းလုပ်ရမယ် မဟုတ်ဘူး။
မူရဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သီလနယ်နိမိတ်တူရမယ်။
နည်းလမ်းက အခြေအနေအလိုက် ကွာနိုင်တယ်။
မူဝါဒဆို အကြီးအကဲရဲ့အမိန့် မဟုတ်ဘူး။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင်လည်း မူအောက်မှာ ရှိရမယ်။
အမှားဖြစ်တာနဲ့ မူဝါဒမအောင်မြင်ဘူး မဟုတ်ဘူး။
အမှားဖြစ်ပြီး ဖုံးထားတာက ပိုဆိုးတယ်။
အမှားကို ဖော်ထုတ်၊ ပြင်၊ နောက်တစ်ခါမဖြစ်အောင် သင်ယူတတ်ရင် မူက ပိုအသက်ရှင်လာနိုင်တယ်။
တိုင်ကြားမှုနည်းတာနဲ့ အရည်အသွေးကောင်းတယ်လို့ အမြဲမဆိုနိုင်ဘူး။
တိုင်ကြားဖို့ ခက်လို့ နည်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
အမြတ်တက်တာနဲ့ မူအောင်မြင်တယ်လို့လည်း မဆိုနိုင်ဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ရဲ့ အပြစ်ကင်းခြင်းကို ပြန်သတိရ။
မူချိုးသူကို အပြစ်ပေးရုံနဲ့ မူအသက်ဝင်ပြီလို့လည်း မဆိုနိုင်ဘူး။
မသိလို့လား။
မဖြစ်နိုင်တဲ့လုပ်ထုံးကြောင့်လား။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ခြွင်းချက်ယူနေလို့လား။
မက်လုံးက မူနဲ့ဆန့်ကျင်ဘက် တွန်းနေလို့လား။
ခွဲကြည့်ရမယ်။
လူ့တာဝန်ရှိတာ လူက တာဝန်ယူရမယ်။
စနစ်ပြင်ရမယ့်အရာ စနစ်ကို ပြင်ရမယ်။
ဒီနှစ်ခုကို မရောရဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု အတွင်းစိတ်ဘက် နည်းနည်းဆင်းကြည့်မယ်။
မူဝါဒကို အသက်သွင်းရတာ ဘာကြောင့်ခက်သလဲ။
စာမရှင်းလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
တာဝန်မရှင်းလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
လေ့ကျင့်မှုမရှိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ပိုနက်တဲ့အကြောင်းရှိတယ်။
မူကို ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ မတိုက်မချင်း ကြိုက်တယ်။ ကိုယ့်အကျိုးနဲ့တိုက်လာရင် မကြိုက်တော့ဘူး။
“ရိုးသားမှု” ကိုကြိုက်တယ်။
အမှန်ပြောရင် အော်ဒါပျက်မယ်ဆို မပြောချင်တော့ဘူး။
“မျှတမှု” ကိုကြိုက်တယ်။
ကိုယ့်မိတ်ဆွေ ခြွင်းချက်တောင်းလာရင် ပေးချင်တယ်။
“လူ့ဂုဏ်” ကိုကြိုက်တယ်။
ဒေါသတက်လာရင် အောက်ကလူကို လူရှေ့မှာ ဆူချင်တယ်။
“အရည်အသွေး” ကိုကြိုက်တယ်။
အချိန်မီဖို့ဆို စစ်ဆေးမှုကျော်ချင်တယ်။
ဒီအချိန် မူဝါဒပြဿနာက စာရွက်ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး။
တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုပြဿနာ ဖြစ်လာတယ်။
ကိုယ်လိုချင်တဲ့အချိန် မူကိုသုံး။
ကိုယ့်အကျိုးမကောင်းတဲ့အချိန် မူကို ဘေးဖယ်။
ဒီစိတ်ကို မမြင်ရင် မူဝါဒဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း အသက်မဝင်ဘူး။
ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် မေးကြည့်—
“ဒီမူကို အခြားသူချိုးရင် ငါဘာပြောမလဲ”
“ငါချိုးရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာပြောမလဲ”
အဖြေမတူရင် သတိထား။
