ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် တာဝန်ကို တွဲထားခြင်း
ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် တာဝန်ကို တွဲထားခြင်း
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော မဟာသရီရဓာတုယော ဝန္ဒနံ ကရောမိ ၊ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော ဥဘတော ဟတ္ထေ ဓာရေန္တော ပသန္နစိတ္တော၊သက္ကစ္စံ ပူဇံ ကရောမိ၊ ဂရုကရောန္တော နမာမိ။ ဣမာ ဗုဒ္ဓဿ ဒန္တဓာတုယော သဒ္ဓါ-ပသာဒေန ပူဇေမိ၊ အဓိဋ္ဌာန-ပရမိယာ လဒ္ဓါ၊မယာ ရက္ခိတာ သုပ္ပတိဋ္ဌိတာ။ ဣမာ ဓာတုယော ဣဓ ပတိဋ္ဌိတာ သွာဂတ နာမ ဝိဟာရေ၊ တာသံ ရက္ခဏ-ဂေါပန-ပရိဟာရ-ကရဏံ ၊ မယာ ဘိက္ခု ဓမ္မသာမိ သိရိဒန္တမဟပါလက နာမ သက္ကစ္စံ ပဝတ္တတိ။
ယာ ဒိသာ လောကဓာတူသု ၊ ဗုဒ္ဓါနုဘာဝေန ဇောတန္တိ၊ တာဒိသေန အနုဘာဝေန ဣမာ ဓာတုယော သုပ္ပရိဂ္ဂဟိတာ။ ဗုဒ္ဓဿ ဓမ္မဿ သံဃဿ အနုဘာဝေန၊ မာတာပိတု အာစရိယဂုဏေန စ၊ သဗ္ဗေ သတ္တာ သုခိတာ ဟောန္တု၊ သဗ္ဗေ ဘယာ ဝိမုစ္စန္တု၊ သဗ္ဗေ သောကာ တရန္တု စ။
နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ။
စွယ်တော်မြတ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိသော တပည့်တော် အရှင်ဓမ္မသာမိသည် မြတ်စွာဘုရားအား ရှိခိုးပါ၏။ တရားတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ သံဃာတော်မြတ်အား ရှိခိုးပါ၏။ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးပါ၏။ ဆရာသမားတို့အား ရှိခိုးပါ၏။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ ဆင်ခြင်ကြမယ့်အကြောင်းက—
ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် တာဝန်ကို တွဲထားခြင်း ဆိုတဲ့အကြောင်းပါ။
လောကမှာ လူအများက ဆုံးဖြတ်ခွင့်ကို လိုချင်တတ်ကြတယ်။
“ဒီကိစ္စ နောက်ဆုံးငါဆုံးဖြတ်မယ်”
“ငါပိုင်ရှင်ဖြစ်လို့ ငါဆုံးဖြတ်မယ်”
“ငါအကြီးဆုံးဖြစ်လို့ ငါ့စကားနောက်ဆုံး”
ဒီလိုပြောဖို့ လွယ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှားသွားတဲ့အခါ—
“ငါ့တာဝန်”
လို့ပြောဖို့တော့ ခက်တတ်တယ်။
အောင်မြင်ရင်—
“ငါဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ”
ရှုံးနိမ့်ရင်—
“အောက်ကလူတွေ အကောင်အထည်ဖော်တာမကောင်းလို့”
ဆိုတတ်တယ်။
ဒါက အာဏာနဲ့တာဝန်ကို ခွဲထားခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဦးဇင်းတို့ ဒီနေ့ ချုပ်ထားချင်တဲ့စကားက—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ကို ကိုယ်ယူရင်
တာဝန်ကိုလည်း ကိုယ့်အပိုင်းအတိုင်း ယူရဲရမယ်။
တာဝန်ကို မယူချင်ရင်—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ကိုလည်း အကန့်အသတ်မဲ့ မယူသင့်ဘူး။
ဒီဟာ စီးပွားရေးစကားတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး။
ဓမ္မဘက်ကနေ ပိုနက်နက်ကြည့်ရင်—
ကိုယ်ရွေးတာ။
ကိုယ်ရည်ရွယ်တာ။
ကိုယ်ပြောတာ။
ကိုယ်လုပ်တာ။
ကိုယ်ခွင့်ပြုတာ။
အဲဒီအရာတွေရဲ့ ကိုယ့်စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအပိုင်းကို ကိုယ်ရှောင်လို့မရဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားရဲ့ ပထမကျမ်းတိုင်ကို—
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ မှာ ကြည့်ရအောင်။ [၂]
လူတိုင်း မကြာခဏ ဆင်ခြင်သင့်တဲ့ အချက်ငါးခုကို မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောတော်မူတယ်။
မိမိဟာ အိုရမယ့်သဘောရှိတယ်။
နာရမယ့်သဘောရှိတယ်။
သေရမယ့်သဘောရှိတယ်။
ချစ်ခင်နှစ်သက်သမျှနဲ့ ကွဲရမယ်။
ပြီးတော့—
မိမိသည် မိမိပြုသောကံ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်တယ်၊
မိမိပြုသောကံ၏ အမွေခံဖြစ်တယ်။
ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းတာရဲ့အမွေခံ၊
မကောင်းတာလုပ်ရင် မကောင်းတာရဲ့အမွေခံ ဖြစ်မယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဟာ တာဝန်ခံမှုရဲ့ ဓမ္မအမြစ်။
လောကီစနစ်မှာ—
တာဝန်ကို လွှဲလို့ရတယ်။
အလုပ်တာဝန်ကို အောက်လူကိုပေးလို့ရတယ်။
လက်မှတ်ရေးထိုးခွင့်ကို လူတစ်ယောက်ကို လွှဲလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို တခြားသူဆီ လွှဲမရဘူး။
ကိုယ်သိသိနဲ့ မတရားတာကို ခွင့်ပြုခဲ့ရင်—
“သူလုပ်တာ”
လို့ ကိုယ့်စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတာဝန်က ပျောက်မသွားဘူး။
ကိုယ်ပြောခဲ့ရင်—
ကိုယ့်စကား။
ကိုယ်အမိန့်ပေးခဲ့ရင်—
ကိုယ့်အမိန့်။
ကိုယ်တမင် မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ရင်—
အဲဒီ မျက်ကွယ်ပြုမှုလည်း ကိုယ့်လုပ်ရပ်ထဲ ပါတယ်။
ဒါကြောင့်—
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ တာဝန်ကို ခွဲထားလို့ မရဘူး။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီထက် နက်တဲ့ ကျမ်းတော်တစ်ခုရှိတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၆၃။ [၃]
မြတ်စွာဘုရားရှင်က ကံကို ရှင်းပြရာမှာ—
ရည်ရွယ်ချက်ကို အဓိကထားဟောတော်မူတယ်။
ရည်ရွယ်ပြီးမှ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်နဲ့ အမှုကို ပြုတယ်ဆိုတဲ့သဘောပါ။
ဒီဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်ခေါင်းစဉ်နဲ့ တိုက်ရိုက်တည့်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတာ—
လက်မှတ်ထိုးတဲ့အခိုက်ပဲ မဟုတ်ဘူး။
အရင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်။
“ဒီလူကို ဖယ်မယ်”
“ဒီအမြတ်ရအောင် ဒီနည်းသုံးမယ်”
“ဒီအချက်ကို Customer မသိအောင် ထားမယ်”
“ဒီအလုပ်ကို သူ့ဆီလွှဲမယ်”
အရင်ဆုံး စိတ်ထဲမှာ Direction ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စစ်ချင်ရင်—
အပြင်လုပ်ရပ်ကိုပဲ မစစ်နဲ့။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်နောက်မှာ ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ရှိသလဲ”
မေး။
လောဘလား။
မုန်းတီးမှုလား။
ကိုယ့်အတ္တကာကွယ်မှုလား။
ကောင်းကျိုးလား။
မေတ္တာနဲ့ပညာလား။
ဒီမေးခွန်းက တာဝန်ယူမှုရဲ့အစ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တတိယကျမ်းတိုင်က—
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁။ [၄]
အရှင်ရာဟုလာကို မြတ်စွာဘုရားရှင် သင်ပေးတဲ့နည်းက အလွန်တိကျတယ်။
ကိုယ်အမူအရာတစ်ခု လုပ်မယ်ဆိုရင်—
မလုပ်မီ စစ်။
လုပ်နေပြီဆိုရင်—
လုပ်နေစဉ် စစ်။
လုပ်ပြီးသွားရင်—
ပြန်စစ်။
ကိုယ့်ကို နာစေသလား။
သူတစ်ပါးကို နာစေသလား။
နှစ်ဖက်လုံးကို ထိခိုက်သလား။
မကောင်းတဲ့အကျိုးဖြစ်မယ်ဆိုရင် ရှောင်။
လုပ်ပြီးမှ မှားတာတွေ့ရင်—
ဖုံးမထားဘဲ ဖွင့်ဟပြင်ဆင်ပြီး နောင်ချုပ်တည်းဖို့ ဟောထားတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ တာဝန်ကို တွဲထားတာ ဒီအတိုင်းပဲ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့နေ့က တာဝန်ပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။
မဆုံးဖြတ်မီ တာဝန်ရှိတယ်။
ဆုံးဖြတ်နေစဉ် တာဝန်ရှိတယ်။
ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်လည်း တာဝန်ရှိတယ်။
ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က—
“Project စမယ်”
ဆုံးဖြတ်တယ်။
ပြီးပြီလား။
မပြီးသေးဘူး။
စတဲ့အခါ အချက်အလက်ကို စစ်ခဲ့သလား။
စတင်ပြီးနောက်—
လမ်းမှားနေသလား ပြန်ကြည့်သလား။
အဆုံးမှာ—
ဘာအကျိုးထွက်သလဲ ပြန်သုံးသပ်သလား။
ဒီသုံးခုမရှိရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိတယ်။
တာဝန်ခံမှုမရှိဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ Leader တစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော်ဆုံးဖြတ်တာမှန်တယ်၊ အောက်ကလူတွေ မလုပ်တတ်လို့ပဲ”
ပြောတတ်တယ်။
တကယ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