မာနရှိနိုင်တယ်။
ဖမ်းဆုပ်မှုရှိနိုင်တယ်။
ဒီအတွင်းအလုပ် မလုပ်ဘဲ အပြင်မူကို တည်တံ့အောင်လုပ်ဖို့ ခက်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု ဒီတရားတစ်ပုဒ်လုံးကို သစ္စာလေးပါးဆီ တိုက်ရိုက်ဆင်းကြရအောင်။
နာမည်လေးခုကို အဆုံးမှာကပ်တာမဟုတ်ဘူး။
မူဝါဒနဲ့ လက်တွေ့ကွာဟမှုဟာ ဘယ်လိုဒုက္ခဖြစ်တယ်။
ဘာကြောင့်ဖြစ်တယ်။
ဘာလျော့ရင် အေးတယ်။
ဘယ်လိုကျင့်ရမလဲ။
ဆင်းကြည့်မယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ
နံရံပေါ်မှာ “အရည်အသွေး” လို့ရေးထားပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ အလျင်လိုပြီး စံကျော်နေရတာ ဒုက္ခ။
“လူကိုလေးစား” လို့ရေးထားပေမဲ့ အမှားဖြစ်ရင် အရှက်ခွဲခံရတာ ဒုက္ခ။
“အမှန်ပြော” လို့သင်ထားပေမဲ့ တိုင်ကြားမှုတက်ရင် ရမှတ်ကျလို့ ဖုံးထားရတာ ဒုက္ခ။
ရုံးခွဲတစ်ခုက တစ်မျိုး၊ တစ်ခုက တစ်မျိုးလုပ်လို့ ဖောက်သည်မသေချာတာ ဒုက္ခ။
အကြီးအကဲအတွက် ခြွင်းချက်၊ အောက်ကလူအတွက် စည်းကမ်းဖြစ်နေတာ ဒုက္ခ။
မူကို အလွတ်ကျက်တတ်ပေမဲ့ အခက်အခဲရောက်ရင် ဘာလုပ်ရမယ် မသိတာ ဒုက္ခ။
အမြတ်တက်ပေမဲ့ အပြစ်ကင်းမှုကျတာ ဒုက္ခ။
တိုးတက်မှုရလာပေမဲ့ ဝန်ထမ်း၊ ဖောက်သည်၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း ထိခိုက်တာ ဒုက္ခ။
အမှားဖြစ်တိုင်း လူကိုပဲ အပြစ်ပေးပြီး အမှားတူတူပြန်ဖြစ်နေတာ ဒုက္ခ။
အကြီးအကဲပြောင်းတာနဲ့ မူအဓိပ္ပာယ်ပါ ပြောင်းသွားတာ ဒုက္ခ။
စာရှိပြီး အသက်မရှိတာ ဒုက္ခ။
ဒီဒုက္ခကို အရင်သိရမယ်။
“ဦးဇင်းတို့မှာ မူရှိပြီးသား”
ဆိုပြီး မျက်စိမပိတ်ရဘူး။
အလုပ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ကြည့်ရမယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ မလုပ်ခင်၊ လုပ်နေစဉ်၊ လုပ်ပြီးနောက် ပြန်စစ်တဲ့သဘောက ဒီနေရာမှာ အလွန်အရေးကြီးတယ်။
သမုဒယသစ္စာ
လောကီဘက်မှာ—
မူမရှင်းတာ။
လေ့ကျင့်မှုမလုံလောက်တာ။
တာဝန်မရှင်းတာ။
မက်လုံးမကိုက်တာ။
ပြန်စစ်မှုမရှိတာ။
စတဲ့အကြောင်းတွေရှိတယ်။
ဒါတွေကို လက်တွေ့ပြင်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ ဓမ္မဘက်က ပိုနက်စွာကြည့်ရင်—
မြန်မြန်ရချင်တဲ့တဏှာ က မူကျော်စေတယ်။
အမြတ်မလွတ်ချင်တဲ့တဏှာ က အမှန်ကို ပျော့စေတယ်။
ငါ့လူ၊ သူ့လူဆိုတဲ့ဖမ်းဆုပ်မှု က မျှတမှုဖျက်တယ်။
ငါရေးတဲ့မူမှန်ရမယ်ဆိုတဲ့မာန က ပြန်စစ်မှု ပိတ်တယ်။
အကြီးအကဲဆို ခြွင်းချက်ရရမယ်ဆိုတဲ့အတ္တ က ယုံကြည်မှုဖျက်တယ်။
စာရှိရင် အလုပ်ပြီးပြီဆိုတဲ့မောဟ က လေ့ကျင့်မှုကို နောက်ထားစေတယ်။
ကိန်းဂဏန်းလှရမယ်ဆိုတဲ့ပုံရိပ်တဏှာ က အမှားကို ဖုံးစေတယ်။
ဒါတွေက မူကို စာဖြစ်စေပြီး အကျင့်မဖြစ်စေတဲ့ အတွင်းအကြောင်းတွေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ရဲ့ အပြစ်ကင်းမှုကို သတိရပြီး—
“ရလဒ်ရဖို့ အပြစ်ကင်းမှုကို လျှော့မလား”
လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးရမယ်။
နိရောဓသစ္စာ