Execution fail ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအခါတောင် ပြန်မေးရမယ်။
မှန်တဲ့လူကို တာဝန်ပေးခဲ့သလား။
Instructions ရှင်းခဲ့သလား။
Resources ပေးခဲ့သလား။
အချိန်ပေးခဲ့သလား။
Progress ပြန်စစ်ခဲ့သလား။
ပြဿနာတက်လာတဲ့အခါ နားထောင်ခဲ့သလား။
ဒီမေးခွန်းတွေ ရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
“ငါဆုံးဖြတ်တယ်၊ သူလုပ်တယ်” ဆိုတာ
“သူဖြစ်သမျှအားလုံးသူ့တာဝန်” ဆိုတာနဲ့ မတူဘူး။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေရာမှာ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၄၀ က အလွန်လှတယ်။ [၅]
မြတ်စွာဘုရားရှင်က အာဏာသုံးမျိုးဆိုတဲ့သဘောကို ဟောတော်မူတယ်။
မိမိကိုယ်ကို အထက်စံထားပြီး မကောင်းမှုကို ရှောင်ခြင်း။
လောက၊ ပညာရှိသူတို့၏ မြင်တွေ့စိစစ်မှုကို ဆင်ခြင်ခြင်း။
အဆုံးမှာ—
ဓမ္မကို အထက်စံထားခြင်း။
ဒီသုတ်ရဲ့ မူလအကြောင်းက ရဟန်းကျင့်စဉ်။
ခေတ်သစ် Company Governance ကို ဘုရားဟောထားတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဆုံးဖြတ်သူအတွက် အလွန်ကောင်းတဲ့ အတွင်းစစ်ဆေးမှုရတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချခါနီး—
ကိုယ့်ရှေ့မှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖြောင့်မတ်လား။
တစ်ခု။
ပညာရှိသူတွေ သိလာရင် ဒီလုပ်ရပ်ကို ရှင်းရဲလား။
နှစ်ခု။
ဓမ္မနဲ့ညီလား။
သုံးခု။
ဒီသုံးတိုင်နဲ့ စစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ မှာ ထပ်ပြီး တာဝန်ခံမှုအကြောင်း အားကောင်းတယ်။ [၆]
ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် မကောင်းသောအကျင့်ကို မလုပ်သင့်ကြောင်း ဟောရာမှာ—
လုပ်မိရင် ဘာအန္တရာယ်ရှိသလဲလို့ မေးတယ်။
ကိုယ်တိုင် ကိုယ့်ကို ပြစ်တင်ရတယ်။
ပညာရှိသူတွေ စိစစ်ပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။
မကောင်းသတင်းပျံ့တယ်။
သေချိန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်။
နောက်ဘဝဆိုင်ရာ မကောင်းသောအကျိုးလည်း ဟောထားတယ်။
ကောင်းစွာပြုမူသူမှာ ပြောင်းပြန်အကျိုးတွေရှိတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီမှာ Accountability အဆင့်တွေ အများကြီးတွေ့ရတယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်စစ်ခြင်း။
ပညာရှိသူတို့ စိစစ်ခြင်း။
လူမှုယုံကြည်မှု၊ နာမည်အပေါ် သက်ရောက်မှု။
ကံ၏အကျိုးဆက်။
ဒါကြောင့် တာဝန်ခံမှုဆိုတာ—
တစ်ယောက်ကို Boss မေးလို့ ဖြေတဲ့အလုပ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
ပိုနက်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တာဝန်ကို ခွဲတယ်ဆိုတာ မကောင်းဘူးလား။
မဟုတ်ဘူး။
လုပ်ငန်းမှာ တာဝန်ခွဲရမယ်။
မိသားစုမှာလည်း တာဝန်ခွဲရမယ်။
အဖွဲ့အစည်းမှာလည်း တာဝန်ခွဲရမယ်။
ဒါပေမယ့် တာဝန်ခွဲခြင်း နဲ့ တာဝန်ရှောင်ခြင်း မတူဘူး။
တစ်ယောက်က—
“ဒီ Project ကို မင်းဦးဆောင်”
ဆိုတယ်။
Authority နဲ့ Resource အလုံအလောက်ပေးတယ်။
Accountability line ရှင်းတယ်။
ဒါ တာဝန်ခွဲခြင်း။
တစ်ဖက်မှာ—
Boss က မရှင်းမလင်းအမိန့်ပေးတယ်။
မှားသွားတော့—
“ငါမလုပ်ဘူး၊ သူလုပ်တာ”
ဆိုတယ်။
ဒါက တာဝန်ခွဲခြင်းမဟုတ်ဘူး။
တာဝန်လွှဲချခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီအချက်ကို ဒီဃနိကာယ် ၃၁ ရဲ့ အပြန်အလှန်တာဝန်သဘောနဲ့ ကြည့်လို့ရတယ်။ [၇]
အလုပ်ရှင်ဘက်မှာ တာဝန်ရှိတယ်။
အလုပ်သမားဘက်မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။
အလုပ်ရှင်က—
စွမ်းရည်နဲ့သင့်တဲ့ အလုပ်ပေးရမယ်။
စားဝတ်နေရေး၊ လုပ်အားခ စီမံရမယ်။
နာမကျန်းရင် ဂရုစိုက်ရမယ်။
သင့်တင့်တဲ့အကျိုးမျှဝေရမယ်။
အနားယူခွင့်ပေးရမယ်ဆိုတဲ့သဘော ပါတယ်။
အလုပ်သမားဘက်ကလည်း—
အလုပ်ကိုကောင်းကောင်းလုပ်ခြင်း၊ ပစ္စည်းမခိုးခြင်း စတဲ့ တာဝန်တွေရှိတယ်။
ဒါကြောင့်—
တာဝန်ဆိုတာ အောက်လူမှာပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပိုတဲ့ဘက်မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုမှားတဲ့အခါ လူတွေ ဘာလုပ်တတ်ကြသလဲ။
အပြစ်ပုံချတတ်ကြတယ်။
Finance ကို ပုံချ။
Operations ကို ပုံချ။
ဝန်ထမ်းကို ပုံချ။
Customer ကို ပုံချ။
Market ကို ပုံချ။
တစ်ခါတလေ အဲဒီအချက်တွေ တကယ်အကြောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အပိုင်း ဘာလဲ မေးဖို့လိုတယ်။
ဓမ္မပဒ ဂါထာ ၁၆၅ မှာ—
မကောင်းမှုကို ကိုယ်တိုင်ပြု၍ ကိုယ်တိုင်ညစ်နွမ်းတယ်။
မကောင်းမှုမပြုဘဲ ကိုယ်တိုင်သန့်ရှင်းတယ်။
သန့်ရှင်းမှု၊ မသန့်ရှင်းမှုဟာ မိမိနဲ့ဆိုင်ပြီး တစ်ပါးသူက အစားဝင်သန့်ရှင်းပေးလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောကို ဟောထားတယ်။ [၈]
ဒီကျမ်းတော်ဟာ—
“လူတစ်ယောက်မှာ Environment မသက်ရောက်ဘူး”
လို့ ဆိုတာမဟုတ်ဘူး။
Condition တွေ ရှိတယ်။
System ရှိတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်အပိုင်းကို ကိုယ်မပျောက်စေဖို့ သတိပေးတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တာဝန်ကို မရှောင်ဖို့ အတွင်းက ဘာလိုလဲ။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၉ က တရားနှစ်ပါးကို လောကကိုစောင့်တဲ့တရားလို့ ဟောတယ်။ [၉]
မကောင်းတာကို ရှက်တတ်ခြင်း။
မကောင်းတာရဲ့ အကျိုးဆက်ကို သတိထားကြောက်တတ်ခြင်း။
ဒီနှစ်ခု အားနည်းလာရင်—
“ဘယ်သူမှမသိဘူး”
ဆိုတဲ့အခါ မတရားတာလုပ်တတ်တယ်။
“ငါ့အာဏာရှိတယ်”
ဆိုတဲ့အခါ စည်းကျော်တတ်တယ်။
တာဝန်ခံမှုကောင်းတဲ့လူမှာ—
Audit ကြောင့်သာ မမှန်တာ မလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။
ဘယ်သူမှ မစစ်လည်း—
ကိုယ့်စိတ်က ကိုယ့်ကိုစစ်တယ်။
ဒီသဘောကို အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၂ က ပိုပြီးအားဖြည့်တယ်။ [၁၀]
သဒ္ဓါ။
မကောင်းမှုကို ရှက်တတ်ခြင်း။
အကျိုးဆက်ကို သတိထားခြင်း။
လုံ့လ။
ပညာ။
ဒီအတွင်းအားတွေ လေ့ကျင့်သူမှာရှိရမယ်လို့ ဟောထားတယ်။
ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်မှာ Authority ကြီးလာရင်—
အပြင်က Check ပိုလိုသလို—
အတွင်းက Check လည်း ပိုလိုတယ်။
ပညာမရှိဘဲ Authority ရရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်မြန်တယ်။
မှန်မှုမသေချာဘူး။
သီလမရှိဘဲ Authority ရရင်—
အကျိုးရှိတဲ့အချိန် စည်းလိုက်ပြီး၊ အကျိုးမရှိရင် စည်းကျော်တတ်တယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တာဝန်နဲ့ တွဲဖို့ဆိုရင်—
ဘက်မလိုက်နိုင်ဖို့လည်းလိုတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉ မှာ—
လိုချင်မှု။
မုန်းတီးမှု။
မောဟ။
ကြောက်ရွံ့မှု။
ဒီလေးမျိုးကြောင့် တရားလမ်းက လွဲနိုင်တယ်လို့ ဟောထားတယ်။ [၁၁]
ဒကာ ဒကာမတို့…
Promotion ဆုံးဖြတ်တယ်။
“သူငါ့လူ”
ဆိုတဲ့လိုချင်မှု ပါသလား။
Disciplinary action ချတယ်။
“ငါသူ့ကို မကြိုက်ဘူး”
ဆိုတဲ့ဒေါသ ပါသလား။
Investment ဆုံးဖြတ်တယ်။
Data မသိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးပြီး ဆုံးဖြတ်နေလား။
ဒါ မောဟဘက်။
Powerful လူကို မထိရဲလို့ အားနည်းသူကိုပဲ စည်းကျပ်နေလား။
ဒါ ကြောက်ရွံ့မှုဘက်။
ဒီလို စစ်နိုင်မှ—
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ တာဝန် တကယ်တွဲတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီဃနိကာယ် ၂၆ မှာ အုပ်ချုပ်သူဟာ ဓမ္မကို အထက်စံထားပြီး တရားမျှတစွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ်လို့ ဟောတယ်။ [၁၂]
ဒီသုတ်ကို ခေတ်သစ်ကုမ္ပဏီစည်းမျဉ်းလို့ မဆိုဘူး။
ဒါပေမယ့် သင်ခန်းစာတစ်ခု အလွန်ရှင်းတယ်။
ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရလာရင်
ကိုယ့်အတွက် လွတ်လပ်မှုပိုလာတာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
စောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ပိုလာတယ်။
အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်က—
ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် လူတွေကို ပိုကာကွယ်ရတယ်။
ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က—
ငွေသုံးဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ပစ္စည်းကို ပိုကာကွယ်ရတယ်။
မိဘက—
ကလေးဘဝကို အများကြီးသက်ရောက်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ကိုယ့်စကားနဲ့လုပ်ရပ်ကို ပိုစောင့်ရတယ်။
ဒီနေရာမှာ သံယုတ္တနိကာယ် ၄၇.၁၉ ရဲ့ ဝါးလုံးကစားသမားဥပမာကို သတိရ။ [၁၃]
ကိုယ့်ကိုစောင့်ရှောက်ရင်း သူတစ်ပါးကို စောင့်ရှောက်တယ်။
သူတစ်ပါးကို စောင့်ရှောက်ရင်း ကိုယ့်ကို စောင့်ရှောက်တယ်။
သူတစ်ပါးကို စောင့်ရှောက်ရာမှာ သည်းခံမှု၊ မထိခိုက်မှု၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနဲ့ စောင့်ရှောက်တယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူက ကိုယ့်စိတ်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရင်—
တစ်ဖက်လူကိုလည်း ကာကွယ်တယ်။
Boss ဒေါသကို ထိန်းလိုက်ရင်—
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အရှက်ခွဲခံရတာကနေ ကာကွယ်တယ်။
Owner လောဘကို ထိန်းလိုက်ရင်—
Customer တစ်ယောက် လိမ်လည်ခံရတာကနေ ကာကွယ်တယ်။
မိဘမာနကို ထိန်းလိုက်ရင်—
သားသမီးတစ်ယောက် ကိုယ့်အိပ်မက်ကိုအတင်းထမ်းရတာကနေ ကာကွယ်တယ်။
ဒါကြောင့်—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို စောင့်နိုင်မှုဟာ
တာဝန်ယူမှုရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအပိုင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခု အရမ်းသတိထားရမယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လူများစွာနဲ့ ချတယ်ဆိုပြီး တာဝန်ပျောက်မသွားဘူး။
Committee ဆုံးဖြတ်တယ်။
ဒါဆို ဘယ်သူမှတာဝန်မရှိဘူးလား။
မဟုတ်ဘူး။
တစ်ယောက်ချင်း ကိုယ်ဘယ်လိုမဲပေးခဲ့သလဲ။
ကိုယ်သိတဲ့အချက်ကို ပြောခဲ့သလား။
မမှန်တာမြင်ပြီး ကြောက်လို့တိတ်နေခဲ့သလား။
အကျိုးစီးပွားပဋိပက္ခရှိတာကို ဖုံးခဲ့သလား။
ဒီမေးခွန်းတွေရှိတယ်။
Collective decision က collective irresponsibility မဖြစ်ရဘူး။
ဒီမှာ ဒီဃနိကာယ် ၁၆ က အရေးကြီးတယ်။ [၁၄]
ဝဇ္ဇီတို့ မကြာခဏစုဝေးတယ်။
ညီညွတ်စွာ အရေးကိစ္စဆောင်ရွက်တယ်။
ရှိပြီးသားစည်းကို စိတ်ကြိုက် မဖျက်ဘူး။
အကြီးအကဲတို့ကို လေးစားနားထောင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်တွေ ပါတယ်။
Meeting ဆိုတာ—
တာဝန်ကို အရည်ပျော်ပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ပိုကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ရဖို့ အမြင်တွေစုဖို့။
နောက်ဆုံး ဘယ်သူ ဘာတာဝန်ယူမလဲ ရှင်းရမယ်။
မဟုတ်ရင်—
“Meeting က ဆုံးဖြတ်တာ”
ဆိုတဲ့ စကားအောက်မှာ လူတိုင်း လွတ်သွားမယ်။
Meeting ဟာ လူမဟုတ်ဘူး။
ဆုံးဖြတ်သူတွေက လူတွေ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ့်လူကို ရွေးချယ်တဲ့အချိန်မှာ တာဝန်စတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ မှာ—
အတူနေကြည့်မှ သီလသိတယ်။
ဆက်ဆံလုပ်ကိုင်ကြည့်မှ ဖြောင့်မတ်မှုသိတယ်။
အခက်အခဲကြုံမှ ခံနိုင်ရည်သိတယ်။
ဆွေးနွေးကြည့်မှ ပညာသိတယ်။
ဒါတောင် အချိန်ယူပြီး သတိနဲ့ ပညာရှိရှိကြည့်ရတယ်လို့ ဟောထားတယ်။ [၁၅]
ဒါကြောင့်—
Decision authority ပေးမယ့်သူကို—
“သူအရမ်းSmart”
တစ်ခုတည်းနဲ့ မရွေးနဲ့။
သူ ရိုးသားလား။
ငွေကိစ္စဖြောင့်လား။
ဖိအားလာရင် စည်းကျော်သလား။
မသိတာကို “မသိဘူး” ပြောရဲလား။
မှားရင် ဝန်ခံလား။
ဒီအရာတွေ ကြည့်။
Authority ပေးတဲ့သူမှာလည်း
ရွေးချယ်မှုအတွက် တာဝန်ရှိတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တာဝန်ယူမှုမရှိတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ဘာကြောင့်ပေါ်သလဲ။
တစ်ခါတလေ—
အောင်မြင်ချင်လို့။
တစ်ခါတလေ—
လူမုန်းမှာကြောက်လို့။
တစ်ခါတလေ—
ရာထူးကာကွယ်ချင်လို့။
တစ်ခါတလေ—
“ငါမမှားနိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့မာနကြောင့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉ မှာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟကို အကုသိုလ်အမြစ်အဖြစ် ဟောပြီး၊ အာဏာရှိမှုနဲ့ အာဏာလိုမှုတွဲလာတဲ့အခါ သူတစ်ပါးကို မတရားထိခိုက်နိုင်တဲ့အထိ ရောက်နိုင်ကြောင်း သတိပေးထားတယ်။ [၁၆]
အာဏာရှိသူမှာ အကုသိုလ်အမြစ်တစ်ခု ပေါ်လာရင်—
အကျိုးဆက် အများကြီးဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါ—
“ငါ့စိတ်အမြစ်က ဘာလဲ”
စစ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ တာဝန်ယူတယ်ဆိုပြီး လူကို အရှက်ခွဲတတ်တယ်။
ဒါမှန်သလား။
မမှန်ဘူး။
Accountability က humiliation မဟုတ်ဘူး။
တာဝန်ယူစေဖို့ ပြောတဲ့စကားတောင်—
ဓမ္မနဲ့ ညီရမယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈ မှာ ကောင်းစွာပြောတဲ့စကားဟာ—
အချိန်သင့်။
အမှန်။
နူးညံ့။
အကျိုးရှိ။
မေတ္တာစိတ်နဲ့ဖြစ်ရမယ်လို့ ဟောတယ်။ [၁၇]
ဝန်ထမ်းမှားတယ်။
လူရှေ့မှာ—
“မင်းအမြဲ အသုံးမကျဘူး”
ပြောတာ တာဝန်ယူစေတာမဟုတ်ဘူး။
လူကိုထိခိုက်စေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
“ဒီအလုပ်မှာ ဒီအမှားဖြစ်တယ်။ ဘာကြောင့်ဖြစ်သလဲ၊ ဘယ်လိုပြင်မလဲ”
ဒီလိုပြောတာ ပိုမှန်တယ်။
လူကို မတိုက်။
လုပ်ရပ်ကို စစ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ မှာလည်း စကားအတွက် အလွန်ကောင်းတဲ့စံရှိတယ်။ [၁၈]
အမှန်မဟုတ်တာ မပြော။
အမှန်ဖြစ်ပေမယ့် အကျိုးမရှိတာကိုလည်း မသင့်တော်သလို မပြော။
အမှန်လည်းဖြစ်၊ အကျိုးလည်းရှိရင်—
နားထောင်သူကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို သိပြီးပြော။
တာဝန်ယူစေတဲ့ Leader တစ်ယောက်က—
လူပျော်အောင်ပဲ ပြောရမှာမဟုတ်ဘူး။
ခက်တဲ့အမှန်ကို ပြောရမယ်။
ဒါပေမယ့် အရှက်ခွဲဖို့ မဟုတ်ဘူး။
ပြင်ဖို့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မှားသွားတဲ့အခါ—
တစ်ခါတလေ တကယ်မှားတာက “အဓိပ္ပာယ်မရှင်းတာ” ဖြစ်တတ်တယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၃ မှာ—
အဓိပ္ပာယ်တူပေမယ့် စကားကွာနိုင်တယ်။
စကားတူပေမယ့် အဓိပ္ပာယ်ကွာနိုင်တယ်။
နှစ်ခုလုံးကွာနိုင်တယ်။
နှစ်ခုလုံးတူနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ အငြင်းပွားမှုကို ပညာရှိစွာ ခွဲစစ်ဖို့ သင်ပေးတယ်။ [၁၉]
တစ်ယောက်က—
“ကျွန်တော် approval ရတယ်ထင်တာ”
ပြောတယ်။
Boss က—
“ငါ review ပဲလုပ်တာ၊ approve မလုပ်ဘူး”
ဆိုတယ်။
ဘာဖြစ်တာလဲ။
တာဝန်မရှင်း။
စကားလုံးမရှင်း။
ဒါကြောင့်—
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့တာဝန် တွဲချင်ရင်—
ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်သူ၊
ဘယ်သူက အကြံပေးသူ၊
ဘယ်သူက အကောင်အထည်ဖော်သူ၊
ဘယ်သူက ပြန်စစ်သူ
ရှင်းရမယ်။
ဒီအချက်ကို ဒီဃနိကာယ် ၂၉ ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ စကားကို တိုက်စစ်ခြင်းသဘောနဲ့လည်း ဆင်ခြင်နိုင်တယ်။ [၂၀]
စကားမရှင်းလို့ အမှားဖြစ်တာကို—
ချက်ချင်းလူပေါ်အပြစ်တင်မယ့်အစား—
Instruction ကို ပြန်စစ်။
Policy ကို ပြန်စစ်။
Definition ကို ပြန်စစ်။
မဟုတ်ရင် တစ်ခါတလေ—
System က ရှုပ်ထားပြီး လူကို အပြစ်ပေးနေတတ်တယ်။
ဒါ တာဝန်ခံမှုမပြည့်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၄ မှာ အငြင်းပွားမှုရဲ့အမြစ်တွေထဲ—
ဒေါသ။
ရန်ငြိုး။
အထင်သေးမှု။
ခက်ထန်မှု။
မနာလိုမှု။
ဝန်တိုမှု။