မြန်မြန်ရချင်တဲ့ ဖမ်းဆုပ်မှုနည်းလာရင် စံကျော်ဖို့စိတ် နည်းလာတယ်။
“ငါ့လူကို ခြွင်းချက်ပေးမယ်” ဆိုတာ နည်းလာရင် မျှတမှု ပိုရှိတယ်။
“အမှားပေါ်ရင် ဂုဏ်ကျမယ်” ဆိုတဲ့မာန နည်းလာရင် အမှားစောစောဖော်ထုတ်နိုင်တယ်။
“စာရေးပြီးပြီဆိုပြီးပြီ” ဆိုတဲ့မောဟ နည်းလာရင် သင်တန်း၊ လေ့ကျင့်မှု၊ ပြန်စစ်မှု၊ ပြင်ဆင်မှုကို အရေးထားလာတယ်။
မူဝါဒနဲ့ လက်တွေ့ကြားက အကွာအဝေး နည်းလာတယ်။
ဖုံးကွယ်မှု နည်းတယ်။
ယုံကြည်မှု တိုးတယ်။
အဖွဲ့အပူ နည်းတယ်။
ဒါဟာ လောကီဘဝထဲက အေးမြမှု။
ဒါကို နိရောဓသစ္စာအပြည့်အစုံနဲ့ တန်းတူမပြောရပါဘူး။
နိရောဓသစ္စာဟာ တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ အမြတ်ဆုံးလွတ်မြောက်မှုကို ညွှန်တယ်။
လုပ်ငန်းမူဝါဒကောင်းသွားတာကို နိဗ္ဗာန်နဲ့ မရောရဘူး။
ဒါပေမဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ—
ဖမ်းဆုပ်မှုနည်းသလောက် အမှန်လိုက်နာရ လွယ်လာတယ်။ အပူနည်းလာတယ်။
ဒီအတွေ့အကြုံက နိရောဓသစ္စာဘက်ကို ပိုနက်စွာ ဆင်ခြင်စေတယ်။
မဂ္ဂသစ္စာ
မူဝါဒကို နေ့စဉ်အသက်သွင်းခြင်းကို မဂ္ဂရှစ်ပါးနဲ့ ဆင်းကြည့်မယ်။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ ရှိရင်—
“မူရေးထားတာ = လိုက်နာပြီးသား”
လို့ မယူဘူး။
အမြတ်နဲ့ အပြစ်ကင်းမှုကို ခွဲတယ်။
ကိုယ့်အကျိုး၊ သူတစ်ပါးအကျိုး၊ နှစ်ဖက်လုံးထိခိုက်မှုကို ကြည့်တယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ စိစစ်မှုသဘောကို နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲ သတိထားတယ်။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ ရှိရင်—
မူကို လူဖိဖို့ မသုံးဘူး။
အမှန်ကို ကာကွယ်ဖို့။
လူမထိခိုက်ဖို့။
မျှတဖို့။
ကောင်းတဲ့အလေ့အကျင့်တည်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။
သမ္မာဝါစာ ရှိရင်—
မူကို စကားနဲ့ အသက်သွင်းတယ်။
အချိန်ကိုက်ပြောတယ်။
အမှန်ပြောတယ်။
နူးညံ့တယ်။
အကျိုးရှိတယ်။
မေတ္တာနဲ့ပြောတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈ ရဲ့ဟောချက်ကို တိုက်ရိုက်မိမိစကားမှာ ကျင့်နိုင်တယ်။
သမ္မာကမ္မန္တ ရှိရင်—
စာရေးရုံမဟုတ်ဘူး။
အလုပ်ပြောင်းတယ်။
ဘာလုပ်ရမယ် ရှင်းတယ်။
ဘာမလုပ်ရဘူး ရှင်းတယ်။
အမှားဖုံးမထားဘူး။
မမျှတတဲ့ခြွင်းချက် မပေးဘူး။
လူ့ဂုဏ်မဖျက်ဘူး။
သမ္မာအာဇီဝ ရှိရင်—
အမြတ်ရဖို့ အရာအားလုံးလုပ်မယ်လို့ မယူဘူး။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ မှာ ဥပါသကာအတွက် ကုန်သွယ်မှုနယ်နိမိတ်တွေရှိသလို အသက်မွေးမှုမှာ သီလနယ်နိမိတ် ရှိတယ်ဆိုတာ သတိထားတယ်။
မူဝါဒရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ အမြတ်ရစေဖို့တင် မဟုတ်ဘူး။
အပြစ်ကင်းစွာ အမြတ်ရှာနိုင်ဖို့ လည်း ဖြစ်ရမယ်။
သမ္မာဝါယာမ ရှိရင်—
သင်တန်းတစ်ခါပေးပြီး မရပ်ဘူး။
မသိသေးတာ သင်တယ်။
မှားနေတဲ့အလေ့အကျင့်ကို လျှော့တယ်။
ကောင်းတဲ့အလေ့အကျင့်ကို ထပ်လေ့ကျင့်တယ်။