လှည့်ဖြားမှု။
မှားသောဆန္ဒ။
ကိုယ့်အမြင်ကို တင်းတင်းဖက်ထားမှု စတဲ့အရာတွေ ပါတယ်။ [၂၁]
ဒါကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြန်စစ်တဲ့အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က—
မိမိစိတ်ကိုလည်း ပြန်စစ်ရမယ်။
Investigation လုပ်တဲ့သူက—
လူကိုမုန်းနေလား။
Review Committee က—
ဘက်လိုက်နေလား။
တစ်ဖက်အပေါ် အရင်ကရန်ငြိုးရှိလား။
မရှိရင်တော့ ပိုကောင်းတယ်။
ရှိရင် စနစ်က ကာကွယ်ရမယ်။
တာဝန်ယူမှုဆိုတာ တရားမျှတမှုမရှိဘဲ မပြည့်စုံဘူး။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီမှာ ဓမ္မပဒ ၂၅၆–၂၅၇ ကို ထည့်မယ်။ [၂၂]
အလျင်လိုဆုံးဖြတ်ရုံနဲ့ တရားစီရင်တတ်သူ မဖြစ်ဘူး။
မှန်/မှားကို ချိန်ဆတယ်။
ဘက်မလိုက်ဘူး။
ဓမ္မနဲ့အညီ ဆုံးဖြတ်တယ်။
ဒီသင်ခန်းစာက ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူအားလုံးအတွက် အရေးကြီးတယ်။
Decision power ရှိသူမှာ—
မြန်ခြင်းထက် မှန်ခြင်း ပိုအရေးကြီးတဲ့အချိန်ရှိတယ်။
အရေးပေါ်မှာတော့ မြန်ရမယ်။
ဒါပေမယ့် အရေးပေါ်မဟုတ်ဘဲ—
Ego ကြောင့် မြန်တာနဲ့ မရောနဲ့။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တာဝန်ယူတဲ့အခါ “လူကိုအပြစ်ပေး” တာနဲ့ပဲ မပြီးဘူး။
အကြောင်းရင်းကိုလည်းကြည့်။
ဒီဃနိကာယ် ၅ ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းမှာ—
ခိုးဆိုးပြဿနာကို အပြစ်ပေးရုံနဲ့ အမြစ်ပြတ်မသွားနိုင်ဘူးဆိုပြီး—
စိုက်ပျိုးသူအတွက် မျိုးစေ့၊ အစာ။
ကုန်သည်အတွက် အရင်းအနှီး။
နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းအတွက် သင့်တင့်တဲ့ စားဝတ်နေရေးနဲ့လုပ်အားခ စီမံပေးဖို့ အကြံပြုတဲ့သဘော ပါတယ်။ [၂၃]
ဒီဟာကို ယနေ့စီးပွားရေးစနစ်နဲ့ တိုက်ရိုက်တူတယ်လို့ မပြောဘူး။
ဒါပေမယ့် Principle တစ်ခုရတယ်—
အမှားဖြစ်တဲ့လူကိုပဲ မကြည့်နဲ့။
အမှားဖြစ်စေတဲ့အခြေအနေကိုလည်း ကြည့်။
ဝန်ထမ်းမှားတယ်။
Training မရှိလို့လား။
Instruction မရှင်းလို့လား။
အလုပ်ပမာဏမဖြစ်နိုင်လို့လား။
ဒါမှမဟုတ် တမင်ပေါ့ဆလို့လား။
ခွဲ။
System problem ကို လူတစ်ယောက်ပေါ် ပုံချတာလည်း မမှန်ဘူး။
လူ့အမှားကို System ပေါ်အကုန်ပုံချတာလည်း မမှန်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီလိုခွဲတဲ့အခါ—
Personal responsibility + System responsibility
နှစ်ခုလုံး ရှိတယ်။
လူတစ်ယောက် တမင်လိမ်တယ်။
သူ့တာဝန်ရှိတယ်။
ဒါပေမယ့် System က ဘယ်လို နှစ်နှစ်လုံး မတွေ့တာလဲ။
ပြန်စစ်ရမယ်။
Account မတိကျဘူး။
Accountant မှားတာရှိနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် Review process မရှိတာလည်း ပြဿနာ။
ဒီလိုမှ—
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ တာဝန်ကို အပြည့်အစုံတွဲထားနိုင်မယ်။
သူတော်ကောင်းတို့…
တာဝန်ယူမှုဟာ လူကို ကြောက်အောင်လုပ်ရင်—
လူတွေ အမှားဖုံးတတ်တယ်။
အမှားဖုံးရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ပိုဆိုးလာတယ်။
ဒါကြောင့်—
အမှားကို တင်ပြလို့ရတဲ့ပတ်ဝန်းကျင် လိုတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ကို ပြန်သတိရ—
မှားတာကို သိရင် ဖွင့်ဟပြင်ဆင်ဖို့။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ—
Error ပြောရင် အပြစ်ပေးမယ်ဆို—
လူတွေ error ဖုံးမယ်။
Problem ပိုကြီးပြီးမှ ပေါ်မယ်။
ဒါကြောင့် Accountability Culture က—
“အမှားမဖြစ်ရ” တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
“အမှားဖြစ်ရင် မြန်မြန်သိ၊ မြန်မြန်ပြင်” လည်း ဖြစ်ရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၄၈ မှာ—
မေတ္တာပါသော ကိုယ်။
မေတ္တာပါသော စကား။
မေတ္တာပါသောစိတ်။
တရားသဖြင့်ရထားတဲ့အရာကို မျှဝေခြင်း။
သီလညီညွတ်မှု။
မှန်ကန်သောအမြင်ညီညွတ်မှုတို့ကို ညီညွတ်မှုဆီ ဆောင်တဲ့အချက်တွေ အဖြစ် ဟောထားတယ်။ [၂၄]
Accountability ရှိတဲ့အဖွဲ့မှာ—
စည်းရှိရမယ်။
ဒါပေမယ့် မေတ္တာမပျောက်ရဘူး။
တာဝန်ယူရမယ်။
ဒါပေမယ့် လူ့ဂုဏ်သိက္ခာမပျောက်ရဘူး။
တင်းကျပ်မှု + မေတ္တာ နှစ်ခုချိန်ရမယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂ မှာလည်း—
ပေးကမ်းမှု။
ချစ်ခင်ဖွယ်စကား။
အကျိုးပြုမှု။
မျှတတစ်သမတ်တည်းဆက်ဆံမှုတို့ကို လူမှုဆက်ဆံရေးကို ချိတ်ထားတဲ့တရားတွေအဖြစ် ဟောတယ်။ [၂၅]
ဒီနောက်ဆုံးအချက်က အဖွဲ့အစည်းတာဝန်ယူမှုအတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်။
Manager A မှားရင် Warning။
Manager B က Owner ရဲ့ဆွေမျိုးဆို—
“ထားလိုက်”
ဒီလိုဆို Accountability မရှိဘူး။
စည်းဟာ လူအလိုက် ပြောင်းရင်
တာဝန်ယူမှုက ယုံကြည်မှုမရဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
တစ်ခါတလေ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုက်ဆံနဲ့ဆိုင်တယ်။
အဲဒီမှာ ပိုစောင့်ရမယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ မှာ အိမ်ထောင်ရှင်အတွက် လုံ့လ၊ တရားသဖြင့်ရထားတဲ့ စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်တတ်ခြင်း၊ မိတ်ကောင်းရှိခြင်း၊ ဝင်ငွေထွက်ငွေကို ချိန်ညှိတတ်ခြင်းတို့ကို ယခုဘဝကောင်းကျိုးအတွက် ဟောထားတယ်။ [၂၆]
ဒါ Corporate accounting rule မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် အဓိကသဘောက—
ရထားတာကို တာဝန်ရှိရှိထိန်း။
တစ်ယောက်က Company money ကို သုံးခွင့်ရှိတယ်။
သူ့မှာ Authority ရှိတယ်။
ဒါကြောင့် Record ပိုလိုတယ်။
Review ပိုလိုတယ်။
Approval နယ်နိမိတ် ပိုရှင်းရတယ်။
“ငါ့ကိုယုံ”
ဆိုတာ စနစ်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေရာမှာ မိတ်ကောင်းက အရေးကြီးတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၄၉ မှာ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းရှိမှုကို အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးပွားများမှုရဲ့ အရုဏ်ဦးလို ဟောထားတယ်။ [၂၇]
ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူအနားမှာ—
ချီးကျူးသူပဲ မထားနဲ့။
မေးခွန်းမေးသူလည်း ရှိရမယ်။
“ဆရာ ဒီအချက်ပြန်စစ်သင့်တယ်”
ပြောရဲသူ။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ဒီလူတွေကို ထိခိုက်နိုင်တယ်”
ပြောရဲသူ။
အကြောင်းမဲ့ဆန့်ကျင်သူ မဟုတ်ဘူး။
အမှန်နဲ့ ကောင်းကျိုးကို ဦးစားပေးတဲ့ မိတ်ကောင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိသူ တစ်ယောက်ရဲ့အန္တရာယ်က—
အောင်မြင်လေလေ ကိုယ်မှားနိုင်တယ်ဆိုတာ မေ့လာတာ။
ဒီနေရာမှာ—
ဓမ္မပဒ ၁၀၃–၁၀၅ က အလွန်ထိတယ်။ [၂၈]
လူအများကို အနိုင်ယူခြင်းထက်—
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနိုင်ယူခြင်းက ပိုမြတ်တယ်။
အဖွဲ့တစ်ထောင်ကို ဦးဆောင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့်—
ကိုယ့်ဒေါသကို မဦးဆောင်နိုင်ဘူး။
ကိုယ့်လောဘကို မထိန်းနိုင်ဘူး။
ကိုယ့်မာနကို မလျှော့နိုင်ဘူးဆိုရင်—
Decision authority ရှိပေမယ့် Self-governance မပြည့်သေးဘူး။
ဒါကြောင့်—
ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူရဲ့ ပထမဆုံးတာဝန်က
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးမနိုင်ခြင်း။
သူတော်ကောင်းတို့…
အခု ခေါင်းဆောင်ရဲ့အကျင့် ဘယ်လောက်အထိ သက်ရောက်နိုင်လဲကြည့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၀ မှာ—
အုပ်ချုပ်သူ မတရားတဲ့အခါ အောက်ပါသူတွေပါ မတရားဘက်လိုက်နိုင်ပုံကို ဖော်ပြပြီး၊ ရှေ့ကနွား လမ်းလွဲရင် နောက်ကနွားတွေပါ လမ်းလွဲတဲ့ ဥပမာရှိတယ်။ [၂၉]
မူလသုတ်ထဲက သဘာဝဖြစ်စဉ်ဆိုင်ရာ ဆက်စပ်ချက်တွေကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံသက်သေအဖြစ် မယူဘူး။
ဒီနေ့အတွက် ယူရတာ—
ဆုံးဖြတ်သူရဲ့ အကျင့်က စံဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
Owner စည်းကျော်တယ်။
Manager တွေလည်း စည်းကျော်ဖို့ သင်တယ်။
Boss အမှားကို ဖုံးတယ်။
Staff တွေလည်း Error ဖုံးတယ်။
Leader က ကိုယ့်အမှားကို ဝန်ခံတယ်။
Team ကလည်း ဝန်ခံဖို့ လုံခြုံလာတယ်။
ဒါကြောင့်—
Leader တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်က ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်ဖန်တီးနေတဲ့ Culture ကိုပါ တာဝန်ယူရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ တာဝန်ကို တွဲတဲ့လူတစ်ယောက်ဟာ—
“အောင်မြင်ရင် ငါ၊ မှားရင် သူ”
မလုပ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဒီစကားကိုလည်း အလွန်အကျွံမယူနဲ့။
Leader က အောက်ကလူလုပ်သမျှ အားလုံးအတွက် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း အပြစ်ယူရမယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။
တာဝန်ကို မှန်မှန်ခွဲရမယ်။
Employee တမင်လိမ်တာကို—
Boss အားလုံးအပြစ်ဆို မမှန်ဘူး။
Boss မသိနိုင်တဲ့အရာ ရှိတယ်။
ဒါကြောင့် တာဝန်ယူခြင်းကို—
အပြစ်အားလုံး ကိုယ်ပေါ်တင်ခြင်း လို့ မယူနဲ့။
မှန်တာက—
ကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အပိုင်း၊
ကိုယ်သိခဲ့တဲ့အပိုင်း၊
ကိုယ်သိသင့်ခဲ့တဲ့အပိုင်း၊
ကိုယ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့အပိုင်းကို မရှောင်ခြင်း။
ဒကာ ဒကာမတို့…
လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အရေးပေါ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာရှိတယ်။
အချက်အလက်အပြည့် မရနိုင်ဘူး။
မြန်မြန်ဆုံးဖြတ်ရတယ်။
ဒါဆို တာဝန်ရှိတဲ့ Leader က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
“အခု လက်ရှိရတဲ့အချက်အလက်နဲ့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ချတယ်”
ရှင်း။
“ဒီ Risk တွေရှိတယ်”
ရှင်း။
“နောက်ထပ်အချက်ရရင် ပြန်ပြင်မယ်”
ရှင်း။
ဒီလိုဆို—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်နဲ့ တာဝန်တွဲတယ်။
မသေချာတာကို သေချာသလို မပြောဘူး။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေရာမှာ မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၇ က ရှေ့တန်းက လမ်းပြတယ်။ [၃၀]
သမ္မာဒိဋ္ဌိ ရှေ့က ဦးဆောင်တယ်။
မှားတာနဲ့ မှန်တာကို ခွဲသိရတယ်။
ပြီးမှ—
သမ္မာသင်္ကပ္ပ။
သမ္မာဝါစာ။
သမ္မာကမ္မန္တ။
သမ္မာအာဇီဝ။
အားထုတ်မှု။
သတိ။
ဒီလိုဆက်သွားတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်မှာလည်း—
အရင်ဆုံး မြင်ပုံမှန်ရမယ်။
Data မှားနေရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်က မှားနိုင်တယ်။
အခြေခံတန်ဖိုးမှားနေရင်—
Procedure ကောင်းလည်း Result မမှန်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့်—
ကောင်းတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ ကောင်းတဲ့အမြင်က စတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
အခု စိတ်ကူးဥပမာတစ်ခုယူမယ်။
ဒါဟာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့သမိုင်းဖြစ်ရပ် မဟုတ်ပါဘူး။
Company တစ်ခုမှာ စက်တစ်လုံးပျက်တယ်။
Operations Manager က—
“Repair လုပ်ရမယ်၊ အန္တရာယ်ရှိတယ်”
ပြောတယ်။
ပိုင်ရှင်က—
“ဒီအပတ် Order မပြီးရင် ပိုက်ဆံအများကြီးရှုံးမယ်။ ဆက်မောင်း”
ဆိုတယ်။
နောက်တစ်နေ့ လူတစ်ယောက်ထိခိုက်တယ်ဆိုပါစို့။
အခု ဘယ်သူတာဝန်လဲ။
စက်မောင်းသူလား။
Supervisor လား။
Operations Manager လား။
Owner လား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဥပဒေအဖြေကို ဦးဇင်း မပေးဘူး။
နိုင်ငံ၊ အမှုအခြေအနေပေါ်မူတည်မယ်။
ဒါပေမယ့် ဓမ္မဘက်က—
ဘယ်သူ ဘာသိခဲ့သလဲ။
ဘယ်သူ ဘာရည်ရွယ်ခဲ့သလဲ။
ဘယ်သူ အန္တရာယ်သတိပေးခဲ့သလဲ။
ဘယ်သူ အာဏာနဲ့ ဆက်မောင်းခိုင်းခဲ့သလဲ။
ဒီလိုစစ်ရမယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ပေးတဲ့သူဟာ
အကျိုးဆက်ကနေ အလိုအလျောက် မခွဲနိုင်ဘူး။
နောက်စိတ်ကူးဥပမာ။
မိသားစုတစ်ခုမှာ—
မိဘက သားတစ်ယောက်ရဲ့ ပညာရေးလမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်တယ်။
“ငါ့သား Doctor ဖြစ်ရမယ်”
ဆိုတယ်။
သားက မကြိုက်ဘူး။
မိဘက—
“ငါပိုက်ဆံပေးတာ၊ ငါဆုံးဖြတ်မယ်”
ဆိုတယ်။
ဒီမှာ မိဘမှာ Authority အချို့ရှိတယ်။
အရွယ်၊ အခြေအနေလိုက် ကာကွယ်ပေးရမယ်။
ဒါပေမယ့်—
ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ ရေရှည်အကျိုးဆက်ကိုလည်း မိဘက ဆင်ခြင်ရမယ်။
ချစ်ခြင်းကို Control အဖြစ် မပြောင်းသင့်ဘူး။
အာဏာရှိလို့ဆုံးဖြတ်နိုင်တာနဲ့
ဆုံးဖြတ်သင့်တာ မတူဘူး။
ဒကာ ဒကာမတို့…
နောက်တစ်ချက်—
Decision ownership ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ မတွဲထားသင့်တဲ့အခြေအနေရှိတယ်။
တချို့ဆုံးဖြတ်ချက်က အဖွဲ့လိုက်။
တချို့မှာ ပညာရှင်လိုတယ်။
တချို့မှာ ဥပဒေပညာရှင်။
တချို့မှာ စာရင်းပညာရှင်။
တချို့မှာ နည်းပညာရှင်။
ဒါကြောင့် “တာဝန်ယူတယ်” ဆိုတာ—
အားလုံး ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းသိသလို မလုပ်ခြင်းလည်း ပါတယ်။
ကိုယ်မသိတာကို သိသူဆီ မေးခြင်းကလည်း တာဝန်ယူခြင်း။
ဒီဃနိကာယ် ၂၆ မှာ မသိသေးတဲ့ ကောင်း/မကောင်းကို သိသူတို့ထံ မေးမြန်းရမယ့်သဘောကို ဆင်ခြင်လို့ရတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်မှားပြီးနောက်—
“ငါမှားတယ်”
ပြောရုံနဲ့ ပြီးပြီလား။
မပြီးသေးဘူး။
တာဝန်ယူမှုမှာ—
ဝန်ခံခြင်း။
ထိခိုက်မှုကို ပြန်ပြင်ခြင်း။
စနစ်ကို ပြင်ခြင်း။
နောင်မဖြစ်အောင် သင်ယူခြင်း။
ဒီလိုအဆင့်တွေ ရှိတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ ရဲ့—
မှားတာကို ဖွင့်ဟပြီး နောင်ချုပ်တည်းဖို့ဆိုတဲ့ သဘောကို သတိရ။
ဒကာ ဒကာမတို့…
Leader တစ်ယောက်မှာ အရေးကြီးဆုံးစကားလေးမျိုး ရှိရမယ်။
“ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါချခဲ့တာပါ”
ပြောရဲရမယ်။
“ဒီအပိုင်း ငါမှားတယ်”
ပြောရဲရမယ်။
“ဘယ်သူထိခိုက်သွားသလဲ ကြည့်ပြီး ပြန်ပြင်မယ်”
ပြောရဲရမယ်။
“နောက်တစ်ခါ မဖြစ်အောင် ဘာပြောင်းရမလဲ”
မေးရဲရမယ်။
အဲဒီစကားတွေ ပြောနိုင်တာ—
အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူး။
တာဝန်ယူမှုအားကောင်းတာ။
သူတော်ကောင်းတို့…
အာဏာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ထာဝရမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မမေ့နဲ့။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ မှာ ကောသလမင်း ပသေနဒိကို—
အဘက်ဘက်က တောင်ကြီးတွေ ဝင်လာသလို အိုခြင်းနဲ့သေခြင်းက လူတိုင်းဆီ ရောက်လာနေတယ်လို့ ဟောတော်မူတယ်။ [၃၁]
စစ်အင်အားနဲ့ မနိုင်။
ငွေနဲ့ မနိုင်။
အာဏာနဲ့ မနိုင်။
ဒီနေ့ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိတဲ့လူ—
တစ်နေ့ ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှိတော့ဘူး။
ဒါကြောင့်—
ရာထူးကို ကိုယ့်အတ္တနဲ့ မရော။
ကိုယ့်လက်ထဲ အချိန်ပိုင်းအပ်ထားတဲ့ တာဝန် လို့မြင်။
အဲဒီလိုမြင်ရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်ပိုသတိထားလာတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ တာဝန်ကို တွဲထားဖို့ ဒီနေ့ကနေ လက်တွေ့ကျင့်နိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင်—
ဒီအချက်အလက် လုံလောက်ပြီလား။
ဘယ်သူ့အမြင် မကြားရသေးလဲ။
ကိုယ့်အကျိုးစီးပွား ပါနေလား။
အန္တရာယ် ဘယ်သူခံရမလဲ။
မှားသွားရင် ဘယ်သူ့ကို ထိခိုက်မလဲ။
ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်—
ဘယ်သူက အကောင်အထည်ဖော်မလဲ။