အမှားတွေ့ရင် ပြင်တယ်။
ဖြစ်ပြီးသားကောင်းမှုကို ထိန်းတယ်။
သမ္မာသတိ ရှိရင်—
အော်ဒါကြီးလာတဲ့အခါ—
“အခု ငါအလျင်လိုနေတယ်”
သိတယ်။
မိတ်ဆွေခြွင်းချက်တောင်းတဲ့အခါ—
“အခု ငါမျက်နှာလိုက်ချင်နေတယ်”
သိတယ်။
အမှားတင်ပြလာတဲ့အခါ—
“အခု ငါစိတ်ဆိုးလာတယ်”
သိတယ်။
သိပြီး မူကို ပြန်သတိရတယ်။
သမ္မာသမာဓိ ရှိရင်—
ဖိအားများတဲ့အချိန်မှာ စိတ်မပြန့်ဘဲ မူရဲ့အဓိကကို ထိန်းတယ်။
အမြတ်၊ သတ်မှတ်ချိန်၊ ဖောက်သည်ဖိအား၊ အကြီးအကဲဖိအားကြားမှာ အမှန်နဲ့ သီလကို မပျောက်စေဘူး။
ဒီတော့ ဒီမနက်ရဲ့ မဂ္ဂချိတ်ဆက်ချက်ကို တစ်ကြောင်းနဲ့ပြောရရင်—
“အပြင်မှာ မူဝါဒကို အပြုအမူအဖြစ် ပြောင်း။ အတွင်းမှာ တဏှာနဲ့မာနကြောင့် မူကို ကိုယ့်အလိုလိုက်မပြောင်းအောင် သတိထား။”
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမနက် တစ်ကြောင်းပဲ မှတ်သွားမယ်ဆိုရင်—
“မူဝါဒအသက်ရှင်တယ်ဆိုတာ စာရွက်ပေါ်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ အခက်အခဲရှိတဲ့နေ့မှာတောင် ဘာကို မလုပ်ရဘူး၊ ဘာကို လုပ်ရမယ်၊ ဘယ်သူ့အကျိုးကို ထည့်စဉ်းစားရမယ်ဆိုတာ နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲ ဝင်နေခြင်းပါ။”
ခေါင်းဆောင်တို့…
မူဝါဒကို အောက်ကလူအတွက်ပဲ မရေးကြပါနဲ့။
ကိုယ့်အတွက်လည်း ရေးပါ။
အောက်ကလူမချိုးရတဲ့မူဆို ကိုယ်လည်း မချိုးပါနဲ့။
ကိုယ့်အတွက် ခြွင်းချက်များလာရင် မူအပေါ်ယုံကြည်မှု ကျတယ်။
ဝန်ထမ်းတို့…
မူကို အမိန့်အဖြစ်ပဲ မကြည့်ကြပါနဲ့။
ဘာကိုကာကွယ်ချင်တာလဲ နားလည်ပါ။
မသေချာရင် မေးပါ။
မှားရင် မဖုံးပါနဲ့။
အမှားကို ဖော်ထုတ်ပြီး နောက်တစ်ခါ မဖြစ်အောင် သင်ယူနိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ မလုပ်ခင်၊ လုပ်နေစဉ်၊ လုပ်ပြီးနောက် ပြန်စစ်ခြင်းကို ကိုယ့်ဘဝထဲမှာပါ လေ့ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။
လုပ်ငန်းရှင်တို့…
တိုးတက်မှုကို ငွေနဲ့ပဲ မတိုင်းကြပါနဲ့။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၀.၇၄ မှာ လောကီဘက်ကြီးပွားမှုနဲ့ သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ အကြားအမြင်၊ စွန့်ကြဲမှု၊ ပညာဘက်ကြီးပွားမှုကို အတူဖော်ပြထားသလို မိမိတို့လည်း ပိုများလာရုံမက ပိုကောင်းလာနိုင်ကြပါစေ။
အမြတ်ရပါစေ။
ဒါပေမဲ့ အပြစ်ကင်းမှုပါ ရပါစေ။
အရောင်းတိုးပါစေ။
ဒါပေမဲ့ မမှန်တာကို မရောင်းကြပါနဲ့။
ရုံးခွဲတိုးပါစေ။
ဒါပေမဲ့ ရုံးခွဲတိုးသလို မူပျက်မသွားပါစေနဲ့။
လူများလာပါစေ။
ဒါပေမဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ သေးမသွားပါစေနဲ့။
ဖောက်သည်များလာပါစေ။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရား နည်းမသွားပါစေနဲ့။
အလုပ်သမားများလာပါစေ။