ဘာအတိုင်းအတာထိ သူဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိလဲ။
ဘယ်အချိန် ပြန်တင်ရမလဲ။
ပြီးသွားရင်—
ဘာဖြစ်သွားလဲ။
ကိုယ်ထင်ထားသလိုဖြစ်သလား။
အမှားဘာရှိလဲ။
ဘယ်လိုပြင်မလဲ။
ဒီမေးခွန်းစာရင်းက ဘုရားဟောတိုက်ရိုက်စာရင်းမဟုတ်ဘူး။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁၊ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇၊ ၆.၆၃ စတဲ့ ကျမ်းတော်သဘောတွေကို ယနေ့လက်တွေ့အတွက် ပြန်ဖော်ထုတ်ထားတာ။
သူတော်ကောင်းတို့…
ဒီနေ့ကျမ်းတော်တွေကို ပြန်စုကြည့်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇ က—
မိမိပြုသောအမှု၏ အမွေခံ မိမိပဲဆိုတဲ့ တာဝန်သိမှုကို ပေးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၆၃ က—
ရည်ရွယ်ချက်နဲ့လုပ်ရပ်ရဲ့ ကံဆိုင်ရာအရေးကြီးမှုကို ပြတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁ က—
မလုပ်မီ၊ လုပ်နေစဉ်၊ လုပ်ပြီး ပြန်စစ်ဖို့ ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၄၀ က—
မိမိ၊ လောက၊ ဓမ္မဆိုတဲ့ အထက်စံသဘောနဲ့ ကိုယ့်ကိုစောင့်ဖို့ ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈ က—
မကောင်းမှုနောက်မှာ ကိုယ်တိုင်ပြစ်တင်ရမှု၊ ပညာရှိတို့၏ စိစစ်မှု၊ နာမည်နဲ့ ကံအကျိုးဆက်ရှိကြောင်း ပြတယ်။
ဓမ္မပဒ ၁၆၅ က—
ကိုယ့်လုပ်ရပ်ကို ကိုယ့်အပိုင်းအဖြစ် မရှောင်ဖို့ နက်နက်သတိပေးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၉ က—
မကောင်းမှုကို ရှက်တတ်မှုနဲ့ အကျိုးဆက်ကို သတိထားမှု လောကကို စောင့်ကြောင်း ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၂ က—
ယုံကြည်မှု၊ အရှက်၊ အကျိုးဆက်သတိ၊ လုံ့လ၊ ပညာတို့ အတွင်းအားဖြစ်ကြောင်း ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉ က—
လိုချင်မှု၊ မုန်းတီးမှု၊ မောဟ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်လွဲနိုင်ကြောင်း ပြတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၂၆ က—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိသူဟာ ဓမ္မကို အထက်စံထားပြီး စောင့်ရှောက်ရမယ့်တာဝန်ရှိကြောင်း ပြတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၇.၁၉ က—
ကိုယ့်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းနဲ့ သူတစ်ပါးကို စောင့်ရှောက်ခြင်း အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်ကြောင်း ပြတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၁၆ က—
စုဝေးမှု၊ ညီညွတ်မှု၊ စည်းတည်ငြိမ်မှု၊ နားထောင်မှုတို့ကို အလေးထားတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂ က—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးမယ့်လူကို အချိန်ယူပြီး Character စစ်ဖို့ သတိပေးတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈ က—
တာဝန်ပြောဆိုရာမှာ အမှန်၊ အချိန်၊ နူးညံ့မှု၊ အကျိုး၊ မေတ္တာလိုကြောင်း ပြတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈ က—
အမှန်နဲ့ အကျိုးရှိမှုကို အချိန်သင့်ပြောဖို့ ပြတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၃ နဲ့ ဒီဃနိကာယ် ၂၉ က—
စကားနဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခွဲစစ်ပြီး မလိုအပ်တဲ့ ပဋိပက္ခမဖြစ်အောင် ပြတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၄ က—
ပဋိပက္ခနောက်က ဒေါသ၊ ဝန်တိုမှု၊ လှည့်ဖြားမှု၊ အမြင်ဖက်တွယ်မှု စတဲ့စိတ်အမြစ်တွေကို ပြတယ်။
ဓမ္မပဒ ၂၅၆–၂၅၇ က—
အလျင်မလို၊ ဘက်မလိုက်ဘဲ မှန်/မှားကို စိစစ်ဆုံးဖြတ်ဖို့ ပြတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၃၁ က—
အထက်အောက် အပြန်အလှန်တာဝန်ရှိကြောင်း ပြတယ်။
ဒီဃနိကာယ် ၅ က—
ပြဿနာဖြစ်ရင် လူကိုအပြစ်ပေးရုံမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းအရင်းကိုပါ ကြည့်ဖို့ ဆင်ခြင်စေတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၄၈ က—
မေတ္တာ၊ မျှဝေမှု၊ သီလ၊ အမြင်ညီညွတ်မှုတို့နဲ့ အဖွဲ့တည်ဆောက်ဖို့ ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂ က—
ပေးကမ်းမှု၊ ချစ်ခင်စကား၊ အကျိုးပြုမှု၊ မျှတစွာဆက်ဆံမှုကို ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄ က—
အလုပ်ကျွမ်းကျင်မှု၊ ပစ္စည်းကာကွယ်မှု၊ မိတ်ကောင်း၊ ဝင်ငွေထွက်ငွေချိန်ညှိမှုကို ပြတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၄၉ က—
မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းဟာ ကောင်းသောလမ်းရဲ့ ရှေ့ပြေးဖြစ်ကြောင်း ပြတယ်။
ဓမ္မပဒ ၁၀၃–၁၀၅ က—
လူများကို နိုင်ခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကိုနိုင်ခြင်း ပိုမြတ်ကြောင်း ပြတယ်။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၀ က—
ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မတရားမှုဟာ နောက်လိုက်တွေအထိ သက်ရောက်နိုင်ကြောင်း ပြတယ်။
သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅ က—
အာဏာနဲ့ရာထူး မတည်ကြောင်း သတိပေးတယ်။
မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၇ က—
မှန်ကန်သောအမြင်က မှန်ကန်တဲ့စကား၊ အလုပ်၊ အသက်မွေးမှုတို့ကို ဦးဆောင်ပေးကြောင်း ပြတယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီကျမ်းတော်အားလုံးကို စုချုပ်လိုက်ရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ အာဏာရဲ့အလုပ်၊
တာဝန်ယူခြင်းဟာ ဓမ္မရဲ့ စစ်ဆေးမှု။
အာဏာရှိပြီး တာဝန်မယူရင်—
ဆုံးဖြတ်ချက်က အန္တရာယ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
တာဝန်ရှိပေမယ့် ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှိရင်လည်း—
မမျှတဘူး။
ဒါကြောင့်—
ဆုံးဖြတ်ခွင့် ဘယ်လောက်ပေးသလဲ၊
တာဝန်လည်း အဲဒီအတိုင်း ရှင်းစွာတွဲထားရမယ်။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ဆင်းသက်မယ်။
ဒုက္ခသစ္စာ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတဲ့လူမှာ ဒုက္ခရှိတယ်။
မှားမှာကြောက်တယ်။
ရှုံးမှာကြောက်တယ်။
လူမကြိုက်မှာကြောက်တယ်။
အာဏာဆုံးရှုံးမှာကြောက်တယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်မကောင်းရင်—
အောက်ကလူတွေထိခိုက်တယ်။
မိသားစုထိခိုက်တယ်။
Organization ထိခိုက်တယ်။
ယုံကြည်မှုကျတယ်။
ပြီးတော့—
တာဝန်မယူဘဲ အပြစ်ပုံချကြရင် ပဋိပက္ခပိုကြီးတယ်။
ဒါက နေ့စဉ်ဘဝဒုက္ခ။
ဒါပေမယ့် နက်နက်မှာ—
“ငါဆုံးဖြတ်သူ”
“ငါ့ရာထူး”
“ငါ့စကားမှန်ရမယ်”
ဆိုပြီး ဖက်တွယ်ထားတဲ့ ခန္ဓာငါးပါးကိုယ်တိုင် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခသဘောအောက်မှာရှိတယ်။
သမုဒယသစ္စာ။
တာဝန်မယူချင်တဲ့အမြစ်ကို ကြည့်။
ဂုဏ်ကို လိုချင်တယ်။
အာဏာကို လိုချင်တယ်။
Credit ကို လိုချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် မှားရင် အပြစ်မယူချင်ဘူး။
ဒီမှာ တဏှာရှိတယ်။
မာနရှိတယ်။
လောဘရှိတယ်။
ကြောက်စိတ်ရှိတယ်။
“ငါမှားတယ်ဆိုရင် ငါ့ဂုဏ်ကျမယ်”
ဆိုတဲ့ဖက်တွယ်မှုရှိတယ်။
ဒါကြောင့် တာဝန်ကို လွှဲတယ်။
အပြစ်ကို အောက်ကိုပို့တယ်။
နိရောဓသစ္စာ။
နိရောဓဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ချက်မချတော့တာ မဟုတ်ဘူး။
တာဝန်ရှိတဲ့ရာထူးကနေ ထွက်ပြေးတာ မဟုတ်ဘူး။
အဆုံးစွန်နိရောဓက တဏှာချုပ်ငြိမ်းမှု။
နေ့စဉ်ဘဝမှာတော့—
ဆုံးဖြတ်ချက်ချရဲတယ်။
မှားရင် ဝန်ခံရဲတယ်။
ကိုယ့်အတ္တကို မကာကွယ်ဘဲ အမှန်ကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။
တစ်ဖက်လူက ပိုကောင်းတဲ့အကြံပေးရင်—
“ငါ့အကြံမဟုတ်လို့”
မငြင်းတော့ဘူး။
ဒီလို စိတ်အေးလာတယ်။
မဂ္ဂသစ္စာ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိ—
ကိုယ်ပြုသောအမှု၏ အမွေခံသည် ကိုယ်ပဲဆိုတာသိ။
မှန်/မှားကို ခွဲသိ။
သမ္မာသင်္ကပ္ပ—
လောဘ၊ မုန်းတီးမှု၊ ထိခိုက်လိုမှုနဲ့ မဆုံးဖြတ်။
သမ္မာဝါစာ—
ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း အမှန်ပြော။
အမှားကို မုသားနဲ့မဖုံး။
တာဝန်စစ်ရာမှာ လူကိုမဖျက်။
သမ္မာကမ္မန္တ—
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိလို့ သူတစ်ပါးအခွင့်အရေးကို မကျော်။
မပိုင်တာမယူ။
မတရားမလုပ်။
သမ္မာအာဇီဝ—
ကိုယ်ဆုံးဖြတ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းကိုယ်တိုင် သမ္မာအာဇီဝနဲ့ ကိုက်မကိုက် စစ်။
သမ္မာဝါယာမ—
ဘက်လိုက်မှု၊ လောဘ၊ ဒေါသပေါ်လာရင် ပယ်ဖို့ အားထုတ်။
သမ္မာသတိ—
ဆုံးဖြတ်ခါနီး ကိုယ့်စိတ်ကို သိ။
“ငါ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ချင်တာလဲ”
သိ။
သမ္မာသမာဓိ—
စိတ်တည်ငြိမ်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်။
ဒေါသအရှိန်နဲ့ မဆုံးဖြတ်။
မာနအရှိန်နဲ့ အမှားမဖုံး။
ဒီလို မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တာဝန်နဲ့ တွဲထား။
ဒကာ ဒကာမတို့…
ဒီနေ့တရားကနေ စကားလေးကြောင်းပဲ ယူသွားမယ်။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ယူရင် တာဝန်ကိုလည်း ယူ။
တာဝန်လွှဲတာနဲ့ တာဝန်ရှောင်တာကို ခွဲ။
မှားတာကို ဖုံးတာထက် မြန်မြန်ပြင်တာကို ဂုဏ်ယူ။
အောင်မြင်မှုမှာ “ငါ” လို့ပြောနိုင်ရင်
အမှားမှာလည်း “ငါ့အပိုင်း” လို့ ပြောနိုင်ပါစေ။
သူတော်ကောင်းတို့…
မိမိတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို သတိနှင့် ပညာဖြင့် ချမှတ်နိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ အကျိုးအပြစ်ကို စိစစ်နိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ချက်အကောင်အထည်ဖော်နေစဉ် ပြန်လည်စောင့်ကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
ပြီးနောက် အကျိုးဆက်ကို ရိုးသားစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်ကြပါစေ။
မိမိပြုသောအမှု၏ အမွေခံ မိမိဖြစ်ကြောင်း မမေ့ကြပါစေနဲ့။
အောင်မြင်မှုကို မိမိယူသလို အမှားရဲ့ မိမိအပိုင်းကိုလည်း ယူနိုင်ကြပါစေ။
အောက်လူအပေါ် အပြစ်ပုံချပြီး မိမိဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်သူ မဖြစ်ကြပါစေနဲ့။
တစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိမထိန်းနိုင်သည့် အရာအားလုံးကို အပြစ်ယူကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မတရားမနှိပ်စက်ကြပါစေနဲ့။
မိမိထိန်းနိုင်သည့်အပိုင်းကို မှန်မှန်သိနိုင်ကြပါစေ။
မိမိမသိသောအရာကို “မသိသေး” ဟု ပြောရဲကြပါစေ။
သိသူတို့ထံ မေးရဲကြပါစေ။
အချက်အလက်မပြည့်လျှင် ပြည့်အောင်ရှာနိုင်ကြပါစေ။
အရေးပေါ်ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် မသေချာမှုကို မဖုံးကြပါစေနဲ့။
တာဝန်ခွဲဝေနိုင်ကြပါစေ။
သို့သော် တာဝန်မလွှဲချကြပါစေနဲ့။
လူရွေးရာတွင် စကားကောင်းခြင်းတစ်ခုတည်း မကြည့်ဘဲ သီလ၊ ဖြောင့်မတ်မှု၊ အခက်အခဲခံနိုင်မှုနှင့် ပညာကို အချိန်ယူကြည့်နိုင်ကြပါစေ။
မကောင်းမှုကို ရှက်တတ်ကြပါစေ။
အကျိုးဆက်ကို သတိထားတတ်ကြပါစေ။
လိုချင်မှုကြောင့် မလွဲကြပါစေနဲ့။
မုန်းတီးမှုကြောင့် မလွဲကြပါစေနဲ့။
မောဟကြောင့် မလွဲကြပါစေနဲ့။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မလွဲကြပါစေနဲ့။
တာဝန်ပြောရာတွင် အချိန်သင့်စွာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။
အမှန်ပြောနိုင်ကြပါစေ။
နူးညံ့စွာပြောနိုင်ကြပါစေ။
အကျိုးရှိစွာပြောနိုင်ကြပါစေ။
မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ပြောနိုင်ကြပါစေ။
အမှားတင်ပြသူကို ရန်သူမမြင်ကြပါစေနဲ့။
အမှားဖုံးသူကို မဆုချကြပါစေနဲ့။
အမှားကို ဖွင့်ဟနိုင်သော ပတ်ဝန်းကျင် တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။
System problem ကို လူတစ်ယောက်ပေါ် မတရားပုံမချကြပါစေနဲ့။
လူ့မကောင်းမှုကို System ဆိုပြီးလည်း မဖုံးကြပါစေနဲ့။
လူ့တာဝန်နှင့် စနစ်တာဝန်ကို ပညာဖြင့် ခွဲနိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်ကြီးလာလေလေ ပြန်စစ်မှုကြီးလာကြပါစေ။
လူများ၏ဘဝကို ထိခိုက်နိုင်လေလေ ပိုသတိထားနိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို နိုင်နိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်လောဘကို နိုင်နိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်ဒေါသကို နိုင်နိုင်ကြပါစေ။
ကိုယ့်မာနကို နိုင်နိုင်ကြပါစေ။
ရာထူးဟာ မတည်မြဲကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
အာဏာဟာ အချိန်ပိုင်းတာဝန်ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ အခွင့်အရေးသာမဟုတ်ဘဲ တာဝန်လည်းဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ကြပါစေ။
ဒုက္ခသစ္စာကို သိနိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ခွင့်၊ အာဏာ၊ ဂုဏ်နှင့် “ငါမှန်ရမည်” ဟူသော ဖက်တွယ်မှုနောက်က တဏှာကို သမုဒယသစ္စာအဖြစ် မြင်နိုင်ကြပါစေ။
ထိုတဏှာချုပ်ငြိမ်းရာ နိရောဓသစ္စာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ။
သမ္မာဒိဋ္ဌိမှ သမ္မာသမာဓိအထိ အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းတွင် ပွားများနိုင်ကြပါစေ။
ဆုံးဖြတ်ရဲကြပါစေ။
မှားရင် ပြင်ရဲကြပါစေ။
တာဝန်ခွဲရဲကြပါစေ။
တာဝန်မရှောင်ကြပါစေနဲ့။
အမှန်ကို ကာကွယ်နိုင်ကြပါစေ။
အတ္တကို မကာကွယ်မိကြပါစေနဲ့။
နောက်ဆုံး မိမိတို့၏ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ၊ တဏှာ၊ ဥပါဒါန်တို့မှ လုံးဝလွတ်မြောက်ရာ သံသရာဒုက္ခအဆုံး နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာသို့ ဦးတည်နိုင်ကြပါစေ။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု
ကျမ်းကိုးမှတ်စု
[၁] ရက်စွဲ။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၅။
[၂] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၅၇။ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ချစ်နှစ်သက်ရာမှ ကွဲရခြင်းနှင့် မိမိသည် မိမိပြုသောကံ၏ ပိုင်ရှင်၊ အမွေခံဖြစ်ကြောင်း မကြာခဏဆင်ခြင်ရန် ဟောထားသည်။
[၃] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၆.၆၃။ ကံနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ရည်ရွယ်ချက်၏ အဓိကအခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြပြီး ရည်ရွယ်ကာ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်တို့ဖြင့် အမှုကို ပြုကြောင်း ဟောထားသည်။
[၄] မဇ္ဈိမနိကာယ် ၆၁။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အမှုကို မပြုမီ၊ ပြုနေစဉ်၊ ပြုပြီးနောက် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရန်၊ ထိခိုက်စေသောအမှုကို ရှောင်ရန်နှင့် ပြုမိသောအမှားကို ဖွင့်ဟ၍ နောင်ချုပ်တည်းရန် ဟောထားသည်။
[၅] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၄၀။ မိမိကို အထက်စံထားခြင်း၊ လောကကို အထက်စံထားခြင်းနှင့် ဓမ္မကို အထက်စံထားခြင်းဟူသော သုံးမျိုးဖြင့် မကောင်းမှုကို ပယ်၍ ကောင်းမှုကိုပွားရန် ဖော်ပြထားသည်။
[၆] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၁၈။ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် မကောင်းမှုကို ပြုလျှင် မိမိကိုယ်တိုင်ပြစ်တင်ရခြင်း၊ ပညာရှိသူတို့ စိစစ်၍ ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ မကောင်းသတင်းပျံ့ခြင်းနှင့် ကမ္မအကျိုးဆက်တို့ကို ဟောထားပြီး ကောင်းစွာပြုမူခြင်း၏ ပြောင်းပြန်ကောင်းကျိုးများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