ဒါပေမဲ့ အလုပ်သမားကို ကိန်းဂဏန်းလို မမြင်ကြပါနဲ့။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၃၈ ရဲ့ အများအကျိုးပြုသောသူကောင်းသဘောကို ဆင်ခြင်ပြီး မိမိတို့အောင်မြင်မှုဟာ မိမိတစ်ယောက်တည်းအတွက်မဟုတ်ဘဲ မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမား၊ မိတ်ဆွေ၊ လူအများအတွက်လည်း ကောင်းကျိုးဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
မိသားစုတို့…
သားသမီးကို မူပြောရုံ မလုပ်ကြပါနဲ့။
ကိုယ်တိုင်လုပ်ပြပါ။
“အမှန်ပြော”
ဆိုရင် ကိုယ်လည်း အမှန်ပြောပါ။
“လူကိုလေးစား”
ဆိုရင် ကိုယ့်ထက်အာဏာနည်းသူကိုပါ လေးစားပါ။
“အမှားဝန်ခံ”
ဆိုရင် ကိုယ်မှားတဲ့အခါလည်း တောင်းပန်ပါ။
ဒီလိုဆို အိမ်မှာ စာမရေးထားပေမဲ့ ကောင်းတဲ့မူ အသက်ရှင်တယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တရားကိုလည်း သိရုံနဲ့ မထားကြပါနဲ့။
သီလကို စာထဲမှာ မထားနဲ့။
ဒေါသတက်တဲ့အချိန် အသက်သွင်း။
မေတ္တာကို တရားနာချိန်မှာပဲ မထားနဲ့။
ကိုယ်မကြိုက်တဲ့လူနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန် အသက်သွင်း။
သမ္မာဝါစာကို သုတ်နံပါတ်ထဲမှာပဲ မထားနဲ့။
အချိန်ကိုက်၊ အမှန်၊ နူးညံ့၊ အကျိုးရှိပြီး မေတ္တာပါသောစကားကို အိမ်နဲ့အလုပ်ထဲ အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာအာဇီဝကို အဓိပ္ပာယ်သိရုံ မထားကြပါနဲ့။
အမြတ်ကြီးနဲ့ သီလနယ်နိမိတ် တိုက်တဲ့အချိန် အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မူဝါဒအသက်သွင်းတာ တစ်နေ့တည်းပြီးတဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူး။
လူအသစ်ဝင်ရင် ပြန်သင်ရတယ်။
အခြေအနေပြောင်းရင် ပြန်ရှင်းရတယ်။
အမှားဖြစ်ရင် ပြန်ပြင်ရတယ်။
ရုံးခွဲအသစ်ဖွင့်ရင် အခြေခံမပျောက်အောင် ပြန်တည်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီစကားကိုနားလည်ပြီး မူဝါဒအများကြီးထုတ်ပြီး လူကို စာရွက်ထဲပိတ်မထားနဲ့။
အဓိကတန်ဖိုးကို ရှင်း။
အဓိကနယ်နိမိတ်ကို ရှင်း။
အဓိကဆုံးဖြတ်ချက်ကို ရှင်း။
ပြီးတော့ ပညာအတွက် နေရာထား။
မေတ္တာအတွက် နေရာထား။
အခြေအနေကြည့်ဖို့ နေရာထား။
မူဝါဒက ပညာကို အစားမထိုးဘူး။ ပညာမှန်မှန်သုံးနိုင်ဖို့ လမ်းညွှန်ပေးတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမနက် တရားနာပြီး အလုပ်ပြန်သွားရင် မူဝါဒစာအုပ်အကုန် မပြင်ပါနဲ့။
တစ်ခုပဲရွေး။
အရည်အသွေးဖြစ်နိုင်တယ်။
ရိုးသားမှုဖြစ်နိုင်တယ်။
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာဖြစ်နိုင်တယ်။
လူမှုတာဝန်ဖြစ်နိုင်တယ်။
ပြီးတော့ မေး—
ဘယ်အချိန်မှာ ဒီမူ အသက်ဝင်ရမလဲ။
ဘယ်သူက ဘာလုပ်ရမလဲ။
ဘာကို မလုပ်ရဘူး။
လုပ်ပြီးနောက် ဘာပြန်စစ်မလဲ။
အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် လိုက်နာသလား။
တစ်ခုပဲ အကျင့်ဖြစ်အောင်လုပ်။
ပြီးမှ နောက်တစ်ခု။
စာရွက်အများကြီး မလုပ်ပါနဲ့။
အလေ့အကျင့်ကောင်း အများကြီး ဖြစ်အောင်လုပ်ပါ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အချိန်က မမြဲဘူး။
လူပြောင်းမယ်။
ဈေးကွက်ပြောင်းမယ်။
ရုံးခွဲပြောင်းမယ်။