[၇] ဒီဃနိကာယ် ၃၁။ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား၊ မိဘနှင့်သားသမီး၊ မိတ်ဆွေများ စသည့် လူမှုဆက်ဆံရေးများတွင် အပြန်အလှန်တာဝန်များကို ဖော်ပြထားသည်။
[၈] ဓမ္မပဒ ဂါထာ ၁၆၅။ မကောင်းမှုကို မိမိကိုယ်တိုင်ပြု၍ မိမိညစ်နွမ်းကြောင်း၊ မိမိမပြုဘဲ မိမိသန့်ရှင်းကြောင်းနှင့် သန့်ရှင်းမှု/မသန့်ရှင်းမှု၏ အခြေခံတာဝန်ကို မိမိနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။
[၉] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၂.၉။ မကောင်းမှုကို ရှက်တတ်ခြင်းနှင့် မကောင်းမှု၏အကျိုးဆက်ကို သတိထားတတ်ခြင်းတို့ကို လောကကို စောင့်ရှောက်သည့် တောက်ပသောတရားနှစ်ပါးအဖြစ် ဟောထားသည်။
[၁၀] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၂။ လေ့ကျင့်သူ၏ အားငါးမျိုးအဖြစ် သဒ္ဓါ၊ မကောင်းမှုကိုရှက်တတ်မှု၊ အကျိုးဆက်ကိုသတိထားမှု၊ လုံ့လနှင့် ပညာတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။
[၁၁] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉။ လိုချင်မှု၊ မုန်းတီးမှု၊ မောဟနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် တရားမှ လွဲနိုင်သည့် အကြောင်းလေးမျိုးကို ဟောထားသည်။
[၁၂] ဒီဃနိကာယ် ၂၆။ အုပ်ချုပ်သူသည် ဓမ္မကို အထက်စံထား၍ တရားမျှတသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ပြုခြင်း၊ မတရားမှုကို တားဆီးခြင်းနှင့် လိုအပ်ရာတွင် ပညာရှိတို့ထံ မေးမြန်းခြင်းတို့ ပါရှိသည်။
[၁၃] သံယုတ္တနိကာယ် ၄၇.၁၉။ ကိုယ့်ကိုစောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် သူတစ်ပါးကိုစောင့်ရှောက်ခြင်း အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်ပုံနှင့် သူတစ်ပါးကို သည်းခံမှု၊ မထိခိုက်မှု၊ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာဖြင့် စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ဟောထားသည်။
[၁၄] ဒီဃနိကာယ် ၁၆။ မကြာခဏစုဝေးခြင်း၊ ညီညွတ်စွာ အရေးကိစ္စဆောင်ရွက်ခြင်း၊ ရှိပြီးသားစည်းကို စိတ်ကြိုက်မဖျက်ခြင်း၊ အကြီးအကဲတို့ကို လေးစားနားထောင်ခြင်း စသည့် မဆုတ်ယုတ်ရေးအချက်များ ပါရှိသည်။
[၁၅] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၁၉၂။ အတူနေခြင်းဖြင့် သီလ၊ ဆက်ဆံလုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်မှု၊ အခက်အခဲဖြင့် ခံနိုင်ရည်နှင့် ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ပညာကို အချိန်ယူသိမြင်နိုင်ကြောင်း ဟောထားသည်။
[၁၆] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၃.၆၉။ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟကို အကုသိုလ်အမြစ်များအဖြစ် ဖော်ပြပြီး အာဏာရှိမှု၊ အာဏာလိုမှုနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သူတစ်ပါးကို မတရားထိခိုက်စေနိုင်ပုံကို သတိပေးထားသည်။
[၁၇] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၅.၁၉၈။ ကောင်းစွာပြောသောစကားတွင် အချိန်သင့်မှု၊ အမှန်ဖြစ်မှု၊ နူးညံ့မှု၊ အကျိုးရှိမှုနှင့် မေတ္တာစိတ်တို့ ရှိရမည်ဟု ဟောထားသည်။
[၁၈] မဇ္ဈိမနိကာယ် ၅၈။ အမှန်/မမှန်၊ အကျိုးရှိ/မရှိနှင့် ပြောရန်သင့်တော်သောအချိန်ကို ခွဲခြား၍ စကားပြောရန် ဟောထားသည်။
[၁၉] မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၃။ အဓိပ္ပာယ်နှင့် စကားအသုံးအနှုန်းကွာခြားမှုတို့ကို ခွဲခြားစိစစ်၍ မလိုအပ်သောပဋိပက္ခကို မကြီးထွားစေရန် သင်ကြားထားသည်။
[၂၀] ဒီဃနိကာယ် ၂၉။ သင်ကြားချက်၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် စကားအသုံးကို အတူတကွ ပြန်လည်စိစစ်ကာ အလျင်အမြန် ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပယ်ချခြင်းမပြုဘဲ ရှင်းလင်းရန် ဟောထားသည်။
[၂၁] မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၀၄။ ပဋိပက္ခအမြစ်များအဖြစ် ဒေါသ၊ ရန်ငြိုး၊ အထင်သေးမှု၊ ခက်ထန်မှု၊ မနာလိုမှု၊ ဝန်တိုမှု၊ ကောက်ကျစ်လှည့်ဖြားမှု၊ မှားသောဆန္ဒနှင့် အမြင်ဖက်တွယ်မှုတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။
[၂၂] ဓမ္မပဒ ဂါထာ ၂၅၆–၂၅၇။ အလျင်လို၍ ဆုံးဖြတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မှန်/မှားကို ချိန်ဆ၍ ဘက်မလိုက်၊ ဓမ္မနှင့်အညီ ဆုံးဖြတ်သူ၏သဘောကို ဖော်ပြထားသည်။
[၂၃] ဒီဃနိကာယ် ၅။ လူမှုမတည်ငြိမ်မှုကို အပြစ်ပေးမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် မဖြေရှင်းဘဲ အသက်မွေးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရင်းများကို ကိုင်တွယ်သည့် ဇာတ်ကြောင်းပါရှိသည်။
[၂၄] မဇ္ဈိမနိကာယ် ၄၈။ မေတ္တာပါသော ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်အပြုအမူ၊ တရားသဖြင့်ရရှိသောအရာကို မျှဝေခြင်း၊ သီလနှင့်မှန်ကန်သောအမြင်တို့တွင် ညီညွတ်ခြင်းကို မငြင်းပွားမှုနှင့် ညီညွတ်မှုဆီ ဆောင်သောအချက်များအဖြစ် ဟောထားသည်။
[၂၅] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၃၂။ ပေးကမ်းမှု၊ ချစ်ခင်ဖွယ်စကား၊ အကျိုးပြုဆောင်ရွက်မှုနှင့် သင့်လျော်စွာ မျှမျှတတဆက်ဆံမှုတို့ကို လူမှုဆက်ဆံရေးထိန်းသိမ်းသည့် အချက်များအဖြစ် ဟောထားသည်။
[၂၆] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၈.၅၄။ အိမ်ထောင်ရှင်၏ ယခုဘဝကောင်းကျိုးအတွက် အလုပ်၌ လုံ့လကျွမ်းကျင်မှု၊ တရားသဖြင့်ရသော စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်မှု၊ မိတ်ကောင်းနှင့် ဝင်ငွေထွက်ငွေချိန်ညှိမှုတို့ကို ဟောထားသည်။
[၂၇] သံယုတ္တနိကာယ် ၄၅.၄၉။ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းရှိခြင်းကို အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ပွားများမှု၏ ရှေ့ပြေးအခြေအနေအဖြစ် ဟောထားသည်။
[၂၈] ဓမ္မပဒ ဂါထာ ၁၀၃–၁၀၅။ လူပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူခြင်းထက် မိမိကိုယ်ကို အနိုင်ယူခြင်း ပိုမြတ်ကြောင်း ဟောထားသည်။
[၂၉] အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် ၄.၇၀။ အုပ်ချုပ်သူ မတရားလျှင် အောက်ပါသူများလည်း မတရားဘက်လိုက်နိုင်ပုံကို ဖော်ပြထားပြီး ရှေ့ကနွား လမ်းလွဲလျှင် နောက်ကနွားများလည်း လမ်းလွဲသည့် ဥပမာပါရှိသည်။ သဘာဝဖြစ်စဉ်ဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲကို ယခုတရားတွင် သိပ္ပံအထောက်အထားအဖြစ် မသုံးထားပါ။
[၃၀] မဇ္ဈိမနိကာယ် ၁၁၇။ သမ္မာဒိဋ္ဌိက မှန်/မှားကို ခွဲသိရာတွင် ဦးဆောင်ပြီး သမ္မာသင်္ကပ္ပ၊ သမ္မာဝါစာ၊ သမ္မာကမ္မန္တ၊ သမ္မာအာဇီဝ၊ သမ္မာဝါယာမနှင့် သမ္မာသတိတို့နှင့် ဆက်စပ်ပုံကို ဟောထားသည်။
[၃၁] သံယုတ္တနိကာယ် ၃.၂၅။ အိုခြင်းနှင့်သေခြင်းသည် လူတိုင်းအပေါ် ရှောင်မလွတ်ရောက်လာကြောင်းနှင့် လောကီအာဏာ၊ စစ်အင်အား၊ ဓနတို့၏ အကန့်အသတ်ကို ကောသလမင်း ပသေနဒိအား သတိပေးထားသည်။
[၃၂] သံယုတ္တနိကာယ် ၅၆.၁၁။ ဒုက္ခ၊ သမုဒယ၊ နိရောဓ၊ မဂ္ဂဟူသော အရိယသစ္စာလေးပါးနှင့် ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာ လမ်းအဖြစ် အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ဟောတော်မူထားသည်။
ကျမ်းစာရင်း
ဒီဃနိကာယ် — သုတ်အမှတ် ၅၊ ၁၆၊ ၂၆၊ ၂၉၊ ၃၁။
မဇ္ဈိမနိကာယ် — သုတ်အမှတ် ၄၈၊ ၅၈၊ ၆၁၊ ၁၀၃၊ ၁၀၄၊ ၁၁၇။
သံယုတ္တနိကာယ် — သုတ်အမှတ် ၃.၂၅၊ ၄၅.၄၉၊ ၄၇.၁၉၊ ၅၆.၁၁။
အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် — သုတ်အမှတ် ၂.၉၊ ၂.၁၈၊ ၃.၄၀၊ ၃.၆၉၊ ၄.၁၉၊ ၄.၃၂၊ ၄.၇၀၊ ၄.၁၉၂၊ ၅.၂၊ ၅.၅၇၊ ၅.၁၉၈၊ ၆.၆၃၊ ၈.၅၄။
ဓမ္မပဒ — ဂါထာ ၁၀၃–၁၀၅၊ ၁၆၅၊ ၂၅၆–၂၅၇။