အကြီးအကဲပြောင်းမယ်။
စာရွက်ဟောင်းသွားမယ်။
ဒါပေမဲ့—
အမှန်ကို အမှန်အတိုင်းလုပ်တဲ့အလေ့အကျင့်၊
ကိုယ့်အကျိုးနဲ့ သူတစ်ပါးအကျိုးကို အတူကြည့်တဲ့ပညာ၊
အပြစ်ကင်းမှုကို အမြတ်ထက် မနိမ့်စေတဲ့သီလ၊
အမှားကို ဖုံးမထားဘဲ ပြင်တတ်တဲ့ရိုးသားမှု
ကျန်ခဲ့ရင် အဖွဲ့က ကောင်းတာဆက်နိုင်တယ်။
မူဝါဒရဲ့အကောင်းဆုံးအောင်မြင်မှုက—
စာရွက်ကောင်းတစ်စောင် ချန်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။
ကောင်းတဲ့အကျင့် ချန်ခဲ့တာ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၇၃ ရဲ့ သင်ယူခြင်းနဲ့ တကယ်နေထိုင်ခြင်း ကွာနိုင်ကြောင်း သတိကိုစိတ်ထဲထားပြီး တရားကိုလည်း သိရုံမဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်အသက်သွင်းနိုင်ကြပါစေ။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့ မလုပ်ခင်၊ လုပ်နေစဉ်၊ လုပ်ပြီးနောက် စိစစ်မှုကို ကိုယ့်ဘဝထဲ ကျင့်နိုင်ကြပါစေ။ ကိုယ့်လုပ်ရပ်ကြောင့် ကိုယ်၊ သူတစ်ပါး၊ နှစ်ဖက်လုံး ထိခိုက်မှုရှိမရှိ ပညာနဲ့မြင်နိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ ရဲ့ အပြစ်ကင်းမှုချမ်းသာကို ဆင်ခြင်ပြီး အမြတ်နဲ့နာမည်ရှိရုံမက ကိုယ့်အပြုအမူကို ကိုယ်လေးစားနိုင်တဲ့ အပြစ်ကင်းသောအောင်မြင်မှု ရနိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ ရဲ့ အသက်မွေးမှုနယ်နိမိတ်ကို သတိရပြီး အမြတ်အတွက် မကျော်သင့်ရာကို မကျော်နိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈ ရဲ့ အချိန်ကိုက်၊ အမှန်၊ နူးညံ့၊ အကျိုးရှိ၊ မေတ္တာပါသောစကားကို နေ့စဉ်အလုပ်ထဲ ထည့်နိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၃၈ ရဲ့ အများအကျိုးဖြစ်စေသောသူကောင်းသဘောကို ဆင်ခြင်ပြီး မိမိတို့တိုးတက်မှုဟာ မိမိတစ်ယောက်အတွက်တင်မဟုတ်ဘဲ မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမား၊ မိတ်ဆွေ၊ လူအများအတွက်လည်း ကောင်းကျိုးဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၀.၇၄ ရဲ့ လောကီနဲ့ အတွင်းတရားနှစ်ဖက်ကြီးပွားမှုကို ဆင်ခြင်ပြီး မိမိတို့တိုးတက်မှုဟာ ပစ္စည်းအရွယ်အစားကြီးလာခြင်းတင်မဟုတ်ဘဲ သီလ၊ အကြားအမြင်၊ စွန့်ကြဲမှုနဲ့ ပညာလည်း ကြီးလာခြင်းဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။
သတ္တဝါအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာကြပါစေ။
လုပ်ငန်းများ တိုးတက်ကြပါစေ။
ဒါပေမဲ့ အမြတ်တိုးသလို အပြစ်မတိုးပါစေနဲ့။
ရုံးခွဲများ ချဲ့ထွင်ကြပါစေ။
ဒါပေမဲ့ ရုံးခွဲများသလို မူဝါဒအဓိပ္ပာယ် မပြိုကွဲပါစေနဲ့။
ဝန်ထမ်းများလာပါစေ။
ဒါပေမဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ မလျော့ပါစေနဲ့။
ဖောက်သည်များလာပါစေ။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရား နည်းမသွားပါစေနဲ့။
အမြတ်များလာပါစေ။
ဒါပေမဲ့ မေတ္တာ နည်းမသွားပါစေနဲ့။
သီလကို စာထဲကနေ အလုပ်ထဲယူနိုင်ကြပါစေ။
မေတ္တာကို စိတ်ကူးထဲကနေ စကားထဲယူနိုင်ကြပါစေ။
ပညာကို တရားနာရာထဲကနေ ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲယူနိုင်ကြပါစေ။
ယနေ့တရားနာယူဆင်ခြင်ရသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု၊ စာထဲကကောင်းမှုကို အကျင့်ထဲသို့ ယူလိုသော ကုသိုလ်စိတ်၊ ကိုယ့်အကျိုးနဲ့သူတစ်ပါးအကျိုး နှစ်ဖက်လုံးကို စောင့်ရှောက်လိုသော မေတ္တာစိတ်၊ အပြစ်ကင်းစွာ တိုးတက်လိုသော ကောင်းမြတ်သည့်ရည်ရွယ်ချက်တို့ကို မိဘဆရာသမားများ၊ ကျေးဇူးရှင်များ၊ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများနှင့် သတ္တဝါအားလုံးအား အမျှဝေကြပါစေ။
ဒုက္ခကို သိနိုင်ကြပါစေ။
မူဝါဒနဲ့ လက်တွေ့ကွာဟမှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ဒုက္ခကို မဖုံးဘဲ သိနိုင်ကြပါစေ။
မြန်မြန်ရချင်မှု၊ အမြတ်မလွတ်ချင်မှု၊ မျက်နှာလိုက်မှု၊ အာဏာဖမ်းဆုပ်မှုတို့က ဘယ်လိုဒုက္ခကို ဆက်ဖြစ်စေသလဲ မြင်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာနဲ့မာန လျော့လာသလောက် အမှန်ကို လိုက်နိုင်ကြပါစေ။
အမှားကို ဖုံးမထားဘဲ ဖော်ထုတ်ပြင်ဆင်နိုင်ကြပါစေ။
အပြစ်ကင်းမှုကို အမြတ်ထက် မနိမ့်စေကြပါစေနဲ့။
လောကီအပူလျော့မှုကို နိရောဓသစ္စာအပြည့်အစုံနဲ့ မရောဘဲ မှန်ကန်စွာ နားလည်နိုင်ကြပါစေ။
တဏှာနဲ့ဖမ်းဆုပ်မှုတို့ ချုပ်ငြိမ်းရာ နိရောဓသစ္စာကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ကြပါစေ။
ထိုချုပ်ငြိမ်းရာသို့ ဦးတည်သော မဂ္ဂလမ်းကို—
မူဝါဒရေးရာမှာ၊
မူဝါဒရှင်းရာမှာ၊
အလုပ်သင်ပေးရာမှာ၊
အော်ဒါယူရာမှာ၊
အရည်အသွေးစစ်ရာမှာ၊
ဖောက်သည်နဲ့စကားပြောရာမှာ၊
ဝန်ထမ်းအမှားပြင်ရာမှာ၊
ရုံးခွဲချဲ့ရာမှာ၊
အမြတ်ရှာရာမှာ၊
လူမှုအကျိုးကို စောင့်ရှောက်ရာမှာ၊
ကိုယ့်စိတ်ထဲက တဏှာ၊ မာန၊ ဒေါသ၊ မောဟကို ပြန်ကြည့်ရာမှာ
လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေ။
နောက်ဆုံးမှာ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ မူဝါဒဟာ နံရံပေါ်က စာကောင်းတစ်ကြောင်းတင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
လူမမြင်တဲ့အချိန်မှာလည်း အမှန်လုပ်စေတဲ့ အလေ့အကျင့်ဖြစ်ပါစေ။
ဖိအားတက်တဲ့အချိန်မှာလည်း သီလမပျက်စေတဲ့ နယ်နိမိတ်ဖြစ်ပါစေ။
အမြတ်ကြီးလာတဲ့အချိန်မှာလည်း သူတစ်ပါးအကျိုးမမေ့စေတဲ့ သတိဖြစ်ပါစေ။
အကြီးအကဲမရှိတဲ့အချိန်မှာလည်း ကောင်းတာဆက်နိုင်စေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဖြစ်ပါစေ။
တိုးတက်မှုဟာ အရွယ်အစားကြီးလာခြင်းတင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
ကောင်းမှုအသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်ပါစေ။
ချဲ့ထွင်မှုဟာ နေရာများလာခြင်းတင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
တရားမျှတမှုကို နေရာများများသို့ သယ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါစေ။
လူမှုတာဝန်ဟာ အပြင်ပန်းကြေညာချက်တင် မဖြစ်ပါစေနဲ့။
နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်ထဲမှာ ကိုယ်မဟုတ်တဲ့သူရဲ့ ဒုက္ခကိုပါ ထည့်စဉ်းစားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါစေ။
အဲဒီလို စာထဲကမူကို အကျင့်ထဲ ယူနိုင်ကြပါစေ။
အကျင့်ထဲကကောင်းမှုကို အဖွဲ့နဲ့ မျိုးဆက်များဆီ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ်မရှိတော့လည်း အမှန်တရား၊ သီလ၊ မေတ္တာနဲ့ ပညာတို့ ဆက်လက်အသက်ရှင်နိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
SAO DHAMASAMI
အကိုးအကားကျမ်းများ
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၁၀.၇၄ — လောကီဘက်ကြီးပွားမှုများအပြင် သဒ္ဓါ၊ သီလ၊ အကြားအမြင်၊ စွန့်ကြဲမှုနှင့် ပညာဘက်ကြီးပွားမှုကို အတူဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၇၃ — တရားကို သင်ယူ၊ သင်ကြား၊ ရွတ်ဆို၊ ဆင်ခြင်ခြင်းရှိသော်လည်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးမှုကို လျစ်လျူရှုလျှင် “တရားနှင့်နေခြင်း” မပြည့်သေးနိုင်ကြောင်း ခွဲပြထားသော ဟောချက်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ — ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ဖြင့် ပြုမည့်အရာကို မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်၊ ပြုပြီးနောက် စိစစ်၍ ကိုယ်၊ သူတစ်ပါး သို့မဟုတ် နှစ်ဖက်လုံး ထိခိုက်မှုရှိမရှိ ကြည့်ရန်နှင့် မကောင်းမှုတွေ့လျှင် ပြင်ဆင်ထိန်းသိမ်းရန် ဟောထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၆၂ — အိမ်ရှင်၏ ချမ်းသာမှုများအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၊ အသုံးချခြင်း၊ အကြွေးကင်းခြင်းနှင့် အပြစ်ကင်းခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၇၇ — ဥပါသကာတစ်ဦး မလုပ်သင့်သော ကုန်သွယ်မှုငါးမျိုးကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။ ဤတရားတော်တွင် အသက်မွေးမှု၌ အမြတ်ထက်အထက်ရှိသော သီလနယ်နိမိတ်ကို ဆင်ခြင်ရန် အသုံးပြုထားသည်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈ — အချိန်ကိုက်၊ အမှန်၊ နူးညံ့၊ အကျိုးရှိပြီး မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ပြောဆိုမှုကို ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၃၈ — လူကောင်းတစ်ဦးသည် မိဘ၊ မိသားစု၊ အလုပ်သမားအမှုထမ်း၊ မိတ်ဆွေများစသည့် လူအများ၏ အကျိုးနှင့်ချမ်းသာအတွက် ဖြစ်စေကြောင်း ဖော်ပြထားသော ဟောချက်။
ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ မြန်မာစာ ဒစ်ဂျစ်တယ်မူပတ်ဝန်းကျင် — တိပိဋကဒစ်ဂျစ်တယ်ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဆဋ္ဌသင်္ဂါယနာ စီဒီစာသားများ၏ ဒစ်ဂျစ်တယ်ပြန်ထုတ်မှုဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဝေသူဘက်က ဖော်ပြထားသည်။